Κυριακή, 24 Δεκεμβρίου 2017

Άγια νάναι η Νύχτα σου!


Το ξεύρω ότι ένα κι ένα δεν κάμουν τρία, ότι ο κύκλος δεν τετραγωνίζεται και ότι όσο κι αν πασχίζεις να πατάς με δύναμη το φρένο, η γη δεν σταματά να γυρίζει. Κάποια πράγματα δεν μπορείς να τα αλλάξεις και αν τυχόν επιμένεις, σε θαυμάζουμε για το πείσμα σου, αλλά το κεφάλι σου θα τρως. Είναι σκληρή η πραγματικότητα και όσο κι αν την επασπαλίζουμε στη ζάχαρη, παραμένει και άδικη και αδυσώπητη.

Λοιπόν όχι, όπως καταλαβαίνεις δεν πιστεύω στα θαύματα -ούτε στα μεταφυσικά, ούτε στα κυβερνητικά. Αλλά εκτιμώ τη μαγεία. Των υπέροχων στιγμών, των θαυμάσιων ανθρώπων, των γενναίων ιδεών. Εκτιμώ τη μαγεία που ενώνει τους ανθρώπους εις πείσμα των όσων τους χωρίζουν. Εκτιμώ τη μαγεία της τρυφερής αγκαλιάς, της έγνοιας για τον άλλον, του ειλικρινούς ενδιαφέροντος, της έντιμης προσπάθειας. Αυτή τη μαγεία, θα ήθελα να απολαύσω τη σημερινή ημέρα. Αυτή τη μαγεία θα ήθελα να απολαμβάνω κάθε μέρα.

Έλα να καθίσεις μαζί μου, δίπλα στο δέντρο. Να ακούσουμε -μέρα πούναι- σίζοναλ τραγούδια και κάλαντα. Να ανταλλάξουμε τις ευχές μας και τις αγάπες μας. Υπάρχει άλλωστε μεγαλύτερο δώρο από την αγάπη; Από την προσφορά της; Δεν υπάρχει, θαρρώ. Και δεν περιμένεις δα κάποια θρησκεία για να στο διδάξει αυτό. Το ξεύρεις από την πρώτη στιγμή που αντιλαμβάνεσαι αυτόν τον κόσμο μέχρι την τελευταία σου ανάσα. Ας γίνουν τα Χριστούγεννα η αφορμή να ξαναθυμηθούμε και να επιβεβαιώσουμε.



Πως η νύχτα είναι Άγια, όταν αποκτά το νόημα και την ουσία σου.



Πως η μεγαλύτερη και ευγενέστερη επιθυμία σου είναι ο άλλος -η επαφή και η συνάντηση μαζί του.



Πως το μεγαλύτερο δώρο είναι να καλοπροσέχεις τον εαυτό σου και να εξασφαλίζεις τις ελάχιστες εκείνες απολαύσεις που κάμουν τούτη τη ζωή σπουδαία εμπειρία.



Πως θέλει κέφι το πράμα και ζωντάνια και ενθουσιασμό -δεν χρειάζεται να είμαστε πάντα τόσο σοβαροφανείς και μετρημένοι.



Αλλά θέλει και ευαισθησία και τρυφερότητα. Θέλει συναίσθημα και υπέρβαση των εγωισμών και των αυτοαναφορικών μας εμμονών.



Ας κλείσουμε τα μάτια και ας ονειρευθούμε τον κόσμο μας όπως θέλουμε και όπως επιθυμούμε. Ας ανοίξουμε τα μάτια και ας τον φτιάξουμε. Μία ζωή δικαιούται ο καθείς μας. Ας ποντάρουμε περισσότερη σημασία στο λαχνό που μας έτυχε.

Τις πιο θερμές μου ευχές, αναγνώστα! Καλά σου Χριστούγεννα!

Παρασκευή, 22 Δεκεμβρίου 2017

Βάλε τον Άι Βασίλη στην πρίζα!


Εντάξει, μπορεί να φθάσαμε σχεδόν στο παραπέντε των Χριστουγέννων, αλλά εντέλει ένα δέντρο το στολίσαμε. Και για να είμαστε και δίκαιοι, το λες και αξιοπρεπές, ειδικά αν το συγκρίνεις με το δέντρο-σκαλωσιά του Αβραμόπουλου ή το δέντρο-φλαμπέ του αναρχικού. Ναι, έχει περάσει δύσκολες ημέρες αυτή η πόλη. Και που βρίσκει ακόμα το κουράγιο να στολίζεται, της το αναγνωρίζεις ως υπέρβαση.


Αν σου πω ότι μόλις προχθές συνειδητοποίησα ότι είναι Χριστούγεννα, θα με πιστέψεις; Βέρι αφηρημένος, νόμιζα ότι μεσολαβεί καμιά βδομάδα ακόμα, μη σου πω και διβδόμαδο. Μα δεν λες κι εσύ κάτι: κάμε ένα ριμάιντερ, ρίξε ένα τζίνγκλ μπελς, στείλε με τρόπο την Μαράια την Κάρι να μου τραγουδήσει ένα "All I want for Christmas is you" νάρθω στο σίζοναλ κέφι, να τραγουδήσω ένα τρίγωνο-κάλαντο, να ρίξω ένα φωτάκι στο μπλογκ, να πλακωθώ στα μελομακάρονα.


Έλα, μην είσαι τζαναμπέτης: είναι ωραία τα Χριστούγεννα! Πρώτον, τρως άπειρα γλυκά σαν νάχουν έρθει τα ύστερα του κόσμου και να μην υπάρχει αύριο (που υπάρχει και το λέμε "από-Δευτέρας-δίαιτα"). Δεύτερον, μπορείς να στριμωχθείς στους δρόμους με άλλους χιλιάδες και να παραδωθείς σε αχαλίνωτο σόπινγκ σαν νάχουν έρθει τα ύστερα του κόσμου και να μην υπάρχει αύριο (που υπάρχει και το λέμε "διακανονισμός-δόσεων-στην-εφορία και δεν-ξαναπερνάω-όξω-από-τράπεζα"). Τρίτον, μπορείς να βγεις να τα πιείς και να διασκεδάσεις στα λογής λογής ρεβεγιόν σαν νάχουν έρθει τα ύστερα του κόσμου και να μην υπάρχει αύριο (που υπάρχει και το λέμε "μετα-Χριστουγεννιάτικο χανγκόβερ" ή "ποιά-χρονιά-είπες-έχουμε-τώρα;" ή "γιατί-κοιμάται-ένας-ξυλοπόδαρος-Εσκιμώος-στο-κρεβάτι μου-και-ποια-είσαι-εσύ-του-λόγου-σου;").


Χριστούγεννα 2017 και η Αθήνα φόρεσε τα καλά της, τα γιορτινά της ή ό,τι βρήκε πρόχειρο τελοσπάντων και προετοιμάζεται να υποδεχθεί τον καινούργιο χρόνο. Στη Στοά Σπυρομήλιου (το μόνο ζωντανό πασάζ του κέντρου) μεγάλες εορταστικές μπάλες κρέμονται πάνου από το κεφάλι σου και μυριάδες φωτάκια στολίζουν την οροφή.



Βέρι φαντασμαγόρικ αποτέλεσμα και μπράβο.


Σε μίαν ακρούλα, υπάρχει ωραιότατη καρέκλα να κάτσεις να ξαποστάσεις -ειδικά αν είσαι ένας Άγιος Βασίλης, μία Χιονάτη, ένας νεράιδος, ένας ξωτικός ή ο,τιδήποτε τελοσπάντων σε φίξιοναλ χαρακτήρα, περιλαμβανομένης της Ανάπτυξης και της Εξόδου από την κρίση.


Διότι δεν ξεύρω αν το θυμάσαι (υποψιάζομαι ότι δεν μπορείς και να το ξεχάσεις) αλλά η χώρα ετούτη η γιορτινή βρίσκεται στον όγδοο χρόνο κρίσης. Που αν ήταν η κρίση παιδάκι, θα πήγαινε φέτος Δευτέρα Δημοτικού και θάχε μάθει να διαβάζει, να γράφει και να μετράει.


Δηλαδής θάχε επιδείξει μεγαλύτερη πρόοδο από τον μέσο Έλληνα πρωθυπουργό της τελευταίας δεκαετίας τουλάχιστον. Άσε που θάξερε να σου πει και δυο κουβέντες στα αγγλικά. Δις ιζ αν εγκ, δις ιζ ε καρ, δις ιζ δε μπλάντι γκρικ ικόνομι γκαντ-ντέμιτ.


Μη βλέπεις που γελάει η κυρία. Ο κόσμος όλος γελάει!


Όχι στην καθημερινότητά του: εκεί βρίζει! Και μουτζώνεται. Παλαιότερα μουτζώναμε τη Βουλή, τώρα μουτζώνει ο ένας τον άλλον και όλοι τον εαυτό τους. Με ρυθμό και μπρίο. Αλλά χάνουμε βρε το ταπεραμέντο και την τσαχπινιά μας; Ας είν'καλά τούτα τα παιδιά που πήρανε τα τύμπανά τους και ζωντανέψανε προχθές την Αιόλου δίνοντας χριστουγεννιάτικο τέμπο. Δεν γίνεται αλλιώς, αναγνώστα. Αν δεν το διασκεδάσουμε και λίγο, θα μας σαλέψει.



Αλλάζουμε ύφος, ας περάσει η κυρία νεραϊδονονά, παρακαλώ. Με ένα Μπίμπιντι-Μπάμπιντι-Μπου και το μαγικό ραβδάκι της, μπορεί να μετατρέψει το όνειρο σε πραγματικότητα. Κι αν πράγματι τις υπόλοιπες μέρες του χρόνου, δεν πρέπει να χάφτει κανείς παραμύθια, την περίοδο των εορτών, επιβάλεται και να τα πιστέψει και να τα ζήσει. Μην το καθυστερούμε: φέρε μου μία κολοκύθα, κάμε στην άκρη να πω το μαγικό και...


...βουαλά μία παραμυθένια άμαξα στο κέντρο της Αθήνας. Μπορείτε αγαπητή μου να φορέσετε τα κρυστάλλινα γοβάκια σας και την υπέροχη τουαλέτα σας, διότι είστε καλεσμένη στο παλάτι, να σας δεξιωθεί ο πρίγκηψ. Ή έστω στο Προεδρικό Μέγαρο να σας δεξιωθεί ο Πάκης, που βγήκε λέει εκατοστός ενενηκοστός έβδομος πιο σέξι ηγέτης του κόσμου -και δεν ξεύρω τί με συνετάραξε περισσότερο: το "σέξι" ή το "ηγέτης".


Σε περίπτωση πάντως που τόχεις απορία, η άμαξα είναι μέρος του εντυπωσιακού στολισμού που και φέτος έκαμε το Little Kook στου Ψυρρή, συγκεντρώνοντας πλήθη εκστασιασμένου κόσμου που αυτοφωτογραφίζεται με φόντο την εορταστική εξτραβαγκάντσα.


Την έχουμε ανάγκη αυτή την φαντασμαγορία. Το έχουμε ανάγκη αυτό το διάλειμμα. Φαίνεται στα βλέμματα των ανθρώπων. Στον σχεδόν απελπισμένο ενθουσιασμό τους. Στην προσπάθειά τους να απολαύσουν, να περάσουν καλά, να φχαριστηθούν.


Είναι πολλοί -θαρρώ περισσότεροι από κάθε άλλη φορά- αυτοί που στόλισαν τα μπαλκόνια τους. Ακόμα και σε γειτονιές σακατεμένες, όπως τα Πατήσια, η Κυψέλη, ο Βοτανικός, τα Σεπόλια. Είναι πολλοί -θαρρώ περισσότεροι από κάθε άλλη φορά- αυτοί που ξεχύθηκαν στους δρόμους για να χαζέψουν, να ψωνίσουν (ό,τι και όσο μπορούν) και να βολτάρουν. Είμαστε πονεμένοι, αναγνώστα. Αλλά ακόμα ζωντανοί.


Τα προβλήματα είναι εδώ. Οι αδυναμίες μας επίσης. Τί να σου κάμει και η νεραϊδονονά; Ένα ραβδάκι έχει, τί να πρωτοπρολάβει; Κι αν ονειρεύται κανείς άμαξες, στο τέλος της βραδιάς παραμένει με την κολοκύθα στο χέρι. Εκτός...


Εκτός κι αν μάθει. Το πώς γίνονται οι κολοκύθες, άμαξες. Κι αν καταλάβει. Το πώς χειρίζεται κανείς το ραβδί, αντί να περιμένει τις νεραϊδονονές ν'αλλάξουν με ένα μαγικό ξόρκι τα πράγματα.


Βρισκόμαστε στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, που όπως ίσως θυμάσαι, τούχω σούρει διάφορα. Αλλά για να δεις πόσο δίκαιος και ανώτερος άνθρωπας είμαι, το καλό θα του το αναγνωρίσω: ο χριστουγεννιάτικος στολισμός του είναι εφάμιλλος μεγαλουπόλεων του εξωτερικού.


Θα μπορούσε νάχε στήσει και μερικά κιόσκια και νάχε φτιάξει Χριστουγεννιάτικη αγορά. Αλλά δεν πειράζει, ακόμα κι έτσι, σου προσφέρει μία ευκαιρία για ευχάριστο περίπατο δίπλα στα στολισμένα δέντρα.


Ένα μεγάλο μπράβο και για τα έλατα πούχει τοποθετήσει στην κεντρική πλατεία ανάμεσα στη Βιβλιοθήκη και την Όπερα -δεν χρειάζεται να πειραματιζόμαστε συνέχεια με εικαστικές κατασκευές και περίεργα μεταλλικά ινσταλέισονς με λέιζερ και φωτόσπαθα. Δεν στήνουμε τον Πόλεμο των Άστρων μη-χειρότερα, Χριστούγεννα στήνουμε.


Είπα "Χριστούγεννα" και θυμήθηκα: χρόνια πολλά, σου είπα; Πήραμε τους δρόμους, όλα τα είπαμε εκτός από αυτό! Άχου, χρόνια σου πολλά, αναγνώστα! Να είσαι γερός κι ευτυχισμένος.


Να'σαι καλότυχος και καλοταξιδεμένος. Ν'αντέχεις και τα ύψη και τα βάθη. Να ισορροπείς και όλα να τα ζυγιάζεις σωστά.


Να στολίζεις το δέντρο σου με τις ευτυχίες σου και με τις κατακτήσεις σου. Με τους κύκλους που ολοκληρώνεις, με τις εμπειρίες που σε μαθαίνουν να γίνεσαι καλύτερος.


Για τον εαυτό σου και για τους άλλους.


Χριστούγεννα στην Αθήνα του 2017. Περίεργα είναι, αλλιώτικα κάθε φορά. Κι αν τα πράγματα σού φαίνονται ίδια, αλλάζουν να ξεύρεις. Σε κατευθύνσεις πού μήτε μπορούμε να φανταστούμε, μήτε να προβλέψουμε.


Ας ελπίσουμε πάντα για το καλύτερο. Τον καλύτερο εαυτό μας, το καλύτερο μέλλον μας, το καλύτερο ταξίδι μας. Τις ευχές μου!

Τετάρτη, 13 Δεκεμβρίου 2017

Non ho l'età



Πρόλογος
Πρέπει νάμουνα πολύ μικρός όταν πρωτάκουσα αυτό το ιταλικό τραγούδι -σε εκείνες τις ηλικίες που αποτυπώνονται οι εντυπώσεις και πλέκονται οι πρώτοι κόμποι στο εργόχειρο της ζωής του καθενός μας. Θυμάμαι όμως πόσο πολύ μου είχε αρέσει και πόσο συχνά επανερχότανε στη μνήμη μου. Σε μια εποχή που έπρεπε να διαφυλάξεις μέσα σου εκείνα που σου άρεσαν, καθώς δεν είχες τη δυνατότητα να τα απολαύσεις όσο και όποτε τα επιθυμούσες, όπως μπορούμε τώρα πια με τόσην ευκολία. Κι αυτή η σπανιότητά τους, αυτή η προσπάθειά σου να συγκρατήσεις μουσικές, εικόνες κι εντυπώσεις, τους προσέδιδε μιαν αξία που μάλλον ποτέ δεν θα χαρούν οι όσοι γεννιούνται σήμερα. Δεν πειράζει -ας έχουμε κι εμείς οι χθεσινοί τα πλεονεκτήματά μας.



Δεν ξεύρω αν οφειλόταν στην μικρή μου ηλικία ή σε μια έμφυτη ευαισθησία. Όποια κι αν ήταν η αιτία, η μελωδία ενεγράφη ανεξίτηλα στη μνήμη μου: η ορχηστρική εισαγωγή, οι νότες στο πιάνο και ύστερα η κελαρυστή, κοριτσίστικη φωνή που τραγουδούσε για τη δική της αθωότητα. Με στίχους που τότες δεν μπορούσα να καταλάβω, αλλά που προσπάθησα να αποτυπώσω στην παρτιτούρα του μυαλού μου. Είναι στίχοι που τώρα πια καταλαβαίνω καλά.
Τέλος Προλόγου



Οι δρόμοι είναι γιομάτοι αυτοκίνητα και κόσμο. Όσο πλησιάζουν τα Χριστούγεννα, τόσο πυκνώνει η κίνηση και το μποτιλιάρισμα. Αν λοιπόν τόχεις πάρει απόφαση να κατέβεις στο κέντρο του Σανρέμο με το αμάξι σου, θα πρέπει να οπλιστείς με υπομονή και νάχεις κάμποση τύχη στο παρκάρισμα.



Τα καταστήματα στον κεντρικό πεζόδρομο της πόλης -τη βία Τζάκομο Ματεότι- έχουν φορέσει τα γιορτινά τους και οι βιτρίνες έχουν στολιστεί.



Λαμπιόνια, χριστουγεννιάτικα δέντρα, πολύχρωμες μπάλες, φιόγκοι και γιρλάντες.



Ακόμα κι αν είσαι από εκείνους που αποφεύγουν να φορέσουν την εορταστική διάθεση, ακόμα κι αν κατακρίνεις τον καταναλωτισμό κι έχεις μπουχτίσει την επαναλαμβανόμενη και κάπως ψυχαναγκαστική χαρά των ημερών, δεν μπορεί παρά να παραδεχτείς πως αποτελεί μία πρώτης τάξεως ευκαιρία για διάλειμμα από την καθημερινότητα.



Και μία αφορμή για να σταθείς και να συνειδητοποιήσεις πόσο περνάει ο χρόνος: το φέτος, το πέρσι και το πρόπερσι με Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιές μετριέται. Άντε και με καλοκαιρινές διακοπές ή τίποτις χαρμόσυνα. Ή τίποτις δυσάρεστα. Τα υπόλοιπα, ένας χυλός μοιάζουν απ'τον οποίο τρως και ξανατρώς τις ίδιες, ξαναζεσταμένες κουταλιές.



Όχι, δεν ήρθα στο Σανρέμο για να μελαγχολήσω μη-χειρότερα. Για να θυμηθώ ήρθα. Ίσως βεβαίως και νάναι ταυτόσημα τα δύο τους.



Αδειάζω τις σκέψεις και τις έγνοιες μου κι αφήνομαι. Σ'αυτό το ανθρώπινο ποτάμι που χύνεται με φούρια στα πεζοδρόμια. Οικογένειες με ενθουσιώδη νήπια, καλοβαλμένα ηλικιωμένα ζευγάρια, παρέες νεαρών με μονδέρνα ντυσίματα, άνθρωποι που βολτάρουν παρέα με το σκύλο τους. Κι ανάμεσά τους κι εγώ. Να τους κάμω χάζι και να τους απολαμβάνω.



Έχουνε γούστο οι Ιταλοί. Δεν μοιάζουν μ'άλλους λαούς, είναι αλλιώτικοι. Πιο έντονοι, πιο σπάταλοι στον τρόπο που εκφράζονται. Θαρρώ πως είναι μάλλον ακατέργαστοι. Σα να μην τους πελέκισε ο τεχνίτης χρόνος. Σα να παραμένουνε παιδιά, ακόμα κι όταν κατοικούνε σε σώματα ενηλίκων.



Όλα τα κάμουνε με μιαν υπερβολή: φωνάζουν, μασουλάνε, φλερτάρουν, κορδώνονται, τσιλημπουρδίζουν, γελάνε.



Ναι, έχουνε γούστο οι Ιταλοί. Κι ας απέχει ο βερμπαλισμός τους από τη δική μου την προτίμηση, αυτό τουλάχιστον θα πρέπει να τους το αναγνωρίσω: πως έχουν γούστο.



Στο Σανρέμο δεν έχει σπουδαία πράγματα να κάμεις το χειμώνα. Το καλοκαίρι είναι η εποχή του, όταν τα ξενοδοχεία της ιταλικής Ριβιέρας γιομίζουνε τουρίστες από τη Βόρεια Ευρώπη πούρχονται να απολαύσουν τη ζεστή σαγήνη του Μεσογειακού ήλιου.



Η πόλη έγινε θέρετρο και προορισμός ευκατάστατων Ευρωπαίων ήδη από το δεύτερο μισό του δεκάτου ενάτου αιώνα. Τότες που ο τουρισμός αφορούσε μονάχα πλούσιους, αριστοκράτες, ταξιδευτές και καλλιτέχνες.


Το 1905 χτίστηκε ένα εντυπωσιακό μέγαρο σε στυλ Αρ-Νουβό για να στεγάσει το Καζίνο.


Μέχρι και σήμερα αποτελεί καύχημα, πηγή εσόδων για την πόλη και τοπόσημο.



Εδώ στο Σανρέμο είχε καταφύγει η Πριγκίπισσα Σίσυ της Αυστρίας για να ξεπλύνει τη μελαγχολία της. Εδώ απολάμβανε τις διακοπές του ο Τσάρος Νικόλαος ο Δεύτερος. Εδώ πέρασε τα τελευταία του χρόνια ο Άλφρεντ Νόμπελ, εδώ απέθανε το 1926 και ο Μεχμέτ ο Έκτος, τελευταίος σουλτάνος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.


Αν απομακρυνθείς λιγάκι από τους κεντρικούς δρόμους, θα σου συστηθεί μια απλή, επαρχιακή πόλη, δίχως πολλές κομψότητες και πολυτέλειες.


Μια πόλη με στενά δρομάκια και παλιά πορτοπαράθυρα. Με μπουγάδες που κρέμονται ανάμεσα στα περβάζια και σπίτια μάλλον φτωχικά και κακοφροντισμένα.


Κάποιοι θα σου πούνε πως δεν είναι τίποτις το ιδιαίτερο το Σανρέμο. Αν το συγκρίνεις μάλιστα με άλλες πόλεις της Ιταλίας, θα πεις κι εσύ πως υπολείπεται σε ομορφάδα και γραφικότητα.


Εγώ όμως το συμπαθώ όπως και νάχει. Κι ίσως περσσότερο τώρα το χειμώνα που δεν είναι ξέχειλοι οι δρόμοι του με μανιώδεις τουρίστες.


Αυτή την ώρα, αυτή τη μαγική ώρα που σουρουπώνει και τ'αγιάζι σε αναγκάζει να σηκώσεις το γιακά του παλτού σου, το τριγύρω σου μετατρέπεται σε σκηνικό.


Μιας ταινίας θλιβερής κι αστείας. Αν αφαιρέσεις τα χρώματα, γίνεσαι πρωταγωνιστής του Ροσελίνι, του Βισκόντι και του Φελίνι. Σε νεορεαλιστικό σενάριο. Σε δράμα. Σε κομεντί. Κάπου ανάμεσα στο ομιχλώδες όνειρο και την αγωνιώδη πραγματικότητα. Εσύ επιλέγεις τί θέλεις να μας παίξεις.


Επιστρέφω στους κεντρικούς εμπορικούς δρόμους. Οι βιτρίνες λάμπουν θελκτικές, οι σακούλες με τα ψώνια πληθαίνουν, δεν μένει πολύ ώρα ακόμα μέχρι να κλείσουν τα καταστήματα.


Μία κυρία στέκεται δίπλα στο άγαλμα, φτιάχνει το κασκόλ της, στρώνει το μαλλί της και ποζάρει περιχαρής για ένα ενσταντανέ.



Στάσου και φθάσαμε! Στο είπα ότι δεν ήρθαμε απλώς για να βολτάρουμε. Το ξέχασες κιόλας; Είχαμε θέσει για σκοπό μας έναν σκοπό. Εκείνον που τραγουδούσε εκείνη η κελαρυστή, κοριτσίστικη φωνή της ιδικής μου αθωότητας.



Αυτό είναι το θέατρο "Ariston". Μαζί με το Καζίνο είναι τα δύο εμβληματικότερα σημεία του Σανρέμο. Βλέπεις, εδώ διεξάγεται κάθε χρόνο το φεστιβάλ τραγουδιού -ένας μουσικός θεσμός που έχει γνωρίσει κατά το παρελθόν μεγάλες δόξες και που συνεχίζει να επιβιώνει σε καιρούς πολύ λιγότερο μουσικούς.



Ετούτον το διαγωνισμό κέρδισε o βελούδινος Σέρτζιο Εντρίγκο με το εξαίσιο "Canzone per te" το 1968! Ώχου πάνε πενήντα χρόνια από τότες. Πενήντα Χριστούγεννα, πενήντα Πρωτοχρονιές.



Εδώ τραγούδησε για πρώτη φορά ο Ντομένικο Μοντούνιο το "Nel blu dipinto di blu", το πασίγνωστο "Volare", το 1958! Να χαρείς, μην με βάζεις να σου ξαναμετράω Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιές: είναι πολλά τα χρόνια. Τί υπέροχες μελωδίες! Μα όχι, δεν είναι κάποιο από αυτά, το τραγούδι που εγώ γυρεύω.



Κατά μήκος του πεζόδρομου, έχουν τοποθετηθεί επιδαπέδιες πλακέτες με τους νικητές του Φεστιβάλ από την αρχή του έως τα σήμερα.


Τις ακολουθώ σαν να ξετυλίγω ένα νήμα προς το παρελθόν, σαν να πατάω βήματα σε μία διαχρονική χορογραφία. Κι όσο πλησιάζω, τόσο δυναμώνει μέσα μου εκείνος ο σκοπός. Όσο πλησιάζω, τόσο σβήνουν οι φωνές των γύρω μου κι ακούεται η αθώα, κοριτσίστικη φωνή που αναζητάω.


Φθάνω πάνω από την πλακέτα που γράφει το όνομά της. Gigliola Cinquetti. Και τον τίτλο του τραγουδιού της. Non ho l'eta. Χαμογελάω λες και συνάντησα έναν παλιό, αγαπημένο φίλο. Λες και αντάμωσα μια αγάπη πούχα χάσει. Τριγύρω ο κόσμος συνεχίζει να στροβιλίζεται με θόρυβο, αλλά στα δικά μου τα αυτιά παίζει μονάχα εκείνη η μουσική. Η ορχηστρική εισαγωγή, οι νότες στο πιάνο, οι στίχοι μιας αθωότητας που μετράει το παράπονο και την ελπίδα της. Ένας είμαι. Που στέκεται ακίνητος με το βλέμμα καρφωμένο για μερικές στιγμές στο δάπεδο. Κοντοστέκονται κάποιοι να ιδούνε τί κοιτάζω με τόσο ενδιαφέρον, να καταλάβουνε γιατί δείχνω τόσο ευτυχισμένος.



Δεν ξεύρω αν μπορούν να καταλάβουν. Δεν ξεύρω αν μπορώ να τους εξηγήσω. Ίσως αν άκουαν το τραγούδι που ακούω εγώ. Ίσως.



Επίλογος
Κατηφορίζω προς την πλευρά της θάλασσας. Εδώ ο κόσμος είναι πολύ λιγότερος.



Είναι χειμώνας και το Σανρέμο δεν είναι καμωμένο γι'αυτή την εποχή.



Η ησυχία εδώ μ'αρέσει περισσότερο. Το ψυχρό αεράκι που φέρνει η θάλασσα, τα φώτα που αντανακλούνε μέσα στο νερό, ο ήρεμος παφλασμός καθώς σκάει το κύμα στις προβλήτες.



Το φρούριο της Αγίας Θέκλας στέκει κάπως μουτρωμένο, πάνω από το λιμάνι της πόλης.



Κοιτάζω τη θάλασσα καθώς μουντώνει και σβήνει μέσα στη νύχτα. Σκέφτομαι όλα εκείνα τα Χριστούγεννα και όλες εκείνες τις Πρωτοχρονιές. Που ξεπλένονται και σβήνουν. Και χάνουν εντέλει την όποια σημασία τους.
 

Ύστερα κοιτάζω τα καλάμια. Που χαϊδεύουνε τρυφερά τον ουρανό. Και νιώθω φχαριστημένος. Που ό,τι κι αν έχασα, αυτή τουλάχιστον την αθωότητά μου, την έχω ακόμα. Τυλιγμένη σε ένα μελωδικό σκοπό που μου τραγούδησε κάποτες ένα κορίτσι με κελαρυστή φωνή. Που αποτυπώθηκε στη θύμησή μου και πάντα θάχω να παρηγοριέμαι. Ένα σκοπό που θα σφυρίζω κάθε φορά που θέλω κι εγώ να χαϊδέψω τον ουρανό.


Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts