Πέμπτη, 16 Δεκεμβρίου 2004

Βρε ουστ!

Είσαι γύρω στα 30 (πάνω / κάτω μία πενταετία). Έχεις σπουδάσει, απέκτησες μεταπτυχιακό, μιλάς μία με δύο ξένες γλώσσες. Όταν ήσουν 10 ετών, ήθελες να γίνεις πιλότος/αστυνομικός/δάσκαλος. Στα 15 σου, γιατρός/δικηγόρος/αρχιτέκτονας και στα 20, brand manager/project manager/IT specialist. Σήμερα και κοιτώντας το γραφείο όπου δουλεύεις, συνειδητοποιείς ότι καλύτερα να είχες μείνει στο αρχικό plan. Πηγαίνεις γυμναστήριο (όποτε μπορέσεις, μία φορά το εξάμηνο), κάνεις συχνά δίαιτες και διαβάζεις το ζώδιό σου χωρίς να ντρέπεσαι γι’αυτό. Έχεις διάφορα ενδιαφέροντα, σου αρέσει το έντεχνο, νιώθεις καλλιεργημένος, διαβάζεις λιγότερο απ’όσο θα ήθελες, βλέπεις Fame Story και πηγαίνεις σινεμά. Στη ντουλάπα σου έχεις ακόμη μερικά ξεχασμένα τεύχη του Κλικ και στη βιβλιοθήκη σου υπάρχουν βιβλία του Μαρκές και του Ουμπέρτο Έκο. Έχεις πληθώρα cds, τα οποία σπανίως ακούς. Αγοράζεις τουλάχιστον δύο εφημερίδες κάθε Κυριακή (με κριτήριο το dvd) και αρχίζεις την ανάγνωσή τους από τα ένθετα: πρώτα τα διαφημιστικά, μετά τα τηλεοπτικά, τα lifestyle και τέλος –αν προλάβεις- ρίχνεις και μια ματιά στην εφημερίδα.



Ξυπνάς κάθε πρωί με κάτι μούτρα μέχρι το πάτωμα και πίνεις έναν καφέ. Ντύνεσαι. Βγάζεις από την πρίζα τον φορτιστή και βάζεις στην τσάντα σου το κινητό. Παίρνεις το αυτοκίνητο, το μετρό, το τρόλεϊ, το λεωφορείο και πηγαίνεις στη δουλειά (την οποία δυσκολεύθηκες να βρεις, αλλά τέτοια που είναι, εύχεσαι να μην την είχες βρει), πίνεις έναν καφέ, τσεκάρεις το e-mail σου, ανοίγεις το in.gr, διαβάζεις το Μετρόραμα και την AthensVoice, παίρνεις κάνα τηλέφωνο, κουτσομπολεύεις με τους συναδέλφους, χασμουριέσαι κι αρχίζεις να μελετάς νούμερα και να γράφεις αναφορές. Κατά τη διάρκεια της μέρας, πετάγεσαι να πληρώσεις το κινητό, τη ΔΕΗ, την Tellas, τη δόση για το αυτοκίνητο. Παίρνεις και μία τυρόπιτα. Όταν τη φας, αισθάνεσαι ενοχές για τις θερμίδες που απέκτησες, για τις κακές διατροφικές σου συνήθειες, για τα ευρώ που ξοδεύεις αλόγιστα σε σαχλαμάρες, για τα παιδάκια στο Τζιμπουτί που δεν έχουν να φάνε.



Σχολάς (γύρω στις 4, στις 5 ή ίσως και στις 7:30). Παίρνεις το αυτοκίνητο, το μετρό, το τρόλεϊ, το λεωφορείο και γυρίζεις πίσω πτώμα. Δεν έχεις καμία όρεξη να βγεις, αλλά για να μην σε πουν αντικοινωνικό κανονίζεις να βρεθείς με την παρέα σου στην άλλη άκρη της πόλης, σε ένα μπαράκι πολύ κατώτερο από το κουτούκι που βρίσκεται στη γωνία, ακριβώς δίπλα στο σπίτι σου. Όταν φθάσεις στο μπαράκι κι αφού ταλαιπωρηθείς να βρεις θέση να παρκάρεις, στριμώχνεσαι σε ένα τραπεζάκι ασφυκτικά τοποθετημένο ανάμεσα σε άλλα και νιώθεις και χαρούμενος που βρήκες να κάτσεις. Εκνευρίζεσαι με την κάπνα, τη μουσική, το γέλιο της κυρίας στο διπλανό τραπέζι, την αγένεια της σερβιτόρας και βεβαίως τον αδικαιολόγητα υπέρογκο λογαριασμό, που σου δημιουργεί και πάλι τους γνωστούς συνειρμούς για τα πεταμένα ευρώ και τα παιδάκια στο Τζιμπουτί.



Είχες όνειρα. Ω ναι! Ήθελες να παντρευτείς, να κάνεις πολλά παιδάκια και να αγοράσεις ένα μεγάλο σπίτι με θέα τη θάλασσα. Κοιτάς την τελευταία μισθοδοσία σου και συμβιβάζεσαι με πολιτικό γάμο, ένα παιδί και θέα στον ακάλυπτο. Κορνιζάρεις και κρεμάς στον τοίχο, τα πτυχία που είχαν υποσχεθεί να σε κάνουν brand manager/project manager/IT specialist. Συμβιβάζεσαι με την κακογουστιά, την αγένεια, την αναξιοκρατία, τη μαζικότητα. Συμβιβάζεσαι με το έτερον ήμισυ, παρά το γεγονός ότι κατά βάθος είσαι εγωιστής και θα ήθελες να είσαι πάντα από πάνω. Ας όψεται η χαμηλή αυτοεκτίμηση που σου κληροδότησε το Κλικ, το Νίτρο, το 01, ο Ζαμπούνης, η Πετρουλάκη, η οικογένεια Φόρεστερ και όλος αυτός ο δήθεν υπέρλαμπρος κόσμος της χαλαρότητας, της ευδαιμονίας και της ευζωίας. Ξέρεις ότι δεν είσαι πανέξυπνος, πανέμορφος, επιτυχημένος, political correct. Συμβιβάζεσαι και με αυτό. Εντέλει, φθάνεις να συμβιβάζεσαι με τον συμβιβασμό.



Συνειδητοποίησες ότι η γενιά σου έχαψε την παραμύθα που της σερβίρανε οι λογής-λογής Κωστόπουλοι. Την παραμύθα του χύμα, του εύκολου, του ωχαδελφισμού, της νέο-μαγκιάς. Κι ύστερα, ώσπου να το συνειδητοποιήσεις… μεγάλωσες! «Μα δεν μπορεί ΕΓΩ ο επίδοξος brand manager/project manager/IT specialist να είμαι ακόμη εδώ, στην Κυψέλη, στο Παγκράτι, στην Πλατεία Βικτωρίας» σκέφτεσαι. «Πότε θα πάω εκδρομές σε εξωτικούς προορισμούς; Πότε θα μείνω σε εκείνο το ξενοδοχείο που μοιάζει με καράβι, στο Ντουμπάι; Πότε θα αγοράσω τηλεόραση plasma για να την εγκαταστήσω στο playroom μου; Πότε θα μετακομίσω σε μεζονέτα στην εξοχή; Πότε θα βρω το χρόνο να διαβάσω όλα τα βιβλία που θέλω, να ταξινομήσω όλα τα άρθρα που έχω κρατήσει, να ακούσω όλα τα cds που έχω αντιγράψει και να δω όλα τα dvds που έχω συγκεντρώσει από τις εφημερίδες; Ποιος θα μου πει πότε να επαναστατήσω επιτέλους;»




Υπήρξαν γενιές που ανδρώθηκαν μέσα από ένδοξες επαναστάσεις. Όλοι, έφαγαν τελικά τα μούτρα τους, αλλά τους έμεινε τουλάχιστον η ανάμνηση ότι αγωνίσθηκαν για κάτι. Λυπάμαι πολύ. Εσείς αγαπητέ μου είστε ο πιο αδύναμος κρίκος. Η ιστορία σας κλήρωσε κι εσάς μία κάποια επανάσταση. Την επανάσταση του lifestyle και της τεχνολογίας. Είστε ένας φρενήρης, ανικανοποίητος καταναλωτής. Καλή σας νύχτα.

36 σχόλια :

  1. Η ζωή μου σ' ένα post άλλου.
    Πάντως, κατά την φίλη Διονυσία ... "όταν γίνει η Επανάσταση ... ξύπνα με!".

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ο τρόπος που σκέφτεσαι είναι καλός - αν όλοι αυτοί οι Βρε Ουστ το πιάνουν αυτό που λες τουλάχιστον κάτι κάναμε.
    Μη σε ανησυχεί όμως.
    Όπως έλεγε κι ένα γνωστός - "υπάρχουν πάντα οι από κάτω για να στηρίζουν εμάς τους από πάνω" - και με κάτι τέτοια παραμύθια παρηγοριόμαστε ότι κάτι παραπάνω ξέρουμε & λίγο παραπάνω είμαστε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Φίλε αντί σχολίου ένα τραγουδάκι αφιερωμένο σε σένα, σε μένα, στην DiS, στην Σοφία και σ' όποιον ανακαλύπτει κάτι γνώριμο στο κείμενό σου.

    Πίσω μου άθλια παρτάκια,
    κορίτσια ντροπαλά, φοβισμένα φρικιά,
    Olympians και Doors και βερμούτ με παγάκια,
    τα ξέρεις όλα αυτά...

    Σε είχα δει και σένα σαν τ' άλλα φοιτητάκια.
    αντάρτες της πορδής με τα λεφτά του μπαμπά.
    Μίζερα όλα και λειψά, γι' αυτό σου λέω...

    Πίσω μου άθλια σχολεία,
    κοπάνες και πορνό, αποβολές για μαλλιά,
    γκόμενες και κόμμα, ραντεβού στην πλατεία,
    τα ξέρεις όλα αυτά...

    Χούντα δεν θυμάμαι μα ούτε ελευθερία,
    της μεταπολίτευσης καημένη γενιά.
    Άχρωμα όλα και λειψά, γι' αυτό σου λέω...

    Υπάρχει λόγος σοβαρός που ήμουν νέος χλιαρός.
    Aυτά μου τύχαν δυστυχώς μα δεν τα κρύβω ευτυχώς
    και να ένας λόγος σοβαρός που είμαι ωραίος.

    Τώρα τα τραγούδια μας τους πέφτουνε λίγα
    και κάτω απ' τα μουστάκια τους γελάν οι παλιοί.
    Έχουν βλέπεις πίσω τους την λάμψη του εξήντα,
    καθάρισαν αυτοί...

    Αν τίποτα δεν έδωσε σε μας η ιστορία,
    αυτό το τίποτα να εκφράσεις και να εκφραστείς,
    είναι η μόνη ευκαιρία που 'χω εγώ και συ.
    Γι' αυτό σου λέω...

    Υπάρχει λόγος σοβαρός που ήμουν νέος χλιαρός.
    Αυτά μου τύχαν δυστυχώς μα δεν τα κρύβω ευτυχώς
    και να ένας λόγος σοβαρός που είμαι ωραίος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. γαμώ το blogger μου γαμώ δεν είμαι ανώνυμος...

    varometro

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Αγαπητέ Nik-kit,
    έγραψες ένα Καταπληκτικό Post. Πικρό, αλλά αληθινό -περισσότερο ή λιγότερο δεν έχει σημασία.
    Μικρή ήθελα να γίνω αστυνομικός (οι Άγγελοι του Τσάρλυ βλέπεις), στην εφηβεία δικαστικός [μέχρι εδώ σας ακούω να γελάτε μετά τα αισχρά μου στης Μάντυ;)].
    Αργότερα..., άστο για άλλη φορά.
    Ιφιμέδεια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Δεν ξέρω αν η λέξη που χαρακτηρίζει τη δημοσίευσή σου είναι "ειλικρίνεια", "απογοήτευση", "ονειροπόληση" ή οποιαδήποτε άλλη...
    Κρατώ την επανάσταση αυτής της δημοσίευσης. Την "προσωπική ιδιόκτητη επανάσταση". Θα 'ρθω σε λίγα χρόνια να δούμε αν έπιασε το κόλπο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Μα ξεχασες το ακομη καλυτερο:

    αντι να αυτοκτονησεις, να φυγεις μεταναστης, να γραψεις ενα ποιημα -εστω και ανοητο-, να μαθεις ενα οργανο, να κανεις κατι, οτιδηποτε, καθεσαι και γραφεις τους καημους σου σε μπλογκ (οποία απαισια λεξη!).

    Οσο για τραγουδια, ενα πραγματικα δινει την απογοητευση σε ολο της το μεγαλειο. Το λεει -και δεν αποτελει καθολου παραδοξολογια- ο Τζιμμάκος:

    "Κάνε κάτι λοιπόν
    να χάσω το τρένο,
    κάνε κάτι να χάσω
    το τρένο"

    Για οσους δεν το ξερουν, να πω οτι το τραγουδι αρχιζει λεγοντας

    "Ανάσκελα πεσμένος
    στις σιδεροτροχίες"

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Τόσα άτομα άγνωστα μεταξύ τους και όμως στην ίδια χλαπάτσα ας αρχίσει πια αυτή η επανάσταση ΒΡε Ουστ!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Μας βάλατε ζόρικο homework, αξιώτιμε κύριε.
    Να αφιερώσω κι εγώ το "εμείς δε γίναμε ουρανός" του Λειβαδά...?

    "Πάντα στον ύπνο ερχόταν ο εχθρός..."...ρε γμτ...

    να είστε καλά...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Φίλε με συγχωρείς, δεν σε ξέρω, δεν με ξέρεις, αλλά το άρθρο σου είναι ένα χάλι και μισό.
    Αν θες σου εξηγώ γιατί στο λέω
    Γιατί κάνεις μια περιγραφή της πραγματικότητας όπως κάνεις και μια κριτική σε ένα έργο.
    Δεν είναι έργο η ζωή φίλε
    Δεν μας είπες για τη γεύση του καφέ
    Δεν μας είπες αν η σερβιτόρα ήταν όμορφη
    Δεν μας είπες για το χαμόγελο της άγνωστης, ή του άγνωστου στο δρόμο
    Δεν μας είπες για τα γέλια που κάνατε στην ταβέρνα
    Δεν μας είπες για την φοιτήτρια που στα έδωσε όλα
    Δεν μας είπες για την άνοιξη που πήγες εκδρομή στο χωριό
    Δεν μας είπες για το τέλος του μηνός που πληρώνεσαι
    Μας είπες για την τυρόπιτα...ε πάρε κάτι άλλο...δεν σε υποχρεώνει το σύστημα να τρως τυρόπιτες που δεν θες...
    Μας είπες για το σπίτι που θες να βλέπει θάλασσα...ε...μείνε σε κανά νησί να βλέπεις όλο θάλασσα...αλλά χωρίς κινητό αδερφέ
    Μας είπες ότι θες πάντα να είσαι από πάνω...ε...και η γυναίκα θέλει κάπου κάπου να είναι από πάνω...τι σε πειράζει? έπρεπε να σε ευχαριστεί!
    Τι ήθελες να κάνεις τελικά? να γίνεις αφεντικό και δεν μπόρεσες?
    Γι αυτό θέλεις να κάνεις επανάσταση?
    Για να μας βγεις από πάνω?
    Αυτό είναι το πρόβλημά σου φιλαράκι?

    «...Πότε θα μείνω σε εκείνο το ξενοδοχείο που μοιάζει με καράβι, στο Ντουμπάι; Πότε θα αγοράσω τηλεόραση plasma για να την εγκαταστήσω στο playroom μου; Πότε θα μετακομίσω σε μεζονέτα στην εξοχή;...»

    Αν είναι έτσι να σε βοηθήσουμε και μεις
    Βούρ για την επανάσταση, για να πας στο Ντουμπάι!!!

    Ή καλύτερα κάντη μόνος σου, να μη μας έχεις και υποχρέωση

    araxtos φίλε

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Βλέπω ότι το "Βρε Ουστ" προκάλεσε ποικίλα σχόλια και επομένως υποθέτω ότι καταρχήν επιτέλεσε το σκοπό του ως κείμενο προβληματισμού. Κάποιοι εντόπισαν στοιχεία της δικής τους καθημερινότητας μέσα στο άρθρο. Μάλιστα μερικοί μου εξεδήλωσαν την έκπληξή τους' δεν είχαν συνειδητοποιήσει ότι το άγχος και η ανασφάλεια (τους) είναι κοινό βίωμα.

    Σπανίως απαντώ στα σχόλια, αλλά μια και το κάνω τούτη τη φορά, δράττομαι της ευκαιρίας να ευχαριστήσω από τούτο δω το διαδικτυακό μετερίζι, όλους όσους μπήκατε στον κόπο να διαβάσετε το κείμενο και να το σχολιάσετε. Ευχαριστώ εσένα street spirit, Sofia, varometro, Areth, Ιφιμέδεια, Taflinel. Ευχαριστώ θερμά, DiS για τα καλά σου λόγια και την αναφορά σου στο blog.

    Tέλος θα ήθελα να ευχαριστήσω κι εσένα αγαπητέ araxte, παρότι δεν νομίζω ότι κατάλαβες καθόλου το νόημα των όσων γράφω. Το κείμενο υποκρύπτει μία διάχυτη ειρωνεία για τα πρότυπα lifestyle που μας έχουν επιβληθεί και τα οποία καταδυναστεύουν την καθημερινότητά μας, δημιουργώντας μας την αίσθηση του ανικανοποίητου και ένα διαρκές άγχος καταναλωτισμού και (υπερ)πληροφόρησης.

    Αν αυτό που κατάλαβες είναι πως επιθυμώ ένα playroom, μια τηλεόραση plasma και μία βδομάδα στο Ντουμπάι για να νιώσω ολοκληρωμένος, τότε μάλλον δεν διέκρινες την ειρωνική μου διάθεση (αν πάλι μπορείς να μου εξασφαλίσεις κάτι απ'όλα αυτά, όχι δεν θα πω!).

    Λέγω απλώς ότι αυτή η γενιά (μου, μας) ποδοπατήθηκε από το lifestyle και την τεχνολογία. Λέγω ότι προσπαθούμε σκληρά να γίνουμε επιτυχημένοι, trendy, ευχάριστοι, κοινωνικοί, καλλιεργημένοι, όμορφοι, γυμνασμένοι, ευτυχισμένοι και αφού δεν τα καταφέρνουμε, νιώθουμε ανεπαρκείς. Κυνηγούμε συνέχεια κάτι που εξ αντικειμένου δεν μπορούμε να φθάσουμε.

    Κραυγάζω την ανησυχία μου, φίλε araxte. Και την αγωνία μου. Για μένα. Και για τους φίλους και γνωστούς μου. Που σπούδασαν και αδυνατούν να βρουν δουλειά. Για όσους δουλεύουν από το πρωί ως το βράδυ. Για όσους είναι χρεωμένοι, ανασφαλείς, μόνοι, βαριεστημένοι. Για όλους όσους στοιβαζόμαστε στα τρόλεϊ, στα bars, στις ουρές. Για όλους όσους δεν μπορούμε να αντισταθούμε. Ή αντιστεκόμαστε αλλά μας τυποποιούν κι αυτήν ακόμη την αντίστασή μας, την αμπαλάρουν και μας την δίνουν να την αγοράσουμε.

    Και για να μην σκεφθείς ότι όλα αυτά τα λέω καθ'έδρας, για να κάνω τον έξυπνο ή τον συνειδητοποιημένο, θα σου πω το εξής: είμαι ο πρώτος που θα παραδεχθεί την αλλοτρίωσή του. Διότι ω ναι, είμαι απόλυτα αλλοτριωμένος και δεν φοβάμαι να το δηλώσω!
    nik_kit

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Ξέρεις τι με ενόχλησε...
    Ότι αν και έκανες κριτική στα πράγματα...
    έβαλες και σένα μέσα, σε ένα «στεγνό» περιβάλλον...
    φυσικά βάζοντας και μένα...
    Χωρίς όμως λύση, και το σπουδαιότερο, με δικά τους κίνητρα.
    Αν υπήρχε δεν την κατάλαβα, πράγματι...
    Εμένα θα μου επιτρέψεις να μην είμαι «μέσα» ή να είμαι στα όρια και να μην θέλω να μπω στα βαθιά νερά, ψάχνοντας την ευκαιρία να βγω τελείως. Ας είναι παραμύθι.
    Όσο για τα κίνητρα, τους τα επιστρέφω μαζί με το πακέτο.

    Για την διάχυτη ειρωνεία που λες, ναι, την αντιλαμβάνομαι, όπως και τη γεύση της (αρκετά πικρή για μένα).

    Αν είσαι αλλοτριωμένος, όπως λες, τι να λέμε πλέον?
    Δεν είμαι εγώ ο ειδικός ούτε έχω δικαίωμα να σε κρίνω, (έκρινα μόνο το άρθρο)
    αλλά αν είσαι τι δουλειά έχεις εδώ?

    Το νόημα είναι ότι φταίει το σύστημα? και δεν φταις εσύ? μα, θα δώσεις λογαριασμό σε κανέναν?
    Ο καθένας πληρώνει μόνος του τις επιλογές του. Και αφού πληρώνει κάνει ότι του γουστάρει.


    Φιλικά araxtos

    ΥΓ «Οι περιστάσεις δεν σε επηρεάζουν παρά μόνο όσο τους το επιτρέπεις»
    (Καρδινάλιος Κοένς)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Εξαιρετικό κείμενο! Αδιέξοδο μεν αλλά εξαιρετικό!
    Σε παραπέμπω όμως και στο άρθρο του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου, το Σάββατο που μας πέρασε, με τίτλο: "Η αγωνία της σύγκρισης".
    Μοιάζει σαν να σχολιάζει το γραπτό σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Ναι, κάτι μου θυμίζει, κάτι μου θυμίζει... Να'ναι καλά η damsel Κσένια που έβαλε παραπομή και σε βρήκα. Δε συνεχίζεις όμως το ίδιο εχμ.. *δυνατά* - τι έγινε;

    Χαμός, δεν προλαβαίνω να διαβάζω τώρα που πήρα πρέφα τι γίνεται τριγύρω. Και μια παράκληση: γίνεται να μπαίνουν ημερομηνίες εγγραφής στα σχόλια; Σι γιου αράουντ. :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Den iparxoun lekseis pou na sinopsizoun to pos eniosa diavazontas to parakato sou keimeno.

    An kai den mporo na po oti exo periel8ei se tetoiou eidous esoterika adieksoda, toulaxiston oxi gia polla xronia, kirios logou tou oti se mia krisimi kampi tis zois mou apofasisa na pane na gami8oun ola: sinexizo kai diavazo toulaxiston mia ora ka8imerina, exo akousei oli tin mousiki pou exo, dem agorazo ka8olou efimerides stin ellada, den vlepo ka8olou tv (den exo tv sto spiti mou), ki exo periorisei tin katanolotiki mou mania se pragmata oso perissotero anagkaia.

    Fisika, den pauo na paizo to paixnidi pou 8elei to sistima, mesa sta oria tis opoiosdipote simbolikis antallagis simeion kai ipo tin igemonia tou kodika pou to sistima epivalei, oso ki an prospa8o na autoapatamai. Sinolika, i genia mas den epapse na einai pote malakas....

    8a sou steilo email -

    pali, kalo kouragio.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Den iparxoun lekseis pou na sinopsizoun to pos eniosa diavazontas to parakato sou keimeno.

    An kai den mporo na po oti exo periel8ei se tetoiou eidous esoterika adieksoda, toulaxiston oxi gia polla xronia, kirios logou tou oti se mia krisimi kampi tis zois mou apofasisa na pane na gami8oun ola: sinexizo kai diavazo toulaxiston mia ora ka8imerina, exo akousei oli tin mousiki pou exo, dem agorazo ka8olou efimerides stin ellada, den vlepo ka8olou tv (den exo tv sto spiti mou), ki exo periorisei tin katanolotiki mou mania se pragmata oso perissotero anagkaia.

    Fisika, den pauo na paizo to paixnidi pou 8elei to sistima, mesa sta oria tis opoiosdipote simbolikis antallagis simeion kai ipo tin igemonia tou kodika pou to sistima epivalei, oso ki an prospa8o na autoapatamai. Sinolika, i genia mas den epapse na einai pote malakas....

    8a sou steilo email -

    pali, kalo kouragio.


    george dafermos


    ps. sorry for re-posting; forgot to add my name:-()

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Σύντομες απαντήσεις προς τους αγαπητούς φίλους που συνεχίζουν να σχολιάζουν το «Βρε Ουστ» εβδομάδες μετά τη δημοσίευσή του:

    Φίλτατε Naftile, το κείμενο είναι όντως αδιέξοδο. Ομολογώ πως δεν μπορούσα να προτείνω μία λύση, χωρίς αυτή να ακουστεί φθηνή ή σχηματική. Θα μπορούσα να καταφύγω σε πολλές προτάσεις: ιδεολογία, θρησκεία, τέχνη, δημιουργικότητα, αγάπη, συλλογικότητα, ηδονισμός κ.λπ. Εντούτοις θεωρώ ότι ο δρόμος προς την επανάσταση είναι αυστηρά προσωπικός και διαφορετικός για έκαστον εξ ημών’ επομένως δεν υπάρχουν συνταγολόγια. Όσο για τον Τσαγκαρουσιάνο πάνε πολλά χρόνια που έχω σταματήσει να τον παρακολουθώ (από την εποχή του Symbol), αλλά πάντοτε θαύμαζα το ταλέντο του στη μελαγχολία.

    Αγαπητέ dystropoppygus: Άλλοτε «δυνατά» και άλλοτε «σιγανά» σημασία έχει να χτίζουμε ιδέες και κοινότητες. Άλλωστε, δεν νομίζω ότι χρειάζεται να φωνασκώ για να ακούγομαι. Να είσαι καλά!

    Τέλος, προς εσένα αγαπητέ Γιώργο Δαφέρμο: Θαυμάζω τις αντιστάσεις σου (δηλώνω απερίφραστα ότι δεν θα μπορούσα ν’ αντέξω χωρίς τηλεόραση ούτε μία μέρα!) και συμφωνώ απόλυτα στα όσα λες για τη γενιά μας. Το σύστημα ενδύεται τον πλέον θελκτικό του μανδύα, μας παρασύρει, μας παραμυθιάζει και μας απομυζά με τους πιο ανορθόδοξους τρόπους. Περιμένω το e-mail σου…

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Το "Βρε ουστ!" αποτελεί μία υπέροχη, απολαυστική περιγραφή του προβλήματος.

    Καλό θα ήταν να προσπαθήσουμε να βρούμε και πιθανές λύσεις πριν γίνουμε 50.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Καλό το κειμενάκι αλλά θα συμφωνήσω με τον "αραχτό", πιο πάνω. Μπορεί εσύ να λες ότι έχει ειρωνική διάθεση αλλά το ύφος σου - άποψή μου - έχει τόνο υπεροπτικό σαν να λες "μα τι κακόμοιροι είστε" ενώ εσύ ονειρεύεσαι επαναστάσεις τσεγκεβαρικές απροσδιορίστου ύφους.

    Και η εντύπωση που μου δημιουργείται από την φλου κατηγορία και υπόδειξη περί επανάστασης στο τέλος του κειμένου σου είναι ότι αν σε ρωτούσαμε "Τι έχεις να προτείνεις", δεν θα έβρισκες να πεις τίποτα...

    Το να κάτσω να σου εξηγήσω το με ποιο τρόπο εγώ είμαι κατά 90% έξω από αυτά τα κλισέ είναι χρονοβόρο και ανώφελο. Και στο κάτω κάτω, και ο Κωστόπουλος μας έβαλε ταμπέλες (όπως σωστά γράφεις) αλλά δυστυχώς, το ίδιο κάνεις και εσύ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. Το "Βρε ουστ!" ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΑ ΤΥΧΑΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΝΑ ΣΗΜΑΙΑ.ΕΥΣΤΟΧΟ ΚΑΙ ΠΙΚΡΟ ΜΕ ΚΑΝΕΙ ΜΕΛΑΓΧΟΛΩ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. Παλαιολογος22 Νοε 2005, 11:11:00 π.μ.

    Ει,ψιτ,Φιλαράκο. Σε σένα μιλάω, τον τύπο γύρω στα 30. Τον τύπο που παραπονιέται για όλα. Τον τύπο που κατηγορεί τους πάντες, αλλά όχι τον εαυτό του. Τον τύπο, που ακόμα και όταν συνειδητοποιεί σε τι κατάσταση έχει φτάσει από τις επιλογές του, το μόνο που έχει να πει και να σκεφτεί είναι ότι του την φέρανε. Δεν σκέφτεται βέβαια να κάνει κάτι για να αλλάξει τον εαυτό του ή την κοινωνία όπου ζει. Κατά βάθος έχεις συμβιβαστεί. Κατά βάθος έχεις εθιστεί στην παρακμή. Κατά βάθος είσαι ένας αποτυχημένος, ένας βλάκας, όχι γιατί σου πλάσαρε ο κάθε Κωστόπουλος το κάθε λογής σκουπίδι του, αλλά γιατί σαν χάνος συνεχεία τσιμπούσες το δόλωμα, συνέχεια το γευόσουνα, και στο τέλος αντί να το φας, σε έφαγε. Θα σου πω δυο πραγματάκια και βαλτά στο μυαλό σου, πράματα που από ότι δείχνεις αδυνατείς να σκεφτείς μόνος σου.
    Πριν αρχίσω, θα πρέπει να σκεφτείς ότι ζεις σε μια χώρα όπου μετά από πολύ μόχθο, οι πολιτικοί που εσύ ψήφιζες και ψηφίζεις και θα ψηφίζεις όλη σου την ζωή, κατέστρεψαν, εξαφάνισαν, ταπείνωσαν, έδιωξαν και ισοπέδωσαν κάθε τι δημιουργικό που έχει αυτός ο τόπος. Είναι οι πολιτικοί, ξέρεις αυτοί, οι πιο γνωστοί. Είναι η Σελήνη, η Επαναστάτρια του πολυτεχνείου, ο χόντρος, ο Κινέζος, το παιδί, τα ορφανά του Στάλιν, ο βρικόλακας (Δράκουλας προσφιλέστερα ή και γκαντέμης αν προτιμάς), το τοπ μόντελ, ο σεξολόγος, ο κομπιναδόρος (οι) και όλος ο υπόλοιπος θίασος που παρελαύνει μπροστά από τα μάτια σου. Αυτοί όλοι φιλαράκο φρόντισαν, να μην αφήσουν τίποτα που να μπορεί να παράγει άξια, τίποτα που να μπορεί να σταθεί στην αγορά, τίποτα που να προσφέρει συνάλλαγμα, τίποτα εντέλει όρθιο. Και τι σου άφησαν φιλαράκο; Σου άφησαν να ονειρεύεσαι μια θέση στο δημόσιο. ‘Στη σιγουριά’, όπως παρακινούνε οι γιαγιάδες τα παιδία στα χωριά, του ‘δημοσίου’. Ποθείς και τρελαίνεσαι για μια τέτοια θέση. Όλη μέρα αραχτός, φραπέ, σταυρόλεξα και μουχαμπέτια. Ωραία ζωή ε; Ονειρεύεσαι να τρως τα λεφτά μου και τα λεφτά μας, τα λεφτά που θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν σε χίλιες άλλες καλύτερες περιπτώσεις, από το να τα δίνουμε σε σένα. Αλλά ας οψονται οι γνωριμίες του μπαμπά, ή τα κομματικά ρουσφέτια που έχεις αναπτύξει τόσο καιρό. Πιστεύω να κατάλαβες φιλαράκο ότι είσαι ένα μέρος του προβλήματος, ένα κομμάτι του συστήματος που δεν καταστρέφει μόνο την ζωή σου, αλλά πολύ παραπάνω τις ζωές όλων μας. Και ας μπούμε τώρα στα ειδικότερα θέματα.
    Γράφεις «Έχεις σπουδάσει, απέκτησες μεταπτυχιακό, μιλάς μία με δύο ξένες γλώσσες. Όταν ήσουν 10 ετών, ήθελες να γίνεις πιλότος/αστυνομικός/δάσκαλος. Στα 15 σου, γιατρός/δικηγόρος/αρχιτέκτονας και στα 20, brand manager/project manager/IT specialist. Σήμερα και κοιτώντας το γραφείο όπου δουλεύεις, συνειδητοποιείς ότι καλύτερα να είχες μείνει στο αρχικό plan». Γιατί δεν ήθελες από μικρός να γίνεις βρε αδερφάκι επιχειρηματίας ή εφοπλιστής ή πετυχημένος αγρότης κατά τα πρότυπα Ολλανδίας ή πετυχημένος κτηνοτρόφος κατά τα πρότυπα της Γερμανίας, ή ναυτικός κάτι ρε φίλε που να προσφέρει κάτι σε αυτόν τον τόπο; Κάτι που να παράγει προϊόν και για τους άλλους, να μην τρως από τα έτοιμα; Δεν ήθελες φιλαράκο γιατί από μικρός ακόμα είχες το lifestyle μέσα σου. Από μικρός γοητευόσουνα από τα ακριβά, από τα λαμπερά, από την χλίδα, και ας μην ήξερες τότε στην ολότητα τους τι ήταν. Από μικρός ήθελες να δείχνεσαι. Από μικρός σε γοήτευαν οι τίτλοι.
    Γιατί δεν έψαξες; Γιατί δεν πήρες ρίσκα; Γιατί συμβιβαστικές με ότι σκουπίδι σου πλασάρανε για δουλεία; Ας έφευγες μετανάστης, όπως έκανε ο Ωνάσης και τόσοι άλλοι. Αλλά αν έμενες, γιατί δεν δούλεψες σκληρά, γιατί δεν είπες ότι θα χαραμίσω δυο χρόνια ή πέντε ακόμα κάνοντας οικονομία και μετά να προσπαθήσω να δημιουργήσω κάτι. Να σου πω γιατί; Γιατί ποτέ δεν έμαθες να εργάζεσαι. Από μικρός που ήσουν, σου τα έδιναν όλα έτοιμα. Δεν σε άφησαν να δουλέψεις, να τριφτείς στην κοινωνία, να δεις πως βγαίνει το χρήμα. Δεν δούλεψες ποτέ σε οικοδομή. «Όχι», φώναζες, αυτές είναι δουλείες είναι για την κατώτερη τάξη. «Εγώ θα γίνω επιστήμονας». Έχοντας σαν πρότυπο σου τον Καραμανλή που δεν δούλεψε ποτέ στην ζωή του, ήλπιζες ότι θα τα κατάφερνες και εσύ. Πόσο γελάστηκες.
    Λες ότι πας γυμναστήριο, όχι βέβαια για να είσαι υγιείς, και να νιώθεις καλά, αλλά για να ρίχνεις γκόμενες και να σε καμαρώνουν. Αμφιβάλω ποτέ αν κατάφερες να πας πάνω από έναν μήνα. Βλέπεις την κάθε σαχλαμάρα, αλλά αρνείσαι, ή μάλλον δεν έχεις χρόνο, να διαβάσεις ένα βιβλίο. Δεν διάβασες ποτέ σου φιλοσοφία, αρχαίους συγγραφείς, ιστορία. Η άγνοια σου είναι προτέρημα για σένα, και πουλάς μαγκιά με αυτή ‘Που να ξέρω για την αρχαιότητα, εμένα με ενδιαφέρει μόνο η μπάλα’. Ε! βέβαια! Πρέπει να διαπιστώσεις φιλαράκο ότι αν διάβαζες λιγάκι δεν θα ήσουν η αποτυχία που είσαι τώρα. Μισθωτός με 600 εύρω το μήνα, αλλά επιχορήγηση από τον μπαμπά κάθε δεκαπενθήμερο. Άνθρωποι πιο σοφοί από εσένα περπάτησαν σε αυτό τον τόπο, προβληματίστηκαν σαν κι εσένα, ερμήνευσαν την κοινωνία και την ζωή και ανέπτυξαν μια φιλοσοφία για όλη την ανθρωπότητα που θα την κάνει να πάει μπροστά, και εσένα να βγεις από την μιζέρια σου. Ποιοι είναι αυτοί; Δεν περίμενα να τους ξέρεις, μιας και δεν υπήρχε τότε Fame Story.
    Εσύ φιλαράκο, που μέχρι χτες δεν ήξερες από πού διαβάζονταν μια εφημερίδα, τώρα έχεις 3 κάθε εβδομάδα. Γέμισες με DVD, που δεν τα βλέπεις γιατί δεν έχεις χρόνο όπως νομίζεις, απλά τα πήρες για να τα έχεις μιας και ούτε τζάμπα δεν θες να τα δεις. Και να μην ξεχνιόμαστε, τα παιδία του Τζιμπουτί! ΟΧΙ. Κατά βάθος είσαι καλός. Έδωσες 15 εύρο (τόσα μπορούσες) για το Τσουναμι που έγινε στην άλλη άκρη του κόσμου. Έδωσες και πήρες τετράδια της Unicef. Έσωσες 15 παιδάκια! Όχι φίλε, απλά τους έδωσες φαΐ για ένα μήνα. Και μετά; Ενδιαφέρεσαι για το κάθε τι που σου διαφημίζουν (Τσουναμια, λοιμοί, καταστροφές κ.α) μέσω δελτίου ειδήσεων των 8, αλλά δεν σε νοιάζει ο άστεγος που μένει στην είσοδο της πολυκατοικίας, ή κάποιος στην διπλανή πόρτα που μπορεί να σε έχει ανάγκη. Νοιάζεσαι για πράγματα τόσο μάκρυνα, αλλά για την γειτονία σου αδιαφορείς. Βγάνεις σε μπαρ, όχι γιατί διασκεδάζεις, αλλά για να ρίξεις κάνα γκομενάκι, να εκτονωθείς χτυπώντας τον εαυτό σου πάνω κάτω, να πάρεις κάνα ‘μανιταράκι’, να πουλήσεις μαγκιά. ‘Πήγα στον ΡΕΜΟ’! Μπράβο ρε μεγάλε! ‘Πήγα στο ακριβότερο Κλαμπ’! Συγχαρητήρια! Δεν μου είπες όμως φιλαράκο διασκέδασες; Γιατί μια φορά δεν προσπάθησες να κανείς κάτι που θα σε ευχαριστούσε, αλλά πάντα ότι ευχαριστούσε τους άλλους; Ταξιδάκια δεν θα πας ποτέ. Ξέρεις γιατί; Γιατί είσαι τόσο σπάταλος, τόσο καταναλωτικό ων, τόσο επιδειξίας που δεν σου μένει δραχμή στην τσέπη. Είσαι χρεωμένος σε κάρτες και σε τράπεζες μέχρι τον λαιμό. Δεν έβαλες ποτέ το χέρι μέχρι εκεί που φτάνει η τσέπη σου, δεν έμαθες ποτέ στο ‘δεν έχω – δεν δίνω’. Δεν έμαθες ποτέ στην στέρηση και στις ελλείψεις που θα σε έκαναν δυνατότερο. Έμαθες μόνο να ικανοποιείς τους άλλους και το θυμικό σου. Δεν έγινες ποτέ ανώτερος άνθρωπος και ούτε θα γίνεις αν δεν κανείς την επανάσταση σου.
    Έφαγες καλά το παραμύθι τόσα χρόνια. Πως περιμένεις τώρα να έχεις διαφορετική ζωή; Ποτέ θα κόψεις τον ομφάλιο λώρο που ενώνει με την μαλακία; Ποτέ θα γίνεις άντρας, όχι κατά Nitro, αλλά κατά τα πρότυπα του παππού σου; Αν θες επανάσταση, κάνε την. Αντιδράς σε ότι προκαλεί αυτή την παρακμή. Αντιμετώπισε τις ψευδαισθήσεις σου. Μορφώσου. Απέκτησε επιτέλους κάποια ιδεολογία στην ζωή σου που να σε εκφράζει, όχι που θα σε κάνει πιο μάγκα. Ψάξου! Μόνο έτσι θα βρεις την ευτυχία. Και αν δεν την βρεις, τουλάχιστον θα σου μείνει η μαγκιά ότι αντιστάθηκες, ότι πάλεψες. Και ξέρω ότι θα την βρεις στο βάθος. Όσο για σένα που δεν θα ψάξεις : Μπορείς να λέγεσαι Αμερικανός, Κουλτουριάρης, Πασοκ-ΝΔιτης, αριστεριστής-υλιστής, νέο-εποχίτης, ραγιάς και ότι άλλο θες, ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΕΛΛΗΝΑΣ! Για να γίνεις, θα πρέπει να παλεύεις και να στοχάζεσαι, όχι να συμβιβάζεσαι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  22. Σύντομο σχόλιο προς τον Παλαιολόγο. Η διαπίστωσή μας περί παρακμής του συστήματος είναι κοινή. Για κάποιο -ανεξήγητο- λόγο θεωρείς ότι είμαι ακριβώς αυτό που απεχθάνομαι και καυτηριάζω.

    Και Ωνάσης ουδέποτε ονειρεύτηκα να γίνω.

    (Λυπάμαι αν θα σου καταστρέψω ένα μύθο, αλλά δεν χρειάζεται να είσαι "ΈΛΛΗΝΑΣ" για να παλεύεις και να στοχάζεσαι.)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  23. Χωρίς να διαβάσω όλα τα comments,και φτάνοντας μέχρι την απάντηση του writer στο comment του araxtos,ένιωσα ικανοποίηση διότι αποτυπώθηκαν οι 2 άκρες του θέματος...προσωπικά είμαι fun της άποψης του araxtos και θα ήθελα να φτάσω σε αυτό το σημείο αντιμετώπισης της κατάστασεις την οποία περιγράφει με επιτυχία ο writer. Δυστυχώς αυτή είναι η ζωή που επιλέξαμε και επειδή το άκουσα στα αγγλικά και με έβαλε σε άπειρες σκέψεις...this is the price you pay for the life you choose. Αυτή τη ζωή διαλέξαμε όλοι αυτοί, που καθημερινότητα μας μοιάζει λίγο πολύ με αυτήν που περιγράφεται στο Βρε Ουστ. Ο καθένας απο εκεί και έπειτα είναι ικανός να την κρατήσει ή να την αλλάξει...προσωπικά ψάχνω να βρω το θάρρος να την αλλάψω γιατί με κουράζει ψυχικα. Πάντως εμένα μου μένεί ότι για όλα φταίει ο Κωστόπουλος, οπότε ξέρω ποιον άλλον να κατηγορήσω πέρα απο τον εαυτό μου όταν είμαι στις μαύρες μου. :P

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  24. Εξαιρετικό post! Ξύπνησε τους επαναστάτες, τα θηρία, τους αντιδραστικόυς, τους "ξύπνιους". Ποιούς; Φίλαράκια, σκεφτείτε το εξής:Τι κάνετε εδώ άραγε; Για ποιό λόγο κουβαλάτε τα πτώματα σας, ποια η αιτία της φαινομενικά, με το παρόν καθεστώς "ωχαδελφισμού, μιζέριας(δικαιολογημένης κατ' εμέ) και σήψης, ανούσιας ζωής; Γιατί φορτώθηκες με το κουφάρι σου βρε αδερφέ; Αφού δε ζείς καλά.Δεν ικανοποιείς τις επιθυμίες σου, όποιες κι αν είναι αυτές.Τι προτιμάς, γκόμενες, λεφτά, επανάσταση, μόρφωση; Αφού δε τα 'χεις και δε τα αναζητάς.
    Ενδιαφέροντα,ομολογουμένως, πράγματα είδα σε αυτό το post. Όλοι είχαν κάτι να πούν.Δε σας κρύβω οτι κι εγώ ενθουσιάστικα πρωτοδιαβάζοντας το "Βρε ούστ".Το βρήκα εντελώς τυχαία και παραδόξως, μου έκανε εντύπωση. Προσωπικές απόψεις βέβαια, διόλου αψεγάδιαστες αλλά και πάλι, προσωπικές οπώς και η δική μου. Όλοι νομίζουν πως έχουν κλειστεί σ' ένα κυκεώνα κοροϊδίας και μαζοποίησης.Και καλά κάνουν γιατί είναι όντως κλεισμένοι.Κι εγώ, και ο παλαιολόγος, και όλος ο πλανήτης, με ελάχιστες εξαιρέσεις.Και μη νομίσετε οτι οι εξαιρέσεις είναι ο Φιντέλ Κάστρο και ο Δαλάι Λάμα. Αυτές είναι χειρότερες περιπτώσεις, θύματα της αέναης ματαιοδοξίας που διακατέχει τους πάντες, εμένα, εσένα, τον nik_kit, τον κάθε nik_kit. Απλά αυτοί είναι λίγο περισσότερο "καμένοι". Οι περισσότεροι απο εμάς καταλαβαίνουμε οτι είμαστε γρανάζια. Γρανάζια της κοινωνίας , του συστήματος, όπως θέλετε πέστε το, σωστό θά 'ναι. Lifestyle, κατάντια; Φυσικά, η "πανούκλα" της εποχής. Αυτές όλες τις εικασίες, τα συμπεράσματα γιατί τις κάνουμε, γιατί τα κάνουμε;Γιατί αρχίζουμε να ΝΙΩΘΟΥΜΕ! Ότι κάποιο λάκο έχει η φάβα, κάποιο σκοπό έχουμε εδώ αλλά με το πέπλο υποκρισίας ούτε που αρχίζουμε να σκεφτόμαστε τι παίζει. Τι να παίζει, άραγε; Δεν θα κριτικάρω κανένα, άλλωστε τα ίδια σκατά με τον παλαιολόγο και τον nik_kit είμαι, μη νομίζετε οτι βρήκαν αυτοί τη λύση, όπως δε την έχω βρεί ούτε γώ , ούτε ο araxtos, ούτε κανένας. Το lifestyle, το εκφράζουμε αυτή τη στιγμή, πληκτρολογώντας κάτι στο διαδίκτυο. Που; Πριν 500 χρόνια δεν είχαν να φάνε και τώρα κάνεις ένα "κλάκ" και τρέχει νερό! Για μένα η λύση είναι η εξής, σεβαστές όλες οι υπόλοιπες, αλλά να: Κυνηγήστε τα όνειρα σας, τα αληθινά όνειρα σας, έστω και λεφτά, αν αυτό σας εκφράζει, πετύχετε τα και μετά βοηθήστε τους άλλους να πετύχουν τα δικά τους. Είτε δίνωντας λεφτά για τετράδια Unicef(γιατί, νομίζεις κύριε παλαιολόγε οτι είναι λίγο αυτό;), είτε ταίζωντας ένα φτωχό, μ' οποιοδήποτε τρόπο. Αν δε τα πετύχετε, κυνηγήστε τα ακόμη πιο πολύ.Αν πάλι αποτύχετε, δεν ισχύει το "καλή σας νύχτα", οτι δε σε σκοτώνει, σε κάνει ακόμη πιο δυνατό,και το κυριότερο: Οτι και να γίνει πίστη στο Θεό και σε σας!16 χρονών είμαι, έχω πολλά σχέδια και όνειρα και πιστεύω σ' όλους σας. Καλή σας μέρα! Για τυχόν απαντήσεις: down_with_the_sickness_g@yahoo.gr

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  25. βρηκα το κειμενο του φιλτατου που εγραψε το "βρε ουστ" αρκετα καλο ωστοσο επισης καλη βρηκα και την αντιπαραθεση του φιλτατου Παλαιολογου.

    Στο δευτερο κειμενο αναγνωριζα φρασεις που τις λεω συχνα σε παρομοιες κουβεντες.

    Εκεινο που με ενοχλει ειναι οτι δεν βρηκα πουθενα ενα τροπο διαφυγης απο ολα αυτα... μου δοθηκε η εντυπωση οτι η ζωη μας ειναι προδιεγραμμενη να ειναι λιγο εως πολυ οπως περιγραφεται εδω μεσα και η συνεχεια ειναι απλα ενα καλο φερετρο για την παρτη μας οταν βιολογικα θα ειμαστε ετοιμοι προς εξαφανιση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  26. μόλις σήμερα είδα το ποστ αυτό... συγχαρητήρια στον συγγραφέα του όποιος κι αν είναι....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πολύ χαίρομαι που σου άρεσε! Το έγραψα πριν δέκα σχεδόν χρόνια και εξακολουθεί νομίζω, να έχει ένα ενδιαφέρον!

      Διαγραφή
  27. Δηλώνω ακόμα ένας συμπάσχων... Η απάντηση μου τον τελευταίο καιρό σε όποιον μου απευθύνει τον λόγο είναι "Βρε ουστ". Από περιέργεια (και ίσως ανησυχία μήπως έχω πάρει τον κακό τον δρόμο...) έβαλα την φράση στο google ... και ιδού.

    Κουράγιο συντρόφια είμαστε πολλοί!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  28. Εμενα παντως μου αρεσε παρα μα παρα πολυ το πως τελειωνει το κειμενο! Και οτι αναρωτιομουνα γαιτι παλια ξυπνουσα με τοση ορεξη καθε μα καθε μερα και τωρα πια ξυπναω με την μουρη στο πατωμα... Πολυ ωραιο κειμενο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ένα από τα μεγάλα θύματα των τελευταίων χρόνων είναι ο ενθουσιασμός και η αισιοδοξία μας!

      Διαγραφή
  29. Αυτό το κέιμενό σου το είχα στο μαιηλ μου αυτολεξεί από κάποιον επίδοξο εραστή του παρελθόντος, που μου το έστειλε για δικό του. Μπορεί να είναι ακόμα εκεί έχω μηνύματα από παλιά πολλά και όλο λέω θα κάτσω μια μέρα να κάνω ξεσκαρτάρισμα. Α τον κατεργάρη! Εχω πάθει πλάκα τώρα που το διάβασα! Σαν να συγγενέψαμε μου φαίνεται! Μα είχαμε μεγάλη αλληλογραφία με αφορμή αυτό το μαίηλ! Και να φανταστείς πως μπήκα "να σε ψάξω" με αφορμή το τελευταίο σου ποστ που δε με άρεσε και δεν συμφωνώ καθόλου με όσα ως τώρα έψαξα και διάβασα για το θέμα που προέκυψε στη γειτονική χώρα και πραγματευτηκες. Ηθελα να δω το στίγμα σου όταν άρχισες να μπλογκάρεις. Είσαι πολλά χρόνια εδώ βρε Πιγκουϊνε, και με εντυπωσιακή παρουσία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πάνε σχεδόν δέκα χρόνια από τότες που είχα γράψει αυτό το κείμενο.
      Μη σου πω ότι δν είχα πολυκαταλάβει ακόμα τι ήταν το μπλογκινγκ, τότες! Βλέπεις, το (μακρινο!) 2004 δεν υπήρχαν παρά ελάχιστα μπλογκς! Εξού και αυτό το κείμενο με κάποιον τρόπο, αυτονομήθηκε και άρχσε να κυκλοφορεί μέσω emails.
      Είμαι όντως πολλά χρόνια εδώ (ίσως περισσότερα από όσα θα έπρεπε). Κι αν σε κάποια διαφωνούμε, νομίζω πάντα θα βρίσκουμε σημεία συνάντησης. Δέκα χρόνια μετά άλλωστε, αν έχω καταλάβει κάτι για το μπλόγκινγκ είναι ακριβώς αυτό: μία συνάντηση είναι.

      Διαγραφή
    2. Πιγκουίνε είμαστε παιδιά της ίδιας γενιάς τα δυο μας. Σπάνια συναντώ συνομηλίκους μου. Όποτε σε ξαναφέρει η κακοκαιρία από τη Θεσσαλονίκη κι αν βρεις χρόνο, να τον πιούμε έναν ρημαδοκαφέ. Take care και μια χαρά είσαι εδώ που είσαι.
      Φιλιά σου!

      Διαγραφή
    3. Με μεγάλη μου χαρά να τον πιούμε εκείνον τον καφέ! Αλλά μόνο αν υποσχεθείς ότι θάχει και γλυκάκι -πτηνό πολύ λιχούδικο!

      Διαγραφή
    4. Αλίμονο!ωΓλυκάκι δε θα έχει? Θα πάρεις και μαζί σου!

      Διαγραφή
  30. Καλημέρα ! Κι εγώ πριν δυό μέρες σε βρήκα από μια φωτογραφία στο google που με παρέπεμψε στο blog σου. Είσαι πράγματι πολλά χρόνια εδώ Πιγκουϊνε ! Βρήκα και τη διεύθυση στο fb, διάβασα πολλά και συγκεκριμένα αυτό, είναι πριν από 12 χρόνια.. Για φαντάσου.. Σκέψεις και σχόλια, κριτικές, αντιπαραθέσεις, πριν 12 χρόνια.. Ίσως τότε είχαμε τις ανησυχίες που προμήνυαν τα επόμενά μας χρόνια.. Επαναστάτες όμως, συνεχίζω να μη βλέπω. Επαναστάτες με προτάσεις-λύσεις που να χτυπήσουν εκεί που θα πονέσει, μήπως και ανατρέψουμε την ολική καταστροφή. Έστω και τώρα. Και φυσικά δεν εννοώ την επανάστηση στους δρόμους. Καλή συνέχεια !

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts