Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2005

Eurovision V

Πού είχαμε μείνει; Α ναι! Στο σωτήριο έτος 1992, όπου η Ελλάδα ισοφάρισε την καλύτερή της (ως τότε) επίδοση και χτύπησε πέμπτη θέση με την ουρανοκατέβατη τραγουδίστρια Κλεοπάτρα (εμ, βλέπεις ήταν η εποχή που έβγαιναν αρτίστες με μόνο το μικρό όνομά τους: Μαντώ, Κωνσταντίνα, Ευρυδίκη, Αλέξια κ.λπ.) και το «Όλου του κόσμου την ελπίδα», που όχι δεν αποτελούσε έμμεση αναφορά στην ομώνυμη –παλαίμαχο- τραγουδίστρια Ελπίδα. Η Κύπρος εκπροσωπήθηκε από την Ευρυδίκη και το «Ταιριάζουμε» (11η θέση). Την πρωτιά κατέκτησε μία απαράδεκτη σύνθεση του ιρλανδού ακατανόμαστου βουτυρομπεμπέ που ερμήνευσε με στόμφο η Linda Martin, η οποία όπως δηλώνει και ο τίτλος του τραγουδιού ("Why Me?") αναρρωτιόταν -και δικαίως- για αυτή την ανέλπιστη επιτυχία. “Why Us?”, θα προσέθετα εγώ….

Το 1993 την Ελλάδα εκπροσωπεί η Καίτη Γαρμπή (στα φωνητικά, η pop-Lolita Βικτώρια Χαλκίτη) που ήταν τότε σε ανοδική πορεία. Η Καιτούλα είχε ήδη κάνει αίσθηση με τη σπουδαία επιτυχία «Πρόβα, Πρόβα, Στον καθρέφτη κάνω Πρόβα, Πρόβα, Πριν να δω τον Καζανόβα, Πρόβα» και το aggressive-hit «Γυαλιά Καρφιά τα κάνω». Η λαϊκο-ντίβα πήγε στη Eurovision παίρνοντας το κατάλληλο μπλαζέ ύφος και φορώντας ένα φλογερό γκάμπριο φόρεμα που εξέθετε σε κοινή θέα τα κάλλη της, αποφασισμένη προφανώς να μεταφέρει εις την αλλοδαπή, μπουζουκοδιάθεση ελληνάδικου. Μάλιστα, το διάτρητο φόρεμα θεωρήθηκε τότες πολύ interactive επιλογή, καθώς επικοινωνούσε ποικιλοτρόπως με το κοινό: σε έκανε να αναρωτιέσαι πράγματα (φοράει, δεν φοράει..), να ανησυχείς μην πουντιάσει και να αδημονείς μπας και φύγει καμιά ραφή και κάνεις Πάσχα! Πέραν της πλάκας όμως, το τραγούδι «Ελλάδα, χώρα του φωτός» επιχειρούσε μία εμπεριστατωμένη κοινωνιολογική ανάλυση της σύγχρονης νεοελληνικής σύγχυσης: «Τη μία μας παίζουν ροκ, την άλλη τσιφτετέλι, παιδιά του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη, μας ξεγελάνε με σεκλέτι και μεράκι, πνεύμα αθάνατο σε τρώει το σαράκι». Ποίηση! Δυστυχώς, το ζουμ στο γατίσιο μάτι και στο γυμνό πόδι δεν απέφερε το επιθυμητό αποτέλεσμα και κατετάγη 9η. Την ίδια χρονιά το Ηνωμένο Βασίλειο και η ραγδαίως ανερχόμενη –τότε- Sonia (που συνέχισε την αμέσως επόμενη χρονιά, ραγδαίως κατερχόμενη) κατέκτησαν τη 2η θέση με το «Better the Devil You Know», ενώ η Κύπρος καταποντίσθηκε στην 17η θέση με το τραγούδι «Μη σταματάς» και τον Κυριάκο Ζυμπουλάκη. Νικήτρια και πάλι η Ιρλανδία με τη Niamh Kavanagh και το «In Your Eyes». Βρε, λύσσα κακιά!

Αμ δεν καθαρίσαμε έτσι εύκολα! Το κακό με την Ιρλανδία τρίτωσε το 1994, καθώς το ντουέτο Paul Harrington & Charlie McGettigan κατάφερε με το κατατονικό και αδιάφορο άσμα «Rock ‘N’ Roll Kids» να επιτύχει μία ξεκάρφωτη νίκη. Η Κύπρος έστειλε ξανά την Ευρυδίκη σε ένα σπαραξικάρδιο καψουροτράγουδο υπό τον ξεκάθαρο τίτλο «Είμαι άνθρωπος κι εγώ», ως απάντηση προφανώς σε κάποιες αιχμές που είχε δεχθεί στο παρελθόν η τραγουδίστρια, περί του αντιθέτου. Η Εσθονία και η Λιθουανία συμμετέχουν για πρώτη φορά αλλά καθώς ήταν ακόμη ανυποψίαστες και αθώες, δεν αλληλοψηφίζονται και καταλήγουν τελευταίες. Το ξεπαρθένιασμα ήταν οδυνηρό. Δεν θα διαπράξουν ποτέ ξανά το ίδιο λάθος… Όμως η μεγάλη εμφάνιση της βραδιάς έρχεται από την Ελλάδα και τον Κώστα Μπίγαλη, που συνοδευόμενος από τους Sea Lovers (ένα αυτοσχέδιο συγκρότημα που συστάθηκε ειδικά για την περίσταση και διαλύθηκε την αμέσως επομένη) τραγούδησε με πάθος το «Ντιρι-ντιρι-ντίρι, ντιρι-ντιρι-ντιρι -ντι, μπες στο τρεχαντήρι, θάλασσα-εγώ-κι-εσύ!» (ξανά στα φωνητικά, η pop-Lolita Βικτώρια Χαλκίτη). Ο Κώστας μπορεί να μην κατάφερε να κατακτήσει καμία σπουδαία θέση (14ος) αλλά επέτυχε κάτι ακόμα πιο δύσκολο: δημιούργησε σύγχυση στους ανά την Ευρώπη μεταφραστές που έκαψαν λάδια εκείνη τη βραδιά προσπαθώντας να εξηγήσουν το ρεφρέν του τραγουδιού στις γλώσσες τους. Κουτόφραγκοι! Πού να καταλάβουν αυτοί από τέχνη… (Όταν εμείς χτίζαμε Παρθενώνες, αυτοί.. κ.λπ. κ.λπ.). Κάποιοι κακεντρεχείς έριξαν όλο το φταίξιμο στην καημένη την pop-Lolita Βικτώρια Χαλκίτη, η οποία έκτοτε καταδικάσθηκε σε κατοίκον περιορισμό και στο να επαναλαμβάνει πρωί-μεσημέρι-βράδυ τη φράση «Δεν θα ξανακάνω φωνητικά στη Eurovision».

[Θερμή παράκληση: Εάν κάποιος φίλος ή κάποια φίλη εντοπίσει πουθενά το cult τραγούδι «Τρεχαντήρι» σε μορφή ringtone να μου το διαβιβάσει, διότι θα ήθελα παααααααρα πολύ όταν χτυπάει το κινητό μου, να μου κάνει «ντίρι-ντίρι» ο Μπίγαλης!]


(ω ναι, κοντοζυγώνουμε στο S.A.G.A.P.O.)

Δευτέρα, 28 Μαρτίου 2005

Deep για Deep Κράτος

Σπουδαγμένος άνθρωπος είμαι, πέντε γράμματα τα ξέρω. Αλλά αυτό που έχει γίνει τελευταία με τις εξελίξεις για τον Βαβύλη, αδυνατώ βρε παιδί μου να το παρακολουθήσω. Είναι σαν να βλέπεις «Τόλμη και Γοητεία» στο fast forward και λίγο να αφαιρεθείς, δεν καταλαβαίνεις ποιανού παιδί κυοφορεί η Μπρουκ. Του μπαμπά, του γιου ή είν’ ανεμογκάστρι;

Ας το πάρω αλλιώς. Να τι κατάλαβα παρακολουθώντας σήμερα τις ειδήσεις στον Alpha. Ο Βαβύλης που είναι και Βολιώτης, έχει καταδικασθεί για εμπόριο ναρκωτικών, έχει μπει στη στενή δύο φορές, έχει πάρει συστατική από τον Αρχιεπίσκοπο (που κάποτε ήθελε να γίνει Πατριάρχης στη θέση του Πατριάρχη, αλλά μετά χύθηκε ο τραχανάς), ασπάσθηκε αυθορμήτως και μετά μανίας την ορθοδοξία (σε σημείο ακατάσχετης ρασοφορίας), παντρεύτηκε μία ισραηλινή, έκανε μπίζνες με όπλα, μπαινόβγαινε σε υπουργεία, συνομιλούσε με υπερπατριώτες αξιωματούχους, έστησε πυραμιδικό σύστημα στην Αλβανία, εστάλη από τον Αρχιεπίσκοπο στα Ιεροσόλυμα σε εθνική αποστολή να μεθοδεύσει την εκλογή του Ειρηναίου, ο οποίος τα έχει κάνει τώρα μπάχαλο και τον βρίζουνε όλοι, εκτός από τον Χριστόδουλο που μάλλον τον φοβάται, διότι εάν μιλήσει μπορεί και να τον κάψει. Καλά ως εδώ;

Ο Τράγκας τώρα, που έχει κάνει εκπομπή στο παρελθόν για την ιερόδουλο Βαγγέλη και εκδίδει φιλοκυβερνητική εφημερίδα (που τις ρίχνει όμως τελευταία τις μπηχτές της), προσέφερε 300 χιλιάδες ευρώπουλα για να εξασφαλίσει τη συνέντευξη του Βολιώτη ναρκο-πρακτορο-ιερομένου Βαβύλη που όμως του φάνηκαν λίγα και κατέληξε να μιλάει με τον Μάκη, ο οποίος ορκίζεται σε ό,τι έχει ιερό ότι δεν πλήρωσε δεκάρα για τη διαβόητη συνέντευξη που εκτόξευσε τα ποσοστά τηλεθέασης της εκπομπής του και τις πωλήσεις της εφημερίδας του σε δυσθεώρητα ύψη.
Στη δε συνέντευξη ο Βαβύλης πολύ τσαντίστηκε, διότι και καλά έπεσε στην παγίδα του δαιμόνιου Ζούγκλα νομίζοντας ότι είναι κλειστή η κάμερα (as if! Για τον Μάκη μιλάμε…) και τον «έδωσε» εμμέσως πλην σαφώς τον Χριστόδουλο, παρά το γεγονός ότι μόνο καλά λόγια είχε να πει αρχικά γι’αυτόν, καθότι -κατά τα λεγόμενά του- τον είχε στηρίξει στις δύσκολες στιγμές του (με συστατικές επιστολές και μία καλή κουβέντα ντε!). Μετά ο Μακαριότατος του σφύριξε βέβαια μερικά εκατομμύρια, για να φέρει εις πέρας την εθνική αποστολή της εκλογής του Ειρηναίου, που (υπενθυμίζω ότι) τα έκανε μπάχαλο στα Ιεροσόλυμα…

Ο (πρώην;) αεκτζής Κούγιας που τα’χει πάρει γενικώς στο κρανίο με τον Βαβύλη, τον Μάκη, το Λάκη και το Νίκο σταμάτησε μεν να πηδάει μάντρες, αλλά συνεχίζει να εκτοξεύει μηνύσεις (μαγκιά του) και να πραγματοποιεί καναλό-τσαρκες από παράθυρο σε παράθυρο, εκπροσωπώντας άλλες φορές το Πατριαρχείο, άλλες τον Αρχιεπίσκοπο και άλλες την πάρτι του, χωρίς να καταλαβαίνει κανείς για ποιο λόγο ο ίδιος άνθρωπος είναι μπλεγμένος σε εκατό άσχετες και (σχεδόν πάντα) βρώμικες υποθέσεις (μαγκιά του κι αυτό).

Τέλος εγώ, που είμαι μικροαστός άνθρωπος, ιδεολόγος και κατά βάση αφελής, ως χθες δεν είχα καταλάβει ότι στην Ελλάδα έχουμε «βαθύ κράτος» (διότι τρόμαζα να πεισθώ ότι έχουμε γενικώς, «κράτος») στο οποίο απ’ό,τι φαίνεται, διαπλέκονται διάφοροι τυχάρπαστοι ιερωμένοι, πράκτορες και αξιωματούχοι, που χωρίς να το ξέρω διαμορφώνουν ένα «εθνικό συμφέρον» εν αγνοία μου και μου το φοράνε κολάρο, ξοδεύοντας τα λεφτά μου για τους καταστροφικούς ερασιτεχνισμούς τους. Διότι αν ήταν ρε να επιβραβεύω τον κάθε ανίδεο ερασιτέχνη, θα ψήφιζα με sms και τον Πέρι, πικάροντας συνάμα και τη Χρυσάνθη που μας έχει κάνει και τα νεύρα κρόσσια επιτέλους. Νομίζω!

Σάββατο, 26 Μαρτίου 2005

De Profundis

«’Η γράψε κάτι που αξίζει να διαβαστεί ή κάνε κάτι που αξίζει να γραφτεί.»
Benjamin Franklin


Κάποιοι με ρωτούν γιατί δεν γράφω στο blog πιο προσωπικά μου πράγματα. Γιατί δεν καταγράφω τις διαθέσεις και τις κυκλοθυμίες μου. Γιατί δεν αναφέρω πουθενά αν είμαι καλά, αν αισθάνομαι ευτυχισμένος, πικραμένος, δυστυχής ή μόνος. Είμαι ερωτευμένος; Πώς είναι η ζωή μου; Ποια είναι η καθημερινότητά μου; Αισθάνομαι επιτυχημένος; Πλήρης; Μου αρέσει η δουλειά μου; Τι ονειρεύομαι για το μέλλον; Τι αγαπάω; Τι με θλίβει; Είμαι ευαίσθητος, αισθηματίας, εγωιστής, φιλόδοξος; Είμαι θύτης ή θύμα; Τι ψηφίζω; Ποιον Θεό προσκυνάω;

Στο πρώτο κείμενο που δημοσίευσα εδώ, χαρακτήριζα το “blog” μου ως ένα είδος «μετατεχνολογικού ημερολογίου» και ενδεχομένως δημιούργησα την (εσφαλμένη) προσδοκία σε κάποιους ότι θα καταστήσω τη ζωή μου, reality show. Όμως, όσοι με παρακολουθούν, διαπίστωσαν πως τα κείμενα μου –παρότι υπονοούν κάποιες προσωπικές προτιμήσεις ή διαθέσεις- παραμένουν κάπως ουδέτερα. Εκτός από μία πολύ προσωπική μου στιγμή που επέλεξα να εκφράσω τον αβάσταχτο εσωτερικό μου πόνο (γιατί καλώς ή κακώς θεώρησα ότι η κατάθεσή του θα τον απαλύνει), παίρνω μία απόσταση από αυτά που γράφω. Συνειδητά.

Αφενός, δεν νομίζω ότι ενδιαφέρει (ή αφορά) η ζωή μου. Διάγω μία απλή, συνηθισμένη καθημερινότητα. Χωρίς εξάρσεις και μεγάλα σκαμπανεβάσματα. Με ανασφάλειες και συνεχή αγώνα για το οτιδήποτε. Αφετέρου, όσοι πραγματικά ενδιαφέρονται, είναι δίπλα μου και τους έχω επιλέξει. Ευτυχώς, έχω αρκετούς και καλούς φίλους που τους σέβομαι, τους αγαπώ και τους εκτίθεμαι.

Τότε λοιπόν, σε τι αποσκοπώ; Διότι σίγουρα κάτι προσπαθώ να επιτύχω εδώ χάμω, γράφοντας κείμενα επί κειμένων. Η αλήθεια είναι ότι ξεκίνησα να γράφω για δύο λόγους. Ο πρώτος είναι η ματαιοδοξία μου: ήθελα να εξευμενίσω το εφήμερον της ζωής μου με μία καταγραφή των σκέψεών μου και ένα ξεδίπλωμα πτυχών του εαυτού μου. Μία καταγραφή που θα συνεχίσει (ενδεχομένως) να υπάρχει και μετά από εμένα ή που τελοσπάντων θα αποτελεί μία οιονεί έκθεσή μου σε ένα δημόσιο χώρο.

Ο δεύτερος λόγος είναι η συνεχής και ακόρεστη ανάγκη μου για επικοινωνία. Δεν ξέρω αν η άποψή μου για τα πράγματα αξίζει να επικοινωνηθεί σε περισσότερους ανθρώπους ή να γίνει αντικείμενο δημόσιου διαλόγου. Δεν ξέρω αν όσα γράφω ενδιαφέρουν κανέναν ή αν αποτελούν ακατάσχετη φλυαρία, που απλώς προστίθεται στους ωκεανούς της αδυσώπητης κενολογίας του internet. Μπορεί. Υπάρχουν άλλωστε τόσα και τόσα κείμενά μου, χωρίς ούτε ένα σχόλιο, ούτε μία αντίδραση… Όμως υπάρχουν και φορές που μου δημιουργείται η εντύπωση ότι πραγματικά (συν)ομιλώ με –γνωστούς και άγνωστους- φίλους μου. Κι αυτό μου δίνει μεγάλη ικανοποίηση και με κάνει να συνεχίζω.

Παρασκευή, 25 Μαρτίου 2005

Μια μετακόμιση θα κάμω...

Μικρές αλλαγές στην αισθητική του παρόντος ιστο-χώρου. Είπα τώρα που μπήκε η άνοιξη (δυστυχώς) να τινάξω καμιά φλοκάτη, να μαζέψω τα μπορδοροδοκόκκινα χαλιά και να κατεβάσω τις κουρτίνες. Τέλος της (ηλέκτρικ) πράσινης περιόδου για το blog... Σκουραίνουν τα πράγματα!

Τετάρτη, 23 Μαρτίου 2005

Eurovision IV

Το 1988 ο διαγωνισμός διεξήχθη στο Δουβλίνο. Οι Ιρλανδοί διοργανωτές έφτιαξαν μία χαοτική σκηνή space αισθητικής που έκανε κάποιους από τους συμμετέχοντες να φαίνονται ούφο και όχι τυχαία! Βεβαίως, δεν μπορεί κανείς να αποδώσει αποκλειστικά στη σκηνή, το ελληνικό φιάσκο με την Αφροδίτη Φρυδά. Το τραγούδι μας υπό τον ευφάνταστο τίτλο «Κλόουν» πήγαινε ως εξής: «Κλόουν, Κλόουν, Είμαι ο Κλόουν, ΧΑ-ΧΑ-ΧΑ-ΧΑ!», που δεδομένης της αισθητικής της καλλιτέχνιδας (μαλλί από ηλεκτροσόκ, βάψιμο με τη σπάτουλα, ντύσιμο σε ηλέκτρικ-χρώματα) θεωρήθηκε ότι πήγαζε από μία ειλικρινή ανάγκη της για αυτοκριτική. Το ότι βρεθήκαμε στην 16η θέση αποτελεί μία ανεξήγητη επιτυχία. Λίγο πιο πάνω από μας, αναρριχήθηκε η Ισλανδία με το συγκρότημα “Beathoven” και το τραγούδι «Sokrates», που αποτέλεσε τη δεύτερη γιουροβιζιονική αναφορά στο δύσμοιρο φιλόσοφο (μετά την Ελπίδα, που τον είχε αναγορεύσει «superstar»). Νικητής αναδείχθηκε η Ελβετία με μία άσημη 17χρονη καναδέζα ονόματι Celine Dion, που τραγούδησε με πάθος και πυγμή το «Ne partez pas sans moi!». Το τραγούδι δεν ήταν άτυχο, αλλά όλα τα λεφτά ήταν στην εμφάνιση της κορασίδος: στημένη σαν κάγκελο και με μία τρέλα στο φρύδι, ωρυόταν επί της space σκηνής (με τους γνωστούς λαρυγγισμούς στους οποίους επιδίδεται έκτοτε η συμμορία των Celine Dion / Mariah Carey / Whitney Houston / Tony Braxton δοκιμάζοντας την ανθεκτικότητα των υαλοπινάκων εντός της αιθούσης) και ντυμένη ωσάν μπομπονιέρα! Όλα αυτά δεν θα μπορούσαν παρά να οδηγήσουν κάποτε στον Τιτανικό…

To 1989 η Γιουγκοσλαβία κατακτά την πρώτη θέση με το “Rock Me Baby”. Αυτή η νίκη ήταν το τελειωτικό χτύπημα στην εσωτερική συνοχή της χώρας, η οποία το αμέσως επόμενο έτος διαλύθηκε, γεγονός που οι σοβαροί αναλυτές αποδίδουν στη Eurovision (αν δεν με πιστεύετε ρε, ρωτήστε και τον Αλέξη Παπαχελά!). Η Ελλάδα έστειλε τη Μαριάννα Ευστρατίου με μία αέρινη, ανοιξιάτικη σύνθεση υπό τον φευγάτο τίτλο «Το δικό σου αστέρι» (μα στον μακρινόοοο, τον ουρανόοοο, το δικό-σου-αστέρι-ψάξε βρεεες γιατί-οι-σκιέεεεες στο πρώτο φως, μοιάζουν μελωδίες-παιδικές!) και με το αυθόρμητο και αβίαστο 12άρι που πήραμε από την Κύπρο, χτυπήσαμε ένατη θέση. Η οποία Κύπρος, είπε να δοκιμάσει ένα ντουέτο και μετά από περίσκεψη κατέληξε στον Γιάννη Σαββιδάκη (που αργότερα πρωταγωνίστησε στο «Της Ελλάδος τα παιδιά» και τραγούδησε το «Δέκα Μάγισσες» και το «Με το ραβδί του Μωυσή»!) και τη Φανή Πολυμέρη, αλλά αρκέσθηκε στην 11η θέση. Αμφότερες οι συμμετοχές της Αυστρίας και της Γερμανίας ήταν συνθέσεις του Dieter Bohlen, που βεβαίως εκ πρώτης δεν μας λέει τίποτα, αλλά με μία πιο προσεκτική ανάγνωση διαπιστώνουμε ότι είναι το ήμισυ των αξιαγάπητων Modern Talking που μας χάρισαν μία σειρά europop επιτυχιών όπως το «Brother Louie, Louie, Louie». Ο Bohlen σταδιοδρομεί πλέον ως κριτής σε talent shows.

Το 1990 στο Ζάγκρεμπ έγινε της Πόπης: πρώτη διαγωνιζόμενη χώρα ήταν η Ισπανία με δύο κουκλάρες που βγήκαν στη σκηνή με φλογερά μίνι και απόλυτα αποφασισμένες να ξεδιπλώσουν το ταπεραμέντο τους. Εντούτοις, το playback με τα φωνητικά κόλλησε και συγχυσμένες, έτρεξαν πίσω στα παρασκήνια, εκτοξεύοντας Παναγίες (“Madonnes”) κατά παντός υπευθύνου. Επικράτησε αμηχανία και μετά από μερικά λεπτά οι αρτίστες ξανα-μανα-βγήκαν με χάλια ήχο και μετά βίας το βγάλαν το κομμάτι. Κατέληξαν στην πέμπτη θέση. Λόγω των ιστορικών εξελίξεων της εποχής (πτώση του τοίχους στο Βερολίνο, στόχος για δημιουργία Κοινής Αγοράς το 1992), ο διαγωνισμός εξέλαβε πολιτική χροιά (καλά, μη φανταστείτε και τίποτε πολύ βαρύ, μία Φαραντούρη ή έναν Bob Dylan…): γι’αυτό νικητής αναδείχθηκε ο Γιουγκοσλάβος Toto Cutugno για λογαριασμό της Ιταλίας και με το τραγούδι «Insieme:1992», που τελοσπάντων απήυθυνε έναν χαιρετισμό προς τους απανταχού ευρωπαίους. Την ίδια χρονιά, η Κύπρος έστειλε βαρβάτη συμμετοχή με τον πολλά-βαρύ Anastazio (άλλο να σας λέω, άλλο να τον βλέπετε: να κάνει τα τσαλιμάκια του ντυμένος στα ροζ) με το τραγούδι «Μιλάς Πολύ». Η Ελλάδα πραγματικά πήγε «Χωρίς Σκοπό» (ούτε μελωδικό σκοπό, αλλά ούτε και αντικειμενικό σκοπό) και με τον Χρήστο Κάλλοου (19η θέση).

Η Eurovision του 1991 σημαδεύτηκε από την επιστροφή της Μάλτας που μετά από 16 συναπτά έτη απουσίας, είπε να ξαναδοκιμάσει την τύχη της και σε καλό της βγήκε (6η θέση!!!!!). Η Γαλλία έστειλε την Amina που με πολύ τουπέ, ύφος θεατράλε και ξυπολησιά, τραγούδησε το (εντάξει, καταπληκτικό!) “Le dernier qui a parle” αλλά το οποίο ισοψήφισε στην πρώτη θέση με την σουηδέζα Carola (που χοροπήδαγε σαν την τρελή, αποδεικνύοντας ότι τη σουηδική γυμναστική ή την έχεις μέσα σου ή δεν την έχεις, επιτέλους!). Το τρόπαιο δώθηκε εντέλει στην Carola επειδή και καλά είχε πάρει περισσότερα 12άρια από την Amina και είχε ιδρώσει τη μπλούζα της. Η Ελλάδα έστειλε το δίδυμο Μικρούτσικος-Βόσσου που πήγε με τη βεβαιότητα της πρώτης θέσης, αλλά κατέληξε με την πραγματικότητα της 13ης. Μετά από εκείνη τη βραδιά, η Βόσσου συνεργάστηκε με την Έλντα Πανοπούλου και ηχογράφησε δίσκο με τους Παπαροκάδες. Ο Μικρούτσικος εγκατέλειψε τη σύνθεση και το τραγούδι και μεγαλούργησε ως παρουσιαστής εκπομπών (Μεγάλο Παζάρι, Το Γέλιο είναι Μεταδοτικό, Big Brother 1 & 2 κ.λπ.), με απόλυτη κορύφωση το γάμο του με το ΟΠΑΠ-girl Φωτεινή Γεωργαντά και βέβαια την παρουσίαση του reality «The Wall» που αποτέλεσε το δίχως άλλο, απαύγασμα της συνεισφοράς του στα τηλεοπτικά μας πράγματα.

(ω ναι, έχουμε ακόμη ψωμί μπροστά μας!)

Παραπομπή

Εντάξει, τον Γιάννη τον εκτιμώ πολύ -είναι γνωστό. Παρότι σπάνια σχολιάζω ή παραπέμπω σε άλλους bloggers, θεωρώ ειλικρινά ότι αξίζει να διαβάσετε ετούτο το post...

Δευτέρα, 21 Μαρτίου 2005

Eurovision III

Το 1978 η αγαπημένη Τάνια Τσανακλίδου τραγούδησε με τη γνωστή της θεατρικότητα το "Charlie Chaplin" αλλά κατετάγη 8η. Η Δανία έστειλε ένα τραγούδι με τον τίτλο "Boom-Boom", το οποίο όπως όλοι γνωρίζουμε θέλει μία Άννα Βίσση για να έρθει και ν' αναδειχθεί και επομένως πάτωσε (16η θέση). Το δαιμόνιο Δουκάτο έστειλε τους καταπληκτικούς Baccara με το απόλυτο 70s-disco σουξέ "Parlez-Vous Francais", το οποίο απλώς (προς)πέρασε την Τάνια και βρέθηκε στην 7η θέση. Νικητής αναδείχθηκε το Ισραήλ, με το τραγούδι "A-Ba-Ni-Bi" που απλώς αράδιαζε τα πρώτα γράμματα του ισραηλιτικού αλφαβήτου. Μινιμαλισμός.

To 1979 ο διαγωνισμός διεξήχθη στο Ιεροσόλυμα, γεγονός που καθόλου δεν άρεσε στον μουσουλμανικό κόσμο ο οποίος αξίωσε από την έρμη την Τουρκία να αποσυρθεί, όπερ και εγένετο. Το Ισραήλ βεβαίως που δεν του καιγόταν καρφί, όχι μόνο διοργάνωσε ένα υπέρλαμπρο show αλλά νίκησε κιόλας για δεύτερη συνεχόμενη φορά με το "Hallelujah". Εκείνη τη χρονιά ο διαγωνισμός εξέλαβε αυθορμήτως θεματικό χαρακτήρα, καθώς πολλές χώρες αποφάσισαν να τιμήσουν προσωπικότητες της ιστορίας, όπως η Ελλάδα με την Ελπίδα που τραγούδησε το "Σωκράτη εσύ superstar!", η Γερμανία το "Dschingis Khan" και το Βέλγιο το "Hey Nana" (Μούσχουρη;).

Το 1980 το Ισραήλ που διαπίστωσε ότι η διοργάνωση του διαγωνισμού του στοίχιζε όσο 15 tanks, αρνήθηκε να βάλει το χέρι στην τσέπη και φόρτωσε το έξοδο και την ευθύνη στην Ολλανδία. Εκείνη για αντίποινα, όρισε ως ημερομηνία διεξαγωγής την 19η Απριλίου, ημέρα εθνικής μνήμης για τους εβραίους. Αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν η απόσυρση της ισραηλινής συμμετοχής. Το εξωτικό Μαρόκο συμμετείχε για πρώτη φορά στο διαγωνισμό (μη ρωτάτε γιατί!) και ήρθε τελευταίο. Μόλις μετέφεραν το νέο στο Βασιλιά της χώρας, εκείνος αποφάσισε δια νόμου να μην ξαναστείλουνε τραγούδι στη Eurovision, ως απάντηση στο διασυρμό της χώρας του (σοβαρά μιλάω!). Αυτό βεβαίως ήταν ακόμη ένα πλήγμα για την καημένη τη Μάλτα που τόσα χρόνια κατάπινε τον ένα διασυρμό μετά τον άλλο και παρόλα αυτά επέμενε να στέλνει. Την Ελλάδα εκπροσώπησε το συγκρότημα "Άννα Βίσση και οι Επίκουροι" όπου "Άννα Βίσση" εστί κυπραία πολλά υποσχόμενη -τότε- τραγουδίστρια και "Επίκουροι" μία τριάδα από κακοντυμένους τύπους (κολλητό τζιν χωρίς ζώνη) με μαλλί αφάνα και μουστάκι-Καραϊσκάκη. Χάρμα οφθαλμών δηλαδή! 13η θέση και πολύ μας ήταν! Νικητής ένας ιρλανδός βουτυρομπεμπές με το όνομα Johnny Logan και την υπέροχη μπαλάντα "What's Another Year?". O Johnny είναι ο μόνος καλλιτέχνης που σταδιοδρόμησε έκτοτε στέλνοντας αποκλειστικώς τραγούδια στη Eurovision.

To 1981 ήταν μία άνοστη χρονιά! Βεβαίως συμμετείχε η Κύπρος για πρώτη φορά και αρχίσαμε τις μαγκιές με την ανταλλαγή ψήφων, γεγονός που πολύ μας ανέβαζε έκτοτε ως ομάδα! Εντούτοις, τίποτε το αξιομνημόνευτο δεν σημειώθηκε τότε. Ο Γιάννης Δημητράς (who?) τραγούδησε για μας το "Φεγγάρι Καλοκαιρινό" που ομολογώ πως ουδέποτε έχω ακούσει και την πρωτιά κατέκτησαν οι Βρετανοί με το "Making Your Mind Up".

To 1982 το κλου της βραδιάς ήταν ο Φινλανδός καλλιτέχνης Kojo που εκφράζοντας την ομόθυμη επιθυμία του κοινού, χτυπούσε το κεφάλι του καθόλη τη διάρκεια του τραγουδιού. Έλαβε μηδέν πόντους. Η Άννα Βίσση που ακόμα δεν είχε γνωρίσει τον Καρβέλα, δεν είχε ξεπεράσει τον Νταλάρα και δεν είχε πει το «Δώδεκα», επέστρεψε για λογαριασμό της Κύπρου και τραγούδησε το "Μόνο η αγάπη" που τελοσπάντων ήταν αξιοπρεπέστατο. Η Γερμανία ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ κατέκτησε την πρώτη θέση μετά από σωρεία ατυχών συμμετοχών, με το "Ein Bisschen Frieden" (καραμπινάτη γερμανική μπαλάντα).

Το 1983, η Νορβηγία στέλνει το "Do Re Mi" ως ένδειξη σεβασμού στην Ελένη Ανουσάκη που την ίδια εποχή πρωταγωνιστούσε σε ομότιτλο σήριαλ στην κρατική τηλεόραση. Η Ελλάδα συμμετέχει με την Christie και το "Μου λες" (14η θέση) και το Ισραήλ με την αδικοχαμένη ιέρεια του ethnic ποπ Ofra Haza (2η θέση). Το δαιμόνιο Δουκάτο κατακτά μία ακόμη πρωτιά με το "Si la vie est cadeau" και προκαλεί τo φθόνο και τις κατάρες των λοιπών συμμετεχόντων.

Το 1984 ο Johnny Logan επιστρέφει, λανσάροντας τη μούσα του (Linda Martin) και τερματίζει δεύτερος, μία ανάσα από το σουηδικό "Diggi-Loo Diggi-Ley" με τον ακατάληπτο αλλά σίγουρα βαθυστόχαστο στίχο. Η οικογένεια Βίσσυ στέλνει τη Λία, αλλά πατώνει (17η θέση), γεγονός που της ανοίγει την πόρτα για σπουδαία καριέρα ως κριτής στο "Να η ευκαιρία", που όσο να πεις ανέδειξε και τον Ησαϊα Ματιάμπα (συνειρμοί!). Ο Τάκης Μπινιάρης τραγουδά το "Μοιάζουμε", τρέμοντας σαν το ψάρι από το τρακ και μετά βίας παίρνει τους κυπριακούς ψήφους. Η Νορβηγία που παραδοσιακά κατακτούσε μία από τις τρεις τελευταίες θέσεις κάνει τη δική της υπέρβαση και το τραγούδι "Let it Swing" έρχεται πρώτο! Πανηγύρια στο Όσλο!

Η Τουρκία το 1985 έστειλε το τραγούδι "Halley", αποδίδοντας προφανώς φόρο τιμής στο σχετικό κομήτη, ενώ η Ελπίδα εκπροσώπησε την Κύπρο κατακτώντας μετά βίας την τελευταία θέση (όχι, δεν συμμετείχε η Ελλάδα για να την ψηφίσει!) και θεωρήθηκε εθνική τραγωδία και βεβαίως αποδόθηκε σε διεθνή συνωμοσία και ανθελληνικά κέντρα που απεργάζονταν την ευημερία της μεγαλονήσου. Εντωμεταξύ, το Βέλγιο που τα είχε πάρει στο κρανίο με τις αποτυχημένες του προσπάθειες τριών δεκαετιών, έστειλε μία 13χρονη μικρομέγαλη (Sandra Kim) με μεγάλη χαρά για τη ζωή ("J'aime la Vie") και επιτέλους δικαιώθηκε. Το κακό της υπόθεσης είναι ότι η βελγίδα εν αγνοία της, έθεσε τότες τα θεμέλια ενός άλλου πολυλατρεμένου θεσμού: της Eurovision Junior!

Το 1986 ο ιρλανδός βουτυρομπεμπές Johnny Logan -φανερά πιο σιτεμένος- ξαναχτυπά πρωτιά με το "Hold me Now"! Η Ελλάδα στέλνει τους Bang με το "Stop" (αξιοπρεπής εμφάνιση / 10η θέση) και η Κύπρος την εκπληκτική, μοναδική, υπέροχη Αλέξια με το "Άσπρο Μαύρο, Παίζω στο Πιάνο κι εσύ Χαμογελάς!" που όσο να πεις, έκανε αίσθηση με το μπρίο και την τσαχπινιά της! Από κει την ανακάλυψε και ο Χαριτοδιπλωμένος κι έγραψε πάνω της σειρά αλησμόνητων ποπ επιτυχιών...

(ω ναι, κράταει χρόνια αυτή η κολώνια....)

Σάββατο, 19 Μαρτίου 2005

Eurovision ΙI

To 1969 έγινε ένα μικρό αναμπούρμπουλο! Νικητής δεν αναδείχθηκε μία χώρα, αλλά τέσσερις: Ολλανδία, Ισπανία, Γαλλία και Ηνωμένο Βασίλειο ισοψηφήσανε, αλλά οι ιθύνοντες δεν είχαν προβλέψει λύση για το συγκεκριμένο ενδεχόμενο. Αρχικά πιάστηκαν μαλλί με μαλλί για το ποιός θα πρωτοσηκώσει το έπαθλο αλλά εντέλει δόθηκε η λύση με την απονομή αναμνηστικών μεταλλίων σε όλους τους νικητές.

Το αμέσως επόμενο έτος στη Δανία, κακό μάτι γρουσούζεψε την εκδήλωση: η Νορβηγία, η Σουηδία, η Φινλανδία και η Πορτογαλία μποϊκοτάρανε τον διαγωνισμό, χολωμένες για τα όσα είχαν συμβεί την προηγούμενη χρονιά (με την πληθώρα νικητών). Σαν να μην έφθανε αυτό, ολόκληρη η σκηνή κατέρρευσε στη γενική πρόβα και η Ιρλανδία με μία τραγουδίστρια ονόματι Dana (σκέτο και ουχί International) κέρδισε το πρώτο βραβείο, εγκαινιάζοντας μία σειρά από μισητές ιρλανδέζικες γιουροβιζιονικές μπαλάντες. Αξίζει να μνημονευθεί επίσης το βρετανικό άσμα "Knock Knock -Who's There?" με την τραγουδίστρια Mary Hopkin να χτυπάει με νόημα το κεφάλι της (δεύτερη θέση) και ο Julio Iglesias που τραγούδησε με λυγμούς το "Gwendolyne" (τέταρτη θέση)!

Το 1971 κέρδισε το Μονακό, προς μεγάλη χαρά του Πρίγκιπα Ρενιέ που εξέδωσε σειρά γραμματοσήμων για να εορτάσει τη νίκη του κρατιδίου του. Η Μάλτα συμμετείχε για πρώτη φορά και κατέληξε τελευταία.

Το 1972, η Βίκυ Λέανδρος που είχε εν τω μεταξύ καρδαμώσει τρώγοντας λουκάνικα Φρανκφούρτης και λαχανάκια Βρυξελλών, επέστρεψε και πήρε το αίμα της πίσω με το τρομερό σουξέ "Apres Toi" που σας πληροφορώ ότι πούλησε σαν τρελό ανά την Ευρώπη και για πολλά χρόνια. Η Μάλτα συμμετείχε για δεύτερη φορά και κατέληξε τελευταία.

Το 1973, συμμετείχε για πρώτη φορά το Ισραήλ και ήρθε τέταρτο, ενώ την πρωτιά κατέκτησε και πάλι το επιτήδειο Δουκάτο με το "Tu Te Reconnaitras". Η Μάλτα δεν συμμετείχε καθόλου διότι βαρέθηκε να καταλήγει τελευταία. Όμως όχι, ο διαγωνισμός δεν μπορούσε να μείνει χωρίς μία αναφορά έστω στο πολύπαθο νησί. Η Σουηδία αποφάσισε να στείλει το συγκρότημα "Malta" (απορρίπτοντας υποψηφιότητα των ABBA στον εθνικό προκριματικό διαγωνισμό), αλλά εντέλει και μετά από σειρά διασκέψεων κατέληξαν ότι το όνομα αυτό είναι γρουσούζικο και το συγκρότημα έκανε την εμφάνισή του την τελική βραδιά υπό τον απλό, λιτό τίτλο "The Nova & the Dolls". Και όλα αυτά για μία πέμπτη θέση, γαμώτο!

Το σωτήριον έτος 1974 η ΕΛΛΑΔΑ συμμετέχει για πρώτη φορά στη Eurovision με τη Μαρινέλλα και το τραγούδι-διαφήμιση του ΕΟΤ "Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ'αγόρι μου", κατακτώντας την τιμημένη 11η θέση. Η Αγγλία συμμετείχε με την Olivia Newton-John όταν το Grease ήταν ακόμη ιδέα (νοσηρή μεν, αλλά ιδέα) με το τραγούδι "Long Live Love" που έκτοτε καθιερώθηκε ως άσκηση ορθοφωνίας στα νηπιαγωγεία, όταν τα πιτσιρίκια μαθαίνουν το γράμμα «L». Η Olivia ήταν ντυμένη ωσάν την Κλάραμπελ με φούστα-μπλούζα-δαντέλα και το φιλοθεάμων κοινό την πέταξε στην 4η θέση. Διότι βεβαίως η νίκη ήταν reserve για τους ABBA και το Waterloo, οι οποίοι ήταν γραφτό να ξεκινήσουν από κείθε σπουδαία διεθνή καριέρα. Οι ABBA ήταν ντυμένοι με αστραφτερές φόρμες αστροναύτη από πολυεστέρα και ανάλογες μπότες, γεγονός που ολωσδιόλου δεν διέφυγε της προσοχής του δικού μας Γιάννη Φλωρινιώτη.

Το αμέσως επόμενο έτος η Τουρκία που πάντα μας αντιγράφει σε κάτι τέτοια δημοσιοσχετίστικα, αποφάσισε να συμμετάσχει κι αυτή, αλλά έκανε την έκπληξη και κατέληξε τελευταία, εκτοπίζοντας τη Μάλτα. Η Ελλάδα από την άλλη αφενός τσαντίστηκε με την Τουρκία και αφετέρου σκέφθηκε ότι δεν είναι και για χόρταση τα πανηγύρια εις την αλλοδαπήν. Κατόπιν τούτων, δεν συμμετείχε. Πρώτη ήρθε η Ολλανδία με το αλησμόνητο "Ding-a-Dong", που δημιούργησε άλλωστε και το κοσμητικό επίθετο "ντινγκιντόγκας".

Το 1976 η Τουρκία αποσύρθηκε και κατόπιν αυτής της εξέλιξης η Μάλτα δεν αποτόλμησε να στείλει άσμα. Η Ιταλία έστειλε το μυθικό ζευγάρι Al Bano & Romina Power, πολύ πριν σκεφθούν να λανσάρουν τα "Παπάκια" και αρκέσθηκε στην 7η θέση. Η Ελλάδα, πειραματίστηκε με ποιοτικές επιλογές καραγκουνίστικης αισθητικής και έστειλε την Μαρίζα Κωχ που έσκουξε ένα λυρικό-έθνικ κλαυθμό υπό τον εύστοχο τίτλο "Παναγιά μου, Παναγιά μου!" ο οποίος υποτίθεται ότι μοιρολογούσε τα όσα είχα συμβεί στην Κύπρο. Προφανώς, δεν γίναμε αντιληπτοί διότι μείναμε στην 13η θέση. Πρωτιά για το Ηνωμένο Βασίλειο και τους Brotherhood of (γκουχου-γκουχου) Man με το ομολογουμένως συμπαθητικούλι "Save Your Kisses for Me".

Το 1977 η Γαλλία θριαμβεύει με το υπέροχο "L'Oiseau et l'Enfant" και η Ελλάδα κατακτά την 4η θέση με το "Μάθημα Σολφέζ" και τους Πασχάλη, Μαριάννα (τουτουρουτουτού-Αιγαίο) Τόλη, Μπέθυ Αργυράκη και Robert Williams. Για χρόνια, αναπολούσαμε αυτήν την πέμπτη θέση και κλαίγαμε...


(ω ναι, θα πάει μακριά η βαλίτσα...)

Πέμπτη, 17 Μαρτίου 2005

Eurovision Ι

Η Eurovision υπάρχει ως θεσμός εδώ και πενήντα συναπτά έτη, με γενέθλιο διαγωνισμό εκείνον του 1956 στο Λουγκάνο της Ελβετίας, όπου το Grand Prix κέρδισε εντός έδρας η ελβετίδα Lys Assia με το κρυανάλατο τραγούδι "Refrain". Την πρώτη δεκαετία του θεσμού, η πλήρης κυριαρχία των γαλλόφωνων τραγουδιών είχε εκτοπίσει τους αγγλοσάξωνες, αποτυπώνοντας εύστοχα τις πολιτικές ισορροπίες στην ευρωπαϊκή οικογένεια. Η ΕΟΚ έκανε τότε τα πρώτα της βήματα με πρωτοστατούσα τη Γαλλία, τη στιγμή που το Ηνωμένο Βασίλειο σφύριζε τάχα μου αδιάφορα κοιτάζοντας προς τον Ατλαντικό. Αυτό βεβαίως, στοίχιζε στους Βρετανούς -μεταξύ άλλων- και χαμηλή βαθμολογία στη Eurovision.

To 1958 η Ιταλία συμμετείχε με τον Domenico Modugno και το τραγούδι "Nel Blu Dipinto Di Blu", που όπως πολύ καλά καταλάβατε είναι το μετέπειτα πασίγνωστο Volare. Ατυχώς, ο Domenico ήρθε τρίτος, διότι εκείνη τη χρονιά το διαγωνισμό κέρδισε (μαντέψτε βρε) η Γαλλία! Παρά την καταφανή αδικία ο Domenico δεν πήρε σβάρνα τα κανάλια και δεν βγήκε σε κανένα παράθυρο! Απλώς έκανε το τραγούδι Volare μία από τις μεγαλύτερες διεθνείς επιτυχίες της δεκαετίας. (Ναι, αυτό ήταν σπόντα!)

To 1963 η Νάνα Μούσχουρη (μαύρο μαλλί-κρύσταλλο φωνή-γεροντίστικο γυαλί) συμμετέχει στο διαγωνισμό για λογαριασμό του Λουξεμβούργου, αλλά καταλήγει στη 8η θέση. Δύο χρόνια αργότερα, κερδίζει η 17χρονη France Gall ερμηνεύοντας το «Poupee de cire, poupee de son», ένα τραγούδι που έγινε τεράστια επιτυχία και το οποίο είχε γράψει ο πολύς Serge Gainsbourg.

Το φιλέλλην δουκάτο του Λουξεμβούργου που έκανε μία σειρά επιτήδειων μετεγγραφών -μιας και είχε εξαντλήσει τις ομογενείς καλλίφωνες κορασίδες- «υιοθέτησε» το 1967 και τη Βίκυ Λέανδρος η οποία τραγουδώντας το κλασικό «L’amour est bleu» ήρθε μια-χαρά-4η, γεγονός που διόλου δεν την επτόησε. Το 1967 για πρώτη φορά νικητής αναδείχθηκε το Ηνωμένο Βασίλειο με το “Puppet on a String”, τραγούδι που καθώς λέγεται προκάλεσε ένα παρατεταμένο ρέψιμο στη βασίλισσα.

Το αμέσως επόμενο έτος, το BBC που πολύ είχε γλυκαθεί με την πρόσφατη νίκη, έστειλε το βαρύ πυροβολικό, ήτοι τον Cliff Richard, ο οποίος τραγουδώντας το βαθυστόχαστο άσμα «Congratulations» και επιδιδόμενος σε ευφάνταστους μαϊμουδισμούς αλά-Τσαλίκη ήρθε δεύτερος και πολύ θύμωσε, απειλώντας πως θα επανέλθει διότι ήθελε διακαώς να το σηκώσει το τιμημένο! Τον Cliff νικήσανε τότες οι Ισπανοί -ξεπληρώνοντας έστω και με μικρή καθυστέρηση τη βύθιση της Μεγάλης τους Αρμάδας- με το ακόμα πιο βαθυστόχαστο «La la la» που αδυσώπητα επαναλάμβανε για 148 φορές τη λέξη «la», δοκιμάζοντας τα νεύρα του φιλοθεάμονος κοινού, που όμως αποδεικνύεται ότι κάτι τέτοια θέλει για να έρθει στο τσακίρ κέφι…

(ω ναι, συνεχίζεται…)

Δευτέρα, 14 Μαρτίου 2005

Υπάρχει κανείς...;

Που θεωρεί ότι υπάρχει αξιοκρατία στο σύστημα;
Που δεν γνωρίζει απέξω τους διάλογους στην ταινία «Μία Τρελή, Τρελή Οικογένεια» με την Πάστα-Φλώρα;
Που δεν αντιλαμβάνεται πόσο δύσκολα είναι τα πράγματα;
Που εξακολουθεί να αμφισβητεί την εγκυρότητα των όσων προειδοποιούν για επερχόμενο οικολογικό Αρμαγεδώνα;
Που δεν παραδέχεται την ανάγκη για ουσιαστική πολιτική / κοινωνική αλλαγή;
Που δεν έχει γευθεί κρέμα κανταΐφι από το Κοσμικό;
Που δεν τσατίζεται κάθε φορά που βλέπει υστερικές διαφημίσεις κινητών τηλεφώνων και κρατικών στοιχημάτων;
Που συνεχίζει να διαβάζει τις παιδαριώδεις new age παραβολές του Paolo Coelho;
Που δεν έχει βαρεθεί ακόμη το Fame Story III και γενικά τα talent shows;
Που συνεχίζει να πιστεύει ότι τα καταναλωτικά δάνεια και οι πιστωτικές κάρτες είναι μία ευγενική και ανιδιοτελής προσφορά χρημάτων από τις Τράπεζες προς τους πελάτες τους;
Που θεωρεί ότι το αγροτικό μπορεί να λυθεί με κλείσιμο δρόμων, το εκκλησιαστικό με αυτοκάθαρση και αγρυπνίες, το Κυπριακό με την παραίτηση της Τουρκίας από τα κεκτημένα της, το δημοσιονομικό με την απογραφή και το ασφαλιστικό δια μαγείας από μόνο του;
Που δεν έχει εκτιμήσει την απλότητα, το πολιτικό ήθος και την ευθύτητα του απερχόμενου Προέδρου κ. Κωστή Στεφανόπουλου;

Που νοιάζεται;
Γενικώς;

Κυριακή, 6 Μαρτίου 2005

TopTV

Διαβάζω συχνά άρθρα που περιγελούν ή καυτηριάζουν την «κατάντια» της ελληνικής τηλεόρασης: η Πάνια είναι αυτό, η Τατιάνα είναι το άλλο, ο Θέμος είναι φθηνός, ο Λάκης είναι ξεπερασμένος, ο Νίκος είναι διαπλεκόμενος κ.λπ.

Ε φτάνει πια! Βαρέθηκα τα περισπούδαστα σχόλια περί της τηλεοπτικής μας πενίας και της κατάπτωσης των πάντων. Η ελληνική τηλεόραση (ευτυχώς) έχει απ’όλα! Και πρέπει να επιφυλάσσει χώρο για το καλύτερο μέχρι το χειρότερο, αν θέλει να διαφυλάξει τον πλουραλισμό της. Είμαι τουλάχιστον αντίθετος στην επιβολή «κριτηρίων ποιότητας» και στην αποστείρωση του τηλεοπτικού θεάματος, προς χάρη της υποτιθέμενης «πνευματικής ανύψωσης» του έθνους.

Ως απάντηση λοιπόν σε όλους τους τιμητές της ποιότητας, κάθισα και έστησα μία πρόχειρη λίστα με τις δέκα -κατ'εμέ- καλύτερες επιλογές του φετινού τηλεοπτικού χειμώνα. Έχουμε και λέμε λοιπόν (με αντίστροφη σειρά):

(10) Μπουκιά και Συχώριο, MEGA (όταν όλοι οι υπόλοιποι της κατηγορίας κάνουν κουζίνα, ο Μαμαλάκης κάνει τηλεόραση!)

(9) Βέρα στο δεξί, MEGA (απλώς επειδή έδωσε ένα ηχηρό χαστούκι στη λούμπεν κακομοιριά του Φώσκολου.)

(8) Τα παιδιά της Νιόβης, NET (παρότι κάπως αργό, είναι αξιοπρεπέστατο!)

(7) Τα Φιλαράκια, STAR (είναι απίστευτο: όσες φορές και να τα δεις, γελάς! “Oh-My-God!” που λέει και η Janis…)

(6) Εύρηκα, MEGA (επιτέλους μία ελληνική παραγωγή για την επιστήμη, με καινοτόμο διάθεση και οπτική –ο καλύτερος Καφετζόπουλος που έχουμε δει εδώ και πολλά-πολλά χρόνια.)

(5) Gilmore Girls, STAR (αμερικάνικο σαπούνι με ευφυέστατους διαλόγους. Απόλυτα εθιστικό!)

(4) Φάκελοι, MEGA (ο Αλέξης Παπαχελάς είναι επαγγελματίας δημοσιογράφος.)

(3) Ταξιδεύοντας, ΝΕΤ (η αγαπητή κυρία Τσόκλη μας ξεναγεί στον κόσμο, από την καλή και απ'την ανάποδη. Τύφλα να'χει το Lonely Planet!)

(2) Τα ντοκιμαντέρς του Biography και του History Channel, ET1 (αποδεικνύουν με την άρτια παραγωγή τους, ότι η επιμόρφωση δεν χρειάζεται να είναι πληκτική και πειθαναγκαστική –τουναντίον μπορεί να λάβει τη μορφή ψυχαγωγικής επιλογής.)

(1)
Transit, NET (η επιτομή του διεισδυτικού ρεπορτάζ-θεματικού αφιερώματος. Σεβασμός στον τηλεθεατή. Άποψη που δεν επιβάλεται, αλλά τεκμηριώνεται. Έξοχο!)

Εκτός Συναγωνισμού: Παρασκήνιο, ET1 (δικαιολογεί από μόνο του, την εισφορά μας υπέρ της ΕΡΤ.)

Δεν ξέρω αν οι θεματικές βραδιές που καθιερώθηκαν τελευταία, οι μεγάλες παραστάσεις με τον Αλέξη Κωστάλα και οι –άλλοτε εύστοχες, άλλοτε άτυχες- εσωτερικές παραγωγές (όπως η «Εποχή των Εικόνων» και το «Σε Χρόνο TV») θα μετατρέψουν την ταπεινή μας ΕΤ1 σε ελληνικό ARTE. Εντούτοις, προσωπικά δηλώνω τρισευτυχισμένος με τη σταδιακή μετεξέλιξη του πρώτου καναλιού της ελληνικής τηλεόρασης σε όαση προσεγμένου λόγου και θεάματος.

Όσο για τα ιδιωτικά, θεωρώ ότι έχουν βρει τις ισορροπίες τους και περνούν σιγά-σιγά από την εφηβική, στην ώριμη ηλικία τους. Τα realities μετριάσθηκαν σε ανεκτές δόσεις, το trash έχει και πάλι περιθωριοποιηθεί –ως όφειλε για να μην προδώσει τον εαυτό του-, οι ελληνικές σειρές είναι φέτος υπεραρκετές και η ενημέρωση είναι –νομίζω- πληρέστερη και πιο πολυφωνική από ποτέ.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts