Τετάρτη, 22 Ιουνίου 2005

Ελεύθεροι Πολιορκημένοι

Θυμάστε την άλωση της Πόλης; Ε, κάτι τέτοιο έγινε σήμερα το πρωί στο υποκατάστημα της Εθνικής Τράπεζας στο Περιβολάκι Νίκαιας. Μαχητικές γιαγιούλες κουνούσαν απειλητικά τις μαγκούρες τους, έσπρωχναν και έβριζαν Θεούς και δαίμονες, προσπαθώντας να βρουν το δίκιο τους. Ήτανε βλέπεις μέρα πληρωμής και οι γέροντες ήθελαν να εξυπηρετηθούν, αλλά η πόρτα της τράπεζας κλειστή! Οι κάμερες ζουζούνιζαν γύρω από το μαχόμενο πλήθος και αποσπούσαν δηλώσεις που έβριθαν από κοσμητικά επίθετα! Μία κυρία που είχε φρουμάξει, βούτηξε το μικρόφωνο της εκπομπής του Αυτιά και -αφού έστειλε φιλάκια στον Mr.Lafka- είπε ότι όσα συμβαίνουν είναι αποτέλεσμα του αθεϊσμού των κυβερνώντων που πάνε να καταστρέψουν την Εκκλησία. Εντός θέματος μπορεί να μην ήταν η κυρία, αλλά η δήλωσή της κατάφερε να συναρπάσει τα πλήθη και να ανυψώσει το ηθικό τους!

Ξαφνικά και ενόσω έπεφταν ξεγυρισμένες κατάρες κατά των απεργών, ένας επιτήδειος συνταξιούχος κατάφερε να διεισδύσει στην τράπεζα, άνοιξε την πόρτα και έγινε της μουρλής! Το θορυβώδες πλήθος πραγματοποίησε μεγαλειώδη είσοδο και κατέλαβε το υποκατάστημα. Ο μόνος που βρισκόταν εκεί ήταν ο έντρομος διευθυντής που προσπάθησε προς στιγμή να αποκρούσει το κύμα, φοβούμενος για τυχόν έκτροπα! Προς τιμή του ο άνθρωπος αυτός (που καθυβρίσθηκε βάναυσα από τους γέροντες) ήταν στη θέση του αμισθί και παρότι δήλωσε ότι απεργεί! Οι προσπάθειές του να προσφέρει εναλλακτικές λύσεις, υποδεικνύοντας τα ATM εξόργισαν ακόμη περισσότερο το πλήθος! Οι συνταξιούχοι που δεν είναι καθόλου εξοικειωμένοι με τις κάρτες ανάληψης μετρητών και θέλουν να εξυπηρετούνται με τον παλιό παραδοσιακό τρόπο του ταμείου, πήραν χαρτάκια προτεραιότητας, στρογγυλοκάθησαν στις θέσεις αναμονής και άρχισαν να φωνάζουν επιτακτικά ότι οι τραπεζικοί υπάλληλοι όφειλαν να διακόψουν την απεργία τους για να τους εξυπηρετήσουν. Το θέαμα ενός υποκαταστήματος τράπεζας γεμάτο κόσμο και με κανέναν υπάλληλο ήταν τουλάχιστον κωμικοτραγικό!

Κατόπιν όλων αυτών η θορυβημένη ΟΤΟΕ έστειλε προσωπικό στο υποκατάστημα (που ουσιαστικά τελούσε υπό κατάληψη) και πραγματικά μετά από μία ώρα, η πληρωμή άρχισε. Οι δύο υπάλληλοι που εξυπηρετούσαν το κοινό, τοιχοκόλλησαν ένα χαρτί που έλεγε ότι «Είμαστε απεργοί. Ήρθαμε χωρίς αμοιβή, απλώς για να εξυπηρετήσουμε τον κόσμο.» Ο Γιώργος Αυτιάς άρχισε να πανηγυρίζει για τη νίκη των συνταξιούχων στον αδυσώπητο αγώνα για επιβίωσης, ενώ μία ακόμη ιστορία καθημερινής τρέλας έλαβε happy end, με την κάμερα να ζουμάρει στη λειψή οδοντοστοιχία μίας καλοσυνάτης γιαγιούλας τη στιγμή που εκταμίευε 107 ευρώ (επί συνόλου 420, που ήταν η σύνταξή της).

Δευτέρα, 20 Ιουνίου 2005

Όχι, αυτό δεν ήταν ένα απλό τριήμερο, ο εφιάλτης του Ζαμπούνη ήταν!

Έχω πάθει ένα overdose κοσμικότητας τις τελευταίες ημέρες και παρακολουθώντας όλους αυτούς τους διάσημους να αρραβωνιάζονται, να παντρεύονται, να βαφτίζονται και να περιδρομιάζουν μέσα στην τρελή χλιδή! Επειδή μάλιστα παρακολουθώ φανατικά τις ειδήσεις του STAR (αδυναμίες!), έχω σχεδόν ξεχάσει την ακρίβεια, τα προβλήματα, τις απεργίες, το ασφαλιστικό και τα περί Ευρώπης, θεωρώντας ότι ζω σε έναν άλλο κόσμο: στον μαγικό κόσμο του Γιώργου Λιάγκα, όπου η μόνη έγνοια είναι το πού διασκέδαζε χθες η Παπαρίζου και πόσες μέρες θητείας απομένουν στον Αντώνη Ρέμο (κάθε μέρα το δελτίο, τις μετράει ανάποδα!).

Όλο το σαββατοκύριακο λοιπόν είχα χάσει τον ύπνο μου, διότι σκεφτόμουν την ταλαιπωρία των μεγαλοκυριών του Κολωνακίου και της Εκάλης, που έπρεπε –σου λέει- να τα προλάβουν όλα! Τρέχαν οι κοσμικές (μετά των κομμωτών, μακιγιέζ και Φιλλιππινέζων τους) και δεν ήξεραν πού να πρωτοπάνε! Στη Σίφνο για το γάμο της Μαρίνας Βερνίκου, στην Ελούντα για τα βαφτίσια της μονάκριβης κόρης της Δέσποινας Βανδή και του Ντέμη Νικολαϊδη ή μήπως στον Καρέα (!) για τα βαφτίσια του εγγονού του τέως βασιλιά Κωνσταντίνου; Αυτό το τριήμερο που για όλους εμάς τους κοινούς θνητούς ήταν ένα διάλειμμα ξεκούρασης, γι’ αυτές ήταν μία παρένθεση υπερκόπωσης –ένα σωστό ξεπάτωμα (που όπως καταλαβαίνετε, σίγουρα θα χρειαστεί να περάσουν εβδομάδες ολόκληρες, κλεισμένες σε spa για να το ξεπεράσουν)!

Ας πάρουμε όμως τα μυστήρια ένα προς ένα (διότι είμεθα και ενημερωμένο ιστολόγιο κι έχουμε και λεπτομέρειες!): Πρώτος και καλύτερος ο τέως, που βάφτισε λέει το εγγονάκι του στην Ιερά Μονή του Ιωάννη Προδρόμου στον Καρέα (tres banal! –μα καλά, χάθηκαν οι εκκλησιές στην Προβηγκία ή στα νησιά Μπαρμπέιντος; Κοτζαμάν τέως, στον Καρέα;).

Αν δεν με απατά η μνήμη μου -και ο Ζαμπούνης μπορεί να με διορθώσει εδώ- πρόκειται για το τέταρτο τέκνο του Παύλου και της Μαρί-Σαντάλ! Κι έρχομαι εγώ και ερωτώ; Μαρί γλυκιά μου, πόσα παιδιά σκοπεύεις να κάμεις; Διότι πρέπει κι εγώ ο πρώην υπήκοος να ξεύρω! Αύριο μεθαύριο που θα μου κουβαληθείς στας Ελλάδας (γιατί το βλέπω εγώ το παραμύθι: θα μου’ρθεις και θα θρονιαστείς στο σπίτι που αγόρασε ο πεθερός σου στην Πλάκα!), αν σε πετύχω πουθενά και βρεθώ απληροφόρητος, θα αμολήσω καμία κοτσάνα και πολύ θα στεναχωρηθώ! Πες μου λοιπόν, πόσους ακόμη τέως πρίγκιπες και πόσες τέως πριγκίπισσες θα αποκτήσουμε, για να κάνω κι εγώ τον προγραμματισμό μου!

Ο ομολογουμένως γλυκύτατος μπέμπης –για να επανέλθω στα της τελετής- είχε επτά νονούς (γεγονός που σημαίνει ότι λαμπάδα Transformers μια φορά δεν θα του λείψει), οι οποίοι και του χάρισαν το σεμνό και απέριττο όνομα «Οδυσσέας Κίμωνας». Στο τέλος της τελετής μοιράστηκε λέει σε όλους τους καλεσμένους (που ήταν μόλις τριάντα, μην φανταστείτε κανένα μεγάλο πλήθος –από τότε που χάσανε δικαστικώς το παραδάκι από την Ελλάδα, δύσκολα βγαίνουν τα έξοδα!) χρυσός σταυρός με χαραγμένα τα αρχικά του βρέφους (κοινώς «ΟΚ»!!!). Εντωμεταξύ, το γνωστό τσούρμο με τις αλλοπαρμένες γριές που περιφέρουν την εικόνα του Κωνσταντίνου και κράζουν «Άξιος!» έδωσε για μία ακόμη φορά το δυναμικό παρόν του, έξω από το χώρο της τελετής…

Μερικά ναυτικά μίλια ανατολικότερα και συγκεκριμένα στη Σίφνο, η Μαρίνα Βερνίκου και ο Μίλτος Καμπουρίδης ένωναν τις τύχες τους στο ιδιόκτητο ξωκλήσι του μπαμπά και με καλεσμένο όλον τον επιχειρηματικό κόσμο! Εδώ δεν μοιράζανε χρυσά σταυρουδάκια, αλλά γαλάζια βραχιολάκια με τη λέξη «ΜιΜα» που φαντάζεστε τίνος πράγματος αρκτικόλεξο είναι! Το ζευγάρι δεξιώθηκε τους χίλιους περίπου καλεσμένους στο σπίτι του (δυαράκι με σαλονοτραπεζαρία) και όλοι περάσανε υπέροχα! Δυστυχώς και προς μεγάλη θλίψη της Τατιάνας, η φήμη που ήθελε την διεθνή celebrity-παιδούλα Paris Hilton να καταφθάνει στο νησί με τον αγαπημένο της Πάρη Κασιδόκωστα για να χαζολογήσουν τον έρωτά τους και να παραβρεθούν στο γάμο, εντέλει δεν επιβεβαιώθηκε!

Και στην Ελούντα όμως, η χλιδή ξεχείλιζε από τα μανίκια! Ξάπλες, μάσες, lounge καταστάσεις, ο Ψινάκης σε μεγάλα κέφια (έκανε λέει σε αναπαράσταση ως και την Παπαρίζου να παίζει λύρα στη Eurovision) και όλα αυτά για τη βάφτιση της κόρης του Ντέμη και της Δέσποινας. Η μικρή Μελίνα έκλαιγε γοερά καθ’όλη τη διάρκεια της τελετής και όλοι οι καλεσμένοι παρατήρησαν μία εκπληκτική ομοιότητα με τον τρόπο ερμηνείας της μαμάς-Δέσποινας! Ειδικοί σεκιουριτάδες περιφρουρούσαν το χώρο, διότι υπήρχαν κάποιοι φόβοι για ενδεχόμενο τρομοκρατικής επίθεσης από την παγκόσμιου βεληνεκούς καλλιτέχνιδα Άννα Βίσση. Και μπορεί η Βίσση να μην εμφανίσθηκε, αναστάτωση όμως επικράτησε όταν προς στιγμήν κόλλησε το playback της βάφτισης και ο παπάς έπρεπε να αυτοσχεδιάσει. Η Δέσποινα βούτηξε το μικρόφωνο και τραγούδησε ακαπέλα το «Κοριτσάκι σου», όλοι οι καλεσμένοι ανάψανε τους αναπτήρες τους και ο Φοίβος κάπου εκεί μακριά, στη σκοπιά του, ένιωσε ένα σχεδόν μεταφυσικό ρίγος συγκίνησης!

Όταν τελείωσε αισίως και αυτό, οι κοσμικές κυρίες έβγαλαν τα organizer και τσέκαραν τις ημερομηνίες για τα επόμενα μυστήρια. Ο Τομ Κρούζ πότε είπαμε ότι παντρεύεται;

Σάββατο, 18 Ιουνίου 2005

Ο Tony, τα ραπανάκια και άλλες ιστορίες.

Το 1984 η Μάργκαρετ Θάτσερ είχε τρίξει τα δόντια στους εταίρους της, επιτυγχάνοντας τις περιβόητες «βρετανικές επιστροφές». Σου λέει η Μάργκαρετ, εμείς στας Αγγλίας, αγροτιά δεν έχουμε και επομένως δεν επωφελούμεθα των σχετικών κονδυλίων (σε αντίθεση π.χ. με τη Γαλλία). Επομένως, θέλουμε να μας επιστρέφετε ένα μέρος της εισφοράς μας στον προϋπολογισμό διότι αλλιώς veto, veto, veto! Έντεκα χρόνια μετά, ο Tony Blair φορώντας το ταγιέρ της Θάτσερ (που κατά κοινή ομολογία, πολύ του πάει!), επανατορπιλίζει τις ισορροπίες και στυλώνει τα πόδια, αποδεικνύοντας ότι πρέπει να’σαι λίγο λέρα για να κυβερνάς γαλέρα!

Εντωμεταξύ κι ενόσω Ολλανδοί, Αυστριακοί και Σουηδοί σιγοντάρουν τη στάση της Αγγλίας (διότι κι αυτοί βαρέθηκαν να πληρώνουν εμάς τα μπατιράκια και τους αγρότες), οι Πολωνο-τσεχο-σλοβάκοι βλέπουν τα κονδύλια που τους είχαν τάξει να κάνουνε φτερά, η Ισπανία το παίζει βεντέτα, ο γαλλογερμανικός άξονας έχει μπατάρει υπό το βάρος οξύτατης εσωτερικής πολιτικής κρίσης, ο Μπερλουσκόνι χτενίζεται και ο Κωστάκης περιφέρεται χωρίς σκοπό (αλλά κυρίως, χωρίς όραμα και πρόταση)! Καλωσήρθατε βρε, στην Ευρωπαϊκή Ένωση του 21ου αιώνα!

Επειδή το παρόν ιστολόγιο αρέσκεται στο να μην καταγράφει απλώς καταστάσεις, αλλά να παίρνει θέσεις (τι κακό κι αυτό;), έχω να δηλώσω το εξής: ο Tony Blair έχει δίκιο! Εντάξει, μη βαράτε! Ή τελοσπάντων ακούστε πρώτα και βαράτε μετά! Τι σου λέει ο Tony; Παιδιά, δέχομαι να υποχωρήσω στο θέμα των «επιστροφών» και επομένως να συνεισφέρω πιο ενεργά στον προϋπολογισμό, ΜΟΝΟΝ εάν και εφόσον αλλάξει η αναπτυξιακή φιλοσοφία του πράγματος. Τουτέστιν, να μην χρηματοδοτούμε πια το ραπανάκι, το βαμβάκι και τα σπαράγγια, αλλά τις τηλεπικοινωνίες, τα δίκτυα, την έρευνα & ανάπτυξη. Διότι αυτά –λέει ο Tony και συμφωνώ εγώ- είναι που έχουν πολλαπλασιαστικό αναπτυξιακό αποτέλεσμα και μπορούν να βοηθήσουν την ευρωπαϊκή οικονομία να βελτιώσει την ανταγωνιστικότητά της και να εξέλθει του τέλματος στο οποίο έχει περιέλθει.

Ναι, ξέρω! Αυτό σημαίνει τρακτέρ στους δρόμους. Αγρότες στις εθνικές οδούς. Αλλά για κάτσε ρε μεγάλε! Εδώ βουλιάζουμε (αναπτυξιακά) συνολικώς: η ανεργία αυξάνει, τα διαρθρωτικά προβλήματα διογκώνονται, το ασφαλιστικό πιέζει. Το μοντέλο μας έχει χρεοκοπήσει! Sorry κιόλας αλλά δεν πρέπει κάπως να αντιδράσουμε; Να λάβουμε κάποια έστω διορθωτικά μέτρα; Θα το μετανιώσουμε μεγάλε αν ολιγωρήσουμε και απλώς σκεφθούμε κοντόφθαλμα το πολιτικό ή το κοινωνικό κόστος σε μία συγκεκριμένη ομάδα πληθυσμού. Και θα το μετανιώσουμε όλοι μαζί παρέα (μηδέ των αγροτών εξαιρουμένων) όταν οι οικονομίες μας θα καταρρέουν και ούτε επιδοτήσεις, ούτε θέσεις εργασίας, ούτε συντάξεις δεν θα υπάρχουν (και για κανέναν)! Ως Νίκος, ως εργαζόμενος και ως ευρωπαίος πολίτης έχω το ίδιο δικαίωμα με τους αγρότες να υποστηρίξω το μέλλον μου. Δεν μπορεί το 40% του προϋπολογισμού να δαπανάται σε αγροτικές επιδοτήσεις! Απλώς δεν είναι δίκαιο! Η καταβολή αυτών των χρημάτων συνεπάγεται ένα τεράστιο κόστος ευκαιρίας, αφ’ής στιγμής τα κονδύλια θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν σε σκοπούς με ευρύτερο αναπτυξιακό αποτέλεσμα. Go Tony, go!

(τώρα μπορείτε να βαρέσετε όσο γουστάρετε!)

Παρασκευή, 17 Ιουνίου 2005

Τα βραβεία του MAD

Μπορεί τα Αρίων να πήγαν Μέγαρο, αλλά εντέλει το ελληνικό τραγούδι θέλει τα ώ-πα του, τα καλαμπούρια του, τη σαχλαμάρα του να την-ε-πεί. Γι’αυτό και στα βραβεία του MAD έγινε του Κουτρούλη ο γάμος! Η εκδήλωση τα είχε όλα: μπαλέτα, celebrities, ξεμαλλιάσματα, τραγούδι, τον Ψινάκη…

Πρώτη θεϊκή στιγμή, ήταν όταν ο Νίκος (“Θεά τον έκανες τον Μουσακά») Μουρατίδης εβράβευσε τον Γιώργο («Σ’έχω κάνει Θεό») Μαζωνάκη. Ερώτημα: Κατέβασε ο Μουρατίδης τα standards του (τα ποια;) ή μήπως ανέβασε ο Μαζωνάκης τα δικά του; Ο οποίος Μουρατίδης άκουσα ότι εσχάτως έβγαλε από βαθιά μέσα του, ένα νέο ταλέντο (τη σκηνή στο Alien, τη θυμάστε;): αυτό του τραγουδιστή! Όσοι πιστοί, σπεύστε να αγοράσετε το τελευταίο cd της Βαλέριας Χριστοδουλίδου (την οποία έχουμε απολαύσει και σε σήριαλ του Χριστόφορου Παπακαλιάτη), όπου στο άσμα «Όλα ένα είναι» (τι είπες τώρα;!) o Μουρατίδης εξωθεί την τέχνη σε νέα, ανεξερεύνητα μονοπάτια…

Εντωμεταξύ και για να γυρίσουμε στα βραβεία του MAD, η Μάρω Λύτρα που κυκλοφορεί σε δύο χρώματα (=λευκό-κανονικό και dark-μαύρο) ενεφανίσθη και πάλι στη σκούρα version, δίνοντας νέα τροφή στα σχόλια ότι κάποιος την έχει μαυρίσει στο ξύλο! Μην είναι ο Καραφώτης; Μην είναι ο πρώην σύζυγος; Μην είναι η Καλομοίρα (που βλέπει τις μετοχές της να κατεβαίνουν στο Χρηματιστήριο της ελληνικής σαχλο-pop); Τα σενάρια είναι πολλά. Λέγεται, ότι βρέθηκε κάποιος κακοπροαίρετος άνθρωπος και είπε στη Μάρω ότι στα «ψηλά», η φωνή της μοιάζει νέγρικη! Αλλά αυτός δεν είναι λόγος να γίνει η πρώην ρεαλιτζού, θηλυκός Michael Jackson στο reverse, είναι; Αν συνεχίσει τον εκμαυρισμό της (με την κυριολεκτική έννοια), είναι βέβαιο ότι θα τη δούμε σύντομα με αφάνα μαλλί, φουσκωμένα χείλη και πλακουτσωτή μύτη να τραγουδάει gospel στο Μέμφις.

Η αλήθεια όμως είναι μακριά από τις ποταπές φήμες των καλοθελητών: το μαύρισμα δεν είναι αποτέλεσμα solarium, μηδέ και ξυλοφορτώματος. Η Μάρω απλώς, λίγο πριν βγει στη σκηνή, ψεκάζεται από την κορυφή μέχρι τα νύχια με ένα ειδικό σπρέι που είναι λέει, πολύ της μοδός (έ ρε τί βγάζουν!) και το οποίο σε μετατρέπει στιγμιαία σε Μασάι. Το πρόβλημα είναι ότι ο Τσαλίκης φορούσε λευκό σακάκι και ο Κωνσταντίνος (έ-λαϊ-λάϊ) Χριστοφόρου πάλευκο t-shirt και κάθε φορά που τους άγγιζε, τους θώπευε και τους αγκάλιαζε η Μάρω επί σκηνής, άφηνε κάτι δαχτυλιές ναααα (με το συμπάθιο), γεγονός που οδήγησε σε μαλλιοτραβήγματα στα παρασκήνια!

Σιγή! Η Δέσποινα Βανδή ανεβαίνει στη σκηνή. Πλαισιωμένη από χορευτές και με το γνωστό ύφος διηπειρωτικής ντίβας, ερμηνεύει το «Στην Αυλή του παραδείσου». Στη δεύτερη στροφή κι εκεί που «φτερουγίζει σα σπουργίτι, τίποτ’άλλο δεν της λείπει», τσουπ πέφτει το playback, μένει σύξυλο το σπουργίτι και το έρμο το κοινό συνεχίζει μόνο του να τραγουδά ωσάν αλλοπαρμένο, πως «τίποτ’άλλο δεν ζητάει, Θέ μου πόσο σ’αγαπάει». Βεβαίως, το όλο ευτράπελο (που προς στιγμήν αποδόθηκε σε δολιοφθορά από την παγκόσμιου βεληνικούς καλλιτέχνιδα Άννα Βίσση που λέγεται ότι έφθασε incognito στην εκδήλωση, χώθηκε κάτω από τη σκηνή, ελίχθηκε χάρις τους άψογους κοιλιακούς της και τράβηξε με μένος τα καλώδια προκαλώντας βραχυκύκλωμα) απέδειξε ότι γενικώς τα πτηνά πεθαίνουν στον αέρα και δη τραγουδώντας (chic!), προς επιβεβαίωση των όσων έχουν κατά καιρούς υποστηρίξει ο Notis Sfakianakis και ο Ρίτσαρντ Τσάμπερλειν αντίστοιχα.

Η Έλενα Παπαρίζου (που ναι ρε, μόνο εγώ και η Παγιατάκη προβλέψαμε επακριβώς τη νίκη της στη Eurovision!) έσκασε μύτη στην εκδήλωση με ένα φλογερό μίνι, που προκάλεσε τη μήνη της Δέσποινας, της Χρύσπας και της Μάρως! Κι ενώ όλοι ήταν σίγουροι ότι η Παπαρίζου θα έκλεβε την παράσταση, αποδείχθηκε ότι γελάει καλύτερα όποιος γελάει τελευταίος (και ειδικά, αν ξασπρίζει τα δόντια του κάθε δεύτερη μέρα): ο Lakis Gavalas πιο μαύρος κι από τη Μάρω και ντυμένος με μία φλοκάτη (που κατά δήλωσή του, την έκανε ειδική παραγγελία και του τη ράβανε επτά μοδίστρες επί επτά μερόνυχτα!) έκανε θεαματική εμφάνιση, καταφέρνοντας να τον κοιτάνε όλοι και χωρίς να δείξει γάμπα!

Τέλος, άσχετο με το θέμα, η Βάνα Μπάρμπα έχασε 10 κιλά! Κι αναρωτιόμουν κι εγώ πού διάολο τα βρήκα…

Πέμπτη, 16 Ιουνίου 2005

Η ελληνική μπλογκόσφαιρα στον ακτινολόγο. Ι

Στον ρόλο του ακτινολόγου, ο nik_kit (γαμώτο, πάλι με έριξαν στη διανομή;).

Το να περιγράψει κανείς τα της ελληνικής μπλογκόσφαιρας δεν είναι κι εύκολη υπόθεση! Δεδομένης μάλιστα της πολυμορφίας και της πληθώρας των μπλογκεράδων, που ξεφυτρώνουν ωσάν τα κεφάλια της Λερναίας Ύδρας: ένα κόβεις, δέκα φυτρώνουνε! Επομένως ξεκινάω με τον περιορισμό ότι δεν μπορώ (και δεν φιλοδοξώ) να μιλήσω για όλους (sorry guys! filakia!). Αυτό που μπορώ να κάμω είναι να πω ποιοι μου αρέσουν, ποιους διαβάζω και ποιοι με κάνουνε να πλήττω!

Ωπ, σα να ακούω ήδη την κριτική σας να μου’ρχεται σφοντίλι! Και ποιος είσαι εσύ ρε μεγάλε, που θα αξιολογείς τους άλλους; Περνιέσαι για καλύτερος; Τιμητής του υψηλού γούστου; Ά πα πα, μακριά από μένα τέτοιες ευθύνες! Είμαι μεν του σιναφιού, αλλά παραμένω (πρώτα και πάνω απ’όλα) ένας απλός αναγνώστης. Που δικαιούται να κάνει αξιολογήσεις, στο μέτρο που ομολογεί (και το τονίζω αυτό) τον υποκειμενισμό του και τίποτε περισσότερο! Μιλημένα-ξηγημένα: καταθέτω προσωπικές απόψεις! Όλοι εκτιθέμεθα δημοσίως και κρινόμεθα για ό,τι λέμε. Κι ας μην ξεχνάμε ότι όποιος διαφωνεί με τα σχόλιά μου, έχει το απόλυτο δικαίωμα να μου την πει αμέσως μετά, θάβοντας το δικό μου ιστολόγιο απ’όποια άποψη γουστάρει (αρκεί να βάλει σωστά τη διεύθυνση του «Τεκμηρίου» -πάντα εκτιμούσα την αρνητική διαφήμιση)!

Γκουχ-γκουχ! Τέρμα τα εισαγωγικά και περνάμε στο ψητό! Δένουμε ζώνες, παίρνουμε πασατέμπο και περιδιαβαίνουμε τα μονοπάτια του ελληνικού ιστοχώρου.

Και ξεκινάμε από τα αυτονόητα. Διαβάζω τον Αρκούδο. Νομίζω ότι είναι το πρώτο ελληνικό blog που διάβασα (ever!). Είναι γειτονόπουλο, μου αρέσει που τα παίρνει με το σύστημα (την Eurobank, την Cosmote και κάθε είδους υπηρεσία που του κουνιέται), αλλά εκτιμώ και τις ευαισθησίες του. Ο Γιάννης είναι για μένα, πρότυπο μπλογκερά: ποικιλία θεμάτων, αντίληψη του τι παίζει στη μπλογκόσφαιρα, ιδανικές αναλογίες χιούμορ και σοβαρότητας. Σωστός ο παίκτης!

Πάμε λίγο πιο πέρα. Διαβάζω την DiS. Όχι, δεν βρίσκω όλα τα άρθρα της ενδιαφέροντα, αλλά μου αρέσει το ύφος της. Την έχω συνηθίσει βρε παιδί μου! Είμαι εθισμένος! Η Ξένια είναι από τις αυθεντικότερες ελληνίδες μπλογκερούδες: με τα χωρατά της, τις φοβίες της, τις λινκιές της, τα σοβαρά και τα παράλογά της! Μου κάνει εντύπωση πάντως (και εκείνης επίσης απ’ό,τι φαίνεται εδώ) που η Ξένια καταφέρνει να κάνει αίσθηση και με το τίποτα. Γράφει δύο φράσεις και τσουπ, τριάντα νοματαίοι από κάτω σπεύδουν να σχολιάσουν (τη στιγμή μάλιστα που κάποιοι ταλαίπωροι καθόμαστε και γράφουμε κατεβατά για να σταυρώσουμε 2-3 σχόλια!). Ξέρετε πού το αποδίδω; Η Ξένια είναι ανεπιτήδευτη. Δεν προσποιείται. Είναι χαλαρή και δεν κουράζει με ατελείωτη παπαρολογία (άσε που όλοι ζηλεύουμε την υπέροχη αισθητική του ιστολογίου της!). Σημείο αναφοράς, λοιπόν…

Μου αρέσει η Κουρούνα. Έχει μεγάλο ταλέντο (με αποκορύφωμα τα όσα έγραψε περί της περιπέτειάς της στα Νοσοκομεία, που θεωρώ ότι είναι μακράν το καλύτερο post που διάβασα φέτος!). Είναι συμπαθέστατη, ανθρώπινη (παρά το κατράμι-μαύρο πτηνό που έχει ενδυθεί): μπορώ να ταυτιστώ μαζί της στα εύκολα και στα δύσκολα. Το σημαντικότερο: δεν προσπαθεί να επιβάλει γνώμες (πράγμα σπάνιο στο σινάφι μας).

Ναι, διαβάζω τον Πιτσιρίκο (και ποιός μπορεί να του αντισταθεί, άλλωστε;). Στην αρχή είχα κατά-πωρωθεί. Μου άρεσε τρομερά το χιούμορ και η δυναμική του. Αλλά μου άρεσε και στα σοβαρά του. Μη σας πω, περισσότερο! Έχει βάθος, συχνότητα και επιβάλει έναν επαγγελματισμό. Να ομολογήσω όμως και έναν (ταπεινό) φόβο μου; Πιτσιρίκο, πρόσεχε μην τυποποιηθείς. Ο επαγγελματισμός είναι δίκοπο μαχαίρι σε ένα μέσο που αποθεώνει και στηρίζεται στο μεγαλείο του ερασιτεχνισμού. Το ότι δεν είμαστε δημοσιογράφοι, αρθρογράφοι ή συγγραφείς είναι που κάνει τα κείμενά μας ενδιαφέροντα (αν τα κάνει). Νομίζω! (τώρα βέβαια αν δεχθώ κι εγώ καμία πρόταση από τους Financial Times για να γράφω τα κοσμικά (!!), θα ανασκευάσω όλα τα παραπάνω με χαρακτηριστική ευκολία!)

Πάμε όμως και σε πιο καινούργιους (ψαρούκλες), για να μην λέτε ότι θυμιατίζω τα εικονίσματα: να, διαβάζω ας πούμε το WomanInThisCity αν και τα όσα περιγράφει η χαρισματικότατη συγγραφέας του, πόρρω απέχουν από τη δική μου πραγματικότητα. Αυτό βεβαίως δεν σημαίνει ότι δεν γελάω, δεν μαθαίνω, δεν εκτιμώ τις εμπειρίες, τα βιώματα και τους προβληματισμούς της. Παραδέχομαι ότι η Lili έφερε στα πράγματα, μία πολύ φρέσκια πρόταση γραφής και άποψης. Σωστή και τίμια! Στις προθέσεις και στην ειλικρίνειά της.

Και τελειώνω αυτή την πρώτη (αναγνωριστική;) διαδρομή, με έναν άλλο νέοπα που φαίνεται να τα’χει πάρει στο κρανίο και πολύ τον χαίρομαι: ο Σάκης Φώλιος! Μπορεί το ιστολόγιό του υπό τον τίτλο «Απίστευτα Δρώμενα», να μην έχει «διαφημιστεί» τόσο στην μπλογκόσφαιρα, αλλά εγώ γουστάρω! Νομίζω ότι το χιούμορ είναι πιο αναρχικό και η διάθεση περισσότερο ανατρεπτική από τα λοιπά σατυρικά ιστολόγια. Για να δούμε τι μας επιφυλάσσει στο μέλλον…

(ω ναι, συνεχίζεται…)

Τετάρτη, 15 Ιουνίου 2005

Το "Βρε Ουστ" και η στατιστική

Πριν λίγες μέρες ανακάλυψα τυχαία ένα σχόλιο επί του άρθρου «Βρε Ουστ» από τον Lao, το οποίο (σχόλιο) μπορείτε να διαβάσετε εδώ. Ακολουθεί η απάντησή μου.

Αγαπητέ και καθ’όλα σεβαστέ Lao,

Κατ’αρχήν ευχαριστώ που έκανες όλον αυτόν τον κόπο να αναλύσεις τόσο σχολαστικά ένα άρθρο μου, που όπως βλέπω συνεχίζει (και συνεχίζει και συνεχίζει) να προκαλεί ποικίλα σχόλια και οξύτατη κριτική. Έχεις δίκιο. Όντως προσπαθώ να προσδιορίσω (και όχι να ορίσω) το target group στο οποίο απευθύνεται ο προβληματισμός μου. Αλλά φοβούμαι ότι δεν γίνεται κι αλλιώς. Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, όλοι όσοι εμπλεκόμεθα σε αυτό που ονομάζουμε «επικοινωνία», το πράττουμε!!! Άλλος ρητά (με το να αποδίδει συγκεκριμένες ιδιότητες ή να περιγράφει εξαντλητικά τα χαρακτηριστικά των επιθυμητών αποδεκτών του μηνύματος), άλλος συγκαλυμμένα (με τον τρόπο εκφοράς του λόγου, το ύφος, την ορολογία που χρησιμοποιεί –δεν είναι τυχαία η χρήση στατιστικών όρων από εσένα, δεν απευθύνεσαι παρά σε ένα συγκεκριμένο ακροατήριο ανώτερης μόρφωσης που θεωρείς ότι μπορεί να κάνει τις ίδιες αναγωγές που κάνεις και να εκτιμήσει την αξιολογική σου θέση) με μη λεκτικούς τρόπους (τρόπος ένδυσης, γλώσσα του σώματος κ.λπ. ή στην περίπτωση του blogging: αισθητική της ιστοσελίδας, χρήση συμβόλων, χρωμάτων, εικόνων, links, σημειολογία του ψευδώνυμου κ.λπ.).

Δέχομαι λοιπόν πλήρως όσα προσάπτεις ή (για να μην χρησιμοποιήσω αρνητικά φορτισμένο ρήμα) αποδίδεις στις προθέσεις του κειμένου. Όντως περιγράφω τον αποδέκτη.

Εντούτοις διαφωνώ σε ένα σημείο. Και διαφωνώ κάθετα. Το κείμενο δεν είναι γενικής χρήσης. Είναι προφανές ότι δεν απευθύνεται παρά σε μία πληθυσμιακή ομάδα με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, διότι μέσα σε αυτή και μόνο σε αυτή μπορούν (θεωρώ) να βρεθούν αποδέκτες του μηνύματός μου. Λυπάμαι αλλά εάν θεωρείς ότι οι περισσότεροι άνθρωποι 25-35 ετών στην Ελλάδα έχουν μεταπτυχιακό, μιλούν 2 ξένες γλώσσες, διαβάζουν δύο εφημερίδες την Κυριακή και έχουν στη βιβλιοθήκη τους Ουμπέρτο Έκο, μάλλον πρέπει να αισθάνεσαι ευτυχής. Διότι εγώ, έχω πολύ διαφορετική αίσθηση του πράγματος. Εκτιμώ ότι αυτά τα χαρακτηριστικά φέρουν αρκετοί από αυτούς που διαβάζουν το blog μου και σίγουρα οι περισσότεροι φίλοι/γνωστοί μου (καθότι ζω –όπως οι περισσότεροι- σε έναν μικρόκοσμο ανθρώπων που φέρουν εν πολλοίς τα χαρακτηριστικά μου), αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι αποτελούν τον κανόνα εκεί έξω. Απόδειξη αυτού, ότι βρέθηκαν πολλοί που δεν ταυτίστηκαν ούτε με τα χαρακτηριστικά που αποδίδω, ούτε με τη φύση καθ’αυτή του προβληματισμού.

Η «ταύτιση» αποτελεί βασική τεχνική στη συγγραφή τέτοιου είδους (περιγραφικών/δοκιμιακών) κειμένων. Μπορείς να κατηγορήσεις όμως κάθε συγγραφέα που φτιάχνει έναν αναγνωρίσιμο ήρωα, ότι θέλει να χρησιμοποιήσει τη λογική των μεγάλων αριθμών; Μπορείς άραγε να ασκήσεις αυτήν την κριτική αναφερόμενος στον τρόπο που διαβιώ τη ζωή μου; Φέρω τα περισσότερα από τα χαρακτηριστικά που αναφέρονται στο Βρε Ουστ. Αυτό τι σημαίνει; Ότι επειδή ενδεχομένως να τα φέρουν και κάποιοι άλλοι (ή αν θέλεις και πολλοί άλλοι), δεν είμαι αρκετά αυθεντικός ή μοναδικός; Είναι οι προβληματισμοί μου ισοπεδωτικοί ή ανάγω την υποκειμενικότητά μου σε κανόνα; Όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω; Οι συλλογισμοί μου (και η έκφρασή τους) εκπίπτουν στη λογική του τετριμμένου και του μαζικού; Χμ, επικίνδυνη κριτική -αν μου επιτρέπεις.

Τέλος, οφείλω να σημειώσω ένα σημαντικό ατόπημα δεοντολογίας (και το οποίο αποτέλεσε και την βασική αιτία που με έκανε να σου γράψω τούτη την απάντηση). Χρησιμοποιείς φράσεις μου, παραθέτεις αποσπασματικά κάποιες σκέψεις μου (χωρίς να μπορεί ο αναγνώστης αυτής της κριτικής να έχει εικόνα του τι ακριβώς θέλει να πει ο συγγραφέας του αξιολογούμενου κειμένου), αλλά ΔΕΝ κάνεις την απαραίτητη παραπομπή (που σε διαδικτυακούς όρους, δεν είναι παρά ένα απλό link) για να μπορέσει ο καθείς να μεταφερθεί απευθείας στο περί ου ο λόγος και να έχει ιδία άποψη (θετική ή αρνητική, μου είναι εν προκειμένω αδιάφορο). Επίσης λες ότι «δεν κάνεις τον κόπο» να ειδοποιήσεις τον συγγραφέα του κειμένου, επί του οποίου τοποθετείσαι. Πες με περίεργο, αλλά θεωρώ ότι αυτό αποτελεί μείζονος σημασίας παράλειψη.

Δευτέρα, 13 Ιουνίου 2005

Να καεί το πελεκούδι!

Πήγα προσφάτως σε συναυλία μουσικής δωματίου. Εντάξει, εν γνώσει μου! Και με πλήρη συναίσθηση των επιπτώσεων της επιλογής μου! Άσχετα που εντέλει βγήκα τρέχοντας από την αίθουσα, συγκρατώντας όπως-όπως τα γέλια (και την αξιοπρέπειά μου). Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Πρώτα θα δικαιολογηθώ, διότι φοβάμαι ότι ήδη με παρεξηγήσατε! Δηλώνω (και επιμένω πως είμαι, δηλαδή!) φιλότεχνος και αρκετά ανοιχτός σε καλλιτεχνικά ερεθίσματα παντός τύπου. Ακούω πολύ συχνά κλασική μουσική, πηγαίνω συνεχώς σε εκθέσεις (παιδιόθεν) και οι δύο στιγμές που θυμάμαι τον εαυτό μου σε υπέρβαση, συνδέονται με αισθητικές εμπειρίες τέχνης. Επομένως δεν θα με χαρακτήριζε κανείς «αμάθητο» ή «απαίδευτο». Άλλωστε πέραν της ιδιότητας του παρατηρητή – θεατή - ακροατή, διατηρώ και μία πιο προσωπική σχέση με την τέχνη, αλλά αυτό δεν είναι της παρούσης.

Παρότι ομολογώ ότι δεν γνώριζα επακριβώς το πρόγραμμα της βραδιάς, είπα να αποδεχθώ την πρόταση φίλης και να αφεθώ στην εμπειρία της ολλανδικής σονάτας για κλαρινέτο και τσέλο (η οποία σονάτα –και να σημειωθεί αυτό- ήταν σε πρώτη εκτέλεση ενώπιον του ελληνικού κοινού!). Καλά κι ωραία ως εδώ!

Έλα όμως που με το που ξεκινάει το έρμο το κλαρινέτο, παθαίνω μετά της φίλης που καθόταν δίπλα, κρίση υστερικού γέλιου. Όχι κρίση απλή, σαν αυτές που παθαίνεις όταν βλέπεις τον Τουίτυ να ξεγαντζώνει τα δαχτυλάκια του κρεμασμένου Σιλβέστρου από το κλαδί (hey! What do you know? No more fingers!!). Αλλά από εκείνες τις άλλες, που σε πιάνουν όταν είσαι 11 ετών και έχεις αυτή την αυθόρμητη τάση προς το αναίτιο χαχανητό, χωρίς να μπορείς να σταματήσεις μα με τίποτα όμως!

Θέλεις η σονάτα που έμοιαζε με ασυνεχές κορνάρισμα ημιφορτηγού; Θέλεις που (εντέλει συνειδητοποίησα ότι) δεν ήμουνα στην κατάλληλη διάθεση για μουσική δωματίου; Θέλεις που κοίταζα γύρω μου τις ηλικιωμένες κυρίες με τα ταγιεράκια να πνίγουν καρτερικά τη βαρεμάρα τους μέσα στο άγχος τους να επιδείξουν πολιτισμό; Θέλεις που γαμώτο, δεν έφθανε στ’αυτιά μου καμία μουσικότητα, παρά ένα ρέψιμο ιπποπόταμου με σοβαρά πεπτικά προβλήματα; Όλα τα παραπάνω! Ευτυχώς ήμασταν στην τελευταία σειρά και δεν πολύ-φαινόμασταν (γιατί θα είχα στεναχωρηθεί αν είχαμε προσβάλει το ακροατήριο ή τον μουσικό, με τα γέλια μας). Από την άλλη, δυστυχώς ήμασταν στην τελευταία σειρά και δεν μπορούσαμε να αποδράσουμε, παραμόνο διασχίζοντας τη μισή αίθουσα ως τη μοναδική πόρτα διαφυγής.

Το μουγκό γέλιο είναι μεγάλο βασανιστήριο τελικά. Να θες να εκτονώσεις τη νευρική σου χαρά και να μην μπορείς. Να δαγκώνεσαι, να δακρύζεις, να γελάνε τα μάτια σου, η μύτη σου, τ’αυτιά σου και να μην σου επιτρέπεται να ξεκουμπώσεις το στόμα σου! Δράμα!!!

Τελειώνει το κομμάτι. Αααααχ, ξαλάφρωμα: το χειροκρότημα, μας δίνει την ευκαιρία να ανασκουμπωθούμε και να σταματήσουμε το πνιγηρό χαχανητό! Λίγο ακόμη και θα σκάγαμε από το γέλιο! Δεν αντεχόταν! Επιτάσσω σοβαρότητα στον εαυτό μου και περιμένω εναγωνίως το επόμενο κομμάτι. Αχ, ας είναι κάτι καλύτερο! Ή χειρότερο ή αδιάφορο, δεν έχει σημασία. Απλώς να μην μου ξαναπροκαλέσει γέλιο. Είδα κι έπαθα να σταματήσω. Αλλά τελικά, αν δεν σε θέλει….

Τσουπ! Εμφανίζεται μία καλοφτιαγμένη κυρία (σινιέ ντύσιμο, ύφος Μιμή Ντενίση) με ντοσιέ στο χέρι. Ωχ, σκέφτομαι, τη βάψαμε! Ναι, θα απαγγείλει κάτι. Ας τη συγκρατήσει κάποιος. Ας πάθει μία συγκυριακή βραχνάδα, μία στιγμιαία φαρυγγίτιδα. Ας με λυπηθεί ο Θεός και υπόσχομαι να αναθεωρήσω τα θρησκευτικά μου πιστεύω. Εις μάτειν! Αρχίζει μία αλλοπρόσαλλη διήγηση, απόσπασμα από ένα κάποιο βιβλίο που την αξία του είμαι μικρός για να κρίνω αλλά σας διαβεβαιώνω, συνειρμό μια φορά δεν είχε!

Όταν τελειώνει κι αυτό, ξαναρχίζει (σχεδόν από εκεί που είχε σταματήσει) το κλαρινέτο! Sorry μεγάλε, σε σέβομαι, σε εκτιμώ, μπράβο στην προσπάθειά σου, συγχαρητήρια για τις ανάσες σου και την υπομονή σου, αλλά ως εδώ και μη παρέκει! Δεν θα κάτσω εγώ να σκάσω για χάρη της τέχνης (και δη της ολλανδικής σονάτας). Με το που τελειώνει και αυτό, σηκωνόμαστε, παραμερίζουμε τις ηλικιωμένες κυρίες με τα ταγιέρ (που σίγουρα μας κακοχαρακτήρισαν, μη σου πω και μας σιχτίρισαν –αλλά κατά βάθος, κάτι μου λέει ότι ζήλεψαν την τόλμη μας!) και την κάναμε με ελαφρά πηδηματάκια για διπλανή χασαποταβέρνα! Νομίζω ότι καθώς φεύγαμε είδα ένα-δυο υποτιμητικά βλέμματα να μου ρίχνουν το ανάθεμα του άτεχνου και βλάσφημου…

Και καλά, που είναι το πρόβλημα; Μα δεν κατάλαβες: σου λέω ότι ΣΗΚΩΘΗΚΑ και ΕΦΥΓΑ! Ναι, ναι! Απεχώρησα. Από το μέσον καλλιτεχνικού δρώμενου! Ποιος; Εγώ! Που δεν έχω αφήσει ανολοκλήρωτη ούτε κινηματογραφική ταινία (εντάξει, εκτός από το Toys με τον Ρόμπιν Γουίλιαμς, που ξεπέρασε κάθε όριο προσωπικής ανοχής)! Που έχω δει καν και καν αφιερώματα στο Άστυ (μιλάμε για προ της ανακαίνισης, τότε που η μπίχλα στα καθίσματα και οι underground φυσιογνωμίες που μπαινόβγαιναν στις τουαλέτες έρχονταν και ανέβαζαν τον πήχη δυσκολίας, στον αγώνα για καλλιτεχνική αυτοπραγμάτωση). Που στις καλές μου μέρες βλέπω μονοκοπανιά τον Αλέξανδρο Νιέφσκι και το Θωρηκτό Ποτέμκιν (μη σου πω και το Solaris, στην πρώτη έκδοση τη ρώσικη, την τρίωρη και αφαιρετική)! Που δεν έχω χάσει έκθεση του Μουσείου Φρυσίρα! Που παρακολουθώ με ευλάβεια τις Μεγάλες Παραστάσεις που μπαίνει στον κόπο ο Κωστάλας να μου επιλέξει κάθε εβδομάδα για να ξεστραβωθώ, εγώ ο ταπεινός κι ανάξιος! Που το Seven Χ ήταν στο πρώτο κουμπάκι του τηλεκοντρόλ μου για χρόνια!

Ε ναι λοιπόν, εγώ! Και ξέρεις κάτι; Δεν μου καίγεται και καρφάκι!

Διότι χαίρομαι πολύ που έχω χειραφετηθεί με την έννοια της τέχνης. Μου μιλά; Επικοινωνεί μαζί μου; Έχει κάποια σημασία για μένα; Θα του αφιερώσω όλη μου την προσοχή. Όλο μου το ενδιαφέρον. Αλλά μεγάλε, ο χρόνος μου είναι πολύτιμος. Υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος εκεί έξω, γεμάτος υπέροχα πράγματα που με περιμένουν να τα ανακαλύψω (και παρά τη συνεχή προσπάθειά μου, θα φύγω κάποια στιγμή χωρίς να έχω προλάβει ούτε το ένα εκατομμυριοστό). Επέτρεψέ μου λοιπόν να φύγω. Μην το πάρεις προσωπικά. Δεν έχει να κάνει με σένα. Μπορεί όντως να λες περισσότερα απ’όσα καταλαβαίνω. Εν προκειμένω όμως, προτιμώ τα κοψίδια.

Και πες με, αδαή. Τουλάχιστον γύρισα στο σπίτι χορτάτος.

Κυριακή, 12 Ιουνίου 2005

Φέρτε μου ένα μαντολίνο!

Εντέλει τη σήμερον οι πραγματικές ειδήσεις δεν προκύπτουν από τη Βουλή, αλλά από την Τατιάνα! Μαύρη γαζέλα από την Αφρική ονόματι Λατόγια σκάει μύτη τελευταία κάθε μεσημέρι και τα πετάει όλα (ή σχεδόν όλα), λικνίζοντας τους γοφούς της στους ρυθμούς της Παπαρίζου, του Τσοκολάτα ή τελοσπάντων κάθε είδους διαθέσιμου ντουπ-ντουπ. Η Λατόγια μανατζάρεται από τον γνωστό και μη εξαιρετέο κύριο Ρέβη, ο οποίος είχε κατά καιρούς αναλάβει πολλά celebrities, όπως την (Miss Kakofonix) Στέλλα Μπεζαντάκου, τη μπιγκμπραδερική Φραντζέσκα από την Τσίπρο (με το υπερενισχυμένο μπούστο και τη στραμπουλιγμένη προφορά αλά-Αλέξια), ημι-διάσημες σταρλετίτσες και άλλες cult φυσιογνωμίες της αρπαχτής.

Εντωμεταξύ και βλέποντας τα νούμερα της αντιπάλου να τσιμπάνε λόγω Λατόγιας, η Νταίζη Κουβελογιάννη σκέφθηκε να αντιδράσει με παρόμοια συνταγή: επιστράτευσε τον γερμανό στριπτιζέρ Αμαντέους, ο οποίος βγήκε ζωντανά από την παραλία της Βούλας, χορεύοντας με δύο πυρσούς στα χέρια και μένοντας εντέλει με τις μπότες, το καπέλο και το μαύρο εσώρουχό του. Βλέπεις, είναι υψηλή η ανεργία και στη Γερμανία…

Απ’ό,τι φαίνεται, το να μπεις σε reality -εκτός όλων των άλλων- σε εξωθεί και στην ακατάσχετη συγγραφή βιβλίων. Μετά το βιβλίο των συνταγών της αξέχαστης (πες-μου-για-δε-μ’-αφήνεις) Ρέας, το βιβλίο της Δεβόρας και του Γιάννη (όπου ανέλυαν τον χίπικο έρωτά τους, με επισυναπτόμενες τις σχετικές αποκαλυπτικές φωτογραφίες του ζευγαριού να κουτρουβαλιέται σε θάλασσες και ακτές) και το βιβλίο της κυρίας -πρώην αεροσυνοδού/χαρτοπαίχτρας, σε συναισθηματική τραμπάλα κλαυσίγελου- Ρούλας, τελευταία έσκασε μύτη στις προθήκες των βιβλιοπωλείων το τελευταίο πόνημα του Κλεάνθη. Το είδα μάλιστα να φιγουράρει ακριβώς δίπλα στο βιβλίο του Γιώργου Αυτιά «Τα δικαιώματά μας: Οδηγός της Καθημερινότητας», που αποτελεί μία σύνοψη όλης της πρωινής δονκιχωτικής προσπάθειας του Mr.Lafka να πουλήσει ευαισθησία στον συνταξιουχάκο, τον ανεργούλη και τη νυκοκοιρούλα. Άχου μωρέ…

Για να επανέλθουμε όμως στον κύριο Ρέβη, ποιο είναι το τελευταίο αστέρι, την (πολλά υποσχόμενη) καριέρα του οποίου έχει αναλάβει ο διάσημος τούτος ατζέντης; Μα, ο Ταμπάκης φυσικά! Ο γλυκύτατος άεργος (κατά δήλωσή του δεν έχει δουλέψει ποτέ, διότι στην προ-Ανίτας εποχή, «διάβαζε» και «γυμναζόταν», προφανώς προετοιμαζόμενος για τη στιγμή που θα του χτυπούσε η δημοσιότητα το κεφάλι) απεφάσισε να προσλάβει έναν manager επιτέλους, αλλά επειδή ο ψι-Ψιννάκης δεν ευκαιρούσε κατέληξε στη second best solution.

Ο οποίος Ταμπάκης στην ίδια εκπομπή, δήλωσε ότι ναι μεν σέβεται την Ανίτα Πάνια που τον ανέδειξε, αλλά είναι πλέον ώριμος καλλιτεχνικά για να χαράξει τη δική του ανεξάρτητη πορεία. Επίσης είπε ότι δεν θέλει να ξανασυνεργαστεί με τον Κατ-μαν, αφήνοντας σαφείς μπηχτές για το ταλέντο του έτερου τραγωδού της alternative σαχλαμάρας. Αλλά τελοσπάντων, αυτό το καταπίνεις’ η μεγάλη ανατριχίλα ήρθε ωσάν φθάσαμε στο θέμα «νυχτοκάματο». Από τα συμφραζόμενα προέκυψε ότι ο κύριος Ταμπάκης για κάθε εμφάνιση σε μαγαζί λαμβάνει το αξιοσέβαστο ποσό των 2500 – 3000 ευρώπουλων, εκ των οποίων παλαιότερα (που δεν τον είχε αναλάβει ο Ρέβης) μόλις τα 400 κατέληγαν στην τσέπη του, ενώ τα υπόλοιπα μοιράζονταν η Ανίτα με τον Όμηρο Ευστρατιάδη (τον πασίγνωστο σκηνοθέτη των ερωτικών βιντεοταινιών και φαρσοκωμωδιών του ’80, που μετά την ανακάλυψη της Ανίτας, έχει υποτάξει το σκηνοθετικό του ταλέντο στην αποκλειστική της διάθεση).

Φέρτε μου ένας, κάνα μικρόφωνο! Μπορώ κι εγώ να κοάξω υποδυόμενος ιγκουάνα σε κλιμακτήριο! Αλήθεια, μπορώ!

Παρασκευή, 10 Ιουνίου 2005

Ντιν-Νταν!

«Πάλι καμπάνες χτυπάνε για μας, καμπάνες θλίψης και όχι χαράς.»

Διότι αν ζεις σε δυαράκι, δίπλα σε μεγάλη εκκλησία η οποία δε, έχει εγκαταστήσει ηλεκτρονικό σύστημα καμπανοκρουσίας, με όλο το ντεσιμπέλ να σου’ρχεται από το παράθυρο, το κλιμακοστάσιο, το φωταγωγό και μέσα απ΄το ψυγείο, τότε μόνο βιώνεις το παραπάνω άσμα. Αυτό λοιπόν με την καμπάνα, ομολογώ ότι ποτέ δεν το κατάλαβα. Για να εκφράσει δηλαδής ο άλλος το θρησκευτικό του αίσθημα πρέπει πρωί, μεσημέρι, βράδυ να χτυπάει το κλαπατσίνμπαλο; Αν εγώ βάζω Άντζελα Δημητρίου ανά μία ώρα στη διαπασών για να εκφράσω το δικό μου καλλιτεχνικό αίσθημα (ή τον Ύμνο του Παναθηναϊκού βρε αδελφέ) είμαι καλυμμένος από το Νόμο; Αμ εδώ σε θέλω! Εξού και ετέθη ζήτημα. Κάποιος χριστιανός (με την καλή έννοια) απευθύνθηκε στα Δικαστήρια προκειμένου να πάψει επιτέλους να δονείται το σπίτι του στους ήχους του Άβε Μαρία. Και φυσικά, η Εκκλησία -της οποίας τα αντανακλαστικά είναι αξιοθαύμαστα σε τέτοιες περιπτώσεις που βάλλονται τα Ιερά και τα Όσια της Ορθοδοξίας- έσπευσε να υπερασπίσει το κεκτημένο δικαίωμά της στην ηχορύπανση.

Στο πρωινάδικο των Λυριτζή-Οικονόμου και συζητώντας για το εν λόγω θέμα, ιερωμένος σε παραλήρημα αφαιρετικής σκέψης, έφθασε να αναθεματίσει το Διαφωτισμό -και τον Νίκο Δήμου ως επίτιμο εκπρόσωπό του- θεωρώντας ότι αυτός (ο Διαφωτισμός ή ίσως και ο Νίκος Δήμου) είναι η πηγή όλων των δεινών που μαστίζουν την Εκκλησία μας!

Ο κύριος Σουφλιάς (μέσω επίσημης ανακοίνωσης του ΥΠΕΧΩΔΕ) ξεκαθάρισε ότι δεν τίθεται για το Υπουργείο ζήτημα απαγόρευσης της καμπανοκρουσίας, καθώς ο εν λόγω ήχος «δεν ενοχλεί, αλλά αποτελεί χάδι για τ’αυτιά των πολιτών». Αν βάζαμε τον κύριο Σουφλιά να κατοικήσει σε διαμερισματάκι δίπλα στον Άγιο Παντελεήμονα Αχαρνών και με ανοιχτό το ακουστικό του, θα άλλαζε σίγουρα γνώμη. Αλλά όπως και να το κάμουμε, κάτι ψιλο-σενάρια πρόωρων εκλογών ακούγονται τελευταία (ωσάν χάδι στ’αυτιά των ψηφοφόρων) και δεν είναι καιροί για νέες συγκρούσεις με το πολυάριθμο ποίμνιο των Εκκλησιών.

Εάν σύρω τα ηχεία στο μπαλκόνι και κάθε φορά που χτυπάνε καμπάνες, τινάζω το volume στο μη περαιτέρω με το «Σ’εχω κάνει Θεό!» (Stanisi’s version), θα με πείτε αντιδραστικό ή απλώς γραφικό;

Ο βουλευτής Ιούδας.

Πήγε για τρίποντο και έφαγε τάπα. Κάθιδρος τρέκλισε κάτι σε «πρόταση δυσπιστίας» και αμέσως ο Κωστάκης, έτοιμη την είχε την απάντηση. Καθισμένος στο μπροστινό έδρανο της πράσινης παράταξης αισθανόταν σαν τον Σούπερ Γκούφι σε στιγμή ταπεινωτικής ήττας από τον Μαύρο Πήτ. Έψαξε ενστικτωδώς στην τσέπη του. Του είχαν τελειώσει τα φιστίκια.

«Μου την είχανε στημένη, δεν εξηγείται αλλιώς» σκέφθηκε. «Τόση αερόβια στο γυμναστήριο και τόσες ασκήσεις! Άνω κοιλιακοί, κάτω κοιλιακοί, πλάγιοι! Όλα μάταια! Κατάφερε να με ιδρώσει ένας άνθρωπος που ζυγίζει τα διπλάσιά μου κιλά.» Κοίταζε ανέκφραστος τον Κωστάκη να μετατρέπει την «πρόταση δυσπιστίας» σε «ψήφο εμπιστοσύνης» και αναρωτιόταν μήπως τελικά έπρεπε να είχε μείνει στη Σουηδία. Θα ήταν ένας υπέροχος διευθυντής μίας μη κυβερνητικής οργάνωσης για την προστασία των Εσκιμώων ή τη διαφύλαξη του οικοσυστήματος της γαλάζιας συναγρίδας. Θα είχε το γραφείο του σε ένα καταπράσινο προάστιο της Στοκχόλμης, θα έπαιζε σκουός κάθε δεύτερη Πέμπτη με την ετεροθαλή αδελφή του, θα ασχολιόταν περισσότερο με τα χόμπι του, δεν θα έπρεπε να βλέπει κάθε μέρα τη φάτσα του Πάγκαλου. Γαμώτο, πώς έμπλεξε έτσι;

Κάποιος μέσα στο ΠΑΣΟΚ μιλάει πολύ. Κάποιος δεν θέλει το καλό του Γιωργάκη. Κάποιος είναι ο πιο αδύναμος κρίκος.

Οι δημοσιογράφοι-ντετέκτιβς ξεχύθηκαν στους δρόμους της πόλης για να ανακαλύψουν τον υπεύθυνο της διαρροής! Μην είναι η Βάσω; Μην είναι ο Άκης; Μην είναι η Ανουσάκη;

Ένοχα βλέμματα ανταλλάσσονταν στη χθεσινή συνεδρίαση των κορυφαίων στελεχών του Κινήματος στη Χαριλάου Τρικούπη. Η Ξενογιαννακοπούλου φορώντας ένα μακρύ φόρεμα και βέλο, μπήκε στην αίθουσα επιτείνοντας το μυστήριο.

«Εντάξει, λοιπόν! Ποιος από σας καλόπαιδα, μαχαίρωσε πισώπλατα τον αρχηγό;»

Ο ήλιος κρύφτηκε πίσω από μαύρα σύννεφα. Σκοτάδι τύλιξε την αίθουσα και όλοι παρακάλεσαν το Γιάννο να σκάσει ένα χαμόγελο, για να μην πληρώνουν κερατιάτικα στη ΔΕΗ. Ο Βενιζέλος πήρε το λόγο, γεγονός που προκάλεσε μεγάλη αναστάτωση, δεδομένου ότι κάποιοι βουλευτές είχαν προγραμματίσει διακοπές για τον Αύγουστο.

«Κάτι πρέπει να κάνουμε με δαύτον» ψιθύρισε η Άννα Διαμαντοπούλου στη Δαμανάκη. «Τελευταία όταν ξεκινήσει να μιλάει, σταματημό δεν έχει.»

«Μα δεν το έχεις καταλάβει χρυσή μου; Κάνει τη δίαιτα του πολιτικού. Πώς νομίζεις ότι έχει χάσει τόσα κιλά; Μιλάει εδώ και τρεισήμισι μήνες ακατάπαυστα. Στο σπίτι, στο γραφείο, στη Βουλή…»

Ξάφνου, ακούστηκε ένα κουδούνισμα κινητού τηλεφώνου. Άπαντες βγάλαν από την τσέπη τους τα κινητά τρομαγμένοι, αλλά αποδείχθηκε ότι γραμμή είχε μόνο η Μιλένα. «Εντάξει, είναι η μανικιουρίστα μου» είπε με χαμηλωμένο βλέμμα. «Ε, δεν μπορώ να πάω αύριο στη Βουλή με το νύχι σε τέτοιο χάλι…»

Σάββατο, 4 Ιουνίου 2005

Τον Ταμπάκη κι αν τον πλένεις, τον Κατέλη σου χαλάς!

Φλέγοντα ζητήματα απασχολούν την τρέχουσα ειδησεογραφία. Ο Ταμπάκης –μου είπαν, δεν το παρακολούθησα ο ίδιος- μάλωσε με την Ανίτα Πάνια, η οποία σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες ζει έναν παθιασμένο έρωτα στο πλευρό του Νίκου Καρβέλα (το λέει η Τατιάνα, όχι εγώ!). Φαντάζομαι τους διάλογους του ζεύγους στις τρυφερές, ερωτικές τους στιγμές:

Ανίτα: Γιατί δεν σήκωνες το όφωνο που σ’έπαιρνα; Μανούρες σε μένα, δεν περνάνε αρχηγέ!
Νίκος: Αφού βρε μούρη, μ’έχεις κάνει καψούρη… Μακριά σου ο κόσμος είναι για μένα, φύλακή. Το στόμα μου ανοίγω και βγάζω μια κραυγή. Χέι!
Ανίτα: Ναι, αλλά με τούτα και με κείνα, με βλέπω να την κάνω με ελαφρά πηδηματάκια, για να’βρω άλλο πιο ξηγημένο αρχηγόπουλο!
Νίκος (τα παίρνει): Ρε, ξέρεις ποιος είμαι γω, πώς με λένε κι η σκούφια μου από πού κρατάει, Ρε, ξέρεις ποιος είμαι γω, που να σου έξηγω; Ρε!
κ.ο.κ.

Η ανερχόμενη αρτίστα Χρύσπα (της οποίας το όνομα προέρχεται από liaison των λέξεων Χρύσα και ά-πα-πα) μετά το σουξέ «Μου κάνει πλάκα κι ο Θεός», δηλώνει έτοιμη για καλοκαιρινές συναυλιακές εξορμήσεις στην Κάτω Γαστούνη και στην Πέρα Παναγιά. Εμάς να δεις κάτι χουνέρια που μας έχει σκαρώσει ο Θεός, Χρύσπα μου. Και με σένα, πες, γελάει. Εμείς τι του φταίμε;

Το Dream Show πάει τόσο άπατο, που ούτε το κλαψούρισμα του παρθένου (κατά δήλωσή του), άβγαλτου (κατά τα φαινόμενα) και ατάλαντου (κατά την κρίση όλων εμάς των υπολοίπων) παίκτη που μας έχουνε μοστράρει τελευταία, δεν σώζει την κατάσταση! Άσχετο, ο Αρζόγλου τι κάνει εκεί; Επειδή λέει, ο ALPHA τσαντίστηκε που οι κουτσομπολίστικες εκπομπές της μεσημβρινής ζώνης ούτε να το χέσουν το Dream Show, απεφάσισε να στρατολογήσει μία επίλεκτη (!) ομάδα δράσης με επικεφαλής τον Παπανώτα, η οποία θα παρουσιάζει μία εκπομπή αποκλειστικά αφιερωμένη στο σχολιασμό του εν λόγω ριάλιτι. Το ενδεχόμενο να πάει άπατη και η επίλεκτη ομάδα, παίζει; Παίζει και παραπαίζει!

Quiz: Τι κοινό έχει ο συγγραφέας του παρόντος site με τον Κώστα Γκρέκα και τον Κώστα Φραγκολιά (ήτοι τα δύο τελευταία αμόρε της διεθνούς βεληνεκούς καλλιτέχνιδας Άννας Βίσση;) Πηγαίναμε όλοι στο ίδιο σχολείο (δημόσιο και άθλιο, μην νομίσετε τίποτα σε βόρειο προάστιο –η Άννα δεν τα κοιτάει αυτά, είναι υπεράνω ταξικών περιχαρακώσεων)! Σε περίπτωση που η αρτίστα έχει πάρει την επετηρίδα του σχολείου μου και επιλέγει συνοδούς, θέλω να της επισημάνω δοθείσης της ευκαιρίας, ότι είμαι παιδί για σπίτι, δύναμαι να τη συνοδέψω αγόγγυστα εις την αλλοδαπήν και μπορώ να γίνω πρώτο φιλαράκι με το Νίκο Καρβέλα. Πληροφορίες εντός.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts