Δευτέρα, 25 Ιουλίου 2005

Sin City

Ο Frank Miller δεν αστειεύεται. Αφού ποδοπάτησε τον Batman και αναγέννησε τον (ως τότε αδιάφορο) Daredevil, απεφάσισε να δημιουργήσει το σκηνικό για μία βίαιη και ωμή αφήγηση, μακριά από τα φτιασιδώματα της mainstream κοινοτυπίας.

Το ασπρόμαυρο σκίτσο με τις αποφασιστικές σκιές και το μανιασμένο καδράρισμα της δράσης, κατέστησε την «Αμαρτωλή Πόλη» (Sin City) ιδανικό τόπο για το προμελετημένο έγκλημα που είχε σχεδιάσει. Ισορροπώντας με μαεστρία ανάμεσα στο noir μυθιστόρημα, τη μυθολογία του φανταστικού και την αμερικάνικη pop culture, ενέταξε προκλητικά νευρώσεις και διαστροφές μέσα σε ένα σενάριο, απαλλαγμένο από τους περιορισμούς και τις συμβατότητες του χώρου και του χρόνου.

Ναι, είμαι fan του Frank Miller. Μου αρέσει το σκίτσο του. Μου αρέσουν τα ανατρεπτικά του σενάρια που σου κλείνουν το μάτι. Μου αρέσει η αφηγηματικότητα των καρέ του. Μου αρέσει που ενώ το παίζει αντιεμπορικός, πουλάει σαν τρελός! Μαγκιά του!

Η ταινία; Άψογη! Σαν να διαβάζεις το comic. Πιστότερη προσαρμογή δεν έχω ξανα-ματαδεί! Λέξη-λέξη, σεκάνς-σεκάνς, σκίτσο-σκίτσο! Νευρική σκηνοθεσία, επιτήδειες γωνίες λήψης, καλοκουρδισμένο cast, καταιγιστική δράση, σκοτεινοί χαρακτήρες, στυλιζαρισμένη βία, επιβλητική φωτογραφία, ψηφιακή πανδαισία του ασπρόμαυρου με μετρημένες πινελιές χρώματος (που ακολουθεί το comic). Απλώς αριστούργημα.

Γενικά: Έρχεται να επαναπροσδιορίσει τον ορισμό του film noir, προσγειώνοντάς το στον 21ο αιώνα. Το ερώτημα είναι: Γουστάρεις; Αναδιατυπώνω: Αντέχεις;

Βαθμός: Αν δεν έχεις διαβάσει το comic, 9 (διότι μπορεί να σε σοκάρουν οι βίαιες σκηνές). Αν έχεις διαβάσει το comic, 10 (διότι «αποδέχεσαι» τη βία σε αναφορά με τη χάρτινη δράση).

Τρίτη, 19 Ιουλίου 2005

Ο Σπύρος Παπαδόπουλος και τα ευγενή πρότυπα της κρατικής μας τηλεόρασης!

Ο Σπύρος Παπαδόπουλος με έχει κουράσει αφάνταστα. Από την εποχή της αλησμόνητης σειράς «Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα» (όπου τον Πατήρ έπαιζε ο Γιώργος Κωνσταντίνου υποδυόμενος τον συνήθη του ρόλο, τον Υιό ο Παπαδόπουλος φορώντας κάτι καφέ γιλεκάκια και το Άγιο Πνεύμα η Τζοβάνα –Πές το και θα γίνει-Φρανγκούλη) ως το πρόσφατο «Στην υγεία μας, βρε παιδιά» έχει κυλήσει πολύ νερό στο ποτάμι των τηλεοπτικών μας συνηθειών. Ένα είναι όμως σίγουρο: ο Σπύρος Παπαδόπουλος συμμετέχοντας σε πληθώρα διαφημίσεων, σειρών, τηλεπαιχνιδιών και μαγκαζίνο έχει χτυπήσει μερικές χιλιάδες εργατοώρες μπροστά στην οθόνη μας. Αξιομνημόνευτη στιγμή η παρουσίαση του show «Fantastico» στο οποίο μαζί με τη Βίκυ Κουλιανού φιλοξενούσαν μάγους, ταχυδακτυλουργούς, λοιπά αποφάγια της RAI και την αστρολόγο κα Λούτα (πείτε μου ότι το θυμάστε και υπήρξε αυτό το show! Διότι αν δεν, να πάω να κοιταχτώ πουθενά!). Επίσης αξίζει να μνημονεύσουμε τη διαφήμιση για την απογραφή («Ωραίοι είμαστε, αλλά πόσοι;»), το τηλεπαιχνίδι «Κόντρα Πλακέ» (που έχει παρουσιάσει και ο μακαρίτης Βλάσσης Μπονάτσος υπό τον τίτλο «Κόντρες»), το βασανιστικά αργόσυρτο σήριαλ «Αθήνα-Θεσσαλονίκη» (που την είχες διανύσει την απόσταση, ώσπου να συμβεί καμία εξέλιξη!) κ.ο.κ.

«Μπράβο του, άξιος άνθρωπος», θα μου πεις. «Και μια χαρά τα λέει, και καλό παιδί φαίνεται να είναι…» Κανένα πρόβλημα! Ποιος είμαι εγώ άλλωστε για να τον κατηγορήσω ότι ξεπατίκωσε το low-budget εύρημα της Σεμίνας με τους δεκάδες αδιάφορους καλεσμένους που απλώς παρίστανται και τη ρετρό διάθεση να σου δημιουργεί ατμόσφαιρα ΚΑΠΗ; Μωρέ σιγά το concept, θα μου πεις και θα’χεις και δίκιο! Εδώ το κάνει ο Παυλόπουλος στο Alter, δεν θα το εκτοξεύσει ο Παπαδόπουλος που έχει και προϋπηρεσία;

Αλλά γιατί τα λέω όλα αυτά; Α, ναι! Καθόμουν εψές στην τηλεόραση και νάτονε πάλι ο Σπυρέτος, μου ξεπετάχθηκε μετά αιθέριας υπάρξεως για να διαφημίσει τη νέα του εκπομπή. Το χαρωπό ζευγάρι (Σπυρέτος & ύπαρξη) συναντούν έναν παραδοσιακό πλανόδιο παγωτατζή και επειδή μία λιγούρα τη νιώθουν, παραγγέλνουν δύο χωνάκια! Ακολουθεί ο εξής διάλογος:

-Πόσο έχουν;
-Έξι (6) ευρώ!

Συγγνώμη κιόλας, αλλά ή εγώ ζω σε έναν άλλο πλανήτη ή μας δουλεύουνε όλοι! Διότι το να βγάζει η κρατική τηλεόραση χαρωπό σποτάκι όπου ψωνίζουν οι παρουσιαστές πανάκριβο παγωτό και είναι και ευχαριστημένοι (αντί να τον καταγγείλουν επιτόπου τον παγωτατζή για αισχροκέρδεια), είναι κομματάκι προκλητικό! Αλλά ας το προσπεράσουμε και πάμε παρακάτω.

Βγάζει χαμογελαστός ο Παπαδόπουλος από την τσέπη του την πιστωτική του κάρτα και τη δίνει στον παγωτατζή, ο οποίος δυσανασχετεί λιγάκι αλλά εντέλει την παίρνει διότι ο Σπυρέτος δηλώνει καγχάζοντας «Ααααα, από το Σεπτέμβριο τοις μετρητοίς!» (προφανώς κάνοντας εξυπνακίστικο λογοπαίγνιο με τον τίτλο της εκπομπής που κατά τα φαινόμενα θα είναι «Τοις Μετρητοίς»).

Κι έρχομαι εγώ ο έρμος και αναρωτιέμαι. Σε καιρούς δύσκολους, με ακρίβεια, χρέη, λιτότητες και στενότητες, τι πρότυπα περνάει το συγκεκριμένο σποτάκι της κρατικής τηλεόρασης; Να υποθέσω ότι μας προτρέπει να αντιμετωπίζουμε στωικά και με χαρωπή διάθεση την τερατώδη ακρίβεια και την αισχροκέρδεια; Μας προτείνει να χρησιμοποιούμε την πιστωτική μας κάρτα για να ψωνίσουμε ακόμη και δύο χωνάκια παγωτό, κινούμενοι στη λογική του «έχει ο Θεός, από Σεπτέμβρη»; Για ελάτε στα συγκαλά σας! Για να σοβαρευτούμε λίγο κύριε Παπαδόπουλε και κυρία ΕΡΤ μας, που σας πληρώνουμε (αμφότερους) θέλουμε-δεν θέλουμε και μας βγαίνετε κι από πάνω!! Για να σοβαρευτούμε!

Δευτέρα, 18 Ιουλίου 2005

Fantastic Four

Πάνε πολλά χρόνια από τότε που άρχισα να διαβάζω τους Fantastic Four. Το τεύχος που είχε τότε πέσει στα χέρια μου ήταν μία ελληνική ανατύπωση από την εταιρία Μαμούθ, του κλασικού πλέον πρώτου τεύχους που παρουσιάζει την έκθεση των τεσσάρων ηρώων στις κοσμικές ακτίνες και τη σύγκρουση με ένα πράσινο τέρας εν τω μέσω της Νέας Υόρκης. Η επιτυχία των Fantastic Four οφείλεται στο συνδυασμό των υπέροχα στιβαρών σκίτσων του Jack Kirby και στο καλογραμμένο σενάριο του Stan Lee, που έκανε και εδώ το θαύμα του!

Η ιστορία των Fantastic Four είναι κατά βάση οικογενειακή υπόθεση. Ο Reed Richards και η σύζυγός του Sue αποτελούν το αρχέτυπο ζευγάρι, που φέρει όλες τις συμβατότητες της μεταπολεμικής αμερικάνικης κοινωνίας. Αιώνια πιστοί και ερωτευμένοι συνιστούν τον πυρήνα της ομάδας και μία ανυπέρβλητη σταθερά στο comic. Από την άλλη πλευρά, ο Johnny Storm (αδελφός της Sue) και ο Benjamin Grimm με τις συνεχείς αντιθέσεις, τα παιδιαρίσματα και τις υπερβολές τους, προσθέτουν την απαραίτητη δόση χιούμορ και έντασης, με την οποία μπορεί να ταυτιστεί η πιτσιρικαρία, αλλά και να διασκεδάσει το πιο ενήλικο κοινό. Οι Fantastic Four είναι άλλωστε σαματατζήδες και ουδόλως ομοιάζουν με τους (κοινωνικά απόβλητους και περιθωριακούς) X-Men, οι οποίοι κρύβουν τις πραγματικές τους ταυτότητες.

Σε μία δεύτερη –διεισδυτικότερη- ανάγνωση, θα μπορούσαμε να σταθούμε σε μερικά πιο σύνθετα, αλληγορικά στοιχεία της ιστορίας. Οι δυνάμεις των τεσσάρων πρωταγωνιστών παραπέμπουν στα αντίστοιχα στοιχεία της φύσης: ο Reed Richards (Mr.Fantastic) με το ελαστικό, ρευστό του κορμί αντιπροσωπεύει το νερό, η αέρινη Sue (Invisible Girl) τον αέρα, ο «βραχώδης» Ben (The Thing) τη γη και τέλος, ο πυρακτωμένος Johnny (Human Torch) τη φωτιά. [Hint: Οι δυνάμεις των FF δεν σας θυμίζουν υπερβολικά τους Incredibles της Disney; Μα φυσικά! Οι Incredibles στηρίχθηκαν σκόπιμα στο αναγνωρίσιμο στόρι των FF!] Tα υπαρξιακά προβλήματα του Ben που προκύπτουν από την τερατώδη του εμφάνιση και το ρομάντζο του με την τυφλή Alicia δημιουργούν τις προϋποθέσεις για ένα (κάπως σχηματικό) δράμα, ενώ ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι κακοί της ιστορίας, όπως ο υπερήφανος αλλά θεότρελος Dr. Doom, ο κομπλεξικός Τυφλοπόντικας (θυμίζει αρκετά τον Πιγκουΐνο του Batman), o υποβρύχιος πρίγκιπας Namor και βέβαια, ο παράλογος καταστροφέας των κόσμων Galactus.

Αλλά μην σας μπλέξω περισσότερο σε λεπτομέρειες και ας περάσω στα της ταινίας. Καλές προθέσεις, μέτριο αποτέλεσμα. Εντάξει, δέχομαι την ανάγκη για κάποιες σεναριακές ευκολίες (όπως π.χ. την υποτιθέμενη σχέση της Sue με τον Dr.Doom ή την έκθεση του τελευταίου στις κοσμικές ακτίνες, στο ίδιο ατύχημα που δημιούργησε και τους Fantastic Four) και παραδέχομαι ότι τα εφέ ήταν αρκούντως εντυπωσιακά. Εντούτοις, το σενάριο παραμένει πολύ απλοϊκό, χωρίς να δημιουργεί κανένα απολύτως σασπένς και χωρίς ουσιαστική κορύφωση της δράσης. Δυστυχώς, η ταινία δεν κατάφερε να πιάσει ούτε στο μικρό δαχτυλάκι τις αντίστοιχες κινηματογραφικές μεταφορές του Spider-Man, των Χ-Men (ιδίως το X2) και του (κατ’εμέ υποτιμημένου) Daredevil. Παραμένει λοιπόν διασκεδαστικό, αλλά υπερβολικά ανάλαφρο. Θορυβώδες, αλλά άσκοπο. Εντέλει, καταλήγει να περνά αδιάφορο.

Γενικά: Περίμενα περισσότερα και κυρίως, μετά από την εμπειρία τόσων κινηματογραφικών μεταφορών από comics της Marvel. Δύσκολα θα δούμε sequel των FF, διότι φοβάμαι ότι θα τους φάει η μαρμάγκα ωσάν τον ταλαίπωρο Hulk.
Βαθμός: 5

Παρασκευή, 15 Ιουλίου 2005

29

Είναι δύσκολη αυτή η ημέρα. Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, πάντοτε με άγχωνε η χειραφέτηση με τη γραμμικότητα του χρόνου. Προσωπική εμμονή; Μπορεί. Ωστόσο πρέπει να αναγνωρίσεις ότι αυτή η ημέρα είναι μοναδική και βαθιά προσωπική. Ειδικά σήμερα λοιπόν, επέτρεψέ μου να διατυπώσω κι αυτές ακόμη τις εμμονές μου.

Η ζωή μοιάζει με ιμπρεσιονιστικό πίνακα ζωγραφικής. Δεν νομίζεις; Είναι γεμάτη με πολύχρωμες κουκίδες που κοιτώντας τις από μακριά, συνθέτουν μία εικόνα. Αγωνιώντας να αντεπεξέλθεις στις καθημερινές ανάγκες τείνεις να εστιάζεις στις επιμέρους πινελιές, χωρίς να μπορείς να διακρίνεις τι διάολο δείχνει ο πίνακας. Πολλές φορές μάλιστα, παιδεύεσαι τόσο με μερικές σκουρόχρωμες κουκίδες που τις αφήνεις να σε πείθουν ότι όλος ο πίνακας είναι κατράμι μαύρος. Άλλοτε πάλι, σε συμπαρασύρει ο ενθουσιασμός μίας επιτυχίας ή κάποιας χαράς και θαρρείς πως ο πίνακας είναι βουτηγμένος σε παστέλ αποχρώσεις του κόκκινου, του κίτρινου, του γαλάζιου και του μενεξεδί. Αυτό είναι η ζωή. Ένας ιμπρεσιονιστικός πίνακας. Μία φευγαλέα εντύπωση.

Ε, και λοιπόν; Τίποτα μωρέ. Απλώς αυτή τη συγκεκριμένη μέρα και ένεκα των γενεθλίων, προσπαθώ να κάνω ένα βήμα πίσω και να κοιτάξω την εικόνα. Αυτό είν’ όλο. Δεν πάω να σου κάμω καμία περισπούδαστη ενδοσκόπηση, ούτε θέλω να σου πουλήσω πνεύμα. Γνωρίζω τα όρια και τους περιορισμούς μου.

Απλώς δηλώνω με πάσα ταπεινότητα, ότι κάθε χρόνο τέτοια μέρα -αυτή τη δύσκολη μέρα- στέκομαι σιωπηλός και παρατηρώ τη διαπλοκή του παρελθόντος και του μέλλοντος χρόνου μου. Οι αναμνήσεις και οι προσδοκίες μου συνθέτουν ένα ακατέργαστο σύνολο, με αναφορές στους ανθρώπους, στις στιγμές και στις εντυπώσεις που συναποτελούν το είναι μου.

Είναι τελικά δύσκολη αυτή η ημέρα ή μήπως την κάνω εγώ να φαίνεται έτσι; Χμ. Ίσως απλά συνειδητοποιώ ότι γηράσκω. Κι είναι κακό αυτό; Όχι ρε παιδί μου, κακό δεν είναι! Μην τρελαίνεσαι. Η ζωή, σου επιφυλάσσει τα καλύτερα και τα χειρότερα, αλλά πάντοτε οφείλεις να την παλεύεις.

Άντε και τώρα που νύχτωσε και διαλύεται ετούτη η δύσκολη μέρα στα εξ’ ων συνετέθη, να πω κι ένα παράπονό μου κι ας το πάρει μαζί του για πάντα το ερεβώδες σκοτάδι: Ετούτο το χρόνο, χρειάστηκε να την παλέψω πολύ σκληρά. Τη ζωή. Αλλά ας είναι. Όπως είπε η Σκάρλετ ο’Χάρα στην ακροτελεύτια φράση του «Όσα παίρνει ο άνεμος»: «Αύριο, θα είναι μία εντελώς καινούργια μέρα!». Έτσι δεν είναι;

Να είστε όλοι σας, καλά. :)

Τετάρτη, 13 Ιουλίου 2005

Και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς άστα να πάνε!

Κάηκε εψές το πελεκούδι στο Πριγκιπάτο του Μονακό, επιβεβαιώνοντας τη γνωστή ρήση σύμφωνα με την οποία, στις εννιά του μακαρίτη, άλλος μπαίνει μες στο σπίτι! Α, κακό λόγο δεν θα πω: τον Ρενιέ τον κλάψανε, τον πενθήσανε, τον τιμήσανε με τα όλα του! Αλλά επειδή το μαύρο δεν του πάει του Μονεγάσκου, είπανε να πετάξουνε τις πένθιμες καπελαδούρες, τις μαντίλες και τα βέλο, για να φορέσουνε κατιτίς το ανοιξιάτικο, το καλοκαιρινό. Ένα χαρούμενο παρεό, ένα πουκάμισο με λαχούρια ή έστω ένα μαγιό τόπλες, βρε αδελφέ! Διότι ο Μονεγάσκος -που κακά τα ψέματα, καρφί δεν του καίγεται για το ασφαλιστικό και την τιμή της ντομάτας- τη θέλει την ελαφρότητά του για να’ρθει στα ίσα του!

Αυτά είδε και ο Αλβέρτος κι απεφάσισε πως ήρθε η ώρα να γίνει Πρίγκιπας, βουλώνοντας μερικά στόματα που τον ήθελαν μια ζωή χαραμοφάη και παράλληλα, ταπώνοντας οικτρά τον Κάρολο της Αγγλίας που έχει μείνει με την Καμίλα αμανάτος να ξεροσταλιάζει στο περίμενε.

Το πάρτι της ενθρόνισης ανέλαβε η μικρή αδελφή Στεφανί, η οποία θυμίζω ότι εκτός από το μοντέλο σε ευρωπαϊκά ντεφιλέ, έχει κάνει τρεις γάμους, ένα δίσκο και μερικά γαλαζοαίματα κουτσούβελα για των οποίων την πατρότητα, όρκο δεν παίρνω! Η Στεφανί –που όχι δεν λέει μηδέ σε σωματοφύλακες, μηδέ σε αθλητές- έχει ιδιαίτερη αδυναμία στους ακροβάτες, εξού και νυμφεύθηκε έναν. Έκτοτε το τσίρκο Medrano την έχει αναγορεύσει σε επίτιμη προστάτιδα των απανταχού σαλτιμπάγκων αφιερώνοντας τουλάχιστον ένα νούμερο από κάθε παράσταση για πάρτι της.

Η άλλη αδελφή η Καρολίνα κι αφού πέρασε τη γνωστή εφηβική κρίση του “παντρεύομαι τον bodyguard”, χώρισε, ξαναπαντρεύτηκε με έναν διάσημο playboy (ο οποίος αποδείχθηκε και κομματάκι οξύθυμος εξασκώντας τις γροθιές του πάνω της), χήρεψε (όταν τον playboy τον πήρε το κρισ-κραφτ), πένθησε και τώρα που σοβάρεψε, έχει γίνει μία εστέτ περιωπής. Που τη χάνεις, πού τη βρίσκεις σε γκαλά ξημεροβραδιάζεται και απονέμει βραβεία.

Αλλά και ο αδελφός Αλβέρτος, αποδείχθηκε πολύ μεγάλη σιγανοπαπαδιά! Εξώγαμο εδώ, εξώγαμο εκεί, εξώγαμο και παραπέρα! Διότι γιατί να το κρύψομεν άλλωστε; Ο 47χρονος –ζωή-να’χει- Πρίγκιπας έχει μπερμπαντέψει αρκετά στη ζωή του, πριν αναλάβει το βάρος της διακυβέρνησης του ένα και τίποτα κρατιδίου. Τρανή απόδειξη χρώματος σκούρου είναι ένας πιτσιρικάς ονόματι Αλεξάντρ ο οποίος έχει μητέρα μία αεροσυνοδό από το εξωτικό Τόγκο της Αφρικής και του οποίου την πατρότητα αναγνώρισε προσφάτως ο Πρίγκιπας (καταραμένο DNA-test), δημιουργώντας εύλογα ερωτήματα για το αν ο επόμενος διάδοχος του Μονακό θα είναι «Τσικουλάτα-τσικι-τα, τσικι-τσικι-τσικι-τα»! Και να σημειωθεί παρακαλώ ότι ακολουθεί σειρά ατυχησάντων νεανίδων, όπως η καλιφορνέζα Ταμάρα Ροτόλο που ισχυρίζεται ότι και η δική της η κοράκλα φέρει από Γκριμάλντι μεριά και του μοιάζει και στο «τούτο» του. Κούρευε λαγούς και άρμεγε χελώνες!

Τώρα, βάλε όλους ετούτους στην ίδια οικογένεια και υπό άλλες συνθήκες θα είχες ένα πρώτης τάξεως lead-in για το δελτίο του Χατζηνικολάου. Καθότι οι Γκριμάλντι το έχουν χτίσει το θέμα «σαπουνόπερα». Κι εμείς οι άθλιοι διώξαμε τον Τέως τόσο άγαρμπα. Να, θα’χαμε να ασχολούμαστε τώρα…

Παρασκευή, 8 Ιουλίου 2005

Ένας νέος, λαμπερός κόσμος!

Το Σεπτέμβρη του 2001, απαίσιοι τρομοκράτες χτύπησαν τελείως αναίτια αθώους πολίτες στους δίδυμους πύργους της Νέας Υόρκης. Η παγκόσμια κοινή γνώμη έβλεπε συγκλονισμένη τα κτήρια να τυλίγονται στις φλόγες και τους ηρωικούς αμερικανούς πυροσβέστες να βοηθούν τους επιζώντες και να περισυλλέγουν τα πτώματα. Πάνω στα συντρίμμια, η υπερήφανη αστερόεσσα και ο χαρισματικός Πρόεδρος G.W.Bush υπέδειξαν σε όλους μας το μόνο αποτελεσματικό δρόμο για την αντιμετώπιση της νέας αυτής μορφής βίας. Η τρομοκρατία δεν στρεφόταν μόνο κατά των αμερικανών πολιτών, αλλά κατά του ελεύθερου και δημοκρατικού κόσμου και επομένως καθήκον όλων μας ήταν -και είναι- να υπερασπιστούμε τη δικαιοσύνη, τιμωρώντας σκληρά του υπαίτιους. Την 11η Σεπτεμβρίου, όλοι μας νιώσαμε αμερικανοί πολίτες, συμπάσχοντας με τους συνανθρώπους μας που έχασαν τόσο άδικα τη ζωή τους, αλλά κυρίως υποστηρίζοντας τον Πρόεδρο G.W.Bush στη σταυροφορία απελευθέρωσης του κόσμου από τον άξονα του κακού.

Ο πρώτος στόχος της εκστρατείας μας ήταν το Αφγανιστάν, όπου τρισάθλιοι, αποβλακωμένοι ισλαμιστές καταδυνάστευαν τον τοπικό πληθυσμό και υπέθαλπαν την τρομοκρατία. Όλοι μας -με πρωτεργάτες του αμερικανούς- αηδιάσαμε στη θέα των γυναικών με τις μπούρκες και ενσκήψαμε στο ζήτημα της διασφάλισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ο πολιτισμένος κόσμος έδωσε ένα γερό μάθημα στο σκοταδισμό και την αμάθεια, καλλιεργώντας τις συνθήκες για την ανάδυση μίας νέας, πεφωτισμένης δημοκρατίας με ελεύθερη οικονομία, ευκαιρίες για όλους και ανάπτυξη! Επιτέλους σήμερα, το Αφγανιστάν μπορεί να αγναντεύει το μέλλον με αισιοδοξία, καθώς χάρις τις απελευθερωτικές δυνάμεις που διοικούν τη χώρα, οι πολίτες νιώθουν και αναπνέουν τον αναζωογονητικό αέρα της ελευθερίας.

Ακολούθως, ήρθε η ώρα του Ιράκ, στου οποίου την εξουσία είχε γαντζωθεί ο αρχι-τρομοκράτης Σαντάμ Χουσεϊν που -παρότι δεν καταφέραμε να το αποδείξουμε- παραμένουμε πεπεισμένοι ότι είχε στη διάθεσή του, όπλα μαζικής καταστροφής. Ο George Bush ο πρεσβύτερος είχε επιχειρήσει στο παρελθόν με περιορισμένης κλίμακας επιθέσεις να συμμορφώσει τον μισότρελο αυτόν εγκληματία ο οποίος μάλιστα είχε επιτεθεί απροειδοποίητα στο Κουβέιτ. Χάρις την επέμβαση των δημοκρατικών δυνάμεων το μικροσκοπικό κρατίδιο επανέκτησε τότε την ελευθερία του και τα ιρακινά στρατεύματα υποχώρησαν, δοκιμάζοντας πικρή ήττα. Εντούτοις και παρά το γεγονός ότι η διεθνής κοινότητα έδωσε μία σπουδαία ευκαιρία στον Σαντάμ Χουσεϊν να συμμορφωθεί και να αλλάξει γραμμή πλεύσης, εκείνος συνέχισε την αδιέξοδη πολιτική του, εις βάρος των συμπολιτών του και της δημοκρατίας.

Μετά τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου και τη συνεχή απειθαρχία του Σαντάμ έναντι των διεθνών όρων και κανόνων, ο G.W.Bush αναγκάσθηκε να επέμβει για μία ακόμη φορά στέλνοντας στρατεύματα στην αφιλόξενη έρημο του Ιράκ και σε μία προσπάθεια να απελευθερώσει τους πολίτες από την τυραννία του απολυταρχικού καθεστώτος, έστω κι αν αυτό συνεπαγόταν τη θυσία κάποιου αριθμού γενναίων αμερικανών πατριωτών. Η θυσία αυτή αποδεικνύει περίτρανα την ανωτερότητα και το μεγαλείο της όλης προσπάθειας! Πράγματι η εκστρατεία στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία, έστω κι αν κάποιοι από τους συμμάχους εμφανίσθηκαν επιφυλακτικοί, σκεπτόμενοι μικρόψυχα και στενόμυαλα, χωρίς να νοιάζονται για τους συνανθρώπους τους που υπέφεραν υπό τη δεσποτεία του Σαντάμ!

Οι πολίτες του Ιράκ σήμερα χαίρουν απόλυτης δημοκρατίας, διαφάνειας και ελευθερίας, σε ένα καθεστώς που σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα και επί τη βάσει του οποίου μπορεί να θεμελιωθεί η ευημερία των μελλοντικών γενεών. Η τρομοκρατία επίσης, δέχθηκε ένα μεγάλο πλήγμα, καθώς πλέον δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από τις μπούρκες τουΑφγανιστάν και τα κιλίμια της Βαγδάτης.

Παρά τη μεγάλη δαπάνη, οι εκστρατείες των συμμάχων απέδειξαν ότι η μάχη για τις ελευθερίες και τα ιδανικά του δυτικού κόσμου είναι αποτελεσματική και συνιστά τη μόνη επιλογή προκειμένου να προσφέρουμε στους πολίτες του παρόντος και του μέλλοντος χρόνου μία κοινωνία ασφάλειας και ευημερίας. Οδηγός μας είναι τα υψηλά ιδανικά στα οποία έχει οικοδομηθεί ο σύγχρονος κόσμος και τα οποία, μας έχουν εξασφαλίσει το υψηλό επίπεδο ευημερίας και τις σπουδαίες ελευθερίες που απολαμβάνουμε!Καλώ όλους σας να κραυγάσουμε τώρα, δυνατά: «Ζήτω ο G.W.Bush! Ζήτω η Αμερική της ασφάλειας και της ευημερίας! Ζήτω ο ελεύθερος κόσμος μας!»

(Τί; Έγινε επίθεση στο Λονδίνο; Ρίξτε γρήγορα διαφημίσεις...)

Τετάρτη, 6 Ιουλίου 2005

Ξεχάστε το Γιάννη Αγιάννη και συντονιστείτε στον Γιάννη Παπαγιάννη!

Έχω πάθει έναν εθισμό γιατρέ μου και πες μου τί να κάμω! Το πρόβλημά μου είναι το εξής: Δεν μπορώ να κοιμηθώ το βράδυ αν δεν δω το νυχτερινό δελτίο ειδήσεων του Extra3 με το Στέφανο Χίο! Και καλά θα πεις, σιγά τον εθισμό! Εδώ ξεπέρασα άλλα κι άλλα χειρότερα, όπως τότε που είχα εθιστεί στο Fame Story II και παρακολουθούσα επί ώρες τις ακατάληπτες greeklish στιχομυθίες μεταξύ Καλομοίρας και Μάρως Λύτρα. Ή τότε που άκουγα νυχθημερόν ethnic lounge και είχε γίνει το σπίτι μεταμοντέρνα μονή του Θιβέτ σε μπιτάτη εκδοχή. Αλλά τελοσπάντων το πρόβλημα σήμερα είναι μεγαλύτερο και σοβαρότερο από κάθε άλλη φορά…

Και μην το γελάς γιατρέ! Ο Στέφανος Χίος νιώθω ότι έχει επηρεάσει την ψυχολογική μου ισορροπία και δη, ανεπανόρθωτα. Άσε με να σου περιγράψω τα δεδομένα...

Κάθε βράδυ αφού τελειώσω τις δουλειές μου, στέκομαι ο χριστιανός να δω λίγη τηλεόραση. Το χέρι μου πάει ενστικτωδώς στο Extra3 την ώρα που αρχίζει το δελτίο ειδήσεων! Το οποίο δελτίο ξεκινά όπως όλα τα υπόλοιπα, με την αναγγελία των βασικών ειδήσεων και τον χαμογελαστό κ. Χίο να μας καλησπερίζει. Αλλά αίφνης κι εκεί που πας ο τηλεθεατής να γλαρώσεις καθότι περασμένη η ώρα και πεπερασμένες οι αντοχές σου, παίρνει δύο ανάστροφες ο δημοσιογράφος, σκοτεινιάζει το βλέμμα, χτυπάει το χέρι στο τραπέζι και αρχίζει να περνάει από γενεές δεκατέσσερις ό,τι βρεθεί μπροστά του. Μα θες τον Πρωθυπουργό, μα θες τον Υπουργό, μα θες την Μιμή Ντενίση; Μωρ'και τον Πάπα τον ίδιο, άμα λάχει! Και δώστου το σύστημα που είναι δυσλειτουργικό και αναξιόπιστο, και πάρε η κοινωνία που είναι ανάλγητη και άδικη, και δώσε οι πολιτικοί που είναι άχρηστοι και ζουν προκαλώντας το κοινό αίσθημα, ούτε που το καταλαβαίνεις πώς περνάει η ώρα....

Όμως, ο πραγματικός πρωταγωνιστής του δελτίου δεν είναι ο Στέφανος Χίος, αλλά ο Γιάννης Παπαγιάννης, ένας μάχιμος δημοσιογράφος που δίνει αγόγγυστα τον αγώνα για αποκαλυπτικό ρεπορτάζ και κυρίως, πλαισιώνει τον news-speaker στον καθημερινό προγραμματισμένο τηλε-καβγά. Αν νομίζεις γιατρέ ότι το πιο αποκαλυπτικό πρόγραμμα στην ελληνική τιβί είναι ο Ζούγκλας που βγάζει τ’απλυτα με τις Εκκλησίες, τα φακελάκια και τα φρουτάκια, είσαι μακριά νυχτωμένος και σε παρακαλώ να συντονιστείς στο απόλυτο trend του καλοκαιριού: στο δελτίο του Extra3 μιλάμε για hardcore αποκαλύψεις, οι οποίες λαμβάνουν συνήθως τη μορφή χιονοστιβάδας χωρίς καν να καταλαβαίνεις τα πώς και τα γιατί!

Ας πάρουμε ένα απλό παράδειγμα. Ο κ.Παπαγιάννης ξεκινά με μία –φαινομενικά απλοϊκή και απίστευτη- φήμη ή τελοσπάντων, υπόθεση εργασίας: π.χ. "ο Υπουργός έχει τοποθετήσει το πεκινουά του σε θέση Διευθυντή στο Υπουργείο." Λες από μέσα σου, δεν είναι δυνατόν να τεκμηριώσει ένα τόσο απίθανο σενάριο! Θα μας τρελάνει τελείως; Δεν μπορεί να συμβαίνουν τόσο εξωφρενικά πράγματα! Έχει και η λογική σου γιατρέ, τα όριά της! Παράλληλα όμως μπαίνεις στη διαδικασία να τον παρακολουθήσεις. Τσιμπάς, ρε παιδί μου! Αρχίζει λοιπόν ο Παπαγιάννης τα τηλέφωνα. Παίρνει πρώτα την ιδιαιτέρα του Υπουργού.
"Είστε η κα. Σακελλαρίου;"
"Όχι, με λένε Αναγνωστοπούλου"
"Ποιόν πάτε να καλύψετε κυρία μου;"
"Μάλλον λάθος πήρατε."
"Εμείς πολύ σωστά πήραμε. Εσείς κάνετε το κορόιδο."
"Ποίος είστε κύριε;"
"Δημοσιογράφος Γιάννης Παπαγιάννης εδώ"
(σιγή)
"Λοιπόν, πέστε μας τί ξέρετε για το πεκινουά του Υπουργού"
"Ποιο πεκινουά; Ποιανού Υπουργού;"
"Αχά! Πείτε μας τώρα ότι δεν ξέρετε και τον Υπουργό για τον οποίο εργάζεστε εδώ και 14 χρόνια!"
"Έχετε κάνει λάθος, κύριε...;"
"Παπαγιάννης. Και το πεκινουά; Χρώματος λουλακί; Πώς βρέθηκε στην καρέκλα του Διευθυντή Τύπου του Υπουργείου;"
(μπι-μπιιιιπ, μπι-μπιιιιιπ)
"ΜΑΣ ΤΟ ΕΚΛΕΙΣΕ; ΜΑΣ ΤΟ ΕΚΛΕΙΣΕ; ΝΑ, Η ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥΣ! ΟΡΙΣΤΕ ΠΟΙΟΙ ΜΑΣ ΚΥΒΕΡΝΟΥΝ! ΟΡΙΣΤΕ Η ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ! ΜΙΑΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΤΗ ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ! ΠΟΥ ΣΚΟΠΙΜΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΠΡΟΠΕΤΑΣΜΑ ΚΑΠΝΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΛΥΨΕΙ ΤΙΣ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΤΑΣΘΑΛΙΕΣ ΤΗΣ! ΠΟΥ ΠΑΡΕΜΠΟΔΙΖΕΙ ΤΗ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΕΡΕΥΝΑ ΜΕ ΚΑΘΕ ΜΕΣΟ, ΘΕΜΙΤΟ Ή ΑΘΕΜΙΤΟ! ΜΙΑΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΠΟΥ ΤΟΠΟΘΕΤΕΙ ΤΑ ΠΕΚΙΝΟΥΑ ΣΕ ΘΕΣΕΙΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΩΝ ΣΤΑ ΥΠΟΥΡΓΕΙΑ..."
κ.λπ. κ.λπ. κ.λπ.

Όταν αρχίζει να τα χώνει, ο Παπαγιάννης είναι μία απόλαυση. Μιλάμε για φοβερή εκτόνωση! Σου αποβάλει τελείως το άγχος και την πίεση της ημέρας! Μετά από όλες αυτές τις Χριστοπαναγίες, νιώθεις χαλαρός και έτοιμος πλέον να κοιμηθείς σαν πουλάκι! Και καλά, θα μου πεις γιατρέ, που είναι το πρόβλημα; Ε να, μωρέ.... Θέλω να βλέπω Χίο/Παπαγιάννη και τα Σαββατοκύριακα... Μπορώ; Ε, μπορώ;

Δευτέρα, 4 Ιουλίου 2005

Ο Έβερτ και ο αγωγός

Ο Μιλτιάδης Έβερτ είναι αυτό που λέμε λαϊκή δεξιά αναντάμ-παπαντάμ. Κι αυτούς τους τύπους που μένουν πιστοί σε μία πολιτική γραμμή, εγώ προσωπικά τους πάω ρε παιδί μου. Τους παραδέχομαι και ανεξαρτήτως αν συμφωνώ ή διαφωνώ. Αυτά που είπε την προηγούμενη εβδομάδα ας πούμε και η κριτική που άσκησε έβαλαν το μαχαίρι βαθιά στο κόκαλο. Είναι χολωμένος που έχει παραγκωνισθεί; Θέλει να τρίξει τα δόντια στον Κωστάκη; Δεν με ενδιαφέρουν τα κίνητρά του! Αυτό που ξέρω είναι ότι ο Έβερτ έκανε μέσα σε 48 ώρες σοβαρότερη αντιπολίτευση απ’ ό,τι έχει κάνει το ΠΑΣΟΚ τον τελευταίο ενάμισι χρόνο. Χαλαρά, όμως! Πλανήτης Γη καλεί Γιωργάκη: Giorgos, are you still there?

Εντωμεταξύ κι ενώ δεν έχουμε ακόμη καταπιεί τις τελευταίες φορολογικές αυξήσεις, η κυβέρνηση ετοιμάζει νέα πακέτα μέτρων. Κύριε Αλογοσκούφη μου, στ’ ορκίζομαι δεν αντέχει άλλο η τσέπη μου. Sorry. Είχα όλη την καλή διάθεση να σε βοηθήσω στη στενότητά σου, να σε συνδράμω βρε παιδί μου. Αλλά επειδή σε όρους χωροταξικούς εγώ απέχω από τα ρετιρέ (προς δεύτερο υπόγειο με κόβω), μήπως να βρίσκαμε κανέναν άλλο τρόπο να ρεφάρουμε τα ελλείμματα; Εκείνες τις αλχημείες που έκανε η προηγούμενη κυβέρνηση και ήμασταν διαρκώς σε ανοδική τροχιά τις έχουμε απορρίψει ασυζητητί; Μήπως –λέω, μήπως- να το ξανασκεφτόμασταν;

Οι ανώτεροι δικαστικοί κ.κ. Κόκκινος και Γρίβας επέτυχαν σου λέει δικαίωση στο Ελεγκτικό Συνέδριο και έλαβαν αναδρομικά από 30.000 ευρώπουλα. Το αστείο είναι ότι όσο εντείνεται η ρητορεία περί ρετιρέ, τόσο τα ρετιρέ αποθρασύνονται! Είναι κι αυτό σαν το βασικό μέτοχο και τη διαπλοκή: λέμε, λέμε και στο τέλος τα λεφτά πηγαίνουν στα λεφτά. Ανέλαβε λέει ο Μπόμπολας την υποθαλάσσια της Θεσσαλονίκης και ο Κόκκαλης το Ξυστό και το Πάμε Στοίχημα. Αν είναι να τιμωρούμε έτσι τη διαπλοκή, τιμωρήστε με και μένα δηλαδή!

Θυμάστε που γελάγαμε με το ΠΑΣΟΚ που εγκαινίαζε κάθε έργο τουλάχιστον δυο-τρεις φορές στην καθισιά του; Ε κάτι τέτοιο γίνεται και με τη ΝΔ. Πάρε για παράδειγμα τον αγωγό του φυσικού αερίου. Μαζευτήκαμε Έλληνες και Τούρκοι, δώσαμε τα χέρια, φιληθήκαμε, ανταλλάξαμε σημαίες και συνταγές για παστουρμά, αλλά μην παραμυθιάζεστε: αγωγός επί της ουσίας δεν υπάρχει. Κάτι ψιλά έχουνε γίνει, ενώ το μεγαλύτερο μέρος του έργου βρίσκεται ακόμη στη μακέτα. Δεν βαριέσαι όμως; Κάναμε το χαβαλέ μας; Περάσαμε καλά; Προσποιηθήκαμε και πάλι (αμφότεροι) ότι είμαστε και καλά υπεράνω και πολιτισμένοι; Αυτό έχει σημασία! Πάντως δεν ξεύρω αν η Τουρκία έχει κάνει βήματα εξευρωπαϊσμού, αλλά αυτό το συνολάκι με λαχανί-παντελονάκι και μπλε-σακάκι που φορούσε ο Ερντογάν και σε συνδυασμό με το μουστάκι του μανάβη, μου έκανε κάτι σε Πακιστάν.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts