Κυριακή, 30 Οκτωβρίου 2005

Ο Επίμονος Κηπουρός

Τα κλισαρισμένα κινηματογραφικά Άρλεκιν σε εξωτικά τοπία (τύπου «Άγγλος ασθενής», «Τσάι στη Σαχάρα» κ.λπ.) δεν μου αρέσουν και το δηλώνω. Η πληγωμένη δεσποινιδούλα που πίνει ένα μαρτίνι με την καπελαδούρα στο κεφάλι, την ηδυπάθεια στο βλέμμα, τον αράπη να της κάνει αέρα και τη λεοπάρδαλη να συμπληρώνει το ντεκόρ, την έχω φάει στη μάπα σε πάμπολλες ταινίες και την έχω σιχαθεί. Άλλοτε εκείνη είναι μία αθώα παιδίσκη που αναπτύσσει ένα ακαδημαϊκό πάθος για τον γοητευτικό άγγλο τυχοδιώκτη, που -σα να ξεπήδησε από τις σελίδες του Χέμινγουεϊ- ένα σαφάρι το χτυπάει χαλαρά πριν το tea time. Άλλοτε η παιδίσκη χάνεται στα μονοπάτια του πάθους με σαγηνευτικό ιθαγενή (π.χ. στον «Εραστή» του Ζαν Ζακ Ανό), ο οποίος τη μυεί στο μυστικιστικό ethnic αισθησιασμό υπό τους ήχους της κινέζικης κιθάρας, του ινδικού σιταρ ή έστω, ενός επαναλαμβανόμενου ταμ-ταμ. Τέλος, υπάρχουν και περιπτώσεις (όπως στην Εμμανουέλα) που η παιδίσκη τα παίρνει στο κρανίο με όλο αυτό τον οριενταλισμό, τσιτσιδώνεται με την πρώτη ευκαιρία, στενάζουν οι κουνουπιέρες και δεν μένει όρθια ούτε αρσενική γαζέλα.

Γιατί τα είπα όλα αυτά; Α ναι! Διότι είδα εψές, τον «Επίμονο Κηπουρό» (The Constant Gardener) ο οποίος και εντάσσεται στην ως άνω κατηγορία του εξωτικού σινερομάντζου. Τα τοπία της Κένυας, οι ήχοι και οι εικόνες της Αφρικής ξεπηδούν μέσα από μία σκηνοθετική γραφή που θυμίζει οδοιπορικό της Μάγιας Τσόκλη ή ντοκιμαντέρ του National Geographic. Όμως –και σε αντίθεση με πολλές άλλες ταινίες της ιδίας κατηγορίας- ο «Επίμονος Κηπουρός» καταφέρνει όχι απλώς να σε ταξιδέψει με τα εξωτικά του πλάνα, αλλά και να σε συμπαρασύρει σε ένα καλοδουλεμένο πολιτικό θρίλερ με αιχμές, που σπάνια συναντάς σε χολιγουντιανές παραγωγές αυτού του τύπου. Η νευρική εναλλαγή των εικόνων, ο κοινωνικός προβληματισμός, η υποβλητική ατμόσφαιρα και η υπόθεση που παραπέμπει σε συνομωσιολογικές θεωρίες, σου φτιάχνουν ένα πακέτο αρκετά χορταστικό.

Και κάπου μέσα σ’όλα αυτά, έρχεται το ρομάντζο και αποκτά χρώμα, νόημα και ουσία. Σε σημείο που γουστάρεις να το παρακολουθήσεις: στις εντάσεις του, στις τρυφερές στιγμές, στις αναδρομές, στις υποψίες. Κι ας ξέρεις από την αρχή την κατάληξή του.

Όχι, ο «Επίμονος Κηπουρός» δεν είναι αριστούργημα. Είναι όμως μία πολύ καλή ταινία που θα σε κρατήσει και –αν αφεθείς- θα σε αγγίξει. Και μην ξεχνάς ότι παίζει δυνατά και για τα Όσκαρ. Ε να μου πεις, αυτό δεν λέει και πολλά: με τόσο πτωχή παραγωγή εφέτος, και ο «Ταμτάκος στο Ναυτικό» όλο και κάτι θα ‘παιρνε. Σωστό κι αυτό.

Βαθμός: 7/10 (για τις γυναίκες αναγνώστριες του Τεκμηρίου: 8/10 –ναι ρε, κάνω σεξιστικές διακρίσεις, έχεις κανένα πρόβλημα;)

Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου 2005

Η πληγωμένη υπόληψη του βουλευτή Μαντούβαλου (και μερικές άσχετες σκέψεις).

Η κυβέρνηση μπορεί να ψιλοδυσκολεύεται να παράγει πολιτική, αλλά τουλάχιστον παράγει ποπ-κορν ειδήσεις για να μην βαριόμαστε. Πάπαλα η σεμνότητα και ταπεινότητα, περάσαμε απευθείας στο κυρίως πιάτο. Διαπλοκές, περιπλοκές, δωροδοκίες και επικοινωνιακές αστοχίες. Και τα όρνια των media να κάνουν κύκλους πάνω από τη μισοζαλισμένη και παραπαίουσα κυβέρνηση που σέρνεται στην έρημο της πολιτικής απραξίας. Εντωμεταξύ στο ΠΑΣΟΚ, ακόμα τρίβουν.

Δε λες καλά πάντως που σκάνε όλα τούτα τα σκάνδαλα και έχουμε τη σπάνια ευκαιρία να γνωρίσουμε έναν προς ένα, τους βουλευτές της κυβερνώσας παράταξης! Εντάξει ήξερες φατσικώς την Έλενα Κουντουρά (από την εποχή που φόραγε καπελαδούρες και περιφερόταν στα διεθνή ντεφιλέ), την Παρθένα Φουντουκίδου (από την εποχή που φόραγε καπελαδούρες και περιφερόταν σε γάμους και βαφτίσια του τέως) και τον Γεράσιμο –cowboy- Γιακουμάτο (τον βουλευτή που πυροβολεί πιο γρήγορα και από τη σκιά του). Αλλά πρέπει να το παραδεχτείς: αν δεν είχε συμβεί π.χ. αυτό με την υπόθεση Καλούση (τι παιδί κι αυτός;), σιγά μην ήξευρες τον Μαντούβαλο!

Ο οποίος Μαντούβαλος εξήντλησε την πολιτική του ευθιξία στην παραίτησή του από την κοινοβουλευτική ομάδα της Νέας Δημοκρατίας, αλλά από την άλλη, φρόντισε να διατηρήσει τη βουλευτική του έδρα. Σα να λέμε, μισή παραίτηση δηλαδή. Σωστός ο παίκτης! Άσε που άναψε φωτιές, δηλώνοντας ότι οδηγήθηκε "καρφωτός" στη λαιμιτόμο, από γαλάζιους συναδέλφους του. Είμαστε μία ωραία ατμόσφαιρα, όμως!

Ο Θόδωρος Ρουσόπουλος κατηγόρησε τα κανάλια ότι στήνουν τηλεδίκες. Ο Νίκος Χατζηνικολάου (που για ένα μέτωπο, ζει!) θίχτηκε (μη σου πω, τα πήρε στο κρανίο) και εξαπέλυσε επίθεση κατά του Ρουσόπουλου, της κρατικής τηλεόρασης (ουχί για τις ενδυματολογικές επιλογές της Μπίλιως Τσουκαλά, αλλά για την έμμεση κατηγόρια εναντίον του ALPHA και των δημοσιογραφικών πρακτικών του) και παρεμπιπτόντως κατά του Αυριανισμού που υβρίζει και εξυβρίζει τον κύριο Κοντομηνά (just call me, boss!).

Τη βρήκαμε τη γαλοπούλα;

Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2005

Ολική επαναφορά.

Εντέλει, πρώτα σου φεύγει η ψυχή και μετά το χούι. Με είχες συνηθίσει στα πράσινα ντυμένο και η καφέ ταπισερί, σου είχε από την αρχή, ξενίσει. Ορίστε λοιπόν, επανέφερα την προτέρα κατάσταση για να ηρεμήσεις (μη δεις άνθρωπο να σου αλλάξει το παραμικρό!).

Επίσης, απεφάσισα (και αφού έχω δει τα άρθρα μου ως δημοσιεύσεις άλλων, παντού ανά τη μπλογκόσφαιρα) να κατοχυρώσω τα πνευματικά (!) δικαιώματά μου επί του Τεκμηρίου. Δεν το κάμω για να σε αγχώσω. Η αρχική μου πρόθεση ήταν να γράφω κάτι και να το ρίχνω στο γιαλό. Αλλά το κακό παράγινε και το γιαλό αγρίεψε (από το καλοκαίρι και μετά, η ελληνική μπλογκόσφαιρα μοιάζει σα να τη χτύπησε τσουνάμι). Επομένως, είπα κι εγώ να καβατζώσω ένα σωσίβιο –αχρείαστο να’ναι.

Πέμπτη, 20 Οκτωβρίου 2005

Κοτόπουλα vs Κυβέρνηση: Ανοίξτε τις πόρτες, να φύγουνε οι κότες!

Η κότα είναι πτηνό, δίποδο και κατά βάση, αφελές. Περνάει τη μέρα της στο αραλίκι, τσιμπολογώντας και κακαρίζοντας και κυρίως μην έχοντας επίγνωση ότι η μοίρα της τη θέλει να γίνεται κοκκινιστή, λεμονάτη ή έστω, μπέργκερ στα KFC. Όμως, η εποχή της χίπικης ανεμελιάς έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί. Τον τελευταίο καιρό, η ελληνίδα κότα ζει ένα δράμα: κατόπιν του χαμού της εξαδέλφης γαλοπούλας της νησιώτισσας, ο –άλλοτε μουρντάρης- καταναλωτής ούτε ζωγραφιστή να τη δει, δεν θέλει! Αποτέλεσμα; Ορνιθοτροφεία κατεβάσανε ρολά και κοπάδια ολόκληρα βρέθηκαν ξαφνικά στην ανεργία, ενώ χιλιάδες δύσμοιρες κότες φορτώνονται στα τρένα της μεγάλης σφαγής, που καταλήγουν στο Άουσβιτς της πουλάδας.

Από την άλλη, ο κ.Μπασιάκος είναι δικηγόρος, υπουργός και κατά βάση άσχετος με αυτό που λέμε στα ελληνικά «crisis management». Όταν την επομένη των εκλογών, του έτυχε το Υπουργείο Γεωργίας στο κυβερνητικό α-μπε-μπα-μπλομ, δέχθηκε με μεγάλη χαρά διότι σκέφτηκε ότι όλοι από κάπου πρέπει να ξεκινήσουν. Επειδή βέβαια ο τίτλος έξω από το γραφείο του, ήτανε μεγάλη μπαναλιτέ, το επιτελείο του κ. Μπασιάκου απεφάσισε να το μετονομάσει σε «Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων», που ακούγεται καλύτερα και πιάνει τόπο στις business cards που μοιράζεις στην εκλογική σου πελατεία.

Όταν άρχισαν να συναχώνονται οι πουλάδες και μία ψιλο-υστερία την πάθαμε (με γιαγιάδες να τρέχουνε να εμβολιάζονται και πολίτες σε παράκρουση να αγοράζουν καφάσια με νουνού & χαρτιά υγείας –από κεκτημένη!), του είπανε του κ.Μπασιάκου να βγει να καθησυχάσει τον κόσμο. Αλλά εντέλει κάποιος έπρεπε πρώτα να καθησυχάσει τον Υπουργό. Και κυρίως, να τον ενημερώσει! Εντάξει, όταν βγήκε live στα δελτία, ήτανε λιγάκι μπερδεμένος! Δεν ήταν βατό το θέμα, αγχώθηκε και δεν έγραψε καλά. Όπως παραδέχθηκε άλλωστε, είναι δικηγόρος και δεν ξεύρει από τέτοια. Αμ, δεν μας το είχατε πει κ.Μπασιάκο μας να σας βάλουμε να αναπτύξετε ένα θέμα ποινικής δικονομίας! Να σας αναθέσουμε ένα διαζύγιο ή τα κληρονομικά μας, βρε αδελφέ! Που πήγαμε οι λεχρίτες και σας ρωτήξαμε για θέματα του Υπουργείου σας! Φτου μας!

Η κυρία Άντζελα Δημητρίου-Τρούπη (προσοχή: ουχί Σνούπυ, ούτε Ντρούπυ) είναι καλλιτέχνης, πηγή ανεκδοτολογικών φράσεων και κατά βάση, ανεξάντλητη. Μετά τη διαβόητη δημόσια παραδοχή ότι τρώει σουβλάκια («κι ας είναι μία σταρ!»), σχεδιάζει νέο ξέσπασμα ενώπιον της κάμερας όπου θα ομολογήσει ότι ενίοτε χτυπάει και καμία κουτσομούρα. Η κόρη τής κυρίας Άντζελας Δημητρίου-Τρούπη, κατέχει δύο διπλώματα (ΚΑΙ αισθητικής ΚΑΙ μαγικιάζ), αλλά έχει κρυφό μεράκι να ακολουθήσει τα χνάρια της μητέρας της και να βγει στο παλκοσένικο. Όταν πρωτο-άκουσα τη νεαρά να τραγουδάει στην εκπομπή Gala, ένα διαπεραστικό ρίγος μου συντάραξε τα σωθικά. «Βρε μπας και κόλλησα τη γρίπη των πουλερικών;» σκέφθηκα έντρομος! Κοτ-κοτ-κοτ!

Χάσαμε το δείγμα. Στοπ.

Τετάρτη, 19 Οκτωβρίου 2005

Πενήντα χρόνια γιουροβιζιονικής φαγούρας (Μέρος Δεύτερο)

Πού είχαμε μείνει; Α, ναι! Το 1982, η ξανθομαλλούσα γερμανίδα Nicole με τη μακριά της Vidal Sassoon χαίτη, μία κιθάρα και τη συνοδεία άρπας, κατάφερε να σκαρφαλώσει στην πρώτη θέση. Η φεγγαρολουσμένη Nicole μπορεί μεν να έμοιαζε με μοντέλο σε εξώφυλλο άλμπουμ φωτογραφιών, αλλά το “Ein Bisschen Frieden” είναι μακράν το καλύτερο γερμανόφωνο τραγούδι του διαγωνισμού. Σίγουρα θα το τοποθετούσα στο top-10.

Το 1987 ο Johnny Logan κουρεύτηκε κι επέστρεψε με styling γαλακτοφέτας, με άσπρο δόντι / άσπρο κοστούμι / άσπρο παπουτσάκι. Το “Hold Me Now” είναι μία χαρακτηριστική αγγλοσαξονική μπαλάντα, με δυνατό ρεφρέν και αισθαντικό στίχο. Ο Johnny μπορεί σοβαρή καριέρα να μην έκανε, αλλά το καλάμι μια φορά το καβάλησε. Σήμερις και παρά τα πενήντα του χρόνια, κυκλοφορεί σε πολύ μυστήρια clubs του Δουβλίνου, ντυμένος ωσάν πορτατίφ και με μαλλί σε χρώμα πλατινέ. Ναι, το πηγαίνει το γράμμα.

Το 1988, η Celine Dion ανάγκασε την Ευρώπη, να υποκλιθεί μπροστά στην κρυστάλλινη φωνή της. Το “Ne partez pas sans moi” είναι μεν δυνατό τραγούδι, αλλά έχουμε ακούσει και καλύτερα γαλλόφωνα άσματα. Επιπλέον, η αισθητική της κορασίδος ήταν μία απελπισία. Ακίνητη σαν το άγαλμα, ντυμένη μέσα στο φρου-φρου και με μαλλί ανατριχιασμένης αχιβάδας, ανεβοκατέβαινε τις οκτάβες και εντέλει κατάφερε να επιβληθεί για λογαριασμό της Ελβετίας. Δικαίως. Δεν θα την έβαζα όμως στο top-10.

To 1998, η τραβεστί Dana International τραγούδησε ένα καθόλου τυχαίο άσμα. Το «Diva» είναι ένα δυνατό disco κομμάτι με ισραηλινή glamour pop διάθεση, που ουσιαστικά επανασυνέδεσε το διαγωνισμό με την κοιτίδα του, ήτοι την κιτσερέλα αισθητική των 70s (Δεν είναι τυχαίο ότι την αμέσως επόμενη χρονιά κέρδισε το “Take me to your Heaven”, ένα σουηδικό κομμάτι που θα μπορούσε κάλλιστα να ανήκει και στους Abba). Βεβαίως, στην επιτυχία συνέβαλε η προκλητική παρουσία της Dana και η υποστήριξη από την gay κοινότητα, που ασχολείται διεξοδικώς με τη Eurovision.

Το 2000 σε έναν από τους πιο απαράδεκτους διαγωνισμούς ever, οι δανοί Olsen Brothers –που υπό άλλες συνθήκες θα τραγουδούσαν σε επαρχιακές συνεστιάσεις ή στην καλύτερη περίπτωση, θα πλαισίωναν το Δάκη- κατάφεραν να συσπειρώσουν όλη τη Σκανδιναβία και τη Βαλτική και να αναδειχθούν στην πρώτη θέση. Αγνοώ πραγματικά για ποιο λόγο το άτονο, άχρωμο, άοσμο τραγούδι «Fly on the Wings of Love” των ξανθομπούρμπουλων Κατσάμπα εντάχθηκε στη λίστα με τα δεκατέσσερα καλύτερα τραγούδια του θεσμού. Θα το έβαζα χαλαρά τελευταίο.

Το 2003, η Sertab Erener ανέβηκε στη σκηνή αποφασισμένη: τραγούδησε με πάθος, φρούμαξε, λύθηκε, δέθηκε και απαίτησε τη νίκη με έναν μαχόμενο οριενταλισμό (που μπορεί να δεχθεί πολλαπλές –κοινωνικές και πολιτικές- αναγνώσεις για τον τρόπο που η Τουρκία διεκδικεί μία θέση στην Ευρώπη). Το “Everyway that I Can” είναι δικαίως στη λίστα με τα καλύτερα τραγούδια του διαγωνισμού. Ξεσηκωτικό, πρωτότυπο, καλοδουλεμένο.

Το 2005, η Έλενα Παπαρίζου χόρεψε σούστα υπό το ρυθμό κρητικής & ποντιακής λύρας και απέσπασε μία από τις εντυπωσιακότερες νίκες στην ιστορία του διαγωνισμού. Το “My Number One” μπορεί να σκαρφαλώσει κάπου ανάμεσα στην 6η και την 9η θέση του σαββατιάτικου show, κυρίως χάρις τη φρεσκάδα και την απαστράπτουσα παρουσία της Παπαρίζου. Δεν είναι καθόλου κακό, αλλά υπάρχουν καλύτερα...

Αν με ρωτήσεις τώρα ποιο είναι το καλυτερότερο τραγούδι από τα 50 χρόνια του διαγωνισμού, θα σου απαντήσω ότι (κατά την ταπεινή μου γνώμη) είναι το «Nocturne» των νορβηγών Secret Garden που αναδείχθηκε πρώτο το 1995 με δεύτερο, το δυναμικό και διαχρονικό «Apres Toi» της Vicky Leandros το 1972. Εντούτοις, επειδή δεν διαμορφώνω εγώ τη λίστα, θα έλεγα ότι την πρώτη θέση σε αυτή την ρετροσπεκτίβα αξίζει να καταλάβει το Waterloo των Abba. Όχι, δεν μου αρέσει περισσότερο από το Volare ή το “Hold Me Now”. Απλώς θεωρώ πως είναι το χαρακτηριστικότερο τραγούδι του διαγωνισμού, καθώς συνέβαλε αποφασιστικά στην εξέλιξη της euro-pop μουσικής βιομηχανίας και επέβαλε με αποφασιστικό τρόπο, την αισθητική του. Κι αν είναι κιτς, μην το φοβάσαι.

Τρίτη, 18 Οκτωβρίου 2005

Πενήντα χρόνια γιουροβιζιονικής φαγούρας (Μέρος Πρώτο)

Δεν ξεύρω αν το πήρες πρέφα (και που να το πάρεις δηλαδή με όλες τις πληγές του Φαραώ να έχουν πέσει πάνω στο κεφάλι σου;), αλλά ετούτο το Σάββατο γιορτάζουμε τα πενηντάχρονα της Eurovision με επαιτειακή εκδήλωση στην Κοπεγχάγη (της Δανίας ντε!). Το πιο πιθανό (και λογικό) είναι να μην σου καίγεται καρφί. Αλλά επειδή το παρόν ιστολόγιο έχει και μία προϊστορία στα φεστιβάλ (γενικώς), είπα να σου παρουσιάσω (σε συνέχειες για να μην σε κουράσω μονοκοπανιά), τα δεκατέσσερα τραγούδια που θα διαγωνισθούν για την ανάδειξη του καλύτερου ever κομματιού της Eurovision. Έχουμε και λέμε…

Η πρώτη υποψηφιότητα έρχεται από την εποχή που η τηλεόραση ήταν ασπρόμαυρη και ο Ανδρέας Μικρούτσικος αγέννητος. Το 1958 λοιπόν, ο Domenico Modugno ερμήνευσε το εκπληκτικό «Nel blu, di pinto di blu” που επειδή έπρεπε να στραμπουλήξεις τη γλώσσα σου για να το πεις, αποτυπώθηκε στη μνήμη μας απλώς ως “Volare”. Όχι, το Volare δεν ήρθε πρώτο εκείνη τη χρονιά (αλλά μόλις τρίτο!). Εντούτοις και λόγω της τεράστιας διεθνούς του επιτυχίας, νομίζω ότι αποτελεί το πλέον δημοφιλές τραγούδι στην ιστορία της Eurovision.

To 1965 η France Gall με το «Poupee de cire, poupee de son» κέρδισε για λογαριασμό του Λουξεμβούργο (το οποίο χτύπαγε πρωτιές με μεθόδους outsoursing –κοινώς, αναθέτοντας την εκπροσώπησή του σε καλλιτέχνες από τρίτες χώρες). Το τραγούδι μοιάζει με παιδική μπαλάντα, έκανε μεγάλη επιτυχία στην εποχή του και ακούγεται εξαιρετικά ευχάριστα.

Το 1968, ο Cliff Richard έβαλε τα δυνατά του, εκπροσωπώντας το Ηνωμένο Βασίλειο –που πολύ είχε ζοχαδιαστεί που δεν το αφήνανε να νικήσει. Το τραγούδι «Congratulations» ήτανε κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του διαγωνισμού, ο Cliff μαϊμούδισε αρκετά επί σκηνής (χορεύοντας ως και κλακέτες) αλλά το πολυπόθητο αποτέλεσμα δεν ήρθε. Ωστόσο για κάποιον άγνωστο –σε μένα τουλάχιστον- λόγο, το συγκεκριμένο τραγούδι περιλήφθηκε στη λίστα με τα 14 καλύτερα της Eurovision.

To 1973, οι ισπανοί Mocedades πήραν την πρωτιά με το “Eres Tu” που ερμήνευσε με πάθος η τραγουδίστρια του συγκροτήματος με το κατράμι μαλλί της πιασμένο κότσο και το σπανιόλικο βλέμμα του torero (ole!). Το συγκεκριμένο τραγούδι είναι ένα από τα τρία καλύτερα ισπανόφωνα του διαγωνισμού (τα άλλα δύο είναι το “Ven” και το “Tu te reconnaitras”), που by the way θεωρώ ότι πολύ αδικούνται στις ψηφοφορίες. Προβλέπω ότι και στην επαιτειακή εκδήλωση, θα πατώσει.

To 1974 ήταν η χρονιά των Abba. Το “Waterloo” σηματοδότησε την απαρχή μίας λαμπρής διεθνούς καριέρας (σε Ευρώπη, Αυστραλία, Ιαπωνία και –λιγότερο- στις ΗΠΑ) της σουηδικής τετράδας που μας χάρισε μερικές από τις πιο αγαπημένες κιτς μελωδίες -που έκτοτε δεν έχουν σταματήσει να ακούγονται. Το “Waterloo” θεωρείται ως το απόγειο του διαγωνισμού και το απόλυτο φαβορί για τη νίκη στο επετειακό show της Κοπεγχάγης.

Το 1976 οι Brotherhood of Men τραγούδησαν για το Ηνωμένο Βασίλειο το θεατρικό τραγουδάκι «Save all your kisses for me». Γλυκανάλατο, ελαφρύ στις προθέσεις του και πολύ-πολύ εύπεπτο, κατάφερε να κάμει αίσθηση με το τίποτα. Χαίρεσαι να το βλέπεις όμως, αναπολώντας την παιδαριώδη αφέλεια των 70s. Προσωπικά δεν θα το έβαζα στα 14 καλύτερα.

Το 1980, ένας ιρλανδός ονόματι Johnny Logan έπιασε το νόημα. Το «What’s another year” ήταν απλώς η αρχή. Τα επόμενα χρόνια, ακολούθησαν μία δεύτερη θέση και δύο ακόμη πρωτιές για την Ιρλανδία, υπό την ερμηνευτική ή συνθετική επιμέλεια του Johnny (τον οποίον η Μπόκοτα –καλή της ώρα- αρεσκόταν να αποκαλεί «Mister Eurovision»). Το τραγούδι είναι αρκετά μελό, αλλά εντελώς μέσα στο κλίμα του διαγωνισμού. Ο δε Johnny αν δεν έκαμε καριέρα ως γιουροβιζιονιστής, θα μπορούσε να λάβει μέρος στο Big Mother με τη μαμά του ή να πουλάει βεντάλιες σε Εσκιμώους.

(συνεχίζεται)

Κυριακή, 16 Οκτωβρίου 2005

Φωτιά στα μπατζάκια μας!

Ανοίγω την τηλεόραση προημερόν ο ανυποψίαστος άνθρωπος -για να ενημερωθώ για τις εκατόμβες των νεκρών στο Πακιστάν και για τα γριπιασμένα πουλερικά- και τι να δω; Η Τατιάνα με το μωρό στο χέρι να τρέχει και να αγκαλιάζει το Νίκο, σφαδάζοντας! Ο Λάκης Λαζόπουλος και ο Τζώνυ Καλημέρης να θρηνούν με φόντο καπνούς, πυροσβέστες και συντρίμμια. Ο Μάκης να ψάχνει έντρομος τον παπαγάλο του ανάμεσα στα χαλάσματα και λίγες στιγμές αργότερα να απειλεί πως θα πάρει εκδίκηση για τον άδικο χαμό του πτηνού. Μωρ’μήπως χτύπησε τσουνάμι ή γίνηκε κανένας νέος σεισμός και δεν το πήρα είδηση; Γιατί κλαίει και οδύρεται ξάφνου όλο ετούτο το celebrity;

Σύντομα κατάλαβα ότι ένα κάποιο κτήριο, όπου ήταν εγκαταστημένα τα στούντιο του Alpha (γνωστού και ως καναλιού-παρταόλα) και τα γραφεία του Polis (που δεν το λένε Polis, αλλά Channel Nine), γενήκανε στάχτη και μπούρμπερη υπό περίεργες συνθήκες! Δεν ξεύρω αν πίσω απ’όλα αυτά κρύβεται ο Κουρής (που καιρό τώρα προσπαθεί να «κάψει» τον Κοντομηνά), ο Αλέξης Κούγιας (ο οποίος πολύ θα ήθελε να δει τον Λάκη, φλομπέ), η Μιμή Ντενίση (η οποία επίσης θα ήθελε να δει τον Λάκη, πανέ) ή η Γιάννα Αγγελοπούλου Δασκαλάκη (γνωστή πυρομανής, που έχει με επιτυχία στο παρελθόν πυρπολήσει αλσίλιο δίπλα στο σπίτι της –για να μην μιλήσω για τις φωτιές που άναψε στην ελληνική οικονομία). Το θέμα είναι ότι με την τηλεθέαση που χτύπησε εκείνη τη μέρα το δελτίο του Alpha, ο Χατζηνικολάου σκέφτεται σοβαρά να καίει κι από ένα κτήριο του σταθμού κάθε βράδυ στις 8.

Παρασκευή, 14 Οκτωβρίου 2005

Ο Τσάρλι και το Εργοστάσιο Σοκολάτας

Κάτι ανάμεσα σε Κάρολο Ντίκενς και αδελφούς Γκριμ. Πέντε παιδάκια κερδίζουν σε διαγωνισμό, την ευκαιρία να επισκεφθούν το μαγικό εργοστάσιο σοκολάτας του αλαφροΐσκιωτου Johnny Depp. Όμως μόνο ένα εξ αυτών θα καταφέρει να κερδίσει το μεγάλο έπαθλο.

Σκηνικά που σου θυμίζουν το Μάγο του Οζ (κι ένα άγχος το έχεις, ότι θα ξεπεταχθεί από πουθενά η παιδούλα Τζούντι Γκάρλαντ να σου τραγουδήσει για το ουράνιο τόξο), υπέροχες εικόνες βουτηγμένες στο κόκκινο, το καφέ και το λιλά, κομπιουτερίστικα εφέ που ευτυχώς δεν σου βγάζουν μάτι, μουσική που κάνει εντύπωση και στυλιζαρισμένες σεναριακές "μπηχτές" για το νεοπλουτισμό και την κατανάλωση. Απόλαυση σε πολλά επίπεδα για μικρούς, μεγάλους και μικρομέγαλους.

Όταν τελειώνει, νιώθεις σα να βγήκες από τη Disneyland. Άσε που λιγώνεις και πηγαίνεις απευθείας στο περίπτερο για να τσακίσεις ό,τι βρεις μπροστά σου σε σοκολάτα!

Βαθμός: 7/10 (ξεχωρίζει μέσα στη φετινή κινηματογραφική ξηρασία)

Πέμπτη, 13 Οκτωβρίου 2005

Cronicas

Σα να λέμε τριτοκοσμικό θρίλερ. Αμερικάνος δημοσιογράφος προσπαθεί να εντοπίσει serial killer στο Εκουαδόρ. Ή μήπως στη Γουατεμάλα; Σημασία έχει ότι βουλιάζεις –δίχως λόγο- στη μιζέρια και την κακομοιριά, με το σκηνοθέτη να σε τραβολογάει σε φυλακές, βούρκους και παράγκες που στέκονται πάνω σε πασσάλους. Η όποια δράση εξαντλείται στο πρώτο δεκάλεπτο. Ακολουθεί ατελείωτο μπλα-μπλα που δεν σε ενδιαφέρει -μα καθόλου όμως- και σε αναγκάζει να γύρεις με τρόπο στην αναπαυτική καρέκλα του σινεμά. Αν είσαι τυχερός θα σε πάρει ο ύπνος. Αν όχι, θα υποστείς μία ταινία Black n’Decker, από εκείνες που προτείνεις μόνο στους χειρότερους εχθρούς σου.

Βαθμός:
2/10 (θα της έβαζα και λιγότερο, αλλά δέχθηκα πιέσεις από φίλο να επιδείξω επιείκεια στον Τρίτο Κόσμο)

Κυριακή, 9 Οκτωβρίου 2005

Πόσοι Ρεγκούζες χρειάζονται για να ρίξουν μία κυβέρνηση;

Ο Κωστάκης πριν αναλάβει την εξουσία, έταξε πως θα είναι αμείλικτος και ξεκάθαρος. Στις πρώτες του δηλώσεις μετά την εκλογική νίκη τόνισε ότι όντως θα είναι αμείλικτος και ξεκάθαρος. Ένα χρόνο (και κάτι) αργότερα, στη ΔΕΘ ξεκαθάριζε ότι θα είναι αμείλικτος και ξεκάθαρος. Τις τελευταίες ημέρες και μετά από τη συνεκτίμηση των νέων δεδομένων, δήλωσε με αποφασιστικότητα ότι θα είναι αμείλικτος και ξεκάθαρος.

Μη με ρωτήσεις λεπτομέρειες, γιατί θα σε γελάσω και δεν είναι στις προθέσεις μου. Πολύ φοβούμαι ότι συγκεκριμένη αντίληψη για τα πράγματα δεν έχω μήτε εγώ, μήτε αυτός. Και καλά πες σ’ εμένα, μία σύγχυση μου επιτρέπεται διότι το μόνο που διαχειρίζομαι είναι την πάρτι μου. Αλλά εκείνος, που έχει και δύο ευθύνες παραπάνω, δεν θα έπρεπε να είναι λιγουλάκι πιο σαφής; Να έχει κατασταλάξει βρε παιδί μου κάπου, για το μέλλον ετούτης της χώρας; Για το αναπτυξιακό πρόγραμμα που προτίθεται να εφαρμόσει, για τις συγκεκριμένες πολιτικές που θα μας πάνε ένα βήμα παρακάτω, για τις στρατηγικές μας θέσεις στην εξωτερική πολιτική και για το όραμά του για το μέλλον της παιδείας και του κοινωνικού κράτους. Πού ακριβώς θα είναι αμείλικτος και σε τι πράγμα είναι ξεκάθαρος;

Διότι -και συγνώμη που γίνομαι δυσάρεστος- η οικονομία πάει από το κακό στο χειρότερο (με συσσώρευση ελλειμμάτων και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να καγχάζει μπροστά στις αφελείς επιλογές του οικονομικού επιτελείου περί τιτλοποίησης και άλλων δαιμονίων –του ιδίου επιτελείου που με περισσή χαρά ξεσκέπασε την «τραβεστί» οικονομία!), η ανεργία καλπάζει (με συσσώρευση νεό-πτωχων και χιλιάδες παιδιά να συνωστίζονται για μία θέση στο δημόσιο –αφού έτσι κι αλλιώς ο ιδιωτικός τομέας μαζεύει τα μπογαλάκια του και την κάνει με ελαφρά πηδηματάκια για άλλες παγκοσμιοποιημένες πατρίδες), η παιδεία πειραματίζεται με τα αυτονόητα (σε μία εποχή που χρειάζονταν ρίξεις και ανατροπές), η δημόσια διοίκηση δεν μπορεί να παρακολουθήσει τις ανάγκες και πνίγεται σε μία κουταλιά νερό, ενώ τέλος, έξω είμαστε απλώς ανύπαρκτοι. Ξεπεσμένοι κομπάρσοι σε ινδικό μελό.

Θα σε ρωτήξω κάτι κι ας μείνει μεταξύ μας: είσαι δηλαδής ευχαριστημένος εσύ από τη διακυβέρνηση της χώρας από τον Κωστάκη τον τελευταίο ενάμιση χρόνο; Διότι εγώ έχω την αίσθηση ότι είμαστε περίπου στον αυτόματο πιλότο και ότι όλα λειτουργούν απλώς διεκπεραιωτικά. Χωρίς καμία απολύτως ανατροπή στα κακώς κείμενα, χωρίς ίχνος φαντασίας στην εξουσία και κυρίως, χωρίς δομημένη πολιτική πλατφόρμα ή έστω καμιά μαγκιά στην εξωτερική πολιτική (για να’χουμε να λέμε!). Θα μου πεις, είναι ο Γιακουμάτος, ο Παναγιωτόπουλος, η Funny (και πάλι) Πετραλιά και ο Αβραμόπουλος για τέτοια μεγαλεία; Περίμενες την ανατροπή από την Κουντουρά και τον Ιωαννίδη ή μήπως είχες επενδύσει ελπίδες στη Next Generation των δεξιών τζακιών (Κεφαλογιάννηδες, Βαρβιτσιώτιδες κ.λπ.) που παρέλαβαν το γραφείο και την έτοιμη πελατεία του μπαμπά, χωρίς να ιδρώσει η φανέλα τους;

Έχεις καμία αμφιβολία ότι το κράτος της αρπαχτής που με τόσο κόπο έχτισαν οι προηγούμενοι δεν γνωρίζει νέες δόξες στα χέρια των νεόκοπων εθνοσωτήρων; Διότι αν είχες (που για τόσο αφελή, δεν σε κόβω), όλο αυτό που συνέβη με τον Ρεγκούζα, πρέπει να σε έχει τουλάχιστον σοκάρει. Η νέα εξουσία κατάφερε μέσα σε χρόνο ρεκόρ να διαπλακεί με τους μεγαλο-νονούς του κεφαλαίου, να διορίσει τα παιδιά της, να αποθεώσει όλα όσα κατηγορούσε και να στήσει το δικό της παιχνίδι διασπάθισης του δημόσιου χρήματος.

Μη γελιόμαστε όμως. Η πρόδηλη αδυναμία της να παράγει έργο σε συνδυασμό με την αλαζονεία της (ως εκ της ανυπαρξίας σοβαρού αντιπάλου) είναι η παγίδα που μόνη της στήνει στον εαυτό της. Το λυπηρό δεν είναι ότι σύντομα θα πέσει μέσα. Αλλά ότι κατόπιν του απολογισμού που θα κάμουν οι επόμενοι (όποιοι κι αν είναι), θα μας αποσταλεί η λυπητερή με courier στο σπίτι.

Παρασκευή, 7 Οκτωβρίου 2005

Τσακισμένα Λουλούδια

Ο Bill Murray περιφέρει την βαριεστημένη φάτσα του σε μία ακόμη ταινία από εκείνες που γυρίζονται για να αρέσουν αποκλειστικά στους κριτικούς (και κατά βάθος ούτε σε αυτούς, απλώς δεν θέλουν να το παραδεχτούν μην τύχει και γυρίσει κανείς και τους πει ακαλλιέργητους). Ο ήρωας λαμβάνει ένα ανυπόγραφο γράμμα που του αποκαλύπτει πως έχει ένα γιο και κατόπιν των πιέσεων που δέχεται από φίλο-καρικατούρα, αποφασίζει να επισκεφθεί τις πρώην ερωμένες του για να διαπιστώσει εάν όντως έχει γίνει εν αγνοία του, πατέρας. Τα λεπτά κυλάγανε, ενδιαφέρον δεν έβρισκα κι άρχισα να αναρωτιέμαι διάφορα πράγματα, όπως: Ποιος χρηματοδοτεί τέτοιες ταινίες και γιατί; Είμαστε σίγουροι ότι η Sharon Stone διάβασε το σενάριο, πριν δεχθεί να παίξει; Σιδέρωσα πουκάμισο για αύριο; Έκλεισα το θερμοσίφωνο πριν φύγω από το σπίτι;

Όταν το παρατεταμένο τίποτα έλαβε τέλος, υποσχέθηκα στον εαυτό μου να μην ξαναδώ ταινία του Τζάρμους και να τρώω τα δημητριακά μου κάθε πρωί. Για τσακισμένα λουλούδια δεν σου εγγυώμαι. Για τσακισμένα νεύρα όμως…

Βαθμός:
1/10 (παίρνει τη μονάδα, αποκλειστικά για τη σκηνή με την κόρη της Sharon Stone –είμαι βέβαιος ότι όσοι το είδατε, θα συμφωνήσετε μαζί μου!)

Πέμπτη, 6 Οκτωβρίου 2005

Ολομόναχοι μαζί

Αλαβάστρινος νεαρός από την Άπω Ανατολή επιδίδεται σε διαρρήξεις σπιτιών. Αλλά αντί να βουτήξει το στέρεο και να μαδήσει τις συρταριέρες, εκείνος απλώς τρώει το πιλάφι που έχει περισσέψει στο ψυγείο, βάζει μπουγάδα τ’ άπλυτα και φτιάχνει τίποτις χαλασμένα ρολόγια ή ραδιόφωνα (ωσάν τον Γιούρι Γκέλερ), διότι είναι επιτέλους νοικοκύρης. Σε κάποιο από τα κυριλάτα σπίτια τύπου Εκάλης (με το άγαλμα λεοπάρδαλης να κοσμεί τον κήπο), εντοπίζει αλαβάστρινη νεαρά που την έχει κάνει μαύρη στο ξύλο ο γιάπης κομπλεξικός σύζυγος και την παίρνει μαζί του για να τη σώσει. Μετά από πολλές επαναλαμβανόμενες διαρρήξεις, το ζεύγος συλλαμβάνεται, η νεαρά επιστρέφεται στον γιάπη και ο νεαρός καταλήγει στη φυλακή, όπου του ψιλο-σαλεύει και γίνεται φάντασμα. Εντάξει, μην τρομάζεις: το αλαφροΐσκιωτο του πράγματος προκύπτει κατόπιν ποιητικής αδείας του σεναρίου, που θέλει τον νεαρό να ισορροπεί ανάμεσα στο όνειρο και την πραγματικότητα, ανάμεσα στα θέλω και τα μπορώ της ζωής.

Γενικά η ταινία σου αφήνει μία ανεπαίσθητα γλυκιά γεύση στο τέλος, αλλά σε παιδεύει αρκετά με τις αδικαιολόγητες σιωπές της και τις αψυχολόγητες αντιδράσεις των πρωταγωνιστών. Δεν στο προτείνω, διότι το έχουμε ξαναδεί το παραμύθι (και μάλιστα, σε πολλές διαφορετικές εκδοχές στον ασιατικό κινηματογράφο) και διότι αν θέλεις να δεις κάτι σε διαρρήκτη που διεισδύει απρόσκλητος μέσα σε συναισθήματα και ζωές άγνωστών του ανθρώπων, σε παραπέμπω στον «Δεκαπενταύγουστο» του Βούλγαρη, που είναι –κατ’εμέ- πολύ πιο δομημένη ταινία.

Βαθμός: 4/10 (φέτος θα είμαι αμείλικτος με την κουλτούρα!)

Τρίτη, 4 Οκτωβρίου 2005

Η Ελενίτσα, η Βαλεντίνα και ο χουρμάς-μόσχευμα.

Η καημένη η Ελένη το φυσά και δεν κρυώνει. Εκεί που μια βασίλισσα την είχανε (με τα καλαμπούρια και τις σαχλαμαρίτσες της, με τα ριαλιτόπαιδα να εξιστορούνε τα καμώματά τους, τους τραγουδιστές της Heaven να σουξεδιάζονται μετά μανίας και τη Λίτσα να μετράει τ’άστρα!), βρέθηκε να καρδιοχτυπά μην την ξεπεράσει σε τηλεθέαση ως και ο Μπομπ το Σφουγγαράκι από το Polis. Και καλά να λες που υπάρχει κι εκείνο το κορίτσι στο Star (χρυσή καρδιά!) που τελοσπάντων έχει καβαντζομένη από χέρι την τελευταία θέση, διότι αλλιώς την έβλεπα την Ελενίτσα να σφουγγαρίζει τα πατώματα. Εντωμεταξύ, η Ελεονόρα –τραβάτε με κι ας κλαίω- Μελέτη έχει αρχίσει να ξεψαρώνει για τα καλά! Άσε που κυκλοφόρησε φήμη ότι και καλά τα είχε για μία περίοδο με τον Γρηγόρη –σιγανοπαπαδιά- Αρναούτογλου, ο οποίος μη δει ανερχόμενη ξανθιά πρωινατζού, σπεύδει να τη γαλουχήσει!

Αλλά επειδή περιμένεις να μάθεις και την κριτική μου για τις νέες σειρές, σου προτείνω να δεις το «Πες μου ναι» (βιάσου, πριν κοπεί!) όπου ο Απόστολος Γκλέτσος και ο Αλέκος Συσσωβίτης υποδύονται με σαιξπηρικό πάθος δύο ζιγκολό, ενώ η Κατερίνα Λέχου απλώς περαστική ήτανε. Άλλο highlight της σεζόν είναι το λάτιν σήριαλ «Βαλεντίνα, έρωτας XLarge» (Star) όπου ένας πλούσιος, πεντάμορφος και επιτυχημένος γιάπης ερωτεύεται ένα σούργελο που και καλά είναι πάμπαχο, αλλά θα’ρθει μετά από καμιά τριανταριά επεισόδια και θα γίνει μία καρακαλλόνα (χορηγός της εκπομπής, τα Πρίνου!). Βεβαίως και παρακολουθώντας την φουσκωμένη ηθοποιό που υποδύεται την Βαλεντίνα, σου έρχονται πολλά ερωτήματα στο μυαλό:
(1) Πόσο χαμηλά μπορεί να πέσει κανείς για την τέχνη;
(2) Πώς εμπνέεται ο μεταφραστής του Star τους τίτλους των σειρών;
(3) Γιατί δεν δώσανε το ρόλο στη Μπετίνη (που θα προσέδιδε έναν άλλο όγκο στη σειρά και σίγουρα περισσότερο γέλιο); -και τέλος,
(4) Γιατί κόπηκε η «Χουάνα η παρθένα»;

Άσχετο, αλλά την περασμένη Τρίτη είχα ξεκινήσει να βλέπω μία σειρά στον Alpha που λεγόταν ο «Τελευταίος Παράδεισος», με το Σεργιανόπουλο να βρίσκεται σε ένα εξωτικό νησί και να φοράει την τελευταία κολεξιόν της Λεγεώνας των Ξένων. Όταν διέκοψε για διαφημίσεις, έτρεξα ο χριστιανός να φτιάξω ένα τοστάκι διότι με τόσο φοινικόδεντρο και χουρμά, ένιωσα μία λιγούρα. Όταν επέστρεψα, ο Σεργιανόπουλος βρισκόταν στην Αθήνα, είχε μόλις κάνει εγχείρηση καρδιάς και έγραφε δακρύβρεχτο γράμμα στην Άννα Ανδριανού (μόνο τέτοια γράμματα μπορεί κανείς να στείλει στην Άννα). «Ουάου!» σκέφτηκα, «Επιτέλους, να κι ένα σήριαλ που είναι σουρεαλιστικά γρήγορο και έχει φευγάτη πλοκή!». Κι εκεί που το είχα ψιλοχάσει το νόημα και αναρωτιόμουν πώς βρέθηκε στην ανάγκη ο Σεργιανόπουλος να λάβει μόσχευμα από τον άνδρα της Ανδριανού (Μην του έπεσε η καρύδα του φοινικόδεντρου στο κεφάλι; Μην είδε την Ανδριανού με τάνγκα; Μην θυμήθηκε την ερμηνεία του στους «Δύο Ξένους»;) συνειδητοποιώ ότι είχα κατά λάθος αλλάξει κανάλι και έβλεπα μία άλλη σειρά υπό τον τίτλο «Επαφή», όπου επίσης πρωταγωνιστούσε ο λεγάμενος. Βλέπεις, δεν έχει μόνο ο Διάολος πολλά ποδάρια… (Εκείνο το βράδυ μέτραγα Σεργιανόπουλους για να με πάρει ο ύπνος.)

Για να μην με πεις κακό άνθρωπο, θα σου επισημάνω και μία-δύο καλές περιπτώσεις. Συμπαθητικό λοιπόν μου φαίνεται το «Γάμος με τα Όλα του» (Ant1) και το «Στο παρά πέντε» (Mega), αλλά αν δεν δω κάνα-δυο επεισόδια ακόμη, όρκο δεν παίρνω. Οι «Μάγισσες της Σμύρνης» δεν με έπεισαν, αλλά θα τους δώσω μία δεύτερη ευκαιρία (διότι θυμάμαι ότι το βιβλίο μου είχε αφήσει καλή εντύπωση). Επίσης βλέπω το «Η ώρα η καλή» (το οποίο δεν ήταν άσχημο πέρσι) και τέλος, κάθε Παρασκευή βράδυ, συντονίζομαι στη ΝΕΤ για την ταινία του Disney.

Υ.Γ. Όπως καταλαβαίνεις, η Big Mother αξίζει το δικό της ξεχωριστό άρθρο και επί τούτου, μαζεύω υλικό και επιφυλάσσομαι για το μέλλον.

Κυριακή, 2 Οκτωβρίου 2005

Ζωή να’χει, το σκασμένο!

Μετά από 365 ημέρες παρουσίας στο Διαδίκτυο και 108 άρθρα, το Τεκμήριο εορτάζει τα πρώτα του γενέθλια και εισέρχεται στη δεύτερη περίοδο της ζωής του. Ένεκα αυτού, εγκαταλείπει τα παστέλ χρώματα και υιοθετεί μία μπαρόκ αισθητική, που μπορεί εκ πρώτης να σου κάνει κάτι σε επιστολόχαρτο της Έμιλυ Μπροντέ (ειδικά με όλη τούτη την καφετί ταπετσαρία που έπιασα κι έστρωσα στους τοίχους), αλλά μην παραμυθιάζεσαι: άλλαξε ο Νικολιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς! Οι κινηματογραφικές κριτικές θα συνεχίσουνε να χορεύουνε ταγκό με τις πολιτικές αναλύσεις, τα κείμενα καθημερινότητας θα μπερδεύονται με τις κωμικοτραγικές εντυπώσεις και η προσωπική μου σύγχυση θα αναμειγνύεται με το διονυσιασμό της επικαιρότητας. Διότι όπως έχεις καταλάβει πιστέ αναγνώστη, ετούτο δω το ιστολόγιο, δεν το’χει σε τίποτα να ενδυθεί πενήντα διαφορετικούς χαρακτήρες και να σου βγάλει και τη γλώσσα. Δεν πα να κρεμάσω και αφίσα με τη Βικτώρια Χαλκίτη ή την ξινισμένη φάτσα της Μέρκελ μετά την εκλογική τάπα από τον Σρέντερ: εσύ θα συνεχίσεις να έρχεσαι και να με διαβάζεις, μόνον και εφόσον γουστάρεις τα κείμενά μου, γελάς με τις περιγραφές μου ή βρίσκεις ενδιαφέρουσες τις απόψεις μου. Ο πήχης έχει ανέβει για το Tekmirio: Reloaded, αλλά δεν αγχώνομαι διότι όσο να πεις, έρχεται και η Eurovision…

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts