Τετάρτη, 26 Απριλίου 2006

Μίλησέ μου, μίλησέ μου, δεν σε πίστεψα ποτέ μου!

Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι έχουνε λανσάρει πολλά τσιτάτα, το δίχως άλλο. Εντούτοις εκείνο το «λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν» εμένα προσωπικώς καθόλου καλά δεν μου έχει κάτσει. Πρώτον, διότι είμαι εκ φύσεως πολυλογάς και όταν τύχει να πέσει σιωπή, ψυχοπλακώνομαι. Δεύτερον, διότι απολαμβάνω τις καλές -και όχι απαραίτητα βαθυστόχαστες- συζητήσεις και πολύ γουστάρω το χειμαρρώδη λόγο, κυρίως όταν αυτός προέρχεται από ενδιαφέροντες ανθρώπους που έχουνε κάτι να προσθέσουν στην υποκειμενικότητά σου. Και τρίτον, επειδή θεωρώ ότι κάποιος που μένει σιωπηλός δεν το κάμει συνειδητά επειδή και καλά στοχάζεται, αλλά μάλλον διότι δεν έχει κάτι συγκεκριμένο να πει. Πνευματική νωθρότητα το λένε. Αβελτηρία, επίσης.

Βγαίνεις για καφέ, με παρέα. Ξεκινάς τα προκαταρκτικά. Τι κάμεις; Μια χαρούλα μωρέ, εσύ; Καλά κι εγώ. Έκαμες τίποτα καλό; Μπα, πήγα μόνο ένα σινεμαδάκι! Α, ωραία και τι είδες; Μια βλακεία μωρέ με εκείνον τον πως-τον-λένε κι εκείνη την άλλη την ξανθιά, που έπαιζε πριν χρόνια σε μία σειρά στην τηλεόραση. Θυμάσαι τίτλο; Μπα, δεν μου’ρχεται άστο! Α, καλά. Σιγή. Τι κάνει η Ρούλα; Καλά είναι, τα ίδια! Ο Τάκης; Καλά κι ο Τάκης. Σιγή ξανά. Κρύο σα να’βγαλε. Αυτααααά!

Κι έπειτα κάθετη σιωπή. Πέφτεις εκ των πραγμάτων σε μία αφασική κατάσταση κατά την οποία κοιτάζεις τη σερβιτόρα (που για όνομα του Θεού, γιατί τη βγάζει την κοιλούμπα σε κοινή θέα, υπάρχουνε και άμαχοι!), πατάς το κινητό να τσεκάρεις την ώρα, αλλάζεις σταυροπόδι, παίζεις λίγο με το καλαμάκι, σαλιώνεις το δάχτυλο και καθαρίζεις κάτι από το παπούτσι σου, τσαλακώνεις το συσκευασμένο μπισκοτάκι που σου έχουνε σερβίρει μαζί με τον καφέ (και το οποίο θα έτρωγες με πολύ μεγάλη ευχαρίστηση αν δεν είχες ανεβεί προημερόν στη ζυγαριά και ανακαλύψει ότι στα κυβικά σου κυκλοφορούν και μηχανές), προσπαθείς να θυμηθείς τι χάνεις αυτή τη στιγμή στην τηλεόραση και αν το Fame Story Live παίζει Κυριακή, Παρασκευή ή Τρίτη κι έρχεσαι εντέλει κι αναρωτιέσαι γιατί διάολε δέχθηκες να βγεις για καφέ αφ’ης στιγμής δεν έχεις τίποτα μα τίποτα να συζητήσεις με τη συγκεκριμένη παρέα.

Και μπορείς ίσως να διασκεδάσεις τη στιγμιαία αμηχανία με μία εξυπνακίστικη ατάκα ή έστω μία ανόητη γκριμάτσα. Τη συσσωρευμένη σιωπή όμως δύσκολα την εξευμενίζεις και ο χρόνος μεγάλε, μετρά εις βάρος σου.

Κοιτάς τις παρέες στα υπόλοιπα τραπέζια, κάποιες είναι εξαιρετικά θορυβώδεις και τις χαίρεσαι. Κάποιες άλλες όμως –ω και είναι αρκετές- βρίσκονται βυθισμένες στην αδυσώπητη σιωπή και δεν μπορείς παρά να λυπηθείς για όλα εκείνα τα ανείπωτα. Τα θέματα, λέω. Που θα έπρεπε να συζητιούνται, να απασχολούν και να παιδεύουν. Τα πολιτικά, τα καλλιτεχνικά, τα προσωπικά, τα φιλοσοφικά, τα θρησκευτικά, τα επιστημονικά, τα οικογενειακά, τα επαγγελματικά, τα καθημερινά.

Δεν πρέπει να σχολιάσεις που δέχθηκε η Βανδή να κατέβει σε κοινό σχήμα με την Κοκκίνου; Που περιμένει παιδί η Κατραβά από τον Λορέντζο των «Φίλων για Πάντα» (κι εγώ μόλις προχθές, το πληροφορήθηκα); Που κλείνει χρόνος από τότε που η εξαδέλφη σου η Χριστίνα γύρισε από το μεταπτυχιακό στην Αγγλία και ακόμα να βρει δουλειά; Που η Άντζι Σαμίου βγήκε στην Τατιάνα και μίλησε ανοιχτά για το πρόβλημα του γιου της, δίνοντας ένα ηχηρό χαστούκι σ’ όλη τη βρώμα της showbiz; Που χώρισε και ο φίλος σου ο Μάκης με τη Ντίνα κι ας δεν πέρασε ούτε ένας χρόνος από τότε που παντρευτήκανε; Που η Κοντολίζα Ράις μπορεί να μην άλλαξε συνολάκι από την Αθήνα στην Άγκυρα, άλλαξε όμως τόνο στη φωνή της; Που το Τσερνομπίλ δεν είναι απλώς μία μνήμη, αλλά μία πολύ ζωντανή εικόνα ενός παιδιού δίχως μαλλιά και δίχως μέλλον; Που ο ιρανός μαυροφορεμένος θρησκευτικός ηγέτης, κάτι θυμίζει από Ελλάδα; Ε ναι, υπάρχουν όλα αυτά και τόσα άλλα. Κι όμως βλέπεις ανθρώπους εκεί έξω, να μένουν σιωπηλοί κοιτάζοντας αμήχανα το μωσαϊκό ή παίζοντας με το κινητό τους.

Τώρα θα μου πεις, υπάρχουν κι εκείνες οι διαφημίσεις. Των εταιριών κινητής τηλεφωνίας, ντε! Που αναγάγουν την εικόνα της αφασικής νεολαίας σε λάβαρο του trendy καταναλωτισμού. Νεαροί και νεαρές με το γνωστό styling “ατημέλητο χτένισμα” (που θέλει τουλάχιστον είκοσι πέντε λεπτά και μισό σωληνάριο gel για να το πετύχεις), πρόθυμοι να τρυπήσουν τη μύτη τους για φθηνότερα μηνύματα στο κινητό, έτοιμοι να ξεμπροστιάσουν το φίλο και τη φίλη τους διανέμοντας ηλεκτρονικά, άσεμνες φωτογραφίες του / της και να διασκεδάσουν απίθανα με τα τελευταία ringtones με το πολύπαθο άσμα Everything της διεθνούς βεληνεκούς καλλιτέχνιδας Άννας Βίσση. Νέοι που παίρνουν κάθε μήνα το «Free» για το ΧΧΧ ερωτικό vcd, αρέσκονται σε πρόσκαιρες (και απροβλημάτιστες) απολαύσεις και πάντα επιλέγουν το κατάλληλο dance soundtrack για να ντύσουνε μουσικά τις βαριεστημένες βόλτες τους στην πόλη, μην αποκολλώντας το νέο τους iPod από τα αυτιά. Νέοι που δεν συζητούν, απλώς υπάρχουν.

Αλλά και μεγαλύτεροι άνθρωποι. Τριαντάρηδες και σαραντάρηδες. Που τους κοιτάς κι αναρωτιέσαι αν όντως είναι τόσο κενοί περιεχομένου ή αν έχουνε μείνει απλώς άλαλοι από τη δήλωση του Πασχάλη Τερζή ότι επιλέγει να τραγουδήσει κομμάτια, με κριτήριο το αν του φέρνουν ανατριχίλα. Άνθρωποι που περιφέρουν την αδιάφορη βαρεμάρα τους και δεν έχουν καμία απολύτως πρόθεση να επικοινωνήσουν και να εξευμενίσουν τη μιζέρια που τους πνίγει.

Κι είναι κρίμα, ρε γαμώτο. Και σπατάλη. Ζωή που δεν μοιράζεται, είναι ζωή χαμένη.

Τρίτη, 11 Απριλίου 2006

Πόσοι Κούκοι χρειάζονται για να φέρουν την άνοιξη;

Αν περιμένεις μελιστάλαχτο δοκίμιο βουτηγμένο στην ακατάσχετη μπαναλιτέ με «πουλάκια να τιτιβίζουν χαρωπά και μπουμπουκιασμένα λέλουδα να σκορπούν τις ευωδιές της ανοίξεως υπό τον ήχο της άρπας» την πάτησες μεγάλε, είσαι σε λάθος ιστολόγιο! Και μη μου αρχίσεις τα «είναι σα να μπαίνει η άνοιξη, είναι σα Θεού κατάνυξη», διότι θα βουτήξω κι εσένα και τη Βόσσου από το μαλλί και θα σας αφήσω καταμεσίς λουλουδιασμένου κάμπου με όλη τη γύρη να μαστιγώνει τις ρινικές σας κοιλότητες, για να πείτε το Δεσπότη Παναγιώτη. Ναι το παρόν κείμενο έχει ως κεντρικό άξονα την άνοιξη, αλλά βγαίνει και εκτός θέματος άμα γουστάρει.

Θα ξεκινήσουμε με διεθνείς ειδήσεις. Είδε η Πάρις Χίλτον όλη ετούτη την καλοκαιρία, ένιωσε μία φούντωση κι απεφάσισε να πάρει τους λόγκους και τις ραχούλες (τώρα θα μου πεις, εδώ έχει πάρει καν και καν, θα της γλίτωνε ο λόγκος;). Στην αποκλειστική φωτογραφία, η καλλίπυγος νέα χαϊδεύει ανυποψίαστο ζούδι.

Kάθε τέτοια εποχή, η Άκκα (και οι λοιπές πάπιες του ΠΑΣΟΚ) περιμαζεύουν τον μικροσκοπικό Γιωργάκη Χόλγκερσον από το αγροτόσπιτο της Εκάλης, με προορισμό τη Λαπωνία και το σουηδικό μοντέλο. Εντούτοις το ταξίδι κρύβει πολλές παγίδες: στα καταπράσινα βοσκοτόπια του Βορρά ο μικροσκοπικός Γιωργάκης Χόλγκερσον θα ανακαλύψει ότι ο κόσμος είναι κακός, η αχλάδα έχει πίσω την ουρά και ο σοσιαλισμός (ενίοτε) είναι και υπαρκτός.

Από την άλλη, η χειμερία νάρκη στην οποία είχε περιπέσει ο Κωστάκης (για να κάμει οικονομία δυνάμεων), φαίνεται να τερματίζεται: τώρα ήρθε επιτέλους η ώρα για τη θερινή νάρκη (και περαιτέρω εξοικονόμηση δυνάμεων). Όλοι οι υπόλοιποι απλώς συνεχίζουμε να ζούμε στο ναρκοπέδιο που λέγεται πραγματικότητα.

Όμως ο οίστρος της άνοιξης δεν άφησε ανεπηρέαστους ούτε τους ημεδαπούς καλλιτέχνες. Η Άντζελα Δημητρίου ενεφανίσθη λουλουδοστεφανωμένη σε παράθυρο του Λιάγκα να απευθύνει ερωτόλογα στον αγαπημένο της Τρούπη, μαργαρίτες να μαδάει κι όλο εκείνον να ρωτάει. Μ’αγαπάει; Δεν μ’αγαπάει; Εντωμεταξύ αναστάτωση επικράτησε στο ραδιομέγαρο της Αγίας Παρασκευής: η παγκόσμιου βεληνεκούς καλλιτέχνιδα Άννα Βίσση σε μία προσπάθεια ερμηνευτικού ξελαρυγγιάσματος προς χάρη της γιουροβιζιονικής της μπαλάντας, έσπασε ένα νύχι! Η ΕΡΤ αποφάσισε να αφιερώσει ειδική εκπομπή για το νύχι της απόλυτης ελληνίδας star, με τραγούδια, συνεντεύξεις και ιατρικές γνωματεύσεις ειδικών ονυχολόγων που κατέφθασαν με ναυλωμένο αεροσκάφος από τη Mayo Clinics της Μασαχουσέτης! Ανεπηρέαστος από όλα τα παραπάνω, ο λιγωμένος βάρδος Γιάννης Πλούταρχος απεφάσισε να απέχει για μία ακόμη χρονιά από τις εκδηλώσεις της άνοιξης, αποδεικνύοντας πόσο έντεχνος είναι.

Τέλος, η Καλομοίρα απεφάσισε να συνεργαστεί με τα Candy Girls στην απόλυτη συναυλία της Άνοιξης, η οποία θα μαγνητοσκοπηθεί από τη C.I.A. και θα χρησιμοποιηθεί ως βιολογικό όπλο κατά του Ιράν.

Και που να σφίξουν και τα στρίνγκς!

Τετάρτη, 5 Απριλίου 2006

Hostel

Παρέα ερωτύλων αμερικανών ταξιδεύει στην Ευρώπη προς αναζήτηση θηλυκής σαρκός. Η ακόρεστη δίψα τους, τους οδηγεί στην «εξωτική» Μπρατισλάβα και σε ένα πανδοχείο, τίγκα σε αιθέριες υπάρξεις! Ακολουθούν σκηνές ακολασίας στη σάουνα, στα δωμάτια και στις τουαλέτες που σου ξυπνούν γλυκές (?) αναμνήσεις από ταινίες σαν το Porky’s και το Γρανίτα από λεμόνι! Πάνω όμως που χαλαρώνεις και απολαμβάνεις το θέαμα, έρχεται η μεγάλη ανατροπή: ένας προς έναν, οι νεαροί καταλήγουν χειροπόδαρα δεμένοι στα χέρια θεοπάλαβου τύπου που θέλει να τους κόψει με ηλεκτρικό πριόνι, σε φέτες ζαμπόν. Η οθόνη γεμίζει αίμα και η ταινία τσαλαβουτά στη splatter καφρίλα.

Είναι δύσκολο να αξιολογήσει κανείς ένα φιλμ που επιδιώκει -τόσο απροκάλυπτα- να μείνει στη μνήμη σου ως cult. Γενικά είμαι της γνώμης ότι τέτοιου είδους ταινίες, πρέπει πρώτα να αφεθούν στη δοκιμασία του χρόνου και αν εντέλει κατορθώσουν να διαμορφώσουν τη μυθολογία τους ή να αποκτήσουν το κοινό τους, τότε και μόνον τότε μπορούν να στεφθούν με τις δάφνες της επιτυχίας. Δεν είμαι καθόλου βέβαιος ότι το Hostel θα τα καταφέρει.

Αν ήμουν πάντως Υπουργός Τουρισμού της Σλοβακίας, θα είχα επικηρύξει τον Ταραντίνο και όλους όσους εμπλέκονται στη δημιουργία αυτής της ταινίας. Μιλάμε για φριχτή δυσφήμιση της χώρας.
Γενικά: Θα το εκτιμήσουν μόνο οι λάτρεις του Ρομέρο και του Rocky Horror. Ίσως, ούτε καν αυτοί.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts