Δευτέρα, 25 Ιουνίου 2007

Fantastic Four: Rise of the Silver Surfer

Αφού το βλέπεις ότι στην πρώτη ταινία δεν φτούρησε το πράμα, γιατί συνεχίζεις να τρίβεις τη φτέρη; Υπό κανονικές συνθήκες, θα έπρεπε να περιμένω να το δω σε dvd και βαθιά μέσα μου το ήξευρα! Αλλά είναι μωρέ που έχω αυτή την αδυναμία στα κόμικς και εν προκειμένω όταν είδα στην αφίσα τον Silver Surfer, είχα μία μικρή ελπίδα ότι η ταινία μπορεί και να επιφυλάσσει μερικές στιγμές επικού μεγαλείου, ανάλογες εκείνων που προσέφερε ο Stan Lee και ο Jack Kirby στις σελίδες του κόμικ.

Δυστυχώς όμως ούτε ίχνος! Οι Fantastic Four για άλλη μία φορά κακόπεσαν στην κινηματογραφική τους προσαρμογή. Εντάξει, τουλάχιστον είναι ανώτερο από το προηγούμενο, θα μου πεις. Δεν αρκεί γαμώτο! Διότι όσο καλοπροαίρετος και να είσαι (που είσαι!), δεν μπορείς παρά να παραδεχτείς ότι οι διάλογοι είναι παιδαριώδεις, οι χαρακτήρες σχεδόν ανύπαρκτοι (με τους ηθοποιούς να περιφέρουν αμήχανα τους ρόλους τους από εφέ σε εφέ) και τίποτα μα τίποτα δεν δικαιολογεί το γεγονός ότι μία τόσο σπουδαία ιστορία παρουσιάζεται με τόσο επιφανειακό και αδιάφορο τρόπο.

Όταν ο Silver Surfer κάμει την εμφάνισή του στις σελίδες του κόμικ, ο κόσμος συνταράσσεται. Η αινιγματική του παρουσία προλογίζει και αποθεώνει την υπέρτατη απειλή, τον θηριώδη αφανιστή Galactus που περιπλανιέται στο σύμπαν και τρέφεται με ζωντανούς πλανήτες. Οι μυθολογικές αναφορές και τα αρχέτυπα περί καταστροφής από κοσμικές δυνάμεις συναντούν τη σύγχρονη δραματουργία και ο Stan Lee συγγράφει ένα πραγματικό κομψοτέχνημα. Διότι όχι δεν σου αφήνει κανένα περιθώριο ελπίδας: ο Galactus δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί και όλα οδεύουν προς τη συντέλεια. Η αγωνία των στιγμών, η απόγνωση της ομάδας των ηρώων, η προαποφασισμένη εξέλιξη των πραγμάτων κορυφώνουν τη δραματικότητα και επιτείνουν την αίσθηση του διαγαλαξιακού χάους που άλλοτε δημιουργεί και άλλοτε καταστρέφει με μία ασύλληπτη και δυσεξήγητη τυχαιότητα.

Κι έρχομαι κι αναρωτιέμαι: είναι δυνατόν να έχεις στα χέρια σου μία τόσο καλή ιστορία και να δημιουργήσεις μία ταινία που απευθύνεται αποκλειστικά σε εννιάχρονα; Είναι λογικό η καλύτερη στιγμή της ταινίας να είναι η Jessica (Im a Barbie-girl in a Barbie-world) Alba γυμνή και η πιο αστεία στιγμή της ταινίας να είναι η Jessica Alba με γυαλιά μυωπίας (-και καλά σοφιστικέ επιστημόνισσα); Και αλήθεια, ποιανού φαεινή ιδέα ήταν να παρουσιάσουν τον Galactus ως ομιχλώδες σύννεφο και όχι ως γιγάντιο υπερκοσμικό ον, όπως στο κόμικ;

Κρίμα και πάλι κρίμα. Μόνο αυτό έχω να πω: κρίμα!

Δευτέρα, 11 Ιουνίου 2007

Μία κυρία στα μπουζούκια

Εφτά χρόνια πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών και έπρεπε να ταξιδέψει στην Αλβανία για να γνωρίσει τέτοια μεγαλεία! Διότι εκεί που είχε συνηθίσει ο Μπους να τρώει φάσκελα και χριστοπαναγίες, με το που πατάει το πόδι του στα Τίρανα, λες και προσγειώθηκε στον πλανήτη-happy, κανείς δεν κλείνει μάτι, κάθε μέρα κι άλλο πάρτυ: κοπέλες να τον ραίνουν με ροδοπέταλα, κοριτσάκια να τον αγκαλιάζουν, νεαροί να τον ζητωκραυγάζουν, γιαγιάδες να του σφίγγουν το χέρι! Αφού προς στιγμή σάστισε και νόμιζε ότι του κάνουνε πλάκα (σ.σ. ο αλβανικός λαός είναι γνωστός για το χιούμορ του: σου θυμίζω ότι εν καιρώ ψυχρού πολέμου, είχανε ταχθεί με την Κίνα) και εκεί που είχε κάμει μεταβολή και ετοιμαζότανε να φύγει, πέφτουν πάνω του οι επιτελείς του και τον διαβεβαιώνουν ότι δεν πρόκειται για χωρατό, μηδέ για την κάντιτ κάμερα του Μαστοράκη: «πραγματικά σε αγαπάνε Πρόεδρε»!
Χαμός! Αφού σου λέω είχε σταθεί η Λώρα Μπους καταμεσής της κεντρικής πλατείας των Τιράνων και σταυροκοπιόταν η γυναίκα για τούτο το αναπάντεχο συναπάντημα! «Πώς την είπαμε αυτή τη χώρα, Τζορτζ; Σημείωσε να τη θυμόμαστε.»

Είδες λοιπόν που πήρε και η Αλβανία τα πάνω της; Σε σημείο μάλιστα που η ελληνική κυβέρνηση σκέφτεται πως σε ενδεχόμενη μελλοντική επίσκεψη του πλανητάρχη στη χώρα μας, μπορούμε να επιστρατεύσουμε κι εμείς ως «κοινό υποδοχής» τους αλβανούς μετανάστες (οι οποίοι σήμερα χαραμίζονται άσκοπα ως κοινό-χειροκροτητές του δημάρχου Αθηναίων, της Μαριάντας Πιερίδη και του Κωνσταντίνου Χρστοφόρου στις πρωτοχρονιάτικες εκδηλώσεις στο Σύνταγμα). Διότι πώς να το κάνουμε, θέλει και ο Μπους τον Aλβανό του.

Κυριακή, 10 Ιουνίου 2007

Είμαι τελείως Lost!

Έχω παρακολουθήσει δεκάδες -μη σου πω εκατοντάδες- τηλεοπτικές σειρές στη ζωή μου, αλλά οφείλω να παραδεχτώ ότι το Lost είναι μάλλον η καλύτερη. Θυμάμαι ακόμη τη στιγμή που είχα βάλει να δω το πρώτο επεισόδιο και είχα ξαπλώσει νωχελικά στο κρεβάτι μου έτοιμος για μία ακόμη τηλεοπτική αμερικανιά, όταν ΜΠΟΥΜ πέφτει το αεροπλάνο και μένω άλαλος ο τηλεθεατής να παρακολουθώ τους σοκαρισμένους επιζώντες να σέρνονται μέσα από τα συντρίμμια. Ουάου! Εκρηκτικότερο ξεκίνημα σειράς δεν έχω ξαναδεί!

Κι εκεί που πάω να συνέλθω από το πρώτο σοκ, έρχονται απανωτές οι εκπλήξεις με ένα μυστηριώδες «τέρας» να καιροφυλακτεί πίσω από τα δέντρα, πολικές αρκούδες να σουλατσάρουν μέσα στη ζούγκλα και τη σαφή υπόνοια ότι οι επιζώντες της πτήσης δεν είναι οι μοναδικοί άνθρωποι πάνω στο νησί.

Αλλά η κλιμάκωση της έντασης δεν βασίζεται μόνο στους επαπειλούμενους κινδύνους, αλλά και στη δύσκολη συμβίωση των επιζώντων, ο καθείς εκ των οποίων φέρει τη δική του συναρπαστική ιστορία. Το νησί δοκιμάζει τα όρια των χαρακτήρων και των σχέσεων που αναπτύσσουν. Όταν ο Σαϊντ ετοιμάζεται να βασανίσει το δεμένο Σώγερ θεωρώντας ότι έχει κρύψει κάπου τα φάρμακα και προκειμένου να του αποκαλύψει το που, αναρωτιέσαι πόσο δικαιολογημένη μπορεί να θεωρηθεί η άσκηση βίας ακόμη και σε περιπτώσεις ανάγκης. Όταν αποκαλύπτεται τι βρίσκεται στο βάθος της καταπακτής και τίθεται το ερώτημα αν πρέπει να συνεχίσουν να πατάνε το κουμπί, ο νεωτερικός ορθολογισμός του Τζακ συγκρούεται με την ευαγγελική πίστη του Λοκ. Όταν εμφανίζεται ο Μπεν και κρατείται στο σκοτεινό κελί της καταπακτής, φθάνεις να δικαιολογήσεις την πρόθεση της Ανναλουσίας να τον σκοτώσει για να επέλθει μία ηθική δικαίωση των όσων απήχθησαν ή σκοτώθηκαν με δική του υπαιτιότητα. Οι συμβολισμοί διαπλέκονται με τη δράση και σύντομα βυθίζεσαι σε ένα λαβύρινθο ιδεών, γρίφων και προθέσεων.

Όμως έρχεται η στιγμή που απαιτείς λύσεις. Θέλεις βρε παιδί μου κι εσύ, κάποιες απαντήσεις ως θεατής, για να μη βολοδέρνεις και να μην αλαλιάζεις από όλο ετούτο το ανεξήγητο. Κι όσο το Lost αρνείτο να μου τις παράσχει, τόσο θύμωνα και απειλούσα να εγκαταλείψω τη σειρά, το νησί και τη Dharma Initiative στην ησυχία τους. Αλήθεια θα σ’το πω, στις αρχές της εφετινής (τρίτης) σεζόν είχε καταλήξει να μου γίνει πειθαναγκασμός: μα να μη φαίνεται φως από πουθενά, να οδεύει η ιστορία προς ανούσιες κατευθύνσεις και να έχω σκυλοβαρεθεί τα φλασ-μπακ στη ζωή του Τζακ.

Κι έρχεται η τελευταία οχτάδα των επεισοδίων να μου κλείσει πονηρά το μάτι. Να μου αποκαλύψει τόσα, όσα χρειάζομαι για να πωρωθώ εξ αρχής. Να μου απαντήσει σε μερικά μου ερωτήματα, αλλά ταυτόχρονα να μου θέσει νέα, διαφορετικά και πιο σύνθετα. Φθάνω μάλιστα στο φινάλε του κύκλου κι έχω μείνει με την αγωνία καρφωμένος στην οθόνη, να αναρωτιέμαι πώς θα περάσουν οι μήνες μέχρι το Φεβρουάριο του 2008 οπότε και θα ξεκινήσει ο τέταρτος κύκλος. Τι εννοεί γαμώτο ο Τζακ; Ποιος μπορεί να μου πει, τι διάολο εννοεί;

Πέμπτη, 7 Ιουνίου 2007

Είμαστε όμως μία ωραία ατμόσφαιρα!

Μαζώχτηκαν οι οχτώ πλουσιότεροι στη Γερμανία για να συζητήσουν τα προβλήματα του πλανήτη και να δοκιμάσουν τα λουκάνικα της κυρίας Μέρκελ. Ο Μπους -που το θέμα εξουσία το έχει αφήσει στο ρελαντί τώρα που ολοκληρώνεται σιγά σιγά η θητεία του (όχι πως το είχε και ποτέ σε άλλη ταχύτητα)- είχε πάθει ένα κόλλημα να εγκαταστήσει αμερικάνικα αντιπυραυλικά συστήματα στην Τσεχία, αλλά ο Πούτιν που δεν τα μασάει κάτι τέτοια, απείλησε με νέο ψυχρό πόλεμο και στην Πράγα τους ήρθανε μνήμες από σοβιετικά τανκς.

Εντέλει φαίνεται πως κατέληξαν σε συμβιβασμό επ’αυτού, καθώς ο Μπους δέχτηκε με μεγάλη χαρά την πρόταση του Πούτιν να εγκαταστήσει τα αντιπυραυλικά του συστήματα στο Αζερμπαϊτζάν (!), γεγονός που σημαίνει δύο πράγματα: (α) αν ο Μπους νομίζει ότι το Αζερμπαϊτζάν είναι κοντά στην Τσεχία, τον περιμένει μία μεγάλη έκπληξη, και (β) οι αμερικάνοι μας δουλεύουνε ψιλό γαζί όταν μας τσαμπουνάνε τα περί ασφάλειας στην Ευρώπη: θέλουνε απλώς να εγκαταστήσουν κάπου τα όπλα τους (και δεν τους ενδιαφέρει το που) για να δίνουν αφενός δουλειά στις βιομηχανίες όπλων και αφετέρου λόγο ύπαρξης στα γεράκια του Πενταγώνου.

Σε όλες ετούτες τις διασκέψεις πάντως, είθισται η σύζυγος του οικοδεσπότη πρωθυπουργού (ή προέδρου) να βγάζει έξω τις υπόλοιπες συζύγους για ένα τσάι, μία επίσκεψη σε ορφανοτροφείο ή -σε τσακίρ κέφι- σε κοσμικό γκαλά με καλεσμένη μία πεντάπαχη υψίφωνο που τραγουδάει άριες δίπλα στο πιάνο. Εντούτοις, η παρούσα περίπτωση είναι κάπως ιδιότυπη: τις κυρίες παρέλαβε ο σύζυγος της Μέρκελ, ο οποίος και τις συνόδεψε σε μία περιήγηση στις τοπικές ατραξιόν. Ο Σαρκοζί έτριξε τα δόντια στην κυρά του να είναι φρόνιμη με το γερμαναρά, διότι και πόσο κέρατο ακόμη να αντέξει ο άνθρωπος! Με τούτα και με κείνα, ο κύριος της κυρίας πήρε αγκαζέ τη Λόρα Μπους και την Τσέρι Μπλερ και κέρδισε τις εντυπώσεις. Άντε βρε, να γίνει και η Ντόρα πρωθυπουργός, να δούμε τον Ισίδωρο Κούβελο να συνοδεύει τη μαντιλοφόρο κυρία Ερντογάν στο Δίονυσο για συναγρίδα.

Τετάρτη, 6 Ιουνίου 2007

Σβήσε και κάνα φως!

Έσκαγε ο τζίτζικας το Μάρτη κι έρχεται τώρα να σου στραγγίξει μερικές σταγόνες –τάχα μου να βγάλει την υποχρέωση. Αλλά για να γιομίσει η λίμνη αγαπητέ μου και να έχεις εσύ μετά να ξεπλένεις με τη μάνικα τ’ αμάξι σου, πρέπει να ρίχνει καρέκλες για καναδυο μήνες συνεχόμενα (μαζί με λίγο χιόνι στις άκρες). Διότι όταν έσκαγε ο τζίτζικας Φλεβάρη μήνα και καθόσουν και λιαζόσουν στην καφετέρια με το κόκκινο γυαλί ηλίου που σε κάνει να δείχνεις σαν διαστημικό κουνούπι, πολύ το απολάμβανες το αραλίκι και διόλου δεν σκοτιζόσουνα για τις συνέπειες όλης ετούτης της ανισορροπίας. Και τώρα που εδέησε επιτέλους να μας φτύσει δύο ψιχάλες, διαμαρτύρεσαι ότι και καλά είχες προγραμματίσει μπανάκι για το σου-κου, δεν θα προλάβεις να πάρεις χρώμα και θα βγεις ωσάν το πρόβειο γάλα στις ακτές τον Αύγουστο.

Δεν ξεύρω αν το πήρες πρέφα αλλά χανόμαστε, μεγάλε! Με το λιώσιμο των πάγων για να περάσεις την Πανεπιστημίου θα χρειάζεσαι βενζινάκατο. Θα βυθιστεί η Τσιμισκή κάτω από το νερό και θα αποκτήσει επιτέλους η Θεσσαλονίκη υποθαλάσσια λεωφόρο. Με την ερημοποίηση λόγω λειψυδρίας θα συναντάς στην Πελοπόννησο μόνο κάκτους και αμμόλοφους. Πάω στην όαση της Τρίπολης θα λες και δεν θα εννοείς την Τρίπολη της Λιβύης αλλά την Τρίπολη Αρκαδίας.

Ημέρα περιβάλλοντος εψές κι έκλεισα τα φώτα καθ’όπως μου προτείνανε οι οικολογικές οργανώσεις. Αλλά σε μία χώρα που δεν σέβεται το περιβάλλον (και κατ’επέκταση τους πολίτες της) και ασελγεί κατ’επανάληψη και με ποικίλους τρόπους επάνω του, τα φώτα ήταν και παραμένουν σβηστά. Όταν είμαστε τόσο πίσω στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, ανακαλύψαμε τελευταίοι την ανακύκλωση κι έχουμε μία ρυπογόνο ΔΕΗ και μυριάδες παράνομες χωματερές όπου στοιβάζονται τα απορρίμματά μας, για ποια φώτα μου μιλάς και για ποια οικολογική συνείδηση;

Η τελευταία διαφημιστική καμπάνια της Diesel με τίτλο "Global Warming Ready", μας υπενθυμίζει ότι το επόμενο trend είναι (αναγκαστικά πλέον) η green economy.

Παρασκευή, 1 Ιουνίου 2007

Αντίο Αμαλία!


«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες ινοσάρκωμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια και επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Πέρα από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον όρκο που έδωσαν στον Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.


Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων.

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").


ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts