Δευτέρα, 29 Ιουνίου 2009

Οκτώ λόγοι για να δεις το νέο Transformers.

Λόγος πρώτος: Μπορείς να πας να το δεις ως ύστατο χαίρε στην παιδική σου ηλικία. Τότε που έβλεπες τους Τρανσφόρμερς σε κινούμενα σχέδια, διάβαζες το κόμικ και είχες μία κρυφή ελπίδα ότι το αυτοκίνητο του μπαμπά ήταν στην πραγματικότητα ένα άουτομποτ σε φάση ντινάιαλ (=οι τρανσφόρμερς είναι γιγάντια εξωγήινα ρομπότς που μετασχηματίζονται σε αυτοκίνητα για να διασχίζουν ινγκόγκνιτο την Πανεπιστημίου! Άσχετε!). Προσωπικά ακόμα και σήμερα προσπαθώ να πείσω το χιουντάι μου ότι μπορεί να περπατήσει, αλλά δεν δείχνει ιδιαίτερα πρόθυμο (φαίνεται πως είναι σε μυστική αποστολή -δεν εξηγείται αλλιώς!).

Λόγος δεύτερος: Μπορείς να το δεις, απλώς διότι είχες περάσει ανέλπιστα καλά στην πρώτη ταινία και αποφάσισες ότι η εποχή της σινε-απενεχοποίησής σου έχει φθάσει. Δεν πειράζει να δεις ταινία με ένα αστεράκι -δεν θα σε παρεξηγήσει ο Δανίκας, ούτε θα σηκωθεί ο Φελίνι από το πέρα να σε χαστουκίσει.

Λόγος τρίτος: Ένας καλός λόγος να δεις την ταινία είναι αν σου αρέσουν τα ρομπότς. Αν τη βρίσκεις ρε παιδί μου με το μηχανικό βραχίονα, το καλώδιο που κρέμεται, το λέιζερ στο μάτι και σου αρέσει να ντύνεις το γκομενάκι σιθρίπιο πριν το λαδώσεις. Παρότι ομολογουμένως θα πρέπει να το κοιτάξεις αυτό με τον ψυχολόγο σου, η ταινία θα σε χορτάσει δυόμιση ώρες ρομπότ. Καλύτερος εφετζίδικος χαμός δεν υπάρχει όμως!

Λόγος τέταρτος και λόγος πέμπτος: Αμφότεροι συνοδεύουν τη Μέγκαν Φοξ σε κάθε της εμφάνιση. Και κινούνται πάνω κάτω όταν εκείνη τρέχει. Πόετρι ιν μόσιον!

Λόγος έκτος: Το στόρι έχει μέσα στοιχεία από Εξολοθρευτή από Άρχοντα των Δαχτυλιδιών και από Ιντιάνα Τζόουνς, γεγονός που το καθιστά το ultimate film. Μετά από αυτό, το Χόλιγουντ θα πάψει να γυρνάει μπλοκμπάστερς και θα αναθέσει σε ανεξάρτητους σκηνοθέτες πειραματικές ταινίες με ψαγμένα θέματα όπως η κατάθλιψη της ανάπηρης ακροβάτισσας, η ιδιαίτερη σχέση του ντελιβερά με το μηχανάκι του κ.λπ. Ήδη η Universal έχει κλείσει τον Αγγελόπουλο για να γυρίσει το πολυαναμενόμενο "Μετέωρο Βήμα του Πελαργού ΙΙ".

Λόγος έβδομος: Η ταινία παίζει και να είναι η πιο καλή κωμωδία των τελευταίων δέκα χρόνων. Οι σκηνές με τους γκάου γονείς του πρωταγωνιστή Σαμ είναι πιο αστείες από όλες τις ταινίες του Έντι Μέρφι μαζί. Ήδη ετοιμάζω γράμμα στους παραγωγούς, ζητώντας σπινόφ με πρωταγωνιστές τους γονείς μόνο. Χιλάριους λέμε!

Λόγος όγδοος: Η ταινία έχει καραντίπ ψαγμένο μήνυμα: όσο λούζερ και να είσαι, μπορείς (α) να σώσεις τον κόσμο, (β) να γίνεις διαγαλαξιακός ήρωας και να κρέμονται από τα χείλη σου τα στρατά, οι κυβερνήσεις και οι ρομποτικοί εξωγήινοι και (γ) να έχεις ταυτόχρονα τη Μέγκαν Φοξ να σου γλείφει το αυτί. Ε λοιπόν, ξέρεις γιατί την ταινία την κατατάσσουνε στην κατηγορία "επιστημονική φαντασία"; Διότι τα πρώτα δύο πες τα πιστεύεις. Αλλά αυτό με τη Μέγκαν Φοξ απλώς δεν γίνεται.

Βαθμός: 6/10 (Η ταινία δεν χρειαζόταν να υπερβαίνει τις 2 ώρες. Εκτός κι αν στον έξτρα χρόνο έδειχνε αποκλειστικά τη Μέγκαν. Να τρέχει.)

Κυριακή, 28 Ιουνίου 2009

Τρίμπιουτ στον Μάικλ: θενκ γιου φορ δε μιουζικ.

Χαζεύοντας τ'αφιερώματα στον Μάικλ και πέραν της συνήθους μιζεροδιάθεσης που σου προκαλεί ένα θανατικό (τι'ναι ο άνθρωπος; μία ιδέα είναι! όλους μάς έχει στο καρνέ του ο Χάρος! σ'αυτή τη γη που την πατούμε! κ.λπ.), έκαμα μερικές εξτραορντινέρ διαπιστώσεις για την τέχνη, τη ζωή μου, τον κόσμο as we know it και τις διαγαλαξιακές ισορροπίες γενικά. Εντάξει είχα ρεπό σήμερα.

Τις τελευταίες τρεις μέρες δεν υπάρχει άνθρωπας που να έχω μιλήσει πάνω από 30 δευτερόλεπτα και να μη μου έχει σχολιάσει το θάνατο του Μάικλ: από φίλους και συναδέλφους εώς την κυρία στα τυριά. Άλλοι λένε ότι συγκινήθηκαν και θα ήθελαν να πάρουν ένα αεροπλάνο να πάνε ν'αφήσουν μία γαρδένια και μία κάρτα "Μάικλ αϊλόβγια! γουάι μαν; γουάι γιου λεφτ ας λάικ δις;", άλλοι λένε χαιρέκακα ότι και πολύ έζησε τέτοιος που ήταν (ασπρόμαυρος ασέξουαλ καρικατούρας), άλλοι ότι χάσαμε το μεγαλυτερότερο σταρ οφ άουρ τάιμ, άλλοι ότι εντάξει καλός ήταν αλλά δεν έφθανε και τον Τερλένγκα!

Το Thriller εγώ δεν το θυμάμαι όταν είχε πρωτοβγεί, διότι αφενός ήμουν πέντε και αφετέρου η ατζέντα μου ήταν γιομάτη με τα Στρουμφάκια, τη Μάγια τη Μέλισσα, τον Τάο-Τάο και τους Μόντσιτσί -χρόνο δεν είχα, το καταλαβαίνεις. Βεβαίως επειδής ο Μάικλ ήταν ήδη χάουσχολντ νέιμ, τον είχα ακούσει -όπως είχα ακούσει άλλα χάουσχολντ νέιμς όπως οι Μπόνεϊ Εμ και η Ρίτα Σακελλαρίου. Όμως αν μου τον έβαζες δίπλα στον Λάιονελ Ρίτσι, τον Στίβι Γουόντερ και τη Γκρέις Τζόουνς δεν θα ξεχώριζα τη σωστή αφάνα. Αλλά πάλι, την ίδια εποχή αν μου έλεγες νιάου και μου έδειχνες ένα γάιδαρο, μία κατσίκα και μία γάτα, μπορεί και να σου έδειχνα το γάιδαρο. Τρε κομπλικέ!

Ξαφνικά το 1987 και ενώ είχα πλέον καταλάβει ότι ο γάιδαρος δεν γυρνάει στο "ψι-ψι-ψι", όλοι μιλούσαν για το πολυαναμενόμενο καμπάκ του Μάικλ. Αλλά όταν στήθηκα να δω στο Μουσικόραμα της Παρασκευής το μαραθώνειο βίντεοκλιπ με τις συμμορίες στην υπόγα και τον Μάικλ να πιάνει τ'απαυτά του λέγοντας πόσο κακός είναι, την αμαρτία μου θα την ε-πώ: δεν μου γέμισε το μάτι και είχα παραδεχτεί στο διπλανό μου στο σχολείο ότι προτιμούσα την Τίφανι (μία δήλωση που αν είχε τότες ηχογραφήσει, θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει για να με εκβιάσει κάργα)! Ακολούθησαν όμως απανωτά χιτς (που ο κακός ο αναγνώστης θα τα μεταφράσει "χτυπήματα") όπως το "The Way You Make Me Feel", το "Man in the Mirror", το "Dirty Diana" και το "I Just Can't Stop Loving You" ενώ την ίδια εποχή μπήκε στη ζωή μου η πρώτη αληθινή αγάπη που σημάδεψε το είναι μου: το Mtv!

Έκτοτε κάθε νέο βίντεοκλιπ του Μάικλ (όπως και της Μαντάνα) αποτελούσε σπέσιαλ μόμεντ ιν τάιμ. Το έγραφα στο βίντεο, το άκουγα στο ραδιόφωνο, το έπαιζα στο πικάπ, το μάθαινα να το λέω και μόνος μου αν χαλάσει το γουόκμαν και είμαι στη μέση του πουθενά. Από το "Black & White" έως το "Smooth Criminal" και από το "Scream" ως το "Remember the Time" διένυσα την εφηβεία μου παρέα με τα εφετζίδικα κλιπς, τις στυλιζαρισμένες χορογραφίες και τις μικρές κραυγές ανάμεσα στο ρεφρέν (άου!). Και σε ρετροσπεκτίβες που έκαμε το Mtv (όταν ήταν μουσικό κανάλι και έπαιζε βιντεοκλιπς αντίς για ραντεβού στα τυφλά για οξυζενέ τσιρλίντερς και ντοκιουμένταρις για το πού κατούρησε η Πάρις Χίλτον), έμαθα και το "Beat it" και το "Billy Jean" και το "Thriller".

Δεν είμαι ο μεγαλύτερος φαν, αλλά κοίτα πόσο σημαντικός μου ήταν που έκατσα και θυμήθηκα τα τραγούδια και μέσω αυτών θυμήθηκα τον εαυτό μου στα τότε μου. Δεν είμαι ο μεγαλύτερος φαν, αλλά κοίτα πόσες δικές μου στιγμές έχει επενδύσει με τις δικές του μουσικές, τις εικόνες του και τα τερτίπια του.

Αυτό τον κάνει τεραστιοτεράστιο; Είναι συγκρίσιμος με τον Χατζιδάκη και τον Λοϊζο; Με τους Μπίτλς και τον Μπομπ Ντίλαν; Γαμώτο-Σκάι-μας, πόσο εξαρτημένοι είμαστε στην κατηγοριοποίηση και την καταλογοποίηση. Ήταν μεγάλος φίλε! Και ξέρεις γιατί; Διότι ανεξαρτήτως του πόσο σπουδαία ή διαχρονική ή καινοτομική ήταν η μουσική του, κατάφερε να γίνει δικός σου και να τρυπώσει μέσα στο γκρόουινγκ σου. Σε συνόδευσε για χρόνια στη ζωή σου.

Και θα ξεχάσω εγώ τις (βάσιμες απ'ό,τι αποδείχθηκε) κατηγορίες για σεξουαλική παρενόχληση; Την κατάρρευση της περιουσίας και της μύτης του; Την ανορεξική και φιλάσθενη όψη του; Την ασέξουαλ και άφυλη μορφή του; Την εκβίαση της φύσης του;

Όχι.

Νομίζω ότι λιθοβολήθηκε αρκετά. Και βλέπεις πόσο ακριβά πλήρωσε τις αδυναμίες του -δεν το βλέπεις;

Χμ. Ξέρεις κάτι; Θέλω να κάμουμε ένα πείραμα. Κλείσε τα μάτια (εντάξει, σχήμα λόγου είναι -μην τα κλείσεις γιατί το πείραμα θα τελειώσει εκεί), αφαίρεσε από την εικόνα τα εφέ, τα γάντια, τα παπούτσια, τις φράτζες, τις εγχειρήσεις, το μάρκετινγκ, τα φώτα, τα σκάνδαλα, τη δημοσιότητα, το κόκκινο τζάκετ, τις συναυλίες και τις συνεντεύξεις.

Ε λοιπόν, ξέρεις τι θα σου μείνει;

Ετούτη η παιδική φωνή που θα τραγουδήσει με όση αυθεντικότητα επιτρέπει η αθωώτητα της ηλικίας για κάποιον "Ben".

And you, my friend, will see
You've got a friend in me

Κυριακή, 21 Ιουνίου 2009

Terminator: Salvation

Ως νήπιο ήμουν σε γενικές γραμμές ατρόμητο. Θα μου πεις, μιλάμε για τα έιτις που το πιο φρικιαστικό πράγμα ήταν ο τερατώδης τύπος στο Γκούνις, τα δόντια της Κάιλι Μινογκ, το φρύδι της Αλέξις -άντε και τα γυαλιά του Σαρτζετάκη. Έτερον εκάτερον. Ο καλλιτέχνης κρίνεται εντός του ιστορικού του πλαισίου.

Παρότι λοιπόν υπήρξα ξεψάρωτος σε θριλεράκια με κακοπροαίρετους εξωγήινους, αιμοδιψή βαμπίρ και ζοχαδιασμένους λυκάνθρωπους, βλέποντας τότες τον Εξολοθρευτή συνειδητοποίησα ότι ναι, ο μπαμπούλας υπάρχει και έχει τη φάτσα του Σβαρτσενέγκερ. Για εβδομάδες έκλεινα τα μάτια να κοιμηθώ και έβλεπα τον Άρνι-ρομπότ να σπάει την πόρτα, να μπαίνει στο σπίτι μου, να τα κάμει λίμπα και να τρέχω να κρυφτώ κάτω από το κρεβάτι ή μέσα στο ψυγείο. Το γελάς, αλλά έχω στιγματιστεί ως παιδί και έκτοτε αντιμετώπισα με πολύ μεγαλύτερη καχυποψία οτιδήποτε ρομποτικό από τον Σιθρίπιο και τους Τρανσφόρμερς ως τον αποχυμωτή της Μουλινέξ. Που για να κοιμάμαι ήσυχος, τον βγάζω ακόμα από την πρίζα τα βράδια -δεν ξέρεις τι γίνεται!

Και να που μετά από τόσα χρόνια, ο Εξολοθρευτής συνεχίζει να χτίζει πάνω στο εύρημα της σύγκρουσης ανθρώπων και ρομπότς -και μάλιστα ξοφλώντας τη χρωστούμενη υπόσχεση να μας αποκαλύψει τι διάολο συμβαίνει στο ζοφερό μέλλον από το οποίο μας κουβαλιούνται όλα αυτά τα δολοφονικά και απέθαντα ρομπότια! Που παράπονο το'χω να δω φουτουριστική ταινία που να 'μαστε όλοι χαρούμενοι κι ευτυχισμένοι σε ένα μέλλον χωρίς προβλήματα: αν δεν πέσει ο μετεωρίτης πάνω μας κι αν γλιτώσουμε από τα νύχια του Γκοντζίλα, στα σίγουρα θα μας καταβροχθίσουν διαστημικά σκουλήκια ή θα μας την πέσουν τα άλιενς. Και αυτά είναι τα αισιόδοξα σενάρια.

Ο νέος Εξολοθρευτής ξεφεύγει από το κόνσεπτ "κακό-ρομπότ-κυνηγά-Σάρα-Κόνορς-και-όλο-της-το-σόι", καθώς εξελίσσεται στο μέλλον και η Λίντα Χάμιλτον είναι μία κακή ανάμνηση για όλους. Οι σκηνές της δράσης έχουν ικανές δόσεις εφετζίδικου κλαπατσίμπαλου και οι δύο βασικοί πρωταγωνιστές σε πείθουν για τις προθέσεις τους. Το (προσχηματικό) ηθικό ζήτημα του εξανθρωπισμού της μηχανής ξυπνάει την εμόσιοναλ ευαισθησία σου, αλλά η συγκίνηση δεν είναι και να σε φθάσει στο ζεβασόφτ.

Εντούτοις προς το τέλος, ένα "γουατς-δε-πόιντ;" το αναρρωτιέσαι. Ειδικά όταν βλέπεις τον (ψηφιακό) Σβαρτσενέγκερ σε ντεζαβού σκηνή και νιώθεις ότι πλησιάζει το απόλυτα προβλέψιμο τέλος όπου ρομπότ βαράει πρωταγωνιστή, πρωταγωνιστής πέφτει μεν αλλά δεν μασάει, ρομπότ πλησιάζει απειλητικά, πρωταγωνιστής κάνει κόλπο και στριμώχνει ρομπότ στην πρέσα, ρομπότ επιζεί, πρωταγωνιστής πετάει πιάνο πάνω σε ρομπότ, ρομπότ επιζεί, πρωταγωνιστής χύνει καυτό μέταλλο σε ρομπότ, ρομπότ επιζεί, πρωταγωνιστής ρίχνει τούρτα στην φάτσα ρομπότ, ρομπότ επιζεί, πρωταγωνιστής βγάζει ρομπότ από πρίζα, ρομπότ χάνει κόσμο.

Χορτάτος θα βγεις (δεν τίθεται θέμα), αλλά δεν θα κρατήσεις και την αναπνοή σου μέχρι το επόμενο σίκουελ. Και σίγουρα δεν θα χάσεις τον ύπνο σου.

Βαθμός: 6/10 (το στόρι ήθελε περισσότερο δούλεμα)

Τεχνοκαλόκαιρο

Κατηγορία: Να πας.

Επειδής το Μουσείο της Ακροπόλεως είναι πιο πήχτρα και από την παραλία της Βουλιαγμένης, σου'χω -ειδικά για σένα το φιλότεχνο άνθρωπα- ταρατατζούμ πρόταση να πας να φχαριστηθείς. Στην Εθνική Πινακοθήκη φάτσα από το Χίλτον, παίζει αναδρομική έκθεση του Αχιλλέα Δρούγκα. Αν δεν τον ξεύρεις (ακαλλιέργητε αναγνώστη των Νέων του Ψαροντούφεκου), ευκαιρία να τον εμάθεις. Αν τον ξεύρεις, ευκαιρία να τον καταβροχθίσεις σε χορταστικές δόσεις από παγώνι, φρουτιέρα και ανάκλινδρο.

Εντάξει, σ'εμένα είναι αγαπημένος και μπορεί να με πεις υποκειμενικό. Αλλά την Μαρίνα Λαμπράκη-Πλάκα θα τολμήσεις να την αμφισβητήσεις όταν τον χαρακτηρίζει έναν από τους σημαντικότερους νεοέλληνες καλλιτέχνες γουατσοέβερ; Που να πέσει η Γκαλερί Ζουμπουλάκη να σε πλακώσει!

Ωραίο το στήσιμο της έκθεσης, ευχάριστα τα χρώματα στους τοίχους των αιθουσών, συνεπής ο οδηγός-λεύκωμα (κι ας σου κοστίσει σαράντα ευρουδάκια). Άδικο και κρίμα θα το πεις που πήγα Κυριακή πρωί και συνάντησα μέσα τον γρύλλο. Ούτε δείγμα από επισκέπτη, ούτε σκιά από φιλότεχνο. Εγώ και οι φύλακες.

Πάρε να'χεις δείγμα να μην λες ότι σε στέλνω σε τίποτις αφαιρετικές σουρεάλες που δεν καταλαβαίνεις που σταματά το χέρι του Διονύσου, που ξεκινά η ουρά του Πανός και κατά που πέφτει το μεμέ της Αφροδίτης.


Κατηγορία: Να μην πας.

Το λένε "Ύμνος στη Σκιά" και υποτίθεται ότι είναι το καλλιτεχνικό γεγονός του καλοκαιριού (μετά την Άννα Βίσση στο Ηρώδειο). Επειδής είχες δει τις "Πτυχώσεις" και πολύ σε είχαν αρέσει τέτοιο πρεζάκι των καλλιτεχνικών εντυπώσεων που είσαι, ήρθες και ψάρωσες με τον τίτλο κι έτρεξες ντάλα τ'Ιούνη στο Μουσείο Μπενάκη (Πειραιώς μεριά) για να πάρεις τη δόση σου.

Αλλά περιδιαβαίνοντας την έκθεση, το ύφος σου έμοιαζε σαν να είχες βγάλει το κεφάλι σου από το παράθυρο αυτοκινήτου που έτρεχε με 200 χιλιόμετρα στην Εθνική. Ιουκ! Και ναι η έκθεση κερδίζει το Όσκαρ του πιο ό,τι-να-ναι περιεχομένου, το Όσκαρ του πιο αποπροσανατολιστικού τίτλου-δολώματος και το Όσκαρ της πιο μπόρινγκ σύνθεσης μπόρινγκ έργων από μπόρινγκ καλλιτέχνες που επιπλέον ήταν και μπόρινγκ. Οι λιγοστοί επισκέπτες κοιτιόμασταν απορημένοι, ενώ κάποιοι ήταν έτοιμοι να μπήξουν και τα κλάμματα. Που δεν θα το πεις και παράλογο, δεδομένου ότι η είσοδος είχε έξι ευρώ -που κανονικά θα έπρεπε να σου τα δώσουν για να τη δεις.

Όσο σκέφτομαι ότι μπορείς να δώσεις και άλλα είκοσι και να δεις την Άννα Βίσση στο Ηρώδειο, τόσο συγχύζομαι.

Κατηγορία: Ας πήγαινες.

Υπάρχει ένας χώρος στην Πειραιώς που τον λένε "Σχολείον". Εγώ τον βρήκα με την τέταρτη φορά που ανεβοκατέβηκα από το ύψος του Ρέντη ώς το ύψος του Φαλήρου. Ή που θα πρέπει να βάλουν καμία πινακίδα ή που θα πρέπει να με πεις γκαβό και να ανησυχήσεις πραγματικά που με αφήνουν να πιάνω τιμόνι. Καλό το μεταβιομηχανικό μίνιμαλ, αλλά δεν έχουμε όλοι τζι-πι-ες να βρίσκουμε καρφωτοί την κάθε μάντρα στο πουθενά και στο κάπου γωνία.

Διαπίστωση πρώτη: ο χώρος είναι σουεργουάου. Μία εσωτερική αυλή διασταυρώνει ένα σύμπλεγμα κτηρίων που μυρίζουν θειάφι και ροκανίδι. Και μη φανταστείς το ένα και τίποτα και το να'χαμε να λέγαμε: μιλάμε για απλωσιές πολλών τετραγωνικών να αμολήσεις το κουτσούβελο και να το ψάχνει η Αγγελική Νικολούλη για μέρες. Διαπίστωση δεύτερη: ο Τσόκλης (διότι περί αυτού πρόκειται) δεν αραδιάζει μόνο πέτρες σε καμβάδες. Αλλά μπορεί και να σου ξεδιπλώσει μία ενδιαφέρουσα αλληλουχία δοκιμών πάνω σε μυθολογικά θέματα με Ηρακλήδες, Περσεφόνες και Αφροδίτες ή να σου αραδιάσει οικογενειακές φωτογραφίες τύπου μπέλ-εποκ (μαμά στην πολυθρόνα, μπαμπάς στεκούμενος, ξινισμένο παιδάκι με ναυτική στολή, γλάστρα) και να σου προκαλέσει εντύπωση. Ακόμα κι αν τα έργα δεν στιγματίσουν το είναι σου, δεν ζμπαραλιάσουν το εγώ σου, δεν επηρεάσουν το αποδώθε και πέρα σου, δεν αποτελέσουν τον Κόμβο στον τρόπο που αντιμετωπίζεις το εμείς και ο κόσμος σου, κακά δεν θα τα πεις.

Ψάρωσες και θες να πας; Σόρρυ, αλλά σου σέρβιρα κρύα τυρόπιτα. Η έκθεση τελείωσε, είχα πάει πριν κάνα μήνα αλλά είχα βαρεθεί να σου το πω και τώρα θα πρέπει να αρκεστείς στις φωτό. Μπουχου-χου.

Δευτέρα, 15 Ιουνίου 2009

Ενέσεις ποζιτρόνιων.



Ρε χαμογέλα λέμε. Ναι εσύ.

Μπορείς να με φιλοξενήσεις στο εξοχικό σου;

Πιο εύκολο είναι να βρεις υδραυλικό την Κυριακή του Πάσχα, παρά δίκλινο στην Κίμωλο. Και μη μου μιλήσεις εμένα για κρίση, διότι την εβίωσα ωραιότατα όταν δοκίμασα να τηλεφωνήσω σε καμιά δεκαριά πανσίον: όχι την οικονομική κρίση, τη νευρική κρίση! Και είναι το τρίτο νησί που με απορρίπτει. Σκέψου να ήμασταν και σε εποχές ανάπτυξης: ούτε στο σπίτι μου δεν θα έβρισκα να μείνω το καλοκαίρι.

Τώρα κατάλαβα γιατί η Σοφία η Αρβανίτη δεν ήθελε να της μιλάνε για καλοκαίρια, για ακρογιαλιές και γι'αστέρια: προφανώς έψαχνε κι αυτή για Κίμωλο και σιχτήριζε που την είχε βγάλει παραλία. Αλλά επειδής εγώ δεν είμαι αλάνι και θέλω "σιδερωμένο κατωσέντονο, διπλωμένο πανωσέντονο", αντιλαμβάνομαι ότι μία βδομάδα στο νησί θα μου στοιχίσει τα μισθά δυόμιση μηνών. Αβάδιστα. Και αυτό εάν εντέλει βρω κάτι που να βλέπεται και να μην είναι κόπι πέιστ το μπόρα μπόρα -διότι το φώτοσοπ έχει φέρει την ακρογιαλιά και το φοινικόδεντρο στην αυλή του τελευταίου "ρουμ-του-ρέντ" που βρίσκεται γαντζωμένο πάνω στο κατσάβραχο, δίπλα στον γυπαετό και σε υψόμετρο που φοράς μάσκα για να οξυγονώνεται ο εγκέφαλος. Ζήσε κι εσύ το μύθο σου στην Ελλάδα.

Πάντως η αλήθεια είναι ότι είμαι και της τελευταίας στιγμής: αν δεν δω τον Υμηττό να φλέγεται, δεν καταλαβαίνω ότι μπήκε καλοκαίρι να ξεκουνηθώ. Σήμερα γύρναγα από τη δουλειά, νάσου το δάσος πάνω μου στη γνωστή βερσιόν-αποκαϊδι. Παλιά το καλοκαίρι το αντιλαμβανόσουν ως κόνσεπτ από το τζιτζίκι που έπαιρνε το κεφάλι σου, τώρα από το καναντέρ που πετάει πάνω από το κεφάλι σου. Και ορίστε για να μη με λες τρελό, το είπε και ο Μαρκογιαννάκης όταν τον ρωτήσανε γιατί δεν είναι έτοιμα τα πυροσβεστικά ελικόπτερα: έως προχθές έβρεχε!

Κι έρχομαι κι αναρρωτιέμαι: ποιος διάολος πήρε με τη βροχή στην Κίμωλο και έκλεισε όλα τα δωμάτια γαμώτι;

Τρίτη, 9 Ιουνίου 2009

Το πραγματικό μήνυμα των Ευρω-εκλογών!

Επειδής σε βλέπω μπερδεμένο από τις περισπούδαστες αναλύσεις, άκου να σου ξηγήσω εγώ το μήνυμα των εκλογών ντόμπρα και απλά.

Συμπέρασμα πρώτο: εκτός από τα στρούμφ και το αιγαίο, είχε και η αποχή χρώμα και ήτανε γαλάζια. Όχι, όχι, όχι! Οι παραλίες δεν ήταν γιομάτες κόσμο: ήταν γιομάτες νεοδημοκράτες! «Δεξιά» φώναζες, όλοι γυρνάγανε! Διότι σύμφωνα με τον Παυλόπουλο, στις ακρογιαλιές είχαν ξεχυθεί δύο εκατομμύρια νεοδημοκράτες τουρίστες. Που έχει όμως ξωπίσω του και συλλογισμό ο Υπουργός και μην το γελάς: λέει ας πούμε ότι ο πασόκος έμεινε στην έδρα του και το έριξε δαγκωτό γιατί βαρέθηκε να βλέπει τη Μιλένα σε περμανάντ αντιπολίτευση, ο σύριζας δεν ξεμυτάει από την πόλη για να μην διακόψει το αντάρτικο στην πλατεία, ο καρατζαφερικός δεν βγαίνει από το διαμέρισμα για να μην τονε βιάσουν οι αλβανοί, ο οικολόγος πράσινος δεν ευκαιρεί για διακοπές διότι έχει να καλλιεργήσει τα μπρόκολα στην ταράτσα, για δε τον καπακάπα καλύτερα να τον επείς μαλάκα, παρά να διανοηθεί να στερήσει την ψήφο-χαστούκι στην αστική δημοκρατία των ιμπεριαλιστών. Άρα; Έξυπνος άνθρωπας είσαι, πουτ του-εντ-του τουγκέδερ: ποιοι ήτανε που πλημμυρίσανε τις παραλίες; Οι νεοδημοκρααααααάτες! Που τελοσπάντων -σύμφωνα με το Σαμαρά- δεν έχουν απωλέσει το ψυχολογικό δέσιμο με το κόμμα και που να τους ξηλωθεί το καλό τους μπανιέρο, δεν δέχονται να ψηφίσουν κάτι άλλο. Γι’ αυτό πήραν το πρώτο πλοίο της γραμμής για Πάρο και για Νάξο, τον αέρα μου ν’αλλάξω.

Συμπέρασμα δεύτερο: η κυβέρνηση αποφάσισε να τρέξει. Καλά δεν είναι και η Πατουλίδου (σίγουρα), δεν θα σπάσει και το κοντέρ, αλλά ένα πιο γοργό βάδισμα μπορεί να το επιτύχει. Άλλωστε έξι χρόνια τώρα ήταν στην προπόνηση και στο ζέσταμα, τώρα ήρθε η ώρα να δούμε την καλύτερη Ελλάδα της διαφήμισης. Μέσα στο καλοκαίρι έχει να συντελεστεί μία κοσμογονία: ως το Σεπτέμβριο θα ζεις σε άλλη χώρα λέμε. Θα έρχονται οι Δανοί και οι Σουηδοί και θα μας μελετάνε τόσο καλοί που θα’μαστε. Τα ψέματα τελείωσαν: το κράτος επανιδρύεται οριστικά. Τα φροντιστήρια κλείνουν και η παιδεία φινλανδοποιείται με τους νέους (πρώην παπαγαλάκια της αποστήθισης –σ.σ. εδώ η νουδού σου κλείνει το μάτι με τη διαφήμιση πολλαπλών αναγνώσεων) να ασχολούνται πλέον με την καλλιέργεια των προσωπικών τους δεξιοτήτων και με έμφαση στη χρήση της τεχνολογίας: αγόρια-κορίτσια θα συμμετέχουν σε γυμναστικές επιδείξεις με κορίνες και στεφάνια, διαγωνισμούς εργόχειρου, μελέτη βιβλίων οικοκυρικής γραμμένα από τη Βέφα και φουλ στο υποκοριστικό (π.χ. «φίλες και φίλες μαθητές, ψιλοκόβουμε τη ντοματούλα, προσθέτουμε τον ανιθούλη, βάζουμε δύο φούχτίτσες αλατάκι κ.λπ.») το προσεγμένο τους styling θα επιμελείται ο Χάρης Σιανίδης ενώ ένα διώρο τη μέρα θα αφιερώνεται αποκλειστικά στην εκμάθηση ρώσικων, τιμής ενέκεν στη μεγάλη επιτυχία του πρωθυπουργού μας κυρίου Κώστα Καραμανλή για τον αγωγό (που ΘΑ ενώνει κάποτες) Μπουργκάς και Αλεξανδρούπολη όταν τα παιδιά αυτά θα είναι πλέον 30 ετών. Τα νοσοκομεία δεν θα θυμίζουν πλέον σίνερι από τη Νύχτα των Ζωντανών Νεκρών, αλλά θα αστράφτουν φόρτε κάζα με χαρούμενες συναισθηματικές νοσοκόμες Γκρέις Ανάτομι και γιατρούς Τζορτζ Κλούνεϊ που θα σε καταγγέλλουν στις αρχές αν τολμήσεις να τους χώσεις φακελάκι στην τσέπη. Τα δημόσια ταμεία, οι εφορίες και οι πολεοδομίες θα λειτουργούν είκοσι τέσσερις ώρες το 24ωρο και οι υπάλληλοι θα πληρώνονται το μισθό τους μόνο εάν συγκεντρώσουν θετική ψήφο από τουλάχιστον εκατό ικανοποιημένους από την εξυπηρέτηση πολίτες –δεν θα προλαβαίνεις να μπεις σε δημόσια υπηρεσία και νάσου τα σιροπιαστά, νάσου οι ευγένειες, νάσου τα πιστοποιητικά! Τα δημόσια έργα θα επιταχυνθούν και το χέρι του Καραμανλή θα πάθει αγκύλωση από το να κόβει συνεχώς κορδέλες σε νέους σταθμούς του μετρό, σήραγγες, λιμάνια, αεροδρόμια, αγωγούς, φράγματα, γιοφύρια, πάρκα, δρόμους, σχολεία και νοσοκομεία. Οι εξονυχιστικοί έλεγχοι στην αγορά θα οδηγήσουν σε πτώση των τιμών, οι έμποροι θα σου κάνουν από μόνοι τους παζάρια για να πάρεις τα καλούδια τους φθηνότερα και τα καρτέλ θα αυτοδιαλυθούν από το φόβο τους που θα δουν τέτοια κυβέρνηση αποφασιστική απέναντί τους. Ένα ολοκληρωμένο πλαίσιο οικολογικής πολιτικής θα κάμει την Ελλάδα πιο πράσινη και από τον Αμαζόνιο, με εξωτικούς παπαγάλους (σ.σ. άλλη ανάγνωση της διαφήμισης) να τιτιβίζουν χαρούμενοι στις φυλλωσιές της Πατησίων και καμηλοπαρδάλεις να σουλατσάρουν στη Βουκουρεστίου (ανάμεσα στον Πρετεντέρη και τον Αιμίλιο Λιάτσο που συχνάζουν εκεί) και να μασουλάνε φύλλα από τις κατάφυτες ταράτσες του Κολωνακίου. Τέλος οι πολιτικές ενσωμάτωσης και ελέγχου των μεταναστών αλλά και τα μέτρα στήριξης των μειονεκτούντων θα επιφέρουν την πολυπόθητη κοινωνική ευταξία θέτοντας τέλος στην παραβατικότητα του περιθωρίου: σύντομα θα δούμε τον πρώτο αλβανό αστυνομικό, τον πρώτο ρουμάνο κοσμηματοπώλη, τον πρώτο πακιστανό μεγαλοδικηγόρο, την πρώτη μολδαβή καθηγήτρια βιοχημείας στο Αριστοτέλειο (να χειροτονείται από τον ίδιο τον Ψωμιάδη). Σε μία κοινωνία ισότητας και ευημερίας. Νούδου!

Άχου το μωρέ! Να σου πω: ντοντ χολντ γιορ μπρεθ. Θα ψιλοβαδίσουν γρηγορότερα είπαμε, κόψε τη μολδαβή από την εικόνα.

Συμπέρασμα τρίτο: Εκτός από τον Εξολοθρευτή, φέτος το καλοκαίρι ζούμε και το σίκουελ «ΠΑΣΟΚ: ολική επαναφορά» -και κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα ποιο εκ των δύο σε τρομάζει περισσότερο: το ρομπότ ή ο γιωργάκης; Ο οποίος Γιωργάκης πρέπει να εκπληρώσει την προφητεία («κάθε γενιά και ένας πρωθυπουργός») που σημαίνει ότι το γκάου ήρθε για να μείνει. Με τη συγκεκριμένη κυβέρνηση της Νουδού, το ΠΑΣΟΚ θα έπρεπε κανονικά να χτυπάει τουλάχιστον 89% παραπάνω μερίδιο αγοράς, αλλά ο Γιωργάκης δεν θέλει να πάρουν αέρα τα μυαλά της Ξενογιαννακοπούλου και το παίζει χλιαρός. Η συστοιχία του Ερμή με τον Άρη και του Λαμπράκη με τον Μπόμπολα φαίνεται εξαιρετικά ευνοϊκή στο ζώδιό του και σύντομα θα τον εδείς να βολτάρει με το ποδήλατό του στην αυλή του Μαξίμου. Εξού και οι φύλακες έχουν αρχίσει να μετακινούν τις γλάστρες.

Συμπέρασμα τέταρτο: Τα μικρά κόμματα έχουνε πλάκα. Το κουκουέ χρειάζεται επειγόντως χαλάουα: όλο αυτό το μουστάκι, το αμπέχονο και το κοκάλινο γυαλί πρέπει κάπου να ξεσπάσει. Δες ας πούμε τη Λιάνα: χάλια τα νεύρα της! Να φταίει που η απαγόρευση του τσιγάρου από 1ης Ιουλίου θα αφορά και τα τηλεοπτικά πλατό και θα αναγκάζεται να φουμάρει όσο διαρκεί το τρέιλερ; Δεν ξεύρω! Ας της δώσουνε επιτέλους σε ένα πάνελ την Παπακώστα, να εκτονωθεί. Στο Σύριζα κυριαρχεί το mood μαραμένα τα γιούλια κι οι βιόλες, με τον Αλέξη και τον Αλέκο να πληρώνουν ο ένας τον άλλον. Το κόμμα (και αυτό είναι overstatement, για το Σύριζα μιλάμε!) συνειδητοποίησε ότι ο κόσμος των Εξαρχείων και η lifestyle αριστερά -που διαβάζει τον Οδηγητή και το Cosmopolitan ταυτόχρονα- είναι πολύ μικρό σέγκμεντ της κοινωνίας και θα επιχειρήσει ανοίγματα σε άλλες ευπαθείς κοινωνικές ομάδες όπως οι χεβιμεταλούδες αγρότισσες, οι gay φορτηγατζήδες, οι ανάπηροι χειρούργοι κ.λπ. Ο ΛΑΟΣ έχει επιβάλει τη δική του μπάουχαους αισθητική και το Τηλεάστυ (πρώην telecity για όσους θυμούνται) θα φιλοξενεί πλέον τις τοποθετήσεις του ευρωβουλευτού Πλεύρη για την ανάγκη υιοθέτησης των αρχαίων ελληνικών ως επίσημης γλώσσας της ευρωπαϊκής ένωσης (γκούχου-γκούχου, «ενώσεως» ήθελα να πω), την αντικατάσταση του «Ε.Ε.» με το «Έψιλον» των Δελφών και άλλα αρχαιοπρεπή. Τέλος και μετά την επιτυχία των αουτσάιντερ Οικολόγων Πρασίνων, πολλά άλλα μικρά κόμματα (όπως εκείνο του Μάνου και εκείνο του Παπαθεμελή) σκέφτονται να μετονομαστούν σε Οικολόγους Πορτοκαλί, Οικολόγους Κίτρινους και Οικολόγους Μενεξεδί. Ενδεχόμενη κάθοδος της κυρίας Μοιραράκη ως Οικολόγας Μπορδοροδοκόκκινης (με σήμα τη μπουχάρα) αναμένεται πάντως να ταράξει εντόνως τα πολιτικά ύδατα.

Ουφ, τέλος! Ευρωεκλογές ήτανε και πάει! Και τώρα που τελειώσαμε και με αυτό, μπορούμε επιτέλους να αφοσιωθούμε στα πραγματικά σοβαρά γεγονότα αυτού του καλοκαιριού: τα βραβεία του MAD και το γάμο του μπουμπούκου.

Αλήθεια, εσύ έχεις ραφτεί;

Δευτέρα, 8 Ιουνίου 2009

Ευρω-πάμε όλοι μαζί, σεεεεε μια παραλί-α!


Ψιτ!

Σε εσένα μιλάω. Το ηλιοκαμμένο σέξι μωρό.

Καλά πόσες ώρες καθόσουν στον ήλιο; Έφυγες στο λευκό σου, γύρισες Τζερόνιμο, απόγονος των Σιου. Ήπιες το φραπεδάκι σου; Σκέτο με λίγο γάλα -δεν είμαστε για τσάμπα θερμίδες τώρα που εκτιθέμεθα στις παραλίες. Έπαιξες τη ρακέτα σου; Μηδέ ο Αγκάσι είσαι, μηδέ η Ναβρατίλοβα -αλλά την εκσφενδονίζεις την μπαλίτσα, τη χειρίζεσαι τη ρακέτα, το μανουβράρεις το σερβίς σου! Έφαγες και κάνα παγωτό; Εντάξει μωρέ δεν πειράζει: κολύμπησες κιόλας, ό,τι πήρες-το-χασες. Καλοκαίρι χωρίς κορνέτο της άλτζιντα, γίνεται; Άκουσες και τα μπιτάκια σου στο μπιτς μπαρ; Ρούφηξες και το κοκτέιλ πεπόνι με μοσχοκάρυδο; Μη μου πεις ότι ανέβηκες και στην εξέδρα και κούνησες τον πωπώ σου ρυθμικά στο "παραπαπα-πα-ρα παρά πολύ" του Τσαλίκη! Πήρες και το τηλέφωνο από το γκομενάκι που σε καλοκοίταζε από την απέναντι ξαπλώστρα; Καλά εσύ πέρασες τέλεια, δεν το συζητώ. Θεός!

Το περίμενες πως και πως αυτό το τριήμερο. Ναι, το έχω τσεκάρει κι εγώ το ημερολόγιο: από το Πάσχα μέχρι την 28η Οκτωβρίου, άλλη αργία τσου. Πέφτει και η Μεγαλόχαρη Σάββατο, θαύμα μην περιμένεις φέτος! Γκάζωσε και ο Ιούνης με τις ζέστες, ευκαιρία βρήκες, την έκανες. Άλλωστε τι θα έχεις να θυμάσαι από τη ζωή: διακοπές, γκομενάκια, ξύδια και ξαπλώστρες. Αυτά μένουν. Ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε.

Θέλεις να σε ξενερώσω; Άκου εικόνα.

Κυριακή πρωί. Όχι και τόσο πρωί. Κατά τις έντεκα με δώδεκα. Φοράω τη βερμούδα μου, βάζω αντηλιακό (καίει ο ήλιος και εντός των τοιχών), γυαλιά ηλίου και ταυτότητα στα δόντια. Φθάνω στο σχολείο μου -που όπως ξεύρεις δεν έχω χειρότερο- και ψάχνω να βρω το εκλογικό μου κέντρο. Ναι ρε, είχαμε εκλογές εχθές! Δεν πήρες πρέφα, γιατί και με τον Τσαλίκη στη διαπασών, που μυαλά για κάλπες; Κοιτάζοντας την αυλή του σχολείου, παρατηρώ πολλά λάθη στην εικόνα: οι μπασκέτες είναι και πάλι ξηλωμένες, οι τοίχοι είναι γραμμένοι με ποδοσφαιρικά συνθήματα και παντού βλέπεις γριες. Και θα μου πεις, τα δύο πρώτα είναι αναμενόμενα -μη σου πω ότι ο ευπρεπισμός δεν ταιριάζει στο χώρο και θα σου έκαμε ένα μπλιαχ ο μονόχρωμος ο τοίχος και τα διχτάκια.

Αλλά τόση γρια, ούτε σε κοπή πίτας του καπή μενιδίου με καλεσμένο το Γιάννη Βογιατζή. Μία αλλαφιασμένη γριά είχε πιάσει καρεκλίτσα και καθόταν κάτω από τη μπασκέτα, άλλη γριά την είχε αράξει στα σκαλάκια και ρουφούσε με μανία μία γκαζόζα, δύο γριες είχαν σταθεί σε ένα περβάζι και τρώγανε κάτι σάντουιτς που είχανε βγάλει από τις τσάντες τους, μία άλλη χοντρή είχε πλευρίσει ημιλυπόθυμο από τη ζέστη αστυνομικό και τον ερώταγε αν είναι παντρεμένος, διότι η κόρη της η Κωτσούλα είναι σπουδαγμένη, ξεύρει να φτιάνει παπουτσάκια κι έχει το κατιτίς της στην άκρη (αυτό συνοδευόταν με αγκωνιά και κλείσιμο του ματιού).

Άλλες γριες ανεβαίνανε αλά μπρατσέτα τα σκαλάκια (στάσου μαρί! στάσου, να πάρω μίαν ανάσα! αχ, αυτό το πόδι, με πεθαίνει σήμερα!), άλλες αδειάζανε την τσάντα τους πάνω στα θρανιά για να βρουν την ταυτότητά τους, άλλες έψαχναν τα γυαλιά τους για να διαβάσουν τους πίνακες με τα εκλογικά τμήματα και άλλες που εντέλει τα κατάφερναν να φθάσουν στην κάλπη, ξεκίναγαν τις απορίες: γιατί δεν έχετε στυλά μέσα στα παραβάν; τι μου τα δίνεις καρδούλα μου όλα ετούτα τα χαρτιά, έχω εγώ από το σπίτι μου σημειωμένο το Γιώργο μας τον Καρατζαφέρη. Αν δεν υπογράψω δεν πάω πουθενά, μετά θα λέτε δεν ψήφισα και θα μου κόψετε το ΕΚΑΣ -τα λέει ο Αυτιάς κάθε πρωί. Εσύ αγορίνα μου, δουλεύεις κάπου; -ψάχνει και ο εγγονός μου δουλειά, ούτε ντελιβεράς δεν βρίσκει. Ποια είμαι; Εσύ ποιος είσαι;

Αυτό δεν ήταν εκλογές. Προσκλητήριο του Χάρου ήταν! Όλες οι ένα-πόδι-στον-αντίπερα-κόσμο, αποφασίζαν για τον εδώθε κόσμο και με μεγάλη συνέπεια. Κι εσύ; Που είπαμε ότι ήσουν εσύ; Αχ, εκείνη την ώρα εσύ άλλαζες πλευρό στην ξαπλώστρα για να πετύχεις το ομοιόμορφο του κόπερτον. Έπαιρνες τον υπνάκο σου με το καπελάκι κατεβασμένο ως τη μύτη και την αλμύρα να σου τρώει τα πόδια. Έχωνες τις γόπες μέσα στην άμμο και στερέωνες με πετρούλες την ομπρέλα που συνεχώς έπαιρνε μία κλίση.

Την ίδια κλίση που έχει πάρει η οικονομία. Πτωτική. Την ίδια κλίση που έχει πάρει και η απασχόληση. Καθοδική. Σιγά μην περιμένεις εμένα να σου τα πω. Τα ξεύρεις, τα σχολιάζεις, τα γκρινιάζεις καθημερινά. Οι δουλειές που δεν βρίσκεις, τα προϊόντα που δεν μπορείς να αγοράσεις, το κράτος που δεν έχεις, οι πολιτικοί τους οποίους δεν μπορείς να εμπιστευθείς, η παιδεία που δεν σου εξασφαλίζει το μέλλον, τα χρέη που υποθηκεύουν το παρόν σου, η φύση που ξεφωνίζει καταρρέουσα, η ασχήμια που έχει κυριαρχήσει στη (δημόσια) ζωή σου.

Ψιτ!

Σε εσένα μιλάω. Το ηλιοκαμμένο σέξι μωρό.

Αύριο το πρωί που θα γυρίσεις στο γραφείο, στο πανεπιστήμιο, στο δρόμο θα σε παρακαλέσω να μείνεις θεματολογικά στο πόσο όμορφα πέρασες αυτό το τριήμερο. Και να μην βγάλεις άχνα για τις εκλογές, για τα προβλήματα που συσσωρεύονται, για τους πολιτικούς που σε πληγώνουν.

Θα ήθελα να σε παρακαλέσω -όσο πιο ευγενικά μπορώ- να βγάλεις το σκασμό.

Και μη μου πεις "έλα μωρέ, αφού όλοι ίδιοι είναι και τίποτα δεν αλλάζει". Ξεύρεις κάτι; Σε αυτή τη χώρα δεν μου φταίει ούτε ο Κωστάκης που βουλιάζει, ούτε ο Γιωργάκης που αλλάζει. Μου φταις ΕΣΥ.

Δευτέρα, 1 Ιουνίου 2009

Coraline

Έχεις δίκιο. Από την Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων έως το Λαβύρινθο του Πάνα και από το Spirited Away έως τη Νάρνια, η κατηγορία «ανάλαφρη παιδίσκη βρίσκει μυστική πόρτα σε σουρεάλ πραγματικότητα» έχει πολυφορεθεί. Εντούτοις είναι μία κατηγορία που σου αρέσει, διότι κάθε φορά διακατέχεσαι από την ίδια ηδονιστική περιέργεια για το τι κουμάσια κρύβονται πίσω από τη ντουλάπα ή μέσα στο λαγούμι ή κάτω από την καταπακτή: υστερικές μάγισσες; αποτυχημένοι σαλτιμπάγκοι; κομπλεξικοί ασχημάντρες; ο Άγιος Βασίλης; η Λέλα Κατσιβέλα;

Πιστή στην παράδοση του "τρυπώνω εκεί που δεν με σπέρνουν", η βαριεστημένη πιτσιρίκα Coraline ανοίγει το πορτάκι σε μία εναλλακτική βερσιόν της ζωής της όπου η εναλλακτική μαμά φτιάχνει πουτίγκες, ο εναλλακτικός μπαμπάς ασχολείται με την κηπουρική και όλα μοιάζουν να βγήκαν από καταγέλαστη διαφήμιση του Βιτάμ. As if! Eκεί που ετοιμάζεσαι να φωνάξεις "ΜΕΙΝΕ CORALINE ΣΤΗΝ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΓΙΑΤΙ REAL LIFE SUCKS", μετατρέπεται το όνειρο σε εφιάλτη και αποκαλύπτεται το πραγματικό πρόσωπο της δόλιας μάγισσας που θέλει να παγιδέψει την ανυποψίαστη κορασίδα σε έναν κίβδηλο παράδεισο (πόσο γλαφυρός γίνομαι άμα θέλω όμως; ρισπέκτ; όχι πες!). Εδώ είναι το σημείο που κι εσύ στραβομουτσουνιάζεις καθώς συνειδητοποιείς ότι εναλλακτικές πραγματικότητες δεν υπάρχουν και αύριο θα πας γραφείο. Με το τρόλεϊ γαμώτι μου.

Στην προτείνω; Ναι, αν έχεις ταξιδιάρικα μυαλά και σου αρέσουν τα σκοτεινά παραμύθια. Ναι, αν γουστάρεις την τιμ-μπαρτόνια αισθητική και είσαι πρόθυμος να αφεθείς σε ένα υπερθέαμα με animated μαριονέτες. Όχι, σε κάθε άλλη περίπτωση -για να μην έχουμε και παρεξηγήσεις.

Βαθμός: 6 (καλύτερο από τον Χριστουγεννιάτικο Εφιάλτη και από τη Νεκρή Νύφη -και ως ουσία και ως τεχνική και ως αισθητικό αποτέλεσμα!)

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts