Πέμπτη, 30 Ιουλίου 2009

That's how she became the Nanny!

Αν νομίζεις ότι μεγαλώσαμε μόνο εγώ κι εσύ, χιουτζ μιστέικ. Και η Φραν την απέκτησε τη ρυτίδα της αλλά δες πόσο της πάει! Μπορεί να την έχεις δει στο Μέγκα, να την έχεις ξαναδεί στην επανάληψη, να την έχεις φάει στη μάπα ως Λεκάκη, να την έχεις ξαναφάει κι αυτήν στην επανάληψη, αλλά έλα και πες μου αν μπορείς να βρεις μέσα στο ντάλα καλοκαίρι κάτι άλλο στην τηλεόραση που να μην σε οδηγήσει στην απόγνωση. Άντε να σου εξαιρέσω τον Αλ Μπάντι και τον Τόνι Μισέλι στο Μακεδονία τιβί.

Τώρα ειλικρινά: ακόμα και μέσα από τη φωτό, δεν νομίζεις ότι ακους το γέλιο της; Κρίπι λέμε!

Τρίτη, 28 Ιουλίου 2009

Φάε τη σκόνη του Μπερλου-σκόνι

Εχθές το βράδυ που γύριζα για κάτι δουλειές στο Μπέβερλι Χιλς, μ'έπιασε μία δίψα και μπήκα σε ένα μπαράκι να πιω μια γκαζόζα. Και ποιον είδα; Τον Τζορτζ με τον Μπραντ να έχουν καθίσει ωσάν τις χήρες σε ένα απόμερο τραπεζάκι και σε πληροφορώ από πρώτο χέρι ότι είχανε γίνει σκνίπες, τέτοιο χουνέρι που τους έλαχε! Διότι τι να τα κάμεις τα γυμναστήρια, τα σιξ-πακ, τα θεληματικά πηγούνια και τους γοητευτικούς κροτάφους; Το σταφιδέ είναι το νέο σέξι.

Νο Σίλβιο; Νο πάρτι!

Τους λυπήθηκε η ψυχή μου! Διότι αυτό που συμβαίνει στην Ιταλία δεν είναι σκάνδαλο, η δικαίωση του Αντρέα είναι. Ουχί μόνο τις απαυτώνει ο καβαλιέρε τις εικοσάρες, αλλά καθόπως μαθαίνεις από τους ηχογραφημένους διαλόγους, τους δίνει και συμβουλές τύπου "έτσι πρέπει να χαϊδεύεις", "έτσι πρέπει να στέκεσαι" και "έτσι πρέπει να κάθεσαι". Να μη μάθουν τα κορίτσα; Και κάθεται η ιταλίδα θείτσα κάθε βράδυ στο Ράι Ούνο να απολαύσει τις πομπές του -οχι θα σκάσει, σαν εσένα που τη βγάζεις με την επανάληψη της Πολυκατοικίας! Το μόνο για το οποίο σιχτηρίζω είναι που η δική μας πολιτική ζωή στερείται αυτής της ερότικα εσάνς και δεν θα ακούσουμε ποτέ τον Πρετεντέρη και την Τρέμη να διαβάζουν τέτοιους διαλόγους στο κεντρικό δελτίο!

Άσε που το φαινόμενο έχει βρει μιμητές και ανά την Ελλάδα! Ήρθε η ώρα να την πάρει την εκδικησή του ο συνταξιούχος του ΙΚΑ: αλλοδαπές και ημεδαπές καλλονές έχουν επιδοθεί σε γκομενότσαρκες στα καφενεία και στα καπή, στο δρόμο που χάραξαν οι ιταλίδες διδάξασες. Πρώτον, είναι τρέντι να έχεις έναν παππού. Δεύτερον, το μπλε χαπάκι τον έχει κάμει ντιζελάκι. Και τρίτον, ο παππούς έχει κάτι που δεν θα αποκτήσει ποτέ ο σημερινός τριαντάρης: σύνταξη!

Πόσο μπροστά είναι αυτή η Ιταλία;

Μπάρμαρα Γκουέρα: συναντηθήκανε τυχαία. Εκείνη: ένα τίποτα με καμπύλες. Εκείνος: ο Σίλβιο. Τον ερωτεύθηκε. Δεν την ένιαξε που ήταν πρωθυπουργός, καναλάρχης και μεγαλοβιομήχανος -όλοι έχουμε τα ελαττώματά μας! Και εβγατζής να ήταν θα τον είχε στήσει πάνω στο ψυγείο με τα παγωτά και θα τον είχε τρελάνει στα φιλιά. Και ταξιτζής να ήταν, θα του είχε τραβήξει το χειρόφρενο και θα τον έπνιγε στις αγκαλιές. Δεν συνεχίζω, έχεις εικόνα.

Μπάρμπαρα Ματέρα: συναντηθήκανε τυχαία. Εκείνη: ένα τίποτα με καμπύλες. Εκείνος: ο Σίλβιο. Από την πρώτη στιγμή που τον είδε, κάτι σκίρτησε μέσα της. Μπορεί προς στιγμή να έχασε τη μιλιά της (όχι το δέντρο, αυτό είναι με ήττα άσχετε), την αίσθηση του χρόνου, τη γη κάτω απ'τα πόδια της. Αλλά μέσα της ήξευρε καλά ότι ήθελε ένα πράμα και μόνο: να τον έχει δίπλα της.

Λετίτσια Νοέμι: δεν συναντηθήκανε τυχαία. Απλώς ο Σίλβιο βαρέθηκε τις Μπάρμπαρες που του είχαν πρήξει τα ούμπαλα και αποφάσισε να δοκιμάσει κάτι σε Λετίσια μπας και του βγει πιο τεφαρίκι.

Δευτέρα, 27 Ιουλίου 2009

Ακόμα και τα καλοκαίρια κάνει μοναξιές.



Υπάρχουν ακρογιάλια που δεν χαμογελούν τις Κυριακές
Νησιά που δεν υποδέχονται μακρινούς ταξιδευτές

Υπάρχουν ζωές που δεν ήταν γραφτό σου να τις ζήσεις
Πολύβοες ακτές που δεν θα καταφέρεις να προσεγγίσεις

Δέος σε πιάνει σαν μετράς από την άκρη του γκρεμού σου
Όσες ανάσες δεν φθάνουν για το μακροβούτι του μυαλού σου

Πατάς το γκάζι στους άδειους δρόμους της αφημένης πόλης
Υποτάσσεσαι στον ιδρώτα της μεσημεριάτικης ραστώνης

Αναφέρεσαι σε σένα που βαθιά μέσα σου γνωρίζεις
Πως ακόμα και τα καλοκαίρια κάνει μοναξιές [μα ελπίζεις]

Up, up and go!

Το ξεύρεις ότι είμαι παιδί της Μάρβελ: δώσε μου Σπάιντερμαν, Χ-μεν, Άιρονμαν, Χαλκ, Φαντάστικ Φορ και είμαι γιορς-φορέβα. Από την άλλη -ένα μυστήριο πράμα- η DC (η εταιρία που βγάζει το Μπάτμαν και το Σούπερμαν -πόσο γκάου είσαι;) δεν μου κάμει κούκου που να φορέσει η Γούοντερ Γούμαν τα πιο πρόστυχα βικτόριας σίκρετ που θα βρει στις εκπτώσεις. Τίποτα σου λέω, χαμπάρι!

Ως τη στιγμή που ανέλαβαν το Σούπερμαν η πένα του Grant Morisson και τα μολύβια του Frank Quitely (ναι, όπως λέμε Quite Frankly -το πιασες το λογοπαίγνιο στ'όνομά του, μία πάστα από μένα στο τρία!). Οι ίδιοι που πριν κάτι χρόνια πήρανε τους καταπονημένους X-men και τους κάμανε ανθρώπους (ή έστω μεταλλαγμένους). Το άγγιγμα του Μήδα λέμε: ό,τι πιάνουνε γίνεται χρυσό! Ε, το καταλαβαίνεις ότι είχα πλαντάξει περιμένωντας την παραγγελία μου από το Amazon. Η οποία μόλις έφθασε. Και αυτό που αισθάνεσαι στο μάγουλό μου είναι δάκρυ.

Και αφού αγάπησα το Σούπερμαν και τον τοποθέτησα στη βιβλιοθήκη μου να τον εβλέπω ν'αγαλλιάζει το μέσα μου, ο Γκραντ και ο Φρανκ έχουν βαλθεί να με κάμουν να αγαπήσω και το Μπάτμαν. Καλά άκουσες: το ένα νταϊνάμικ-ντούο ανέλαβε το άλλο και θα τα χώσω χοντρά στη DC, που δεν το ήλπιζα ποτέ μου.

Και πόσο κουλ σκατόφατσα έχει ο Ρόμπιν, πε-μου!

Σάββατο, 25 Ιουλίου 2009

Πόσες μύγες χάφτει ο χαμαιλέοντας;

Παίρνεις τον τύπο της φωτογραφίας, μία-χαρά-άνθρωπα (τον αναγνωρίζεις; όχι πες: τον αναγνωρίζεις;).

Του φοράς κουνουπογυαλιά, δαχτυλίδια, μενταγιόν, κίτρινη φόρμα και τον φωνάζεις Ali G. Του δίνεις εκπομπή στο Channel Four και τη δυνατότητα να θέσει αληθινά άστοχες ερωτήσεις σε διάφορους καλεσμένους -όπως "πώς ήταν η εμπειρία του να περπατάς στον ήλιο;" (στον αστροναύτη Buzz Aldrin) και "εντέλει ποιος σκότωσε τον JR" (στον πρώην διοικητή του FBI). Τον βάζεις επίσης να παίξει στο βιντεοκλίπ της Μαντάνα για να τον γνωρίσει και το ελληνικό κοινό.

Στη συνέχεια τον αφήνεις να καλλιεργήσει μουστάκι και φρύδι υπερκαυκασίας σαν αυτό που είχε μία θεια μου που γύρισε από την Τασκένδη (και δεν προλάβαμε να την παραλάβουμε από το τρένο, την τρέχαμε στα λέιζερλάιν). Τον φωνάζεις πλέον Borat και ενώ του είχες δώσει μπάτζετ 18 μύρια, σου γυρίζει μποξόφις 262. Και σου τσουβαλιάζει και την Πάμελα pro bono.

Αλλά επειδής η τρίχα ταιριάζει (μόνο) στο παραπέτασμα, του περνάς μία χαλάουα, του βάφεις το μαλλί πλατινέ, τον ντύνεις με καυτά πέτσινα σορτσάκια και του τεντώνεις τη βλεφαρίδα. Τώρα είναι αυστριακός φασιονίστας και γουοναμπί στάρ, τον φωνάζεις Bruno και τον αφήνεις να σχολιάσει με ένα δικό του κραγμένο τρόπο κοινωνικά προβλήματα που απασχολούν και τη Ράνια Θρασκιά όπως η θρησκειοληψία, η κακοποίηση παιδιών, το μεσανατολικό. Το χιούμορ παραμένει χοντροκομμένο, υπάρχουν φάσεις που θα έφθαναν τη γιαγιά-Κωτούλα στο εγκεφαλικό και κανείς δεν μπορεί να πει μετά βεβαιότητας αν θέλει να γελάσει ή να φρουμάξει: γεγονός που κατατάσσει την ταινία στην κατηγορία "το-βλέπεις-με-δική-σου-ευθύνη-μεγάλε".

Πάντως για να επιστρέψω και στις μύγες, είσαι στο δεκαπενθήμερο και το μποξόφις έχει τσιμπήσει τα 80 μύρια -ε κακό δεν θα το πεις! (τώρα θέλω πραγματικά να κάμεις σκρολ άπ και να ξαναπάς στην πρώτη φωτογραφία: μα είναι δυνατόν;)

Το πτηνό μινιμαλίζεται

Δεν ξεύρω αν το 'χεις καταλάβει αλλά όξω κάμει πυρακτωμένη κόλαση. Σαρανταδυό, σαραντατρείς. Πυρετός να'ταν, θα τα'χαμε κακαρώσει!

Εξού και θα με βρεις κλεισμένο στο σπίτι να πιλατεύω το μπλογκ -δουλειά δεν είχε ο Διάολος. Το κόνσεπτ είναι "μινιμαλισμός": τα γράμματα μεγάλωσαν (αφενός για να μη λες ότι σε στραβώνω και αφετέρου γιατί το πτηνό απευθύνεται και στην τρίτη ηλικία που είναι μία niche market ολόδική-του), οι φωτογραφίες από δώθε και στο εξής θα είναι τεράστιες, έχεις κουτάκι αναζήτησης να ανατρέχεις στα παλιά και προστέθηκαν διάφορες τσαχπινιές που θα ανακαλύψεις στην πορεία.

Α και να σου πω: αν δεν σ'αρέσει, σκέψου να βρεις κάτι θετικό να πεις.

Παρασκευή, 24 Ιουλίου 2009

Τσοκοτσόκο ή φικιφίκι;

Η δίψα σου για σοβαρές στατιστικές είναι ακόρεστη κι επειδής ο Πρετεντέρης είναι σε διακοπές, πάρε να'χεις φακτς για να εντυπωσιάσεις το παρεάκι.

Στο δίλημμα τσοκοτσόκο ή φικιφίκι, ο Έλληνας επιλέγει φικιφίκι διότι αφενός το τσοκοτσόκο παχαίνει και αφετέρου το φικιφίκι δεν λιώνει στον ήλιο. Και ουχί απλώς το επιλέγει, αλλά του δίνει και καταλαβαίνει -λίγο παραπάνω και θα μας έβγαζε κάνα μάτι. Είναι τυχαίο που η μόνη στατιστική στην οποία δεν πατώνουμε είναι το κουτούπωμα; Να στο πω αλλιώς: είναι τυχαίο ότι πατώνουμε σε όλες τις υπόλοιπες; Φουντ φορ θοτ (αν έχεις χρόνο, ανάμεσα στα φικιφίκι σου).

Σύμφωνα με τα στατιστικά ο ελβετός την τομπλερόνε την τρώει, ο βραζιλιάνος τη γλείφει. Ο ιταλοσπανός και ο πολωνός τη σοκολάτα την έχουν για να αλείφουν το γκομενάκι, ενώ και ο ολλανδός με τον καναδό το κιτκατ το κάμουν στο κρεβάτι.

Η μεγάλη όμως έκπληξη είναι ο κινέζος που βεβαίως σοκολάτα δεν έχει, αλλά το φικιφίκι πάει σύννεφο. Σου λέει στο Πεκίνο "ψιτ" κάμεις, πέφτει ο κιτρινιάρης κατάχαμα κι αρχίζει και σου τρίβεται. Υπάρχουν και πολλές τοπικές στάσεις όπως ας πούμε το σαγκάη-εξπρές για τον βιαστικό τον κινέζο, το χονγκ-κινγκ-κόνγκ για τον προικισμένο κινέζο, η στάση "σινικό τείχος" για πολλούς κινέζους μαζί κ.λπ. Και στο κάτω-κάτω τι νομίζεις ότι κάνανε 55 μέρες στο Πεκίνο;

Για τα βρετανά τα ξεύρεις, μην το κάμουμε θέμα. Μεγάλη πίκρα: ο Κάρολος ας πούμε όλη μέρα με τη τσουγκράνα στον κήπο, πού να βρει χαρά η Καμίλα; Έχει τσακίσει τα φερέρο ροσέ. Το ίδιο και ο γερμανός με τον αυστριακό: στην αγρανάπαυση η Λιλή Μαρλέν. Τώρα καταλαβαίνεις γιατί κατέλαβαν την Πολωνία: έβλεπαν τα πολωνά που απαυτώνονταν και λυσάγαν από τη στέρηση.

Τέλος στο φτου-μακριά-'πο-μας, στην πινέζα του πίνακα, στο αντιπέρα της απόλαυσης, βρίσκεις μόνο κι έρμο το γιαπωνέζο: ούτε τσοκοτσόκο, ούτε φικιφίκι. Επειδής έξυπνος άνθρωπας είσαι, το συνδυάζεις με την τάση πέφτω από το παράθυρο, κάμω χαρακίρι, έχετε γεια γκέισες, αφιέρωμα στον κουροσάβα, του καμικάζι η καρδιά είναι μία άβυσσος κ.λπ.

Εσύ πόσες σοκολάτες έφαγες σήμερα;

Πέμπτη, 23 Ιουλίου 2009

Σου αρέσει να διαβάζω

Καλό το μπιριμπίρι αλλά επειδής το πτηνό ανήκει στη συνομοταξία "κουλτουρόπουλα τα πχιοτικά" είναι καιρός για ένα νέο αφιέρωμα στο βιβλίο. Δεν θέλω μουχφ και κόψε τα θα-περιμένω-να-βγει-η-ταινία διότι για τις συγκεκριμένες επιλογές ένα έχω να σου πω: ντοντ χολντ γιορ μπρεθ!

Άλλωστε ακόμα και να μην είσαι της κουλτούρας, μην βλέπεις το βιβλίο αποκλειστικά ως ανάγνωσμα. Μπορεί να θέλεις ας πούμε ένα κάτι για να ακουμπήσεις πάνω στο μίνιμαλ τραπεζάκι νεοσέτ. Ή ίσως το πάρεις στην παραλία για ξεκάρφωμα ώστε να κοιτάς ανενόχλητος τα γκομενάκια. Για να μην μιλήσω για την ντουλάπα με τα απορρυπαντικά στο μπαλκόνι που της έσπασε το ένα πόδι και γέρνει εδώ και τόσους μήνες!
Λοιπόν ξεκινάμε:
Αν είσαι μπαμπουίνος και βλέπεις φαντάσματα, τότε το "Baboon Metaphysics" είναι το κατάλληλο βιβλίο για σένα. Νεκροί μπαμπουίνοι που επιστρέφουν από τον τάφο, μπανάνες που αιωρούνται, φοινικόδεντρα που αλλάζουν μυστηριωδώς θέση, πιθήκια που κάνουν τραπεζάκι και μιλούνε με την Τσίτα του Ταρζάν και άλλα κρίπι φαινόμενα σε αυτό το αποκαλυπτικό βιβλίο που έχει οδηγήσει πολλούς μπαμπουίνους στον ψυχίατρο και τον Χαρδαβέλα στη ζούγκλα (ή μήπως τ'αντίθετο;).

Για την απλή, καθημερινή μαϊμού υπάρχει και το βιβλίο-οδηγός "How monkeys see the world" γραμμένο προφανώς από εμπειρικές παρατηρήσεις μίας προβληματισμένης μαϊμούς που θέλει να μοιραστεί με όλες τις φίλες αναγνώστριες τα συναισθηματικά της αδιέξοδα. Έρωτες, φιλίες, οικογένεια, κατάθλιψη, επαγγελματικά, χωρισμός, τρίτη ηλικία: πώς αισθάνεται μία μαϊμού μπροστά στις προκλήσεις της καθημερινότητας; Η Άννα Δρούζα απαντά.

Αν θέλεις να δωρίσεις κάτι στη θεια σου την Ευλαμπία που μοιάζει με λιβελούλα ή τον φίλο σου τον Παναγιώτη που μικρό τον φωνάζατε ακρίδα, η κατάλληλη επιλογή είναι το "Insects are just like you and me. Except some of them have wings" της τεράστιας συγγραφέως Κουζαλί Μανικαβέλ με τ'όνομα. Και μπορεί να συμφωνήσεις μεν ότι πολλοί εκεί έξω μοιάζουν με έντομα, αλλά η εμπειρία, μου έχει διδάξει ότι θα πρέπει να είσαι προσεκτικός: το γκομενάκι μπορείς να το φωνάζεις "ζουζούνα" και να το χαίρεται, αλλά την υπάλληλο στην εφορία δεν την λες κάμπια, παρόλο που έχει κεραίες.

Ένας οικογενειακός μας φίλος είχε τρακάρει μία φορά στην Εθνική με μία βάρκα (αλήθεια!). Εντάξει ήταν ρυμουλκούμενη από άλλο όχημα, αλλά ο μπαμπάς μου έχει προσθέσει το συμβάν στις όλ-τάιμ-κλασικ ανεκδοτολογικές του ιστορίες που θα διηγηθεί σε κάθε οικογειανειακό τραπέζι λίγο πριν το φρούτο. Για να αποφύγεις τη σύγκρουση με πλεούμενο και τη σχετική καζούρα, αρκεί να διαβάσεις τον χρήσιμο οδηγό "How to Avoid Huge Ships". Εκτός κι αν είσαι το παγόβουνο.

Κάποτες η Άντζελα είχε πει ότι της αρέσει να αγναντεύει από την Κρήτη τον Ατλαντικό Ωκεανό κι εσύ είχες γελάσει. Πάρε τώρα να διαβάσεις το βιβλίο "Versailles: the View from Sweden" να γελάσει και η Άντζελα μαζί σου. Διότι όπως θα μάθεις, το καλύτερο μέρος για να θαυμάσεις τις Βερσαλλίες είναι η Στοκχόλμη: κάθεσαι στη μέση της κεντρικής πλατείας, ανοίγεις το γκούκγλ έρθ και τσουπ νάτες οι Βερσαλλίες στο πανοραμικό τους. Εναλλακτικό βιβλίο στην ίδια σειρά: "Niagara waterfalls: the View from Pikermi, Attiki".

Τέλος για εσένα τον εξειδικευμένο φετιχιστή που τη βρίσκεις χαζεύοντας το τσουτσούνι της πεταλούδας, μία καλή επιλογή είναι το βιβλίο "Male Genitalia of Butterflies of the Balkan Peninsula with a Checklist". Που για να σου έχει και τσεκλιστ, φαντάζεσαι ότι η βαλκάνια η πεταλούδα την έχει μεγάλη. Μετά από αυτό το βιβλίο, έρχεσαι κι αναρρωτιέσαι μήπως είναι προτιμότερο να αφήσεις το παιδί σου να παρακολουθήσει το Βαθύ Λαρύγγι παρά να το πας στην Κοιλάδα των Πεταλούδων στη Ρόδο: τουλάχιστον στο Λαρύγγι, παρτούζα δεν παίζει. Επίσης συνειδητοποιείς γιατί οι θηλυκές πεταλούδες πετάνε σε ζινγκ ζαγκ.

Τετάρτη, 22 Ιουλίου 2009

The Hangover

Μάγκα μου αυτό είναι μεθύσι! Τελευταίο πράγμα που μπορείς να ακακαλέσεις είναι ότι έφθασες με τους τρεις κολλητούς σου για μπάτσελορ βραδιά στο Λας Βέγκας και κάνατε πρόποση στο γουόναμπι γαμπρό. Μετά πέφτει το κύκλωμα, καίγονται οι ασφάλειες του συνειδητού σου, δεν θυμάσαι Χριστό.

Την επόμενη ημέρα ξυπνάς στο υπερπολυτελές δωμάτιο του ξενοδοχείου και από αυτό που αντικρύζεις αρχίζεις να αναρρωτιέσαι μήπως σε έφτυσε κάνα τσουνάμι, μήπως επιβεβαιώθηκε η προφητεία του Χαρδαβέλα, μήπως τη ζεις τη συντέλεια θε-έ-μου, μήπως εκεί που κοιμόσουν πέρασε βρε αδελφέ ο τυφώνας Κατρίνα ή ο στρατός του Μόρντορ ή σύσσωμη η κυβέρνηση Καραμανλή: το μέρος είναι γης-μαδιαμ! Ρούχα πεταμένα στο πάτωμα, έπιπλα αναποδογυρισμένα, μία κότα να περιφέρεται αμέριμνη, ένα άγνωστο μωρό να σκούζει στη ντουλάπα και μία τίγρη να την έχει καταβρεί στην τουαλέτα δίπλα στο μπιντέ. Α και ο γαμπρός να αγνοείται! Και να ορκίζεσαι στα κοκκαλάκια της γιαγιάς σου της Θεώνης ότι δεν θυμάσαι τίποτα απ'όλα αυτά!

Γιατί να το δεις;

(α) Διότι θα πλαντάξεις στο γέλιο -εκτός κι αν πριν πας, έχεις χύσει πάνω σου την ξινίλα του γκρεϊπφρουτ. Χαλάρωσε, σιτ μπακ εντ ιντζόιτ.

(β) Διότι από το Leaving Las Vegas έως το Casino και από το Ocean's Eleven έως το (σκάσε!) Showgirls, δεν χορταίνεις να βλέπεις τις ξενοδοχειάρες, τις καζινάρες και τις γκομενάρες του Βέγκας. Θα με πεις σουπερφίσιαλ; Κοίτα-με πόσο δεν με ενδιαφέρει!

(γ) Διότι μετά τον Τζορτζ Στεφανόπουλος, την Ολυμπία Ντουκάκις, τη Νία Βαρντάλος και τη Μαρία Μενούνος, επιτέλους η ελληνοαμερικανική κοινότητα βγάζει ένα ορίτζιναλ ταλέντο. Τον λένε Ζακ Γαλιφιανάκη και δεν έχει καμία σχέση με τα γνωστά γαλακτομπούρεκα (ίσως τα τρώει). Σκαλίζει τη μύτη του και γουστάρεις, ξύνει τον πισινό του και γουστάρεις, υπάρχει ως φόντο και γουστάρεις. Θεός!

(δ) Διότι ρισπέκτ: στην ταινία παίζει ο Μάικ Τάισον! Και ένας ασιάτης γκάγκστερ ξαδέλφη του Μπιμπίλα. Και διότι θα μείνεις να απολαύσεις ως και τα τελικά κρέντιτς που θα σε γαργαλήσουν στην πατούσα.

Βαθμός: 8/10 (η κατηγορία "κόμεντι" αρχίζει να σαλεύει ξανά μετά από πολλά χρόνια)

Τρίτη, 21 Ιουλίου 2009

Τώρα δεν έχεις πραγματικά καμία δικαιολογία: πήγαινε παντρέψου!

Θα μου πεις ότι αυτά δεν γίνονται στο ρίαλ γουόρλντ και ίσως να'χεις δίκιο! Μα έλα πες μου πώς είναι δυνατόν να είσαι ένας καροτοκέφαλος, φακιδομούρης χλέμπουρας και να είναι καψουρεμένες μαζί σου μία μελαχροινή ζάμπλουτη σεξοβόμβα τύπου Πάρις Χίλτον (just call me Veronica) και μία ξανθιά νεξτ-ντορ καλλονή τύπου Σάντρα Μπούλοκ (just call me Betty). Δεν υπάρχει!

Αλλά σου'χω νέα: ο αιώνιος έφηβος Άρτσι παντρεύεται! Ναι-ναι, πολύ καλά το διάβασες: παντρεύεται! Και άντε τώρα να πείσεις εσύ τη μάνα σου ότι είσαι ακόμα πολύ μικρός για να βάλεις στεφάνι. Πάει και το τελευταίο επιχείρημά σου, σκόνη και θρύψαλλα να γίνομαι μαζί σου.

Τώρα το ερώτημα είναι ποια παίρνει! Την πλούσια χαζογκόμενα ή τη φτωχή-πλην-τίμια κουκλίτσα; Να στο θέσω σε πραγματικούς όρους. Είσαι ο χλέμπουρας. Σε πολιορκεί η τΖένη, κόρη του μεγαλοβιομήχανου Δενξέρωτιέχω και το Κατερινάκι κόρη του κυρ Θόδωρου που είχε την έβγα απέναντι. Είναι και οι δύο γκομενάρες. Η τΖένη κυκλοφορεί με γκάμπριο, το Κατερινάκι με το τρόλεϊ. Η τΖένη διαθέτει λάουντζ βίλα στη Μύκονο, πέντχάουζ στο Μανχάταν και σκάφος από δω μέχρι το Σύνταγμα. Το Κατερινάκι διαθέτει καλή καρδιά. Η τΖένη σου κάμει στη γιορτή σου δώρο ένα ρόλεξ και μία φεράρι ασορτί για να έρχεται να αναδεικνύεται το ρολόι. Το Κατερινάκι σού αγοράζει ένα σιντί της Χαρούλας Αλεξίου με κάρτα αλλαγής από το Μετρόπολις. Η τΖένη σου προτείνει να περάσετε το γουικέντ στο Λονδίνο για να δείτε συναυλίες και να κάνετε ψώνια. Το Κατερινάκι σου προτείνει να πάτε στο φεστιβάλ του Δήμου Πετρούπουλης να ακούσετε τον Παντελή Θαλασσινό.

Σου ξαναθέτω το ερώτημα: ποια νομίζεις ότι παίρνει ο Άρτσι;

Γκετ δε μάνεϊ εντ ραν. Όλα βγαλμένα από τη ζωή είναι.

Δευτέρα, 20 Ιουλίου 2009

Ξεύρω τι θες σε μία σχέση (αλλά επειδή δεν θα το βρεις, δώσε πώρωση στο πχιοτικό σεξ)

Επ'ευκαιρίας που έκλεισα τα (γκούχου γκούχου) τριάντα τρία, έκατσα και στοχάστηκα διάφορα ιμπόρταντ θέματα όπως τα συναισθηματικά μου, τα επαγγελματικά μου, το γκλόμπαλ γουόρμινγκ και τη μετακίνηση του Γιώργου Αυτιά στο Άλτερ.

Ξαφνικά με βρήκες στον καθρέπτη να ψάχνω άσπρες τρίχες (και όχι, δεν βρήκα! μη χαίρεσαι!). Στην ηλικία μου -μην την επαναλαμβάνουμε, έλα που δεν τη θυμάσαι!- οι γονείς μου είχαν ανοίξει σπιτικό και μου αλλάζανε πάνες. Άλλες γενιές θα πεις, δεν χρειάζονταν ένα ζίλιον πτυχία και το λαγοπόδαρο για να βρουν δουλειά -η ζωή ήταν πιο ξεκάθαρη τότες και η τηλεόραση είχε δύο κανάλια. Να το δεχθώ. Το επιχείρημα ΥΕΝΕΔ είναι πάντοτε ατράνταχτο.

Κάποιοι φίλοι μου -εντυπωσιακά λιγότεροι απ'ο,τι θα περίμενες- έχουν παντρευτεί και ξετυλίγουν παρόμοιο κόνσεπτ σε πιο μοντέρνες εκδοχές. Σε άλλους πετυχαίνει, σε άλλους χωρίζουν ήδη τα ντιβιντίς και την οικοσκευή και χωρίς να την έχουν ξεχρεώσει στον Κωτσόβολο. Υπάρχουν και πολλοί άλλοι που δεν. Οι σχέσεις είναι μπλα μπλα δύσκολες και είμαστε όλοι μπλα μπλα εγωιστές και μπλα μπλα ανασφαλείς και δεν αποφασίζουμε να μπλα μπλα μπούμε στη μπλα μπλα διαδικασία διότι μπλα μπλα. Μη λέμε τα ίδια, τα ξεύρεις.

Αλλά πραγματικά αναρρωτήθηκα: γιατί γαμώτι μου είναι τόσο δύσκολο να βρεις το σπέσιαλ σάμθινγκ που αναζητάς; Θα σου το αναλύσω επιστημονικώς γιατί σε ξεύρω που είσαι ακαντέμικ οριέντεντ. Λοιπόν υπάρχουν δύο πράγματα που ψάχνεις. Φόκους: ΔΥΟ!

Το πρώτο είναι το μένταλ ατράξιον. Θέλεις το γκομενάκι να ακούει Νένα Βενετσάνου, να έχει αγαπημένο Ταρκόφσκι, να διαθέτει κάρτα μέλους σε τουλάχιστον δύο reading clubs και να μη χάνει παράσταση του Μιχαήλ Μαρμαρινού-έλα-Παναγία-μου. Σε άνω επίπεδο, θέλεις να γουστάρει να βλέπει μαζί σου Μπαγκς Μπάνι και να μπορεί να εκτιμήσει το καρασπάνιο Uncanny X-Men #94 που έχεις συσκευασμένο σε ειδική ζελατίνα για να μη σκονίζεται. Αν κάμει πολλά από αυτά τότε έχεις αποκτήσει μπεστ φρέντ φορέβα. Αν κάνει όλα αυτά και εκπληρώνει το κριτήριο νάμπερ του (βλ.παρακάτω) τότε έχεις μπροστά σου σχέση ζωής, αγοράζεις άλμπουμ να βάλεις τις φωτογραφίες σας και πας να κλείσεις οικογενειακό τάφο.

Το δεύτερο κριτήριο είναι το φίζικαλ ατράξιον. Θέλεις το γκομενάκι να σε μπουκώνει στις τρυφεροαγαπησιάρικες αγκαλιές και όταν σου κάμει τα τσαλιμάκια του να στενάζει ο καναπές, το κρεβάτι, η πολυθρόνα -ή σε τσακίρ κέφι, γιατί όχι και το τραπέζι της κουζίνας, το σκρήνιο, ο νεροχύτης, το πλυντήριο, το ψυγείο, το πιάνο, το σαμοβάρι. Αν κάμει πολλά από αυτά -εντάξει κι ας μην πετυχαίνει το σαμοβάρι- τότες έχεις αποκτήσει f-buddy και ήρθε επιτέλους η ώρα να δεις το ντιβιντί Κάμα Σούτρα που είχες πάρει με την Εσπρέσο, για να κάμεις βρε αδελφέ κάνα κόπι-πέιστ. Και για να μη λένε ότι δεν βλέπεις ποτέ τα ντιβιντί που παίρνεις με τις κυριακάτικες εφημερίδες.

Αν τώρα βρεις κάτι που να ακούει Νένα Βενετσάνου και να πετυχαίνει και το σαμοβάρι, τότε φίλε ρισπέκτ. Πάρε λουλούδια και σοκολατάκια, αγόρασε βέρες και κλείσε εκείνο το ξωκλήσι στη Σέριφο που είναι και τρέντι ο γάμος-εκδρομή να ταλαιπωρούνται όσοι σε αγαπούν. Ή που θα έχεις πετύχει το τζακποτ (οι πιθανότητες δεν ήταν ποτέ μαζί σου, αλλά πας ο μαλάκας και παίζεις) ή που θα έχει αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση για την προσγείωσή σου στην οικογένεια Αλ Μπάντι. Άδειο ψυγείο, τσιτωμένα μαλλιά, καθόλου σέξ.

Επειδής δεν θέλω να σε αφήσω με απορίες, για εσένα τον οπτικό τύπο, σου έχω και σχήμα. Να το εκτυπώσεις, να το κολλήσεις στο οργκανάιζερ σου, να έχεις να τσεκάρεις.

Και σαν να μην έφθαναν όλα αυτά, πήγε και ο Αυτιάς στον Άλτερ. Και μετά μου λες ότι η ζωή δεν είναι άδικη.

Παρασκευή, 10 Ιουλίου 2009

Ice Age: Dawn of the Dinosaurs

Σους, ξεκινάει. Βάζω τα θρι-ντι γυαλιά. Βουλιάζω στο κάθισμα. Ρουφάω την κοκακόλα μου. Κι αρχίζω να γελάω. Πολύ. Πάρα πολύ. Μα πάρα πολύ. Δακρύζω λέμε. Κι άλλο. Σταμάτα, με πεθαίνεις! Γελάω. Δεν αντέχω άλλο. Χτυπιέμαι. Κοιλιά. Γέλια. Αχαχαχαχαχαχα!

Η γνωστή παρέα των θηλαστικών καταλήγει σε έναν υπόγειο ξεχασμένο κόσμο δεινοσαύρων και καλείται να περάσει των παθών της τον τάραχο προκειμένου να σώσει τον πανύβλακα βραδύποδα Σιντ, ο οποίος την έχει δει μαμά τριών μικρών τυρανόσαυρων και έχει μπλέξει βεβαίως στον κακό χαμό. Στον κακό χαμό όμως! Ο Σκρατ από την άλλη γνωρίζει μία θηλυκή σκιουρίνα και αντιμετωπίζει το δίλημμα που απασχολεί κάθε αρσενικό: μαμ ή κοκό;

Οι απίθανες εικόνες, τα εντυπωσιακά χρώματα, οι φάτσες και οι εξωφρενικά αστείες καταστάσεις συνθέτουν μία θεοπάλαβη εξτραβαγκάντσα. Που επιπλέον είναι γουάου τρισδιάστατη. Και σε χτυπάει σα χταπόδι στα οπτικά και λεκτικά gags προσφέροντάς σου αλλεπάλληλα laff-out-loud moments. Και το πιο σπουδαίο; Καταφέρνει να σε κερδίσει και ως στόρι και ως περιπέτεια και ως δράση.

Δεν το προτείνω απλώς. Το συστήνω. Τρέχεις.

Βαθμός: 8/10

Πέμπτη, 9 Ιουλίου 2009

About Farrah Fawcett

Θα μου πεις τώρα τα έμαθες εσύ για τη Φάρα; Κι αν όχι, γιατί το θυμήθηκες ύστερα από τόσες μέρες;

Δεν είναι θέμα κακών αντανακλαστικών (μικρόψυχε αναγνώστα): το πτηνό διαθέτει υψηλό αγουέαρνες θένκ γιου βέρι ματς. Είναι θέμα περίσκεψης. Το σκεφτόμουν αυτό το ποστ αλλά δεν το αποφάσιζα γιατί με τσαντίζουν οι εύκολοι επικήδειοι. Άσε που μας είχε πεθάνει και ο Μάικλ και έδωσα προτεραιότητα. Τέτοιος είμαι, αλλά με αγαπάς έτσι κι αλλιώς!

Άλλωστε το θέμα μου σε αυτό το ποστ δεν είναι ακριβώς η Φάρα Φόσετ (εντάξει κάνε μου μήνυση για τον παραπλανητικό τίτλο). Το θέμα μου είναι αυτό που έκανε τη Φάρα Φόσετ να μη θυμίζει σε τίποτα τη Φάρα Φόσετ.

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν γνωρίσει ποτέ τον καρκίνο. Κάποιοι εξ αυτών θεωρούν ότι δεν τους αφορά γιατί ακολουθούν κατά γράμμα τις συμβουλές του Vita και πίνουν καθημερινά ένα κοκτέιλ από δύο λεμόνια, τρία γκρέιπφρούτ και τρεις σπιθαμές βότκα (τα πρώτα δύο για τις βιταμίνες, τη βότκα για να ξεχάσεις την ξινίλα). Άλλοι απλώς φοβούνται να πούνε και το όνομά του -λες κι αν εξορίσεις τη λέξη θα ξορκίσεις και το δαιμόνιο. Πες το ρε μαλάκα, μην είσαι χέστης. Καρκίνο το λέμε και ξέρεις κάτι; Συμβαίνει. Ακόμα και σε Αγγέλους. Του Τσάρλι ή της διπλανής πόρτας.

Υπάρχουν τέλος και κάποιοι άλλοι που το έχουν ζήσει. Και για να "ζήσεις" κάτι σημαίνει ότι αυτό το κάτι συμβαίνει μέσα από την πόρτα του σπιτιού σου (δικός μου ορισμός). Είτε αφορά εσένα τον ίδιο, είτε το έτερον ήμισυ, τη μαμά σου, το μπαμπά σου, τον αδελφό, την αδελφή σου, το παιδί σου, τον παππού, τη γιαγιά, την παρακόρη Κορασόν από τη Μανίλα (δεν είμαι και μέσα στο σπίτι σου να ξέρω, κάνω γκέσινγκ να πιάσω όλες τις υποπεριπτώσεις).

Θα το παραδεχτώ και το κρίμα πάνω μου: η Φάρα ήταν μία ατάλαντη αμερικάνα χαζογκόμενα των 70ς. Μία σεζόν τηλεοπτικής σειράς, ένα καλοπληρωμένο πόστερ, ένα φέιμους χέρκατ και αυτά. Όταν εγκατέλειψε τους Άγγελους του Τσάρλι για να δοκιμάσει την τύχη της στο σινεμά, οι κριτικοί είχαν κατασπαράξει τις υποκριτικές της αδυναμίες, την άχρωμη φωνή της, το κενό της βλέμμα. Η Φάρα ήταν απλώς σέξι. Σε μία εποχή που σέξι ήταν το καυτό τζιν σορτσάκι, το καουμπόικο καπέλο και οι μπότες, το φουντωτό μαλλί, το κόπερτον μαύρισμα και οι ψεύτικες βλεφαρίδες.

Στις περισσότερες περιπτώσεις ο καρκίνος σε κλείνει στο καβούκι σου. Κατεβάζεις ρολά και παραδίδεσαι στη σκληρότητα μίας καθημερινότητας γιομάτης ταλαιπωρία και στην καρτερικότητα του τέλους. Και εδώ δεν έχει σημασία αν είσαι η Φάρα, η Σάρα ή η Μάρα. Σημασία έρχεται και αποκτά το κακό συναπάντημα.

Ναι, η ασθένεια είναι άτιμη. Το ξεύρω.

Σου κάμει όμως και μία αποκάλυψη.

Σου αποκαλύπτει πόσο έξυπνα έζησες τη ζωή σου ως εκείνη τη στιγμή.

Αν περάσεις τη δοκιμασία (και ανεξαρτήτως του αποτελέσματος) μέσα σε αγκαλιές, αν μπορείς να αναπολήσεις στιγμές από το παρελθόν σου που θα σπάσουν με χαμόγελα τα μανταλωμένα σου χείλη, αν έχεις αγαπήσει τις ασχολίες σου και νιώθεις υπερηφάνια και στοργή για τα όσα έφτιαξες, τότε θα βρεις τη δύναμη να παλέψεις με αξιοπρέπεια και να τον κοιτάξεις στα μάτια. Αυτόν ακόμα τον θάνατο.

"Ποτέ δεν αγάπησα και δεν θα αγαπήσω κάποιαν, όπως αγαπώ τώρα τη Φάρα" είπε ο Ράιαν (Ο'Νιλ) στο ντοκιμαντέρ που κατέγραψε τους τελευταίους μήνες της ζωής της. Το ντοκιμαντέρ που η ίδια επέλεξε να αποτελέσει το μέσο επικοινωνίας της με τον κόσμο. Και μετά εκείνος της πρότεινε να την παντρευτεί.

Η Φάρα δεν ήταν σπουδαία ηθοποιός.

Εδώ και περίπου ένα χρόνο δεν θύμιζε σε τίποτα το πόστερ. Εδώ και περίπου ένα χρόνο δεν μπορούσε να έχει το φέιμους χέρκατ. Εδώ και περίπου ένα χρόνο δεν ήταν καθόλου σέξι.

Αλλά ο Τσάρλι θα πρέπει να αισθάνεται υπερήφανος για τον Άγγελό του. Γιατί αγάπησε και αγαπήθηκε. Πάλεψε και θρυμμάτισε το καβούκι. Απέδειξε ότι η φωνή της διέθετε χρώμα και το βλέμμα της είχε βάθος. Το χρώμα και το βάθος του ανθρώπου που πέφτει έντιμα στη μάχη.

Δευτέρα, 6 Ιουλίου 2009

Ένα Τρίκαλο, δύο Τρίκαλα, τρία Τρίκαλα.

Δεν ξεύρω σε ποια παραλία και σε ποιο νησί ξαπλώθηκες εσύ το ΣΚ, αλλά εγώ που είμαι ανάποδος άνθρωπας σκώθηκα και πήγα στα Τρίκαλα -πέρα στους πέρα κάμπους. Πρώτον διότι το Μένουμε Ελλάδα δεν είναι σύνθημα, αλλά ιδέα. Δεύτερον διότι μπορεί εσύ να ξημεροβραδιάζεσαι στην Ψαρού και στο Φισκάρδο, αλλά κάποιος πρέπει να στηρίξει τουριστικώς και την ηπειρωτική Ελλάδα. Τρίτον διότι σημασία δεν έχει ο προορισμός, αλλά η ταξιδιάρικη διάθεση, το πνεύμα το αλέγκρο.

Εντάξει, είχα κάτι βαφτίσια και πάω να στο παίξω Μάγια Τσόκλη αλλά με κατάλαβες.

Ευκαιρίας δοθείσης πάντως το έκαμα το σάιτ-σίινγκ μου, την έβγαλα την αναμνηστική μου τη φωτό, το αγόρασα το μεμοραμπίλιά μου να'χω να θυμάμαι όταν πάρω σύνταξη.

Κατ’αρχήν πήγα στα Μετέωρα –που είχα ξαναπάει ως νήπιο με τα γονιά, αλλά επειδής δεν ήταν και η Ντίσνεϋλαντ (θα ήταν ομολογουμένως σουρπρίζ να δεις στη μονή το Γκούφι αλαμπρατσέτα με το Ντόναλντ), σου τ’ομολογώ ευθαρσώς ότι είχα βαρεθεί τη ζωή μου και δεν το είχα πολύ-εκτιμήσει. Εικοσιτόσα χρόνια μετά, το μέρος εξέλαβε διαστάσεις βιωματικής εμπειρίας. Και ναι, τα λέω εγώ αυτά που εξακολουθώ να είμαι άθρησκος και που στη διαδρομή άκουγα Τσαλίκη.

Η Καλαμπάκα σου κάνει "τσα" μέσα από τα βράχια.

Ξεκίνησα από τη Μονή Βαρλαάμ, συνέχισα με το Μεγάλο Μετέωρο και επειδής έδωσα πώρωση ανέβηκα και στον Άγιο Στέφανο και στο Ρουσάνου. Οι έλληνες επισκέπτες ήμασταν οι εξής τέσσερις: εγώ και τρεις γριές που ανέβαιναν αγκομαχώντας με τις βεντάλιες και το παπούτσι μισοπατημένο στη φτέρνα. Από την άλλη υπήρχαν ορδές από αναψοκοκκινισμένους ρώσους τουρίστες (που αφημένοι στο λιοπύρι και στο σκαλοπάτι, παίζει και να αναπολούσαν τα γκουλάγκ στη Σιβηρία) και μερικοί ιταλοί με πατσοκοιλιές (ή μήπως πιτσο-κοιλιές;) που έφτυσαν ταλιατέλες για ν’ανέβουν.

Πέραν από την καθηλωτική μορφή των βράχων που σφυρηλάτησε ο χρόνος και την ασυγκράτητη δύναμη της βλάστησης που πνίγει το τοπίο, δεν μπορείς παρά να αφεθείς στη μυσταγωγία των μοναστηριών –μία υπερβατικότητα που επέτρεψέ μου να πω ότι διαφεύγει της στενά θρησκευτικής εμπειρίας. Δεν συναντάς το Θεό πάνω στους βράχους, αλλά θαυμάζεις το αποτέλεσμα της συνομιλίας της φύσης με τον άνθρωπο. Και ναι είναι γουάου.

Επάνω: υπέροχη πόιντλες φωτογραφία που τράβηξα στο Μεγάλο Μετέωρο. Κάτω: Γατόνι και πόδια χοντρής ερυθρόδερμης ημιλυπόθυμης τουρίστριας από το Βλαδιβοστόκ (το ότι δεν την βλέπεις μπορείς και να το θεωρήσεις τύχη).

Η σχετικά άνετη ανάβαση με σκαλοπατάκια που δεν πληγώνουν το τοπίο, οι φροντισμένοι χώροι εντός των μοναστηριών, η ήπια μουσειακή αισθητική και –βεβαίως- η ανθισμένη γλάστρα, ο μοσχοβολιστός βασιλικός, η νωχελική γατούλα, το σήμαντρο και το κελάρι με τα βαρέλια σού δημιουργούν ως σύνολο αυτό ακριβώς που οφείλουν: σεβασμό σε μία μακρά παράδοση που επιχειρεί να μετρηθεί με την αιωνιότητα του τοπίου. Στα μπέστ-οφ θα βάλω τη θέα από το Βαρλαάμ, τη σκοτεινή και απόκοσμη σιωπή του ναού στον Άγιο Στέφανο και το Μεγάλο Μετέωρο ως ολότητα και ως υπερπαραγωγή. Το οστεοφυλάκιο στο τελευταίο στο έχω και σε φωτό, να έρθεις να σκιαχτείς –μην περνάω όλες τις υπαρξιακές φρίκες του «τι-‘ναι-ο-άνθρωπος» μόνος μου.

-Πρέπει ν'ακούσεις τον αδελφό Ιερόθεο να λέει ανέκδοτα. -Τόσο καλός; -Τσακίζει κόκκαλα.

Δεν ξεύρω αν ήμουν απλώς σε καλό μουντ, αλλά και η Καλαμπάκα ωραιότατη μου φάνηκε: ευπρεπείς πλατείες, φροντισμένα παρτέρια, ευγενικός κόσμος. Εντάξει έχει την εικόνα νεόπολης, αλλά και μόνο που είναι απαλλαγμένη από ακαλαίσθητες πολυκατοικίες ένα πλας της το αναγνωρίζεις.

Τα δε Τρίκαλα αρπάζουν το κλισέ «πληκτική ελληνική επαρχιακή πόλη» και στο τρίβουν στη μούρη. Θέλεις το ποτάμι που διασχίζει την πόλη και της δίνει χαρακτήρα; Θέλεις η παλαιά πόλη (Βαρούσι) που σου καδράρει φρεσκοβαμμένο παραδοσιακό σπίτι με μετόχι / ξύλινο παραθυρόφυλλο / κεραμίδι και στο φόντο το φρούριο με το ρολόι; Θέλεις η κεντρική συνοικία «Μανάβικα» με τα ταβερνίδια που αραδιάζουν τραπεζάκια στα παραδοσιακά καλντερίμια (και σου βγάζουν τη γλώσσα με τις γκουρμέ επιλογές τους στο μενού); Θέλεις που σφύζουν οι πεζόδρομοι από νεολεϊστικες καφετέριες και μαγαζιά να ξεδώσεις το όποιο καταναλωτικό σου απωθημένο; Θέλεις που η πόλη έχει τεράστια πεζοδρόμια που σε καλούν να την περπατήσεις ή να την ποδηλατήσεις; Όλα αυτά.

Συν την κουλτούρα του χαλαρά με τα θετικά που ζηλεύεις και τα αρνητικά που τείνεις να υποβαθμίζεις εσύ ο ποντικός των πόλεων. Εκεί που δεν χρειάζεται να οδηγήσεις τρία τέταρτα μποτιλιάρισμα για να φθάσεις στη δουλειά σου (απλώς περπατάς ως τη δουλειά όταν με το καλό ξυπνήσεις), εκεί που δεν απαιτείται προγραμματισμός τουλάχιστον δύο ημέρες μπροστά για να βρεθείς με το παρεάκι (διότι απλώς πέφτεις πάνω του στο δρόμο ή περνάει κάτω από το σπίτι και σου χτυπάει), εκεί που δεν χρειάζεται να ανησυχείς για το πώς θα προλάβεις να πάρεις το παιδί από το φροντιστήριο (θα έρθει μόνο του), να βρεις να παρκάρεις στο σούπερμαρκετ (πας με τα πόδια), να κλείσεις τραπέζι στο εστιατόριο Σάββατο βράδυ (πλάκα με κάνεις;). Ίζι λίβινγκ.

Επάνω: Το θυμάσαι το ρολόϊ που είδες στο φόντο της προηγούμενης φωτογραφίας; Εκατόν οκτώ σκαλιά ακατέβατα για να σου βγάλω αυτή τη φωτό με θέα τα Τρίκαλα. Κάτω: Απιστεύταμπολ αλλά είναι ο Ληθαίος ποταμός στο κέντρο των Τρικάλων.

Τώρα επειδής σε ξεύρω τι παλιοκαθίκι είσαι και το βλέπω στα χείλη σου το ερώτημα για το εάν θα έμενα εκεί μόνιμα, η απάντηση είναι πως εξαρτάται. Ναι, αν είχα δύο κουτσούβελα και ήθελα να τα αμολάω στο δρόμο χωρίς να παίρνω λαξατονίλ από την ανησυχία. Όχι, επειδή φοβάμαι ότι η κουλτούρα του χαλαρά θα οδηγούσε στη συνολική μου απονεύρωση (έχω σχετική προδιάθεση, δεν λέω ότι συμβαίνει σε όλους) και θα με μετέτρεπε σε γκουρού του φραπεδοκαναπέ. Ναι, εφόσον μου εξασφάλιζες δουλειά εκεί. Όχι, αν μου στερούσες την επιλογή να επισκέπτομαι την Αθήνα για να μουσειάζομαι και να σινεθεατρίζομαι σε τακτά χρονικά διαστήματα. Το ότι με κάνει challenge η προοπτική πάντως είναι από μόνο του εντυπωσιακό, τέτοιος αστύφιλος που είμαι –πέραν του ότι θα βρεις το «αστύφιλος» αδόκιμο, ακούγεται και ως ανωμαλία. Χμ! Μάλλον είναι.

Το δια ταύτα είναι ότι πέρασα καλά. Και επειδής είμαι αγαπησιάρης άνθρωπας και θέλω να το μοιραστώ, σου έβγαλα και φωτό να σου τις δείξω.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts