Παρασκευή, 31 Δεκεμβρίου 2010

Τα καλύτερά μου από το 2010

Εις πείσμα των όσων συμβαίνουν τριγύρω, το πτηνό φορά το γιορτινό του κοστουμάκι και σου τιτιβίζει τα καλύτερά του για τη χρονιά που πέρασε. Που θα το πεις και τσάλεντζινγκ τασκ, δεδομένου ότι το Δέκα υπήρξε κατά βάση γκρίζο, φοβιστικό, μίζερο κι απαξιωτικό. Κι ενώ υπό κανονικάς συνθήκας θα έλεγες να πάει στον αγύριστο τέτοιο που ήταν, η προοπτική του τρισχειρότερου Έντεκα, σε κάμει ακόμη πιο δύσθυμο! Που φθασες να μη θέλεις ούτε χρονιά ν'αλλάξεις, μη-χειρότερα!

Αλλά (ευτυχώς) οι χρονιές δεν κρίνονται μόνο στα σπρέντς και στα ταμπλό των χρηματιστηρίων. Δεν αξιολογούνται από διεθνείς χρηματοοικονομικούς οίκους. Δεν μετριούνται με μακροοικονομικούς δείκτες. Οι χρονιές κρίνονται από τις εντυπώσει
ς που συνέλλεξες, τις συναντήσεις που έκαμες, τις ανθρώπινες επαφές που κέρδισες, τα σ'αγαπώ που είπες και που άκουσες. Οι χρονιές κρίνονται από το εάν κατάφερες να προχωρήσεις παρακάτω. Και να γίνεις εσύ για εσένα, καλύτερος άνθρωπας.

Ο προορισμός

Ντρέπομαι που θα στο παραδεχτώ, αλλά δεν είχα ματαξαναπάει. Και αυτομάτως, η Σαντορίνη πέρασε στην τοπ ποζίσιον των καλυτερότερων προορισμών στην Ελλάδα έβερ. Σόρι Ρόδος, σόρι Κέρκυρα, σόρι Κρήτη, σόρι Μύκονος, σόρι ρεστ οφ δε γκρικ τουρίστικ πλέισες, αλλά η Σαντορίνη είναι απλώς απαλεύταμπολ θεσπέσια. Από την πρώτη στιγμή που πάτησα στο νησί, δεν σταμάτησα να κοιτάζω ωσάν το χάνο και να ρουφάω εικόνες: τα σπίτια που μετεωρούνται πάνω στην καλντέρα, τα φώτα που στολίζουν τις νύχτες το Ημεροβίγλι, τις μαυροκόκκινες ακρογιαλιές που ρουφάνε το αιγιακό φως, τις γκουρμεδιές των μεζεδοπωλείων και τη γεύση της φάβας και της κάπαρης, τα μουσεία και τις εκκλησιές, τα χρώματα που χύνει στον ουρανό ο ιμπρεσιονιστής ήλιος.

Το ροκ

Δεν ήταν η καλύτερη παράσταση που είδα εφέτος. Και στο ομολογώ πως υπήρξαν στιγμές που βαρέθηκα. Που κουράστηκα. Που μου ξένισαν κάποιες ερμηνευτικές επιλογές. Αλλά ο Βασιλιάς Ληρ του Λιβαθινού (και του Τσακίρογλου) είχε κάτι στο οποίο πάντοτε θα υποκλίνομαι: την καλλιτεχνική τόλμη που οδηγεί σε ένα πρωτότυπο αποτέλεσμα. Μεγάλη μαγκιά! Να πάρεις Σέξπηρ και να τον κάμεις ροκ. Να κλείσεις το μάτι στο θεατή, με γκοθούδες και πανκιά, με σκουλαρήκια και πέτσινα, με ξέφρενες κραυγές και φουτουριστικά σκηνικά. Ξεύρεις γιατί μού άρεσε; Γιατί με καθησύχασε. Ότι την ώρα της μεγάλης μιζέριας, υπάρχουν έλληνες δημιουργοί που -ανεξαρτήτως αν σε εξιτάρουν ή τους σιχαίνεσαι- συνεχίζουν να παράγουν ιδέες.

Η κυρία

Με έκπληξή μου, είχα διαβάσει μία συνέντευξή της σε κυριακάτικο ένθετο, όπου έλεγε πως φθονεί τραγουδίστριες σαν τη Μοσχολιού που ευλογήθηκαν με ευρύ και αξιοζήλευτο ρεπερτόριο, ενώ εκείνη αρκέστηκε σε λιγότερα και όχι τόσο σημαντικά τραγούδια. Η Μαρινέλλα όμως είναι η Μαρινέλλα. Ακόμη κι αν η δισκογραφία της δεν έχει να επιδείξει τους μεγάλους αριθμούς, στο Παλλάς επιβεβαίωσε την ταυτότητά της: μεγάλη ελληνίδα καλλιτέχνιδα. Πληθωρική και ιδιαίτερη. Σε μία παράσταση έξυπνα καμωμένη, όπου τραγούδησε, χόρεψε, έπαιξε, διηγήθηκε, αναπόλησε και συγκίνησε. Στο πρόσωπό της, μία Ελλάδα που παντρεύει το λαϊκό με το ζεμπέκικο, το έντεχνο με το παραδοσιακό, την ταβέρνα και το καπηλειό με την αίθουσα συναυλιών και τον πολυέλαιο. Με τη φωνή και τη θεατράλε μπαμπεσιά της.

Ο ναύτης

Στα κανονικά μου, την πολυκοσμία δεν τη θέλω. Αλλά στο Μουσείο Μπενάκη, την εχάρηκα. Γιατί ετούτη η έκθεση -η αναδρομική, η πλήρης- άξιζε να τιμηθεί με κοσμοσυρροή. Ήταν αρχές του χρόνου. Η κρίση χτύπαγε ήδη την πόρτα της χώρας (και την πόρτα καθενός από εμάς). Κι όμως άνθρωποι όλων των ηλικιών βρέθηκαν εξάφνου να υπερβαίνουν τη μιζέρια της νεοελληνικής πραγματικότητας και να αποζητούν το μεγαλείο της. Συνομιλώντας με το μεγαλύτερο έλληνα ζωγράφο του 20ου αιώνα. Που παρότι φυσικά απών, έδωσε ένα ουσιαστικό παρόν μέσα από τα πρόσωπα που ζωγράφισε, τα σώματα που αγάπησε, τα μέρη που τον προσδιόρισαν. Ο Γιάννης Τσαρούχης μίλησε. Κοιτάζοντας ξανά τους πίνακές του, επανερχόμενος εκ νέου στην τεχνική του, σκέφθηκα ότι η τέχνη συνεχίζει να διδάσκει τη ζωή: πρώτα περνάς με μαύρο χρώμα το μουσαμά ώσπου να μην φαίνεται ίχνος άσπρου. Κι ύστερα το αφήνεις να στεγνώσει. Και περιμένεις. Γιατί θέλει το χρόνο του το λάδι. Και μετά; Μετά έρχεται η ώρα να αναζητήσεις την ταυτότητά σου. Με γαιώδη χρώματα, με πινελιές γαλάζιες και λευκές.

Η τηλεόραση

Νομίζω πως το Δέκα μπορεί να χαρακτηριστεί άνετα ως το χειρότερο έτος από συστάσεως ελληνικής τηλεόρασης. Το (οριστικό;) τέλος της ελληνικής μυθοπλασίας, η δηθενιά του Νησιού (ακόμη το βρίσκω ανιαρό, υπερεκτιμημένο και ατυχές), το Όπα που ρίξαμε στη Γιουροβίζιον, η (πραγματικά αχρείαστη) επιστροφή της Ρούλας αλαμπρατσέτα με τη μπιγκμπραδερική αφασία, το διαζύγιο της Ελένης, η εγκυμοσύνη της Φαίης, το παγερό βλέμμα της Ανίτας, ο Λάκης με τον ξεπεσμένο καταγγελτικό λαϊκισμό του, οι ραδιοαρβύλες που βρωμάνε από την πολυχρεισία (δεν έχω καταλάβει γιατί θα πρέπει να με ενδιαφέρει η πλακίτσα και το χαζολόγημα της παρέας), τα τούρκικα, τα λάτιν, οι ατελείωτες τηλεκουζίνες που γαρνίρουν σολομούς σε μία Ελλάδα που πεινάει. Όλα κακόγουστα! Όλα! Αλλά εδώ είμαστε για τα καλύτερα. Και τα καλύτερα έρχονται (πλέον αποκλειστικά) απ'έξω. Εκεί που η τηλεόραση συνεχίζει να παράγει ιδέες. Από τις αειθαλείς νοικοκυρές σε απόγνωση, τους καλοδουλεμένους mad men και τον εθιστικό Dexter ως τους ζωντανούς νεκρούς του Walking Dead και τα παράλληλα σύμπαντα του Fringe. Ναι, βεβαίως και ως το φινάλε του Lost. Που κι αν ακόμη δίχασε, ανέβασε τον πήχη σε απίθανο ύψος -για τους άλλους αλλά και για τον εαυτό του.

Η παραλία

Βελούδινη άμμος, τροπικά νερά, ησυχία. Μία κοιλιά που γίνεται υδάτινη αγκαλιά και σε αφήνει στοργικά να αφεθείς μέσα της. Η Βοϊδοκοιλιά είναι η καλύτερη παραλία μου. Και την ανακάλυψα φέτος.

Το σινεμά

Όσο και να αλληθωρίζεις πίσω από τα 3D γυαλιά σου, πρέπει να παραδεχθείς ότι η φετινή κινηματογραφική σοδειά ήταν κακή. Λίγες οι ταινίες που πραγματικά με προκάλεσαν να τις δω, ακόμη λιγότερες εκείνες που το άξιζαν να τις δω. Για να καταλάβεις, δυσκολεύομαι να σου σιάξω ακόμη και τοπ-φάιβ, αλλά θα ανασκουμπωθώ και θα το προσπαθήσω. Λοιπόν. Βάζω στις θέσεις πέντε και τέσσερα το Inception και το Shutter Island αντίστοιχα. Το πρώτο ήταν μπερδεμένο και φασαριόζικο, αλλά η ιδέα δεν ήταν κακή. Το δεύτερο ήταν ατμοσφαιρικό και υποχθόνιο και τελοσπάντων, ο Λεονάρντο έχει εξελιχθεί πολύ από τότες που σκυλοπνιγόταν στους τιτανικούς. Στην τρίτη θέση, το Up in the Air. Γιατί ήταν επίκαιρο και ανθρώπινο. Και γιατί ο Κλούνεϊ αποδεικνύεται συνεπής στις επιλογές του. Στη δεύτερη θέση, το A Single Man. Γιατί πίσω από την ιλουστρασιόν τελειότητα των πλάνων του, ο Τομ Φορντ εξύφαινε τη μοναχικότητα και το φόβο. Και ο Κόλιν Φερθ απέδιδε συγκλονιστικά τη θλίψη της απώλειας. Και στην πρώτη θέση το Toy Story III. Καλύτερο όλων των λοιπών animation της χρονιάς (και του συμπαθητικού Despicable Me, και του απογοητευτικού Shrek IV, και του χαριτωμένου How to Train your Dragon) αλλά νομίζω και όλων των ταινιών γενικά. Συμπαγές σενάριο, εντυπωσιακή δράση, ουσιαστικό στον τρόπο που επικοινωνούσε μαζί σου.

Το ταξίδι

Φέτος βρέθηκα σε μέρη που δεν είχα ξαναπάει. Εκτός μου και εντός μου. Ταξίδεψα μέχρι τη Μάνη και μαγεύτηκα με τη σκληρότητά της, πήγα στα Κύθηρα και γιόμισαν τα πνευμόνια μου θυμάρι. Βρέθηκα στη Μονεμβασιά και φωτογράφισα τις βαριεστημένες γάτες να κοιμούνται στα κεφαλόσκαλα και να κρεμιούνται από τις στέγες. Έφθασα στην Πύλο και κλείστηκε το βλέμμα μου στον κόλπο του Ναυρίνου. Περπάτησα στα αρχαία μονοπάτια της Ολυμπίας και παρακολούθησα τ' απολλώνειο φως ν'ανάβει τη δάδα της προθιέρειας. Εκεί ειδικά, στ'ομολογώ πως μήτ'εγώ περίμενα να συγκινηθώ τόσο. Αλλά με πήρανε τα δάκρια γαμώτο. Άκου να δεις! Κοτζαμάν μαντράχαλος να κλαίω. Ας είναι! Θα μου επιτρέψεις να φυλάξω εκείνη τη στιγμή ανάμεσα στις πιο ιδιαίτερες εντυπώσεις της ζωής μου. Επίσης ταξίδεψα μέσα στην πόλη. Ανέβηκα στην Πάρνηθα να περπατήσω (που'χα χρόνια να πάω), χαζοτρεχάλισα σε πάρκα και δρόμους, σεργιάνισα στο κέντρο της Αθήνας. Πήγα και στο εξωτερικό (θα σου τα πω άλλη φορά), είδαν τα μάτια μου τόπους κι ανθρώπους. Και είμαι σήμερα που φεύγει τούτος ο χρόνος, πιο πλούσιος. Πιο ταξιδεμένος.

Αυτά μπορώ να θυμηθώ, αλλά είναι κι άλλα. Και να που τούτη η λίστα κάμει το Δέκα μου, το δικό μου Δέκα, να φαίνεται όμορφο.

Για φέτος σε αποχαιρετώ. Σου εύχομαι να είσαι καλά. Να προσέχεις τον εαυτό σου. Να προσέχεις και τους άλλους. Να τους σέβεσαι και να τους αγαπάς.

Και μη φοβού το Έντεκα! Κλείσε τα μάτια και σκέψου όλα εκείνα που μπορείς να κάμεις. Χαμογέλασέ μου, δώσε μου το χέρι σου και πάμε.

Σάββατο, 13 Νοεμβρίου 2010

Μαυρογιαλούρεια 2010

Επειδής τα Όσκαρς όσο να πεις αργούν, τα Γκράμις έχουν καταντήσει μία σάχλα και μας έχουν καταργήσει και τα Αρίων, θα ήταν νομίζω εξαιρετική ιδέα να δημιουργηθεί ένας νέος θεσμός που θα απονέμει βραβεία σε πολιτικούς. Στο κάτω κάτω, έχουνε φάει τόσα φάσκελα τελευταία, ας τους βραβεύσει και κάποιος! Στο πνεύμα των πρόσφατων εκλογών τοπικής αυτοεκδίκησης λοιπόν, τα χρυσά αγαλματάκια Μαυρογιαλούρος απονέμονται ως εξής: 

Βραβείο Καλύτερου Πρωτοεμφανιζόμενου Δημάρχου πηγαίνει δικαιωματικά στο γιο Μπακογιάννη. Διότι υποστηρίζουμε τη νέα γενιά καλλιτεχνών, αγαπάμε Καλομοίρα, Ησαΐα Ματιάμπα και Τάμτα. Και τελοσπάντων εάν δεν του βγει το δημαρχιλίκι στο Καρπενήσι, μπορεί να τραγουδήσει του χρόνου με την Ήβη Αδάμου και τους Μαζού εντ δε Ζου. 

Βραβείο Προμελετημένης Πολιτικής Μητροκτονίας απονέμεται στην κα Αλεξάνδρα Πάλλη, θυγατέρα της Φάννης Πάλλη-Πετραλιά, η οποία κατέβηκε στο Δήμο Γλυφάδας τη στιγμή που το επίσημο χρίσμα της Νέας Δημοκρατίας εδόθη στο Βαρβιτσιώτη τζούνιορ (ζήλεια-ψώρα). Επειδής όμως όλα συνδέονται σ'ετούτο το μάταιο δοβλέτι, άκου να δεις το ντόμινο των εξελίξεων: εάν βγει εντέλει ο Βαρβιτσιώτης τζούνιορ, θα πρέπει να εγκαταλείψει τη βουλευτική του έδρα, την οποία αμέσως μετά θα καταλάβει γκες-χου: μα η μαμά Φάννη Πάλλη-Πετραλιά βεβαίως -βουλωμένο γράμμα διαβάζεις απίθανε αναγνώστα! Δηλαδής κάτσε να το καταλάβω: χάνει η κόρη/κερδίζει η μάνα στη μία περίπτωση, κερδίζει η κόρη/χάνει η μάνα στην άλλη, και έλα πες μου εσύ αν δεν είναι αυτό ματίριαλ για τις Οικογενειακές Υποθέσεις του Alpha, τότε τι είναι! Τώρα βέβαια θα αναρωτηθείς -και δικαίως- για ποιο λόγο η κοράκλα αντίς να αφήσει τη δόλια μάνα να επιστρέψει κιουρία στα έδρανα της Βουλής που τόσο της πηγαίνουν, θέλησε να κάμει το γινάτι της και να κατέβει υποψήφια δημαρχίνα! Κάνε παιδί να δεις καλό! Όλο αυτό πάντως με τους γόνους των τζακιών, θυμίζει Τόλμη και Γοητεία, που πριν καλά καλά το καταλάβεις έχουν ξεπεταχθεί τα μούλικα των πρωταγωνιστών (που δύο κύκλους ενωρίτερα ήσαν βρέφη και τώρα έχουν γίνει κοτζαμάν βούβαλοι και γαϊδάρες) και βλέπεις το γιο του Ριτζ και την κόρη της Μπρουκ να ξεμαλλιάζονται στο κεφαλόσκαλο της βίλας Φόρεστερ μη-χειρότερα! 

Βραβείο Αγαπημένου Αποτυχημένου Δημάρχου απονέμεται στο Νικήτα Κακλαμάνη, ο οποίος αφού έκοψε δέντρα για να τσιμεντοποιήσει πάρκινγκ, εγκατέλειψε τις γειτονιές του κέντρου στο μαύρο έλεος της γκετοποίησης και μετέτρεψε τη μεταολυμπιακή Αθήνα που παρέλαβε σε μεταεμετική χαβούζα σκουπιδιών, έρχεται και ζητά με περισσό θράσος την ψήφο του αθηναίου πολίτη. Ο οποίος αθηναίος πολίτης είναι γενικώς διαταραγμένος με όλα όσα του έχουνε συμβεί τα τελευταία χρόνια (και δεν αναφέρομαι μόνο στο δέντρο του Αβραμόπουλου) και είναι ικανός να βγάλει δήμαρχο και τη Μάγια τη Μέλισσα άμα κατέβει με πιασάρικο συνδυασμό! Εξακολουθώ να απορώ αν η μαζοχιστική εμμονή αυτής της πόλης να ψηφίζει ό,τι-να-ναι αποδίδεται σε παροιμιώδη αφέλεια ή σε χιουμοριστική σκοπιμότητα. 

Βραβείο Lady Gaga απονέμεται στον κύριο Ψινάκη. Τον οποίο εσταύρωσε σύσσωμο το κοινό του Σάκη Ρουβά και του Μαρτάκη με την κρυφή ελπίδα να δει τους μεγάλους καλλιτέχνες να σκίζουν τα μπλουζάκια τους σε μεγάλη πρωτοχρονιάτικη συναυλία στο Σύνταγμα. Ο Ψινάκης θα φέρει στα σίγουρα μεγάλες αλλαγές στην πολύπαθη πόλη: ας πούμε θα προχωρήσει σε εκτεταμένα λίφτινγκ -ουχί στις πλατείες και τους δρόμους -που είναι μπανάλ ως παρέμβαση- αλλά στους ίδιους τους αθηναίους. Τέρμα πια οι σταφιδιασμένες και κακομοιριασμένες γριές: όλες τους θα κυκλοφορούν με κολλαγόνο στα χείλη, μπότοξ δια χειρός Φουστάνου, στάιλινγκ επιμελημένο από τη Τζούλια Αλεξανδράτου, ενώ και ο Τρύφωνας Σαμαράς θα περιοδεύει στα ΚΑΠΗ για να τους περνάει εξτένσιονς. Σε σημείο που πλέον, λαϊκή αγορά στον Κολωνό και πασαρέλα του Βερσάτσε στο Μιλάνο θα διαφέρουν μόνο στα μπρόκολα. Κόλαση! (ή μήπως «Κώλαση»; Με την καλή έννοια...) 

Τη στιγμή που τα ξενυχτάδικα κλείνουν και οι μεγάλοι λαϊκοί καλλιτέχνες αναπολούν με θλίψη τις παλιές δόξες στ’Αστέρια και τη Φαντασία, Ειδικό Βραβείο Καλλιτέχνη της Παραλιακής απονέμεται στον Πέτρο Ίμβριο που τολμά και κατεβαίνει (ως υποψήφιος έστω) στη Γλυφάδα! Το Βραβείο συνοδεύεται με δύο πανέρια λουλούδια και πέντε στοίβες πιάτα. 

Το Βραβείο Την Έκανα Αλέκος, μοιράζονται οι κύριοι κύριοι Αλέκος Αλαβάνος και Αλέξης Τσίπρας. Λόγω απουσίας των δύο ηγετών (τους καλέσανε στο μεγάλο επιταχυντή του CERN να εξηγήσουν στους επιστήμονες πώς μπορούμε να διασπάσουμε ένα απειροελάχιστο σωματίδιο ύλης σε διακόσιες εξήντα εφτά συνιστώσες), το βραβείο θα παραλάβει ο κύριος Φώτης Κουβέλης και θα το παραδώσει στο ΠΑΣΟΚ. 

Το Βραβείο Ευσεβέστερου Ορθόδοξου Χριστιανόπουλου πηγαίνει στον κύριο Γκιουλέκα ο οποίος εσήκωσε τον τιμημένο σταυρό της Ορθοδοξίας και εβάδησε εν μέσω επιθέσεων του άπιστου και βδελυρού Μπουτάρη (γνωστού συμφοριασμένου αντίχριστου) προς το Δημαρχείο Θεσσαλονίκης για να συνεχίσει το λαμπρό έργο του Παπαγεωργόπουλου και των λοιπών αγίων της πόλης. Όταν και εφόσον ολοκληρωθεί και ο δεύτερος γύρος και επιβεβαιωθεί η νίκη Γκιουλέκα, τα χριστιανόπουλα θα πάνε με φτερά, να πούνε μήνυμα που φέρνει τη χαρά. Στον Άνθιμο ντε! Ο οποίος αμέσως μετά θα κάμει ένα ευχέλαιο στην πλατεία Αριστοτέλους να ‘σχωρεθούν τα πεθαμένα μας.

Τέλος, το βραβείο Καλύτερου Καλλιτεχνικού Σχήματος πηγαίνει στο Δημοτικό Συμβούλιο της Αθήνας, που πέραν του κυρίου Ψινάκη, φαίνεται πως θα περιλαμβάνει τη Βάσια Τριφύλλη, τη Μαρία Τζομπανάκη, το Νίκο Ψαρρά, το Δημήτρη Κωνσταντάρα, την Άννα Βερούλη, το Γιώργο Κατσαρό και το σαξόφωνό του. Επειδής η τηλεόραση εφέτος δεν έχει τίποτα της προκοπής, προτείνω να μεταδίδονται ζωντανά οι συνεδριάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου, μπας και κάνουμε λίγο κέφι.

Παρασκευή, 12 Νοεμβρίου 2010

Φρεναπάτη

Προσοχή: ακολουθεί θεατρική πρόταση πχιότητας!

Αν ψάχνεις μία λέξη για να περιγράψεις τα όσα ζει η χώρα εδώ και κάμποσους μήνες, το Εθνικό Θέατρο σου προτείνει την πιο ταιριαστή: φρεναπάτη! Στην Κεντρική του Σκηνή (που είναι τζιτζί μετά τις πολυετείς εργασίες που της κάνανε για να τη συνεφέρουνε και αξίζει τον κόπο να πάρεις τα ρίσκα σου και να κατηφορίσεις την Αγίου Κωνσταντίνου για να καλοκαθίσεις στα βελούδινα καθίσματά της) ο Χρήστος Λούλης και η Έμιλυ Κολιανδρή (που είναι ζευγάρι και στη ζωή / διαβάζουμε και λίγο Ciao επιτέλους!), ο Γιάννης Βογιατζής και η Εύα Κοταμανίδου κάθονται και σου διηγούνται μία ιστορία πολλαπλών αναγνώσεων και ανατροπών. Όπου μία μάνα αποφασίζει να ψάξει το γιο που η ίδια έδιωξε με την απονιά της και καταφεύγει σε ένα μάγο (και ουχί στη Βίκυ Χατζηβασιλείου) για να τη βοηθήσει. Έλα που ο γιος είναι σουρτούκος και έχει μπλέξει με αλαφρόμυαλους ιππότες, επιτήδειες δεσποσύνες, ξαναμμένες υπηρετριούλες (πέφτει και σεξάκι -τι άλλο να πω για να σε πείσω;) και καταλήγει μπουζουριασμένος στη στενή!

Τώρα αν σου 'μολογήσω ότι το έργο είναι του γαλλικού κλασικισμού (Πιερ Κορνέιγ και 16ος αιώνας), αποδίδεται σε έμμετρο ομοιοκατάληκτο και τσου, η παράσταση δεν κάμει διάλειμμα, θα γελάσεις στα μούτρα μου και θα προτιμήσεις στα σίγουρα να κάτσεις σπίτι να δεις τη Μανωλίδου να ξαλμυρίζει το μπακαλιάρο. Αλλά λιγόψυχε αναγνώστα, μην το φοβού το Εθνικό: η σκηνοθετική προσέγγιση έχει απίθανες μοντερνιές με ζούπερ τρίπατες μεταλλικές κατασκευές που αναδύονται από τα σπλάχνα της σκηνής, ο έμμετρος ομοιοκατάληκτος παιχνιδίζει εξυπνούλικα στ'αυτιά σου και το διάλειμμα δεν το θες γιατί η παράσταση διαρκεί μόλις 90 λεπτά και βγαίνεις κύριος κατά τις 10 και μισή (προλαβαίνεις που λέει ο λόγος και τη Μανωλίδου που είναι τελοσπάντων κι αυτή του κλασικού ρεπερτορίου).

Ξεύρεις γιατί στο προτείνω; Γιατί χορταίνει το μάτι σου θέατρο ρε φίλε (και όχι τηλεοπτικό θέαμα παιγμένο στο σανίδι σαν τις μύριες παραστάσεις που έχω δει τελευταία), με ζούπερ εντυπωσιακά κοστούμια και σκηνικά, ενδιαφέροντες διαλόγους και σπιρτόζες ερμηνείες. Όλοι καλοί σου λέω, σπάνιο πράγμα! Αν πας πάντως να το δεις, θυμήσου να ρίξεις ειδικά ρισπέκτ και χαρωπά τα δυο χεράκια να χτυπήσεις στο Γιάννη Βογιατζή που σου είναι συγκινητικά οικείος έτσι κι αλλιώς από τις παλιές ταινίες με τη Ρένα, αλλά σου προσφέρει εδώ τον πιο γλυκό μάγο που έχεις δει. Α και στο Γιώργο Γάλλο που δίνει στα σίγουρα την πιο αξιομνημόνευτη ερμηνεία του έργου ως θρασύδειλος ιππότης.

Εντάξει, μετά αν θες, δες Μπιγκ Μπράδερ.


Παρασκευή, 29 Οκτωβρίου 2010

Έπεσε μαύρη Σπιναλόγκα!

Στήθηκα να δω το πρώτο επεισόδιο με τις καλύτερες των προθέσεων. Διότι με είχες ταϊσει με ψαρωτικό προμόσιον (τσιμπάω), με είχες κερδίσει με το ιντριγκαδόρικο το θέμα, μου είχες ξυπνήσει την ενοχική, ιστορική μνήμη και –κακά τα ψέματα- δεν είχα και τίποτις άλλες επιλογές σε σήριαλ! Αλλά ετοιμάσου να με σιχαθεί το μέσα σου: θεωρώ το «Νησί» μία από τις πιο βαρετές και υπερτιμημένες σειρές των τελευταίων χρόνων –και ναι, θυμάμαι το Λάκη το Γλυκούλη και τον Dr. Ρούλη.

Θα σου εξηγηθώ -γιατί και με ολάκερη την Ελλάδα να ορκίζεται πως δεν έχει ξαναματαδεί τέτοιες ανυπέρβλητες πχιότητες, ήδη αισθάνομαι ξένος σε αυτή τη χώρα.

Το Νησί ως εικαστικό αποτέλεσμα είναι ζούπερ. Μπράβο στο φωτογράφο! Εύγε στο σκηνογράφο! Ζήτω στον ενδυματολόγο! Αλλού είναι όμως εμένα το θεματάκι μου: αυτό το πράμα δεν είναι σειρά! Είναι μία ιλουστρέ σύνθεση εικόνων με περισπούδαστες λήψεις και με μία ατέρμονη και άνευρη εναλλαγή από τοπία, βλέμματα, ουρανούς, θάλασσες. Και σιωπές. Πολλές σιωπές. Μούγκα ρε φίλε!

Μη θέλει να μιλήσει ο σκηνοθέτης μέσα από τα τοπία; Μη θέλει η σεναριογράφος να μας βυθίσει σε εύγλωττες σιωπές; Μην είμαι εγώ βλαμμένος και δεν το πιάνω το
υπονοούμενο; Νόουπ! Απλώς οι δημιουργοί υποτάσσονται στην παρωχημένη λογική που ταυτίζει την πχιότητα με τη βαριεστημάρα, τη σοβαρότητα με την (τάχα-μου βαθυστόχαστη) αφασία και την κινηματογραφική αντίληψη με την αυτάρεσκη παράθεση εικαστικών εικόνων. Σου θύμισα τη γενιά των ελλήνων σκηνοθετών του ’70 και του ’80 και σου μύρισε ναφθαλίνη; Δικαίως! Γιατί το σύνδρομο Αγγελόπουλος -που αποθεώθηκε από κριτικούς και έδιωξε το κοινό από τις αίθουσες- φαίνεται πως συνεχίζει να κατατρέχει τη νεώτερη γενιά δημιουργών, την ίδια στιγμή που απλά μαθήματα τηλεόρασης διδάσκονται καθημερινώς (και δωρεάν για να μην ξοδεύεσαι) από τα αμερικάνικα σήριαλς (τα Λοστ και τα Ντέσπερεϊτ και τα Σοπράνος): εκεί που οι διάλογοι είναι συνεχείς , η δράση σού δημιουργεί συναίσθημα, υπάρχει σεναριακή κορύφωση και μπορείς να ταυτιστείς με χαρακτήρες διότι ρε φίλε, σου γίνονται οικείοι μέσα από αυτά που συζητούν και πράττουν. Δεν περιφέρονται απλώς σε ακρογιαλιές. Δεν κοιτάζουν τους ορίζοντες. Δεν στέκονται στο κεφαλόσκαλο του σπιτιού τους να αγναντέψουν. Δεν διασχίζουν επί δύο λεπτά το χωριό. Δεν αναστενάζουν, για να εικάσεις εσύ ότι μάλλον κάτι δεν τους πάει καλά (Τους λείπει το παιδί τους; Αισθάνονται μόνοι; Τους κάηκε το παστίτσιο; Ποιος ξεύρει; Μίλα μας κι ας μην μας αγαπάς!).

Το Νησί νομίζω λοιπόν πως πάσχει.

Σκηνοθετικά και σεναριακά. Η Παπαοικονόμου δεν καταφέρνει να εξυφάνει διαλόγους που να σου γνωρίσουν τους χαρακτήρες. Όταν η Λέχου αναχωρεί για τη Σπιναλόγκα διασχίζει το χωριό και την κοιτάζουν βουβές μορφές. Αυτό δεν είναι μυθοπλασία, είναι προχειρότητα. Γνώρισέ μου κάποιες σχέσεις της με αυτούς τους ανθρώπους, βάλτην πρώτα να έχει ανταλλάξει κάποιες κουβέντες με τη συμπονετική γειτόνισσά της που μεγαλώσανε σαν αδελφές, με το μανάβη που την καλοκοίταζε αλλά έτρωγε πάντα την απόρριψή της, με την εξαδέλφη της που τη ζήλευε γιατί ήταν κρυφοερωτευμένη με το Μάινα, με τον παπά που την κακολογούσε πίσω από την πλάτη της πως ήτανε τάχα άπιστη και δεν πήγαινε συχνά στην εκκλησία. Μα -θα μου πεις- δεν τα λέει όλα ετούτα το βιβλίο! Το βιβλίο είναι
βιβλίο και το σενάριο είναι κάτι διαφορετικό: πιο σύνθετο και πιο λεπτομερές (ειδικά όταν αποδίδεται σε μία σειρά πολλών επεισοδίων)! Και αν έχεις τόσο τηλεοπτικό χρόνο και δεν μπαίνεις καν στη διαδικασία να μου γνωρίσεις τους χαρακτήρες, τότε σόρι, τζάμπα λεφτά σε πληρώνουμε!

Οπότε μένει και ο σκηνοθέτης ξέμπαρκος. Και αρχίζει τα σουρταφέρτα της κάμερας. Και να σου τα τοπία! Και πάρε-να-χεις βλέμματα! Και λούσου τις σιωπές και τα τίποτα! Σαρανταπέντε λεπτά το επεισόδιο και δύο σπιθαμές εξέλιξη.

Αλλά υπάρχει και κάτι άλλο που με απασχολεί.

Μέσα σε αυτή τη μαύρη θλίψη στην οποία έχουμε περιπέσει πανεθνικώς, έρχεται η Σπιναλόγκα να μας αποτελειώσει. Ο εγκλεισμός στο σανατόριο εμφανίζεται ως ταιριαστή ψυχοθεραπεία για την καταθλιπτική μας κοινωνία. Μία κοινωνία που ξάφνου ανακαλύπτει τον ιδρυματισμό που την κατατρέχει (και πλημμυρίζουν οι εκπομπές με εικόνες λεπρών σε μία όψιμη προσπάθεια (;) ιστορικής αυτοκριτικής), που τρέφεται με εύκολους μελοδραματισμούς και προσχηματικές πχιότητες (γιατί είναι πολύ trendy να είσαι πχιοτικός διζ ντέιζ), που ανάμεσα στο ραπανάκι και τη μπουγιαμπέσα των λογής-λογής τηλεσέφ, μηρυκάζει τη θλίψη και τη μοναξιά των αδιεξόδων της.

Τρίτη, 26 Οκτωβρίου 2010

Με χάνεις



Κλικάρεις πάνω, απολαμβάνεις το τραγούδι που έχω ακούσει ένα ζίλιον φορές την τελευταία βδομάδα και ρίχνεις μερικά ρισπέκτ στο Χριστινάκι!

Ακολούθως κλικάρεις κάτω, απολαμβάνεις το ίδιο τραγούδι από την Κάσια Ποπόφσκα και αναφωνείς πως ναι, Πολωνία Έχεις Ταλέντο!

Δευτέρα, 25 Οκτωβρίου 2010

Ο εξπρεσιονισμός της γειτονιάς

Το πτηνό, αφού ήρθε και μπούκωσε με όλο ετούτο το μαγειρευτό που του σερβίρουν νυχθημερόν τα τηλεοπτικά κανάλια, απεφάσισε να απαρνηθεί τα γκουρμέ θαλασσινά του Λαζάρου και τα καραμελωμένα μύγδαλα του Παρλιάρου και να βουτήξει το ράμφος του στην τέχνη. Σκώθηκε λοιπόν και πήγε στη Δάφνη. Ουχί τη Σημίτη, μηδέ τη Μπόκοτα (παρότι και οι δύο, είναι γνωστές πρέσβειρες του πολιτισμού και δεν σε αδικώ που μπερδεύτηκες), αλλά στη γνωστή συνοικεία. Που μπορεί μέχρι πρότινος ουδόλως να σε παρέπεμπε σε οτιδήποτε το καλλιτεχνικό, αλλά πλέον απέκτησε ένα μουσειάκι από εκείνα που σου κλείνουν το μάτι μόρτικα και σου κάνουν "τσα!" εκεί που δεν το περιμένεις!

Και σου ομιλώ για το ταπεινό σπίτι του σημαντικού και ζουπερτέλειου ζωγράφου Γιώργου Μπουζιάνη που με ένα χόκους πόκους και ένα άμπρα κατάμπρα μετατράπηκε σε υπερμοντέρνο μουσείο που ξεπροβάλει ωσάν αστραφτερό διαμαντάκι ανάμεσα στα βαριεστημένα δρομάκια της Δάφνης. Γκουντ νιούζ: ο κόσμος ήταν πολύς, οι χώροι μυρίζουν καινουργίλα, η υπάλληλος στην είσοδο είναι ευγενέστατη και χαμογελαστή, το παλιό σπίτι συναντιέται με το νέο κτήριο σε μία όμορφη εσωτερική αυλή.

Μορ γκουντ νιουζ: η είσοδος είναι δωρεάν, στην έξοδο σού χαρίζεται ωραιότατο μπουκλετάκι με τα βασικά εκθέματα (το οποίο σε άλλες περιπτώσεις θα σου κόστιζε τουλάχιστον ένα δεκαρικάκι), οι εξωτερικές επιφάνειες είναι καλαίσθητες και δεν σου βγάζουν το μάτι. Η έκθεση δεν είναι πολύ μεγάλη, αλλά τα σκίτσα του Μπουζιάνη με τις σγουρές μολυβιές, οι πίνακες με τις μορφές να αγκαλιάζονται με τα φόντα τους (ελλείψει σαφούς περιγράμματος), οι ασπρόμαυρες φωτογραφίες και οι νοσταλγικές επιστολές, συνθέτουν ένα ευχάριστο σύνολο, ικανό να σου φτιάξει τη διάθεση.

Και μη μου πεις ότι δεν χρειάζεσαι αφορμές για να βελτιώσεις τη διάθεσή σου!

Τρίτη, 10 Αυγούστου 2010

Κυθηραϊκά Εικονογραφημένα

Τα (δικά μου) Κύθηρα από το Α έως το Ω για να μην μπερδεύεσαι.

Αβλέμονας. Παραλιακό καρτποστάλ μέρος όπου μπορείς να βουτήξεις στο βραχώδες κολπάκι μαζί με τα οκτάχρονα, τραγουδώντας ωσάν τη Χλόη Λιάσκου το "θα μεί-νου-με πά-ντα παι-διά"! Αν πάλι σε έχει πιάσει η σοβαροφάνειά σου, μπορείς να ρεμβάσεις με το βιβλίο σου σε κάποιο από τα καφέ με θέα το ενετικό φρούριο ή αν είσαι τίποτις ερωτιάρης και θέλεις να περιπλανηθείς με το αίσθημα, μπορείς να περιπατήσεις ως το κτήριο με το ηλιακό ρολόι στον κολπίσκο πίσω από το χωριό (και τελοσπάντων γκετ-ε-ρουμ! το χωριό έχει τόσα!)...

Βυθισμένο καράβι, λίγο έξω από το Διακόφτι. Τζιμάνι ο καπετάνιος.

Γείσο πόρτας στη Χώρα με λουλουδάκι, μπορντούρα και εντυπωσιακό πάρε-να-χεις οικόσημο.

Διχάλα στο γραφικό χωριό Μυλοπόταμος, όπου ο έξυπνος οδοιπόρος στρίβει δεξά και κατηφορίζει σε ανέλπιστους καταρράκτες μέσα σε δασίλιο, τύπου λούζεται η Ραπουνζέλ με το τιμοτέι και της τραγουδούν τα πουλάκια και τα σκιουράκια. Αντίθετα, ο χάπατος οδοιπόρος που τον τρώει ο κώλος του, στρίβει αριστερά και μετά από κάμποσες στροφές καταλήγει σε μία παραλία-γούρνα που τη λέμε Λιμνιώνα και είναι από τα μέρη που μπορείς άνετα να κάμεις σκίπ.

Ε να λοιπόν και ο καταρράκτης της Φόνισσας στο Μυλοπόταμο για να σου αποδείξω ότι δεν πουλάω φούμαρα! Θυμήσου, πάρτο δεξιά!

Ζούπερ φωτογραφία από το κάστρο της Χώρας που αν ήταν ακόμα η Άντζελα υπουργός, θα πήγαινα να της την χαρίσω να την κάμει αφίσα του ΕΟΤ.

Ηλιοβασιλέματα γεμάτα αναμνήσεις, δειλινά αξέχαστα μες τα στενά δρομάκια. Με τις ώχρες να χαϊδεύουν τρυφερά τα σπίτια της Χώρας.

Θέα από το κάστρο της Χώρας. Ο βράχος που φαίνεται να αιωρείται μέσα στη θάλασσα λέγεται Χύτρα. Όταν ο καιρός είναι καθαρός το αγνάντι σου μπορεί να φτάσει ίσαμε την Κρήτη.

Ίσιο δρόμο δεν θα συναντήσεις στη Χώρα. Τα δρομάκια στριφογυρίζουν γύρω από τα σπίτια και καταλήγουν στο υπερυψωμένο κάστρο που αποτελεί ένα φυσικό παρατηρητήριο και αξιοποιήθηκε από τους Ενετούς που κάτι τέτοια ρίαλ εστέιτ πρόπερτις πολύ τα εκτιμούσαν για να κουτσομπολεύουν ποιος περνάει από τη θάλασσα και προς τα που πηγαίνει. Έχουμε και μία γειτόνισσα που αξιοποιεί επί καθημερινής βάσης το μπαλκόνι της με τον ίδιο σκοπό.

Καψάλι σ' αγαπώ!

Καψάλη σ' αγαπώ! (δις)

Λεπτομέρεια από άλλη πόρτα στη Χώρα που σου κάμει λίγο και σε αρχαιοελληνικό ναό. (Μόλις συνειδητοποίησες μία εμμονή μου με τα γείσα, αλλά με αγαπάς και με τα ελαττώματά μου.)

Μόλος στην Αγία Πελαγία, η οποία βρίσκεται στα βόρεια του νησιού και όλοι μου έλεγαν μην πας γιατί φυσάει και δεν είναι και τίποτις σπουδαίο και σιγά το μέρος. Ψέμα. Η Αγία Πελαγία ξηγιέται με διπλή ωραιότατη παραλία και μπουκέτο επιλογών για φαγητό και διαμονή. Το πτηνό πλατσούρισε στο ελαφρύ κυματάκι και αγνάντεψε από το μόλο τη γη της Λακωνίας και την Ελαφόνησο.

Ναός ανάμεσα στις δύο παραλίες της Αγίας Πελαγίας. Δεν έχω φακτς, αλλά νομίζω είναι ασφαλές να υποθέσω ότι είναι η ομότιτλη Αγία.

Ξέμπαρκο ποδήλατο που άφησαν ο Χάνσελ και η Γκρέτελ πριν τους φάει η μάγισσα. Δίπλα τα ποτιστήρια τους.

Ορφανή Παναγία δεν έχω ματαξαναδεί, αλλά μέσα στο κάστρο των Κυθήρων συναντάς το απροσδόκητο. Σε εκκλησιά, καμάρα, κανόνι, πολεμίστρα, τουρίστρια με μοκασίνι.

Πάνω στο ψηλότερο σημείο του κάστρου είναι χτισμένη η Παναγία η Μυρτιδιώτισσα. Εδώ σου έχω το καμπαναριό της.

Ρόπτρο. Ή επίθυρο χεράκι. Ή έστω τοκ τοκ μαραφέτ. Αυτό που δεν βλέπεις στη φωτογραφία είναι η αμέσως επόμενη στιγμή που άνοιξε η πόρτα και βρέθηκα μούρη με μούρη με μία εμβρόντητη κυρία.

Σεμπρεβίβα, το αμάραντο λουλούδι! Θα μπορούσε να είναι και τίτλος βραζιλιάνικης σειράς...

Τμήμα του Διοικητηρίου του Κάστρου, όπου σήμερα στεγάζεται το Ιστορικό Αρχείο, γιομάτο ίντρεστινγκ ντόκιουμεντς.

Υψηλή αισθητική, πχιότητα και σεβασμός στην παράδοση. Καφενείον ο Νόστος στον κεντρικό δρόμο της Χώρας.

Φιλιώ είναι το πρώτο μαγαζί που θα σου υποδείξει ο καρντάσης τουρίστας που έχει επισκεφθεί τα Κύθηρα και ρεύεται ακόμα με νοσταλγία τα μαγειρευτά της χρυσοχέρας γιαγιάς. Τηγανόψωμο με φρέσκια ντομάτα, κολοκυθοκορφάδες και ίσως τα καλυτερότερα παπουτσάκια που έχω φάει ποτέ μου! Σίμπλι ντελίσιους.

(η Φιλιώ κέρδισε και έτερη φωτογραφία στα κυθηραϊκά εικονογραφημένα, διότι πήγα δύο φορές και μάλιστα τη δεύτερη είχα στρωθεί πριν καλά-καλά ανοίξει, είχα χώσει την πετσέτα στο λαιμό μου, ακόνιζα τα μαχαιροπήρουνα και τους ανάγκασα να με σερβίρουν πριν τις 4! Δώστε τηγανόψωμα στο πτηνό!)

Χαλκό τον ελένε και είναι κολπίσκος αγαπησιάρικος όπου θα κάμεις τις απλωτές σου σε κρυστάλλινα νερά και θα δεις ωραία γκομενάκια. Εδώ φωτό από τον Πανοραμίξ.

Ψι-ψι-ψι-ψι-ψι-ψι-ψι!

Ωραία που είναι τα Κύθηρα!

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts