Τρίτη, 10 Αυγούστου 2010

Κυθηραϊκά Εικονογραφημένα

Τα (δικά μου) Κύθηρα από το Α έως το Ω για να μην μπερδεύεσαι.

Αβλέμονας. Παραλιακό καρτποστάλ μέρος όπου μπορείς να βουτήξεις στο βραχώδες κολπάκι μαζί με τα οκτάχρονα, τραγουδώντας ωσάν τη Χλόη Λιάσκου το "θα μεί-νου-με πά-ντα παι-διά"! Αν πάλι σε έχει πιάσει η σοβαροφάνειά σου, μπορείς να ρεμβάσεις με το βιβλίο σου σε κάποιο από τα καφέ με θέα το ενετικό φρούριο ή αν είσαι τίποτις ερωτιάρης και θέλεις να περιπλανηθείς με το αίσθημα, μπορείς να περιπατήσεις ως το κτήριο με το ηλιακό ρολόι στον κολπίσκο πίσω από το χωριό (και τελοσπάντων γκετ-ε-ρουμ! το χωριό έχει τόσα!)...

Βυθισμένο καράβι, λίγο έξω από το Διακόφτι. Τζιμάνι ο καπετάνιος.

Γείσο πόρτας στη Χώρα με λουλουδάκι, μπορντούρα και εντυπωσιακό πάρε-να-χεις οικόσημο.

Διχάλα στο γραφικό χωριό Μυλοπόταμος, όπου ο έξυπνος οδοιπόρος στρίβει δεξά και κατηφορίζει σε ανέλπιστους καταρράκτες μέσα σε δασίλιο, τύπου λούζεται η Ραπουνζέλ με το τιμοτέι και της τραγουδούν τα πουλάκια και τα σκιουράκια. Αντίθετα, ο χάπατος οδοιπόρος που τον τρώει ο κώλος του, στρίβει αριστερά και μετά από κάμποσες στροφές καταλήγει σε μία παραλία-γούρνα που τη λέμε Λιμνιώνα και είναι από τα μέρη που μπορείς άνετα να κάμεις σκίπ.

Ε να λοιπόν και ο καταρράκτης της Φόνισσας στο Μυλοπόταμο για να σου αποδείξω ότι δεν πουλάω φούμαρα! Θυμήσου, πάρτο δεξιά!

Ζούπερ φωτογραφία από το κάστρο της Χώρας που αν ήταν ακόμα η Άντζελα υπουργός, θα πήγαινα να της την χαρίσω να την κάμει αφίσα του ΕΟΤ.

Ηλιοβασιλέματα γεμάτα αναμνήσεις, δειλινά αξέχαστα μες τα στενά δρομάκια. Με τις ώχρες να χαϊδεύουν τρυφερά τα σπίτια της Χώρας.

Θέα από το κάστρο της Χώρας. Ο βράχος που φαίνεται να αιωρείται μέσα στη θάλασσα λέγεται Χύτρα. Όταν ο καιρός είναι καθαρός το αγνάντι σου μπορεί να φτάσει ίσαμε την Κρήτη.

Ίσιο δρόμο δεν θα συναντήσεις στη Χώρα. Τα δρομάκια στριφογυρίζουν γύρω από τα σπίτια και καταλήγουν στο υπερυψωμένο κάστρο που αποτελεί ένα φυσικό παρατηρητήριο και αξιοποιήθηκε από τους Ενετούς που κάτι τέτοια ρίαλ εστέιτ πρόπερτις πολύ τα εκτιμούσαν για να κουτσομπολεύουν ποιος περνάει από τη θάλασσα και προς τα που πηγαίνει. Έχουμε και μία γειτόνισσα που αξιοποιεί επί καθημερινής βάσης το μπαλκόνι της με τον ίδιο σκοπό.

Καψάλι σ' αγαπώ!

Καψάλη σ' αγαπώ! (δις)

Λεπτομέρεια από άλλη πόρτα στη Χώρα που σου κάμει λίγο και σε αρχαιοελληνικό ναό. (Μόλις συνειδητοποίησες μία εμμονή μου με τα γείσα, αλλά με αγαπάς και με τα ελαττώματά μου.)

Μόλος στην Αγία Πελαγία, η οποία βρίσκεται στα βόρεια του νησιού και όλοι μου έλεγαν μην πας γιατί φυσάει και δεν είναι και τίποτις σπουδαίο και σιγά το μέρος. Ψέμα. Η Αγία Πελαγία ξηγιέται με διπλή ωραιότατη παραλία και μπουκέτο επιλογών για φαγητό και διαμονή. Το πτηνό πλατσούρισε στο ελαφρύ κυματάκι και αγνάντεψε από το μόλο τη γη της Λακωνίας και την Ελαφόνησο.

Ναός ανάμεσα στις δύο παραλίες της Αγίας Πελαγίας. Δεν έχω φακτς, αλλά νομίζω είναι ασφαλές να υποθέσω ότι είναι η ομότιτλη Αγία.

Ξέμπαρκο ποδήλατο που άφησαν ο Χάνσελ και η Γκρέτελ πριν τους φάει η μάγισσα. Δίπλα τα ποτιστήρια τους.

Ορφανή Παναγία δεν έχω ματαξαναδεί, αλλά μέσα στο κάστρο των Κυθήρων συναντάς το απροσδόκητο. Σε εκκλησιά, καμάρα, κανόνι, πολεμίστρα, τουρίστρια με μοκασίνι.

Πάνω στο ψηλότερο σημείο του κάστρου είναι χτισμένη η Παναγία η Μυρτιδιώτισσα. Εδώ σου έχω το καμπαναριό της.

Ρόπτρο. Ή επίθυρο χεράκι. Ή έστω τοκ τοκ μαραφέτ. Αυτό που δεν βλέπεις στη φωτογραφία είναι η αμέσως επόμενη στιγμή που άνοιξε η πόρτα και βρέθηκα μούρη με μούρη με μία εμβρόντητη κυρία.

Σεμπρεβίβα, το αμάραντο λουλούδι! Θα μπορούσε να είναι και τίτλος βραζιλιάνικης σειράς...

Τμήμα του Διοικητηρίου του Κάστρου, όπου σήμερα στεγάζεται το Ιστορικό Αρχείο, γιομάτο ίντρεστινγκ ντόκιουμεντς.

Υψηλή αισθητική, πχιότητα και σεβασμός στην παράδοση. Καφενείον ο Νόστος στον κεντρικό δρόμο της Χώρας.

Φιλιώ είναι το πρώτο μαγαζί που θα σου υποδείξει ο καρντάσης τουρίστας που έχει επισκεφθεί τα Κύθηρα και ρεύεται ακόμα με νοσταλγία τα μαγειρευτά της χρυσοχέρας γιαγιάς. Τηγανόψωμο με φρέσκια ντομάτα, κολοκυθοκορφάδες και ίσως τα καλυτερότερα παπουτσάκια που έχω φάει ποτέ μου! Σίμπλι ντελίσιους.

(η Φιλιώ κέρδισε και έτερη φωτογραφία στα κυθηραϊκά εικονογραφημένα, διότι πήγα δύο φορές και μάλιστα τη δεύτερη είχα στρωθεί πριν καλά-καλά ανοίξει, είχα χώσει την πετσέτα στο λαιμό μου, ακόνιζα τα μαχαιροπήρουνα και τους ανάγκασα να με σερβίρουν πριν τις 4! Δώστε τηγανόψωμα στο πτηνό!)

Χαλκό τον ελένε και είναι κολπίσκος αγαπησιάρικος όπου θα κάμεις τις απλωτές σου σε κρυστάλλινα νερά και θα δεις ωραία γκομενάκια. Εδώ φωτό από τον Πανοραμίξ.

Ψι-ψι-ψι-ψι-ψι-ψι-ψι!

Ωραία που είναι τα Κύθηρα!

Σάββατο, 7 Αυγούστου 2010

(Almost) as good as watching porn



Ρίαλ αρτ αδελφέ, όχι αστεία!

Και μάλιστα από τη Μολδαβορουμανία, που μέχρι πρότινος σου καθάριζε το σπίτι, τώρα καθαρίζει στις πίστες και στα κλάμπς.

Το κλιπ επιβεβαιώνει πάντως περίτρανα τη θεωρία του χάους με την πεταλούδα και τον τυφώνα: έχει πιάσει ο καύσωνας τις Μολδαβορουμανίες και έχει φθάσει η κάψα μέχρις εδώ!

Επειδής δύσκολα θα εστιάσεις σε φάτσες, να σου πω ότι στο βίντεο εναλλάσσονται τρεις αρτίστες.

Όλες με τα διαπιστευτήριά τους, πολλά ρισπέκτ στην πρώτη.

Μόνη παραφωνία ο καλλιτέχνης που δονείται ωσάν μαϊμού σε μπλέντερ.

Αλλά αν με κουρεύανε έτσι, κι εγώ θα είχα εκνευριστεί.

Και ερωτώ: θα αφήσει η ελληνική μουσική σκηνή αναπάντητη τη μολδαβορουμάνικη πρόκληση του τσικαμπόμπ ή μήπως θα πρέπει να αναλάβει (με απευθείας ανάθεση) η Τζούλια να ρεμιξάρει το "τσικαμπούμ κι όλα γυρίζουν στο κεφάλι μου, τσικαμπούμ και μου την πέφτεις μες τη ζάλη μου";

Ή έστω το "τσίκα τσίκα μπουμ, ολέ-ολέ"!

Παρασκευή, 6 Αυγούστου 2010

Το πτηνό από τη Νεάπολη στα Κύθηρα

Το πλοίο για τα Κύθηρα (ναι γεια σου, αυτό που και καλά ποτέ δε θα το βρούμε!) εγώ το πήρα από τη Νεάπολη. Όχι το λέω διότι εσύ μπορείς να το πάρεις και από το Γύθειο για να κάμεις τα κουμάντα σου στα χιλιόμετρα. Που αν θέλεις καλά και σώνει να γλιτώσεις βενζίνες, πας και το παίρνεις και από τον Πειραιά που λέει ο λόγος! Επιλογή που σου προτείνω στρόνγκλι διότι ο δρόμος για τη Νεάπολη, απευθύνεται στον πολύ νιρβάνα οδηγό που τα έχει δουλέψει τα ψυχολογικά του.

Όταν πάντως έφθασα στη Νεάπολη διαπίστωσα ότι έχω λίγο χρόνο να εξερευνήσω την πόλη και είπα να αδράξω την ευκαιρία διότι για να ξαναβρεθώ εκεί θα πρέπει είτε (α) να αλλάξει η χάραξη της εθνικής οδού Σπάρτης-Νεάπολης, είτε (β) να εφεύρουν την τηλεμεταφορά. Και δίνω λίγες πιθανότητες μόνο στο δεύτερο!

Στο σημείο αυτο μπορείς και να με πεις ασχετόπουλο, αλλά μέχρι πρότινος δεν ήξευρα καν την ύπαρξη της Νεάπολης (μην το πεις παραέξω, αισθάνομαι καφρούλης). Η οποία λοιπόν σε πληροφορώ –αν δεν το ξεύρεις ήδη δηλαδή- ότι ουχί μονάχα υπάρχει, αλλά είναι και μια-χαρά πόλη, ωραιότατη! Εάν ήμουν μάλιστα λίγο πιο ενθουσιώδες ζώδιο, θα μπορούσα να την επώ και Σαν Τροπέ της Λακωνίας! Διότι τι της λείπει κύριος; Τα ξενοδοχεία της; Τα παραλιακά ταβερνοκαφενεία να πας να κάμεις την περατζάδα σου; Ή μήπως σου πέφτει λίγη η θέα μέχρι την Ελαφόνησο, που σου θυμίζει ότι χέβεν ιζ ε πλέις ον έρθ; Όλα τα διαθέτει η Νεάπολη λέμε! Και επιπλέον έχεις και μία συμπαθέστατη παραλία στα πόδια σου, να πας να πέσεις στην περίπτωση που ο λακωνικός ήλιος βγάλει κέρατα!

(Το πτηνό γουργουρίζει χαρούμενο όταν η Ελλάδα το εκπλήσσει ευχάριστα και μάλιστα, στο ανέλπιστο! Πέραν όλων των άλλων, στην παραλία της Νεάπολης συνάντησε ένα ασκέρι πάπιες και ανταλλάξανε γνώμες για το πλέις και μερικές ραμφιές!)

Το ταξίδι για τα Κύθηρα ήταν ευτυχώς σχετικά ευχάριστο και δεν κούναγε -διότι όπως ξεύρεις πτηνό μπορεί να είμαι, αλλά θαλασσοπούλι δύσκολα με λες! Είχα και κάμποσο χρόνο να διαβάσω τον ταξιδιωτικό οδηγό μου για το νησί και να χαράξω τις διαδρομές μου, μη με πιάσει το άγχος όταν φθάσω! Πράγμα που αποδείχθηκε τελείως άσκοπο διότι όπως θα δεις μερικές αράδες πιο κάτω, όταν έφθασα εκεί πήγα και έκαμα του κεφαλιού μου, ακολουθώντας τις συμβουλές τυχάρπαστης γηγενούς!

Οι πρώτες ώρες στα Κύθηρα είχαν αρκετό μουχφ, λίγο γουάου και μετά πάλι μουχφ!

Το πλοίο πιάνει ένα μέρος που το λένε Διακόφτι και το οποίο αν είσαι ευγενικός το λες μινιμαλιστικό, αν είσαι κακότροπος το λες τέρμα-Θεού। Λίγο πιο άδειο από το κενό, το Διακόφτι ενδείκνυται για τον ερημίτη-τουρίστα που στις διακοπές του θέλει απλώς να βρει τον εαυτό του. Που τελοσπάντων αν πήγες κι έχασες τον εαυτό σου σε ένα τόσο άδειο μέρος, απορώ μ' εσένα! Μουχφ πρώτο!

Από το Διακόφτι ξεκινάει ένας δρόμος που ανηφορίζει ένα ύψωμα και κατόπιν περιφέρεται ακατάσχετα στο εσωτερικό της νήσου. Που έρχεσαι προς στιγμήν κι αναρωτιέσαι εάν ξέρει που πάει ή εάν έχει χάσει (ο δρόμος) το δρόμο του. Μουχφ δεύτερο!

Μετά από κάμποσα χιλιόμετρα, έφθασα στο ξενοδοχείο μου, απέθεσα την πραμάτεια μου, έβαλα το περτικαλί μου μαγιώ που με κάμει πολύ τσίλικο καθώς γυαλίζω από χιλιόμετρα, αλοίφθηκα με το κοπερτάν μου και απεφάσισα να διαγράψω οριστικά κάθε ίχνος μουχφ και να απολαύσω επιτέλους το νησί!

Έλα όμως που πίσω έχει το Τσιρίγο (εμείς οι γηγενείς έτσι το λέμε το Κύθηρο) την ουρά!

Μία ανόητη τσιριγοπούλα, έστειλε το πτηνό στο Λιμνιώνα που βρίσκεται στη δυτική πλευρά του νησιού, λέγοντας ότι πρόκειται για ζουπερτέλεια παραλία σε ειδυλλιακό κολπίσκο που επιπλέον διαθέτει ταβερνίδιο να φας μία πατάτα τηγανητή! Το πτηνό που ψήνεται με το συνδυασμό «κολπίσκος / πατάτα τηγανητή», απεφάσισε να πάρει το παρεάκι και να πάει. Που μαύρη η ώρα που το έκαμε! Μετά από κάμποσες στροφές, ο στενός (ασφάλτινος μεν, αλλά υπογραμμίζω το στενός) δρόμος άρχισε να σκαρφαλώνει σε ένα κορφοβούνι (κι ενώ του φώναζα «stay away of the korfovouni god damn you!») το οποίο στη συνέχεια πρέπει να κατέβεις με μία σειρά από κοφτές φουρκέτες. Και επί ώρα! Που αν έχεις περάσει το αμάξι μου για τέσσερα επί τέσσερα, είσαι γκάβακας και να πας να κοιταχτείς ανόητη τσιριγοπούλα!

Αλλά επειδής είμαι καλόπιστος άνθρωπας (και επιπλέον ήμουν ήδη πασαλειμμένος με το κοπερτάν και αποφασισμένος να περάσω καλά), είπα ότι για να μπει κάποιος στη διαδικασία να φτιάξει τέτοιον δρόμο ιν δε μιντλ οφ νόγουεαρ, θα πρόκειται όντως για ζουπερτέλεια παραλία και στα σίγουρα θα έχει (μιαμ μιαμ) χοντρές τηγανητές πατάτες!

Μέγα λάθος! Την παραλία θα μπορούσες να την επείς γούρνα και να μην προσβληθεί, το ταβερνίδιο ήταν μία μπανάλ προχειράτζα (όχι δεν περίμενα το ντελικατέσεν προς Θεού, αλλά το παράπηγμα καταμεσίς της παραλίας-γούρνας και χωρίς ουδεμία υπόνοια γραφικότητας, δεν το θες στις διακοπές σου) και το κερασάκι στην όλη φωτο που αποτυπώθηκε στη μνήμη μου αλλά ουχί στη φωτογραφική μου (ούτε μισό πίξελ δεν θυσιάζω για το αδιάφορο) ήταν δύο-τρία καρα-αυθαίρετα κτίσματα με κάποιους μυστήριους (Ιθαγενείς; Κοσμοκαλόγερους; Ρεαλιτάδες;) να κάθονται σε πλαστική καρέκλα και να σου έχουν κοτσάρει στη μούρη τη μπουγάδα τους με το κόκκινο το σώβρακο και το σικλαμέν το σεντονάκι με τα λαχούρια. Το νιώθεις το πτηνό που έκαμε μεταβολή και υπέστην εκ νέου τον κωλόδρομο σιχτηρίζοντας σε κάθε φουρκέτα (και με διαφορετικό κοσμητικό επίθετο) την ανόητη τσιριγοπούλα που το έστειλε ως εκεί πέρα!

Οκ, τέλος οι εξυπνάδες, οι αυτοσχεδιασμοί και οι γκαβές τσιριγοπούλες! Φρομ νάου ον, θα ακολουθήσω τον ταξιδιωτικό οδηγό που έδωσα και ένα κάρο λεφτά για να τον αγοράσω.

Προορισμός: Καψάλι.

Στη νέα διαδρομή που χάραξα, πέρασα από μερικούς πολύ χαριτωμένους οικισμούς, διέσχισα δασίλια με φουντωτές πευκοσυστάδες και χαιρετήθηκα με λόγκους που μοσχοβόλαγαν θυμάρι. Προσεγγίζοντας το Καψάλι και περνώντας δίπλα από τη Χώρα, κάτι βαθιά μέσα στην καρδούλα του πτηνού σκίρτησε. Και παρότι η κούραση των προηγούμενων ωρών βάραινε πάνω στο τιμόνι, εκείνη τη στιγμή που κατηφόριζε το δρόμο προς την παραλία, έγινε κάτι μαγικό.

Και το πτηνό τ’αγάπησε το μέρος!

(Αλλά τα γιατί και τα πως θα σου τα πω σε προσεχές ποστάκι, διότι τώρα που έγραφα για τις πευκοσυστάδες και τα θυμάρια, θυμήθηκα το μέλι που έχω πάρει από εκεί, το έφερα και το τσακίζω, πασαλείφτηκα και κολλάνε τα δάχτυλά μου στο πληκτρολόγιο.)

Τρίτη, 3 Αυγούστου 2010

Μήπως είπε κανείς χέι;



Η Τούλα παντρεύτηκε το Σακίλ, που ήτανε καλό και προικισμένο παιδί αλλά λιγάκι μαμούχαλος. Χέι, χέι.

Η Τούλα και ο Σακίλ βάλανε τα Νησιώτικα του Πάριου στο στέρεο, ήπιανε τις σαμπάνιες τους στη βεράντα και μετά ο Σακίλ έβαλε κάτω την Τούλα και της έφυγε η μαγκιά. Χέι, χέι.

Η Τούλα βγήκε μία βόλτα να συνέλθει αλλά επειδής είναι συναισθηματικά ευάλωττη και ψηφίζει Τσίπρα, αποφάσισε να χαμουρευτεί λιγάκι με τον Ιμπραήμ. Χέι, χέι.

Ο Ιμπραήμ εκτίμησε τον πλούσιο συναισθηματικό κόσμο της Τούλας και εκείνη αποφάσισε να του κάτσει. Χέι, χέι.

Η κουμπάρα της Τούλας που τους είδε τυχαία στο δρόμο και φθονεί την Τούλα γιατί είναι καπάτσα και αυγοκόβει καλύτερα τους λαχανοντολμάδες, πήγε και τα ξέρασε όλα στο Σακίλ. Χέι, χέι.

Ο Σακίλ πέταξε από τη βεράντα τον Πάριο, έσπασε τα ποτήρια που πίνανε σαμπάνια (χαλώντας την εξάδα που τους είχε χαρίσει η κουμπάρα) και γενικά στεναχωρέθηκε πολύ. Χέι, χέι.

Η Τούλα έκαμε ένα μπάνιο, γιατί μυρίζανε οι μασχάλες της. Χέι, χέι.

Ο Σακίλ και η Τούλα ανταλλάξανε βαριές κουβέντες (τύπου φύγε να μη σε βλέπω παλιοχαμούρα) και η Τούλα έφτιαξε τις βαλίτσες της. Χέι, χέι.

Η Τούλα το σκέφτηκε καλύτερα το θεματάκι της και αποφάσισε ότι το να διαλύσεις ένα γάμο το λες ψιλοχαζομάρα -το να αφήσεις το μαύρο για τον αλγερινό το λες χοντρομαλακία. Χέι, χέι.

Η Τούλα ζήτησε συγνώμη από το Σακίλ και εκείνος την συγχώρεσε γιατί ξέρει ότι κατά βάθος είναι καλή κοπέλα, προκομμένη και για σπίτι. Χέι, χέι.

Εντάξει, έχει και ωραίο κώλο. Χέι, χέι.

Δευτέρα, 2 Αυγούστου 2010

Ελαφόνησος; Α όχι, δεν μπορώ να πάω σε ένα νησί γεμάτο ελάφια!

Η Ελαφόνησος είναι νησί στο περίπου. Δηλαδής μέχρι πρότινος –το 375 μ.Χ. συγκεκριμένα- ήταν κανονικότατα μέρος της Πελοποννήσου και ο αρχαίος ο έλληνας μπορούσε να πηγαίνει να κάμει τα μπάνια του στις ακτές της, με το άλογό του ή ποδαράτο. Επειδής όμως ένας ισχυρός σεισμός απεφάσισε να αλλάξει τη γεωγραφία της Νότιας Ελλάδος για να δυσκολέψει το μάθημα τότες για τους πιτσιρικάδες της πέμπτης δημοτικού, εσύ σήμερα θα πρέπει να πάρεις το φέρι (όχι εκείνο για τα πιάτα, το άλλο το μπόουτ) για να φθάσεις.

Η διαδρομή είναι μπες-βγες και θα σου στοιχίσει κάνα 10άρικο με το τουτού σου. Ήδη πάντως και αναμένοντας να μπεις στο φέρι, τα πρασινογάλαζα νερά και οι βαρκούλες που σεργιανίζουν πάνω στην κρυστάλλινη αγκαλιά του κόλπου αρχίζουν να σε υποψιάζουν ότι ντουντ, το μέρος δεν παίζεται όμως!

Η παραλία της Πούντας (που βρίσκεται μερικά μέτρα πέρα από το λιμανάκι επιβίβασής σου) είναι ένα καλό τρέιλερ του τι σε περιμένει στην αντίπερα όχθη της Ελαφονήσου. Ο πλοιοπαρκαδόρος (αυτός ο τύπος που σε αγχώνει στο φέρι, δίνοντάς σου οδηγίες για το πώς θα τοποθετήσεις συρταρωτά τ' αμάξι σου δυόμισυ χιλιοστά από τα γύρω αμάξια) μου αποκάλυψε ότι η ακτή της Πούντας έχει μειωθεί σε έκταση τα τελευταία χρόνια λόγω μετακινήσεων της άμμου και η απόσταση με την Ελαφόνησο έχει αυξηθεί από τα 400 στα 570 μέτρα. Κοινώς η Ελαφόνησος την κάνει με ελαφρά πηδηματάκια, γιατί και τόσος τουρίστας την έχει κουράσει.

Όπως καταλαβαίνεις από το όνομα, το νησί ήταν κάποτες τίγκα στο ελάφι! Τα τελευταία χρόνια το Μπάμπι το ελαφάκι μπορεί να μην το βρίσκεις, βρίσκεις όμως το Μπάμπη να κάμει κάμπινγκ και μάλιστα δίπλα στη μυθική παραλία του Σίμου (που την ξεύρεις διότι ακόμη και να μην έχεις πάει, στην έχουνε περιγράψει ή την έχεις δει σε όλα τα αφιερώματα για τις καλύτερες παραλίες οφ δε κάντρι, μη σου πω και οφ δε γουόρλντ). Το πλοίο σε αφήνει στην πόλη της Ελαφονήσου (ψιλοαδιάφορο μέρος, μόνο για τα απαραίτητα) και το μόνο που σε χωρίζει πλέον από τον παράδεισο είναι τέσσερα χιλιόμετρα δρόμου. Δεν έχει ΚΤΕΛ, οπότε οφείλεις είτε να έχεις τουτού, είτε να δείξεις γάμπα. Στο τέλος του δρόμου που ξεκινάει από το λιμανάκι, θα βρεις ένα κάμπινγκ και μία μεγάλη έκταση άμμου την οποία θα διασχίσεις ώσπου να βρεθείς στο απόλυτο. Το ατελείωτο. Το διάφανο και ζουπερτέλειο.

Στην παραλία του Σίμου έχεις τις εξής επιλογές: (α) να κάτσεις σε μία από τις οργανωμένες ξαπλώστρες, (β) να στήσεις τον εξοπλισμό σου (ομπρέλα, ψάθα, καρεκλίτσα, ψυγειάκι, πεθερά) οπουδήποτε θελήσεις (δεν θα δυσκολευτείς όσο μεγάλη και αν είναι η πεθερά, η παραλία είναι χιουτζ!), (γ) να περιπατήσεις ως τη «δίδυμη» παραλία προς την άκρη της χερσονήσου, όπου θα βρεις και σημεία να τσιτσιδωθείς και να συναντήσεις ωσάν πρωτόπλαστος το Θεό σου!

Ό,τι από τα παραπάνω και να επιλέξεις το σίγουρο είναι ότι όταν μπεις σε αυτά τα νερά, δεν θα σε βγάζουν που να μουλιάσεις και να σταφιδιάσει το μέσα σου! Πεντακάθαρα, ζεστά, τροπικά και σιροπάτα για εσένα που νομίζεις ότι τις Καραϊβικές και τις Χαβάες δεν σου ‘ναι γραφτό να τις δεις ποτές. Που σου ‘φχομαι να πας ρε και να έρθεις μετά να κάμεις τις συγκρίσεις! Που έρχεσαι τώρα και καταλαβαίνεις την πρώτη λέξη που σου έκρυβε τεχνηέντως ο Μαγκάρετ: ("Ελαφόνησος-")Χαβάη 5-0!

Σε κάθε περίπτωση πάντως πάρε μαζί σου τίποτις νερά, σαντουιτσάκια ή κάνα φρούτο, διότι η μόνη σου επιλογή εκεί είναι η καντίνα του κάμπινγκ και καθόλου δεν θα θέλεις να περπατήσεις τόσην ώρα μέσα στην άμμο για να πας να πάρεις δύο καφέδες και ένα ζαγόρι. Άσε που έτσι κι αλλιώς μετά βίας θα σε βγάλουμε από τη θάλασσα.

Η Ελαφόνησος έχει και έτερη παραλία που τη λέμε Παναγίτσα και είναι οκ. Για να ακριβολογώ είναι πολύ όμορφη και εάν ήταν σε άλλο μέρος θα τη λέγαμε ζούπερ και θα πηγαίναμε όλοι εκεί να κάμουμε μπάνιο. Αλλά όταν βρίσκεσαι στο ίδιο νησί με την τελειότητα του Σίμου, απλώς την έχεις πατήσει ως παραλία και είναι μεγάλο λάθος σου (να πάρεις την άμμο σου και να πας αλλού): σόρρυ Παναγίτσα, είσαι δεύτερη!

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts