Πέμπτη, 27 Ιανουαρίου 2011

Μαύρο στον Κύκνο

Το υποψιαζόμουν από τότες που o Άγγλος Ασθενής πήρε έντεκα αγαλματίδια, αλλά το επιβεβαίωσα φέτος με τις πέντε υποψηφιότητες που επεφύλαξαν για το Μαύρο Κύκνο: οι άνθρωποι της Ακαδημίας έχουν χιούμορ! Διότι μόνο ως χιουμοράκι μπορώ να εκλάβω την προοπτική βράβευσης του ανοσιουργήματος αυτού!

Ω ναι, ακολουθεί καταιγίδα χολής που θα φτύσει το πτηνό πάνω στη Νάταλι Πόρτμαν, τον Ντάρεν Αρονόφσκι, τους κριτικούς ανά τον κόσμο που εκθείασαν την ταινία, τους ανθρώπους που την ανέδειξαν στην 52η θέση των καλύτερων ταινιών έβερ στο imdb και εσένα εάν μου αρχίσεις τα περί πχιοτικού ψυχολογικού θρίλερ μη-χέσω!

Τη λίμνη των κύκνων την ξεύρω καλά. Την έχω δει στη Λυρική, στη Σκάλα του Μιλάνου (σε τάπωσα;), στην τηλεόραση, σε κινούμενα σχέδια, σε άνιμε. Με γυναίκες, με άντρες, με πατίνια, με τα μάπετς. Και μου αρέσει σε όλες τις εκδοχές της. Το στόρι, η χορογραφία, η ανυπέρβλητη μουσική του Τσαϊκόφσκι.

Και μετά ήλθε ο Αρονόφσκι και είπε "ας πάρω όλα αυτά τα υπέροχα συστατικά και ας κάνω μία τεράστια επιτηδευμένη μπούρδα που θα απευθύνεται στους δήθεν όλου του κόσμου, να δω αν θα τσιμπήσουν"! Και ω ναι, τα κατάφερε! Παρότι η μουσική αντιστέκεται και οι ονειρώδεις χορογραφίες ανθίστανται, ο Αρονόφσκι πήρε τους κύκνους και τους ξεπουπούλιασε! Έφτιαξε τη χειροτερότερη ταινία της χρονιάς και θα του δώσουμε και βραβείο!

Όπου σου δείχνει μία ψυχονευρωτική μπαλαρίνα (Νάταλι Πόρτμαν) να ζει μέσα στις εμμονές και τις φοβίες της. Να αυτοτραυματίζεται, να παραληρεί και σιγά σιγά να μετατρέπεται σε μαύρο κύκνο, τύπου βαθυστόχαστη αλληγορία και κάτσε αναστοχάσου τι σου είναι η ζωή, πόσο απέχει η λογική από την τρέλα και γιατί τα τρόλεϊ είναι κίτρινα. Ανόητο σενάριο, αφελέστατη δομή, πολλές σιωπές (για να χτίσουμε προφίλ κουλτουριάρικης ταινίας), προκάτ ερμηνείες και καραβαρετή εξέλιξη που όπως σωστά μαντεύεις, δεν καταλήγει πουθενά.

Η ταινία είναι ένα τεράστιο DON'T! Και μόλις σε έσωσα από τα ευρώπουλα που θα πέταγες για να πας να την εδείς.

Μία κοινωνική προσφορά του πτηνού στους αναγνώστες του.

Τετάρτη, 26 Ιανουαρίου 2011

Επανάσταση στην Τηλεόραση

Εδώ και χρόνια γκρινιάζεις με τα όσα σου σερβίρουν τα κανάλια και έχεις τα δίκια σου! Πατάς το τηλεκοντρόλ και τι εισπράττεις; Παντελή έλλειψη πρωτοτυπίας (με το που θα πετύχει μία βλακεία να κερδίσει το χάζι σου, αναπαράγεται επί είκοσι και την προβάλλουν όλα τα κανάλια), παροιμιώδη κακογουστιά και αποθέωση του ανούσιου. Σήμερα ας πούμε η Τατιάνα ασχολιόταν επί μακρόν με τα προβλήματα στο γάμο της εκ Γεωργίας ορμώμενης, πρώην παίκτριας του X-Factor, Νίνης -καμία σχέση με το γνωστό Σωτήρη της πανάθας (άσχετο, αλλά εάν η Νίνη παντρευόταν το Νίνη, θα την έλεγαν Νίνη Νίνη;), η οποία παραμένει και παρανόμως στη χώρα καθώς έχει λήξει η βίζα της. Και δεν είναι η ληγμένη βίζα που με απασχολεί, αλλά τα ληγμένα στα οποία έχει πέσει ο τηλεθεατής.

Ναι, ειδικά εφέτος έχεις ένα σκασμό λόγους να σιχτιρίζεις την τιβί. Τηλεκουζίνες, επαναλήψεις, ελάχιστες καινούργιες ελληνικές σειρές (η εξής μία: το Νησί, που εμένα δεν μου πολυαρέσει, αλλά τελοσπάντων είναι αξιοπρεπής και φαντάζει αριστούργημα μέσα στην ξηρασία), χρεοκοπημένες ειδήσεις, ημιθανή κόνσεπτ ανακάλυψης εξαφανισμένων συγγενών από τη Νικολούλη, μεταμελημένων αδελφών από τη Βίκυ Χατζηβασιλείου και πετρελαιοπηγών από το Χαρδαβέλλα. Εάν ανακαλύψει κάποιος και τον τηλεθεατή, να σφυρίξει κλέφτικα.

Και εκεί που θέλεις να φας το τηλεκοντρόλ σου, ν' απλώσεις ένα σεμεδάκι πάνω στη συσκευή και να χρησιμοποιήσεις το Τίβο για προσάναμμα, ξαφνικά έρχεται ο ΣΚΑΪ και σου υπενθυμίζει τα όσα καταπληκτικά μπορεί να κάμει για εσένα μία τηλεόραση που σε σέβεται και δεν σου μουγκρίζει ωσάν να ήσουν Νεάντερνταλ!

Με την ιστορική σειρά "1821" που ξεκίνησε εψές το βράδυ στις 23:00. Και που την παρακολούθησα ουχί απλώς με ενδιαφέρον, αλλά -μη σου πω- και με ενθουσιασμό! Διότι επιτέλους ένα ιδιωτικό κανάλι έβαλε το χέρι στην τσέπη (βαθιά, καθόπως ακούω) και γύρισε ντοκιμαντέρ. Το οποίο διαφήμισε, υποστήριξε και προέβαλε ως βασική επιλογή του μέσα στο εβδομαδιαίο του πρόγραμμα. Και το οποίο είναι μία εξαίρετη δουλειά. Με εμπεριστατωμένες αναλύσεις, υπέροχες λήψεις, χρήσιμες (αλλά διακριτικές) δραματοποιημένες σκηνές, αισθητική που αγγίζει επίπεδα διεθνών αντίστοιχων παραγωγών.

Συναρπαστικό αλλά και παιδευτικό. Εκλαϊκευμένο αλλά επιστημονικά συνεπές. Συστηματικό στην ανάλυσή του και με τήρηση αποστάσεων. Σου είπε μέσα σε μία ώρα ότι η ελληνική εθνική συνείδηση διαμορφώθηκε συγκυριακά προς το τέλος του 18ου αιώνα κυρίως λόγω της αγανάκτησης προς την απεχθή φορολογία του οθωμανικού κράτους, τις μεγάλες κοινωνικές ανισότητες και την εκτεταμένη ανομία. Σου είπε ότι τους πρώτους δύο-τρεις αιώνες της τουρκοκρατίας, οι ρωμιοί (διότι τότες Έλληνες δύσκολα τους έλεγες / αυτοπροσδιορίζονταν πιότερο βάσει της θρησκείας τους) δεν είχαν και σπουδαία προβλήματα με τους Τούρκους. Εντάξει, δεν έκαμαν και όλη μέρα πάρτι στη Ρούμελη, αλλά διόλου δεν τους απασχολούσε το θέμα της αυτοδιάθεσής τους ή της ανεξαρτησίας. Σου είπε επίσης, ότι τα φαινόμενα ανομίας αφορούσαν εν πολλοίς Έλληνες εναντίον Ελλήνων: Έλληνες τσιφλικάδες που εκμεταλλεύονταν τους φτωχούς ομοεθνείς τους, Έλληνες αρματωλούς και κλέφτες που λυμαίνονταν την ύπαιθρο και ήλεγχαν τα περάσματα για να βουτήξουν ό,τι βρουν, Έλληνες πειρατές που λεηλατούσαν τα παράλια.

Μα είναι καιρός τώρα για ιστορική αυτοκριτική; Όου γιες, είναι η καταλληλότερη στιγμή, θα σου πω εγώ! Για να καταλάβουμε το τώρα πρέπει να κοιτάξουμε ξωπίσω μας. Και να συνειδητοποιήσουμε υπό ποιες συνθήκες διαμορφώθηκε το ελληνικό κράτος που κατ'επανάληψη χρεοκοπεί και ποιες ιστορικές αναγκαιότητες σφυρηλάτησαν την πολιτική και κοινωνική μας κουλτούρα.

Όταν τελείωσε η εκπομπή, σκέφθηκα πόσο κρίμα είναι που ενώ έχω παρακολουθήσει ένα σκασμό ντοκιμαντέρς του BBC και του History Channel για το Μεγαλέξανδρο, τους Αρχαίους και τους Βυζαντινούς, η ιδική μας τηλεόραση ουδέποτε θέλησε να ασχοληθεί με την ιστορία ετούτου του τόπου! Και αναρωτήθηκα πού διάολο είναι τα μέγκα και οι αντέννες των υψηλών κασέ και των μεγάλων τηλεθεάσεων! Που είναι τα στάρς, τα άλτερς και οι άλφα;
Μα στον κόσμο της Ευγενίας Μανωλίδου, της Ανίτας Πάνια και της Ρούλας Κορομηλά φυσικά!

Κάνε ρε συ, λίγο ζάπινγκ!

Τρίτη, 25 Ιανουαρίου 2011

Το χαμόγελο της γάτας

Τρου στόρι: τη δεκαετία του '50 ένας πατέρας στο Μεξικό απεφάσισε να ρίξει πέντε φάσκελα στην κενωνία και να απομονωθεί μαζί με τη φαμίλια εντός του σπιτιού του. Να κλειδαμπαρωθεί πίσω από τη δίμετρη περίφραξη του κήπου του και να αποκρύψει από τα τρία παιδιά του την ύπαρξη του κόσμου. Θα τον επείς σαλεμένο; Ε μια φορά, το φάδερ-οφ-δε-γίαρ αγουόρντ δεν του το δίνεις! Τα παιδιά του που έμειναν δεκαοκτώ χρόνια έγκλειστα (μην ακούσω έφηβο να ξαναγκρινιάξει επειδή έμεινε γκράουντεντ για καμιά βδομάδα) αγνοούσαν παντελώς οτιδήποτε υπήρχε πέραν του κήπου τους. Τα ονόματά τους ήταν Porvenir (=μέλλον), Voluntad (=δύναμη της θέλησης) και Utopia (=χελόου, πόσο χαζός είσαι που περιμένεις κι εδώ μετάφραση;) και δεν είχαν ιδέα τι είναι το αεροπλάνο, η καμηλοπάρδαλη ή ο πόλεμος. Δεν είχαν δει ποτέ τους τη θάλασσα, μήτε και το βουνό. Δεν είχαν παρακολουθήσει ποτές τηλεόραση (που σημαίνει ότι το μεξικάνικο σήριαλ τουλάχιστον το είχαν γλιτώσει). Και κυρίως δεν είχαν την παραμικρή ιδέα ότι υπάρχουν μερικά δισεκατομμύρια άνθρωποι όξω από τους τοίχους της ζωής τους. Μιλάμε για το υπέρτατο κοκούνινγκ. Επαναλαμβάνω, τρου στόρι!

Υπάρχει μία ταινία. Στην πραγματικότητα είναι δύο ταινίες. Η πρώτη λέγεται "El castillo de la pureza" (=το κάστρο της αγνότητας, τι θα γίνει θα πας να μάθεις κανένα ισπανικό γιατί βαρέθηκα;), είναι μεξικάνικη της δεκαετίας του '70 και ασχολείται με το ως άνω συμβάν. Η δεύτερη λέγεται "Κυνόδοντας" και είναι ελληνικιά. Όχι από εκείνες με τη Ζέτα Μακρυπούλια να περιφέρεται στην οθόνη χωρίς σενάριο, από τις άλλες για το ελαχιστοελάχιστο κοινό που επιμένει να δίνει ευκαιρίες στον πχιοτικό (;) ελληνικό κινηματογράφο και παρά τα αλλεπάλληλα χαστούκια.

Ο Κυνόδοντας είναι αυτό που λέμε "γροθιά στο στομάχι", οπότε εάν έχεις φάει πριν σπεντζοφάι ή μελιτζάνες αλά πολίτα, να μην πας. Δεν θέλουμε να λερώσεις τη μοκέτα του μουλτιπλεξ, καθόλου πρέπον! Την είδα πριν ένα χρόνο και ενώ μού έκαμε εντύπωση και ήθελα να σου τη σχολιάσω από τότες, απεφάσισα να την αφήσω να ωριμάσει μέσα μου για να μπορώ να είμαι πιο αντικειμενικός.

Σήμερα ανακοινώθηκαν οι υποψηφιότητες των Όσκαρς και ο Κυνόδοντας είναι μέσα στην πεντάδα για το Ξενόγλωσσης Ταινίας. Που σε τέτοια γκαλά, υποστηρίζουμε Ελλάδα και θέλουμε να σηκώσουμε γαλανόλευκη ψηλά να έχουμε να τσαμπουκαλευόμαστε. Η ταινία έχει όντως ένα ηχηρό μήνυμα. Σου χτίζει μία δυνατή αλληγορία. Και επιπλέον είναι καλογυρισμένη. Μοιάζει ντοκιμαντερίστικη, που το εκτιμάς. Σου βγάζει έναν κοινωνικό αυτισμό, νιώθεις την αγανάκτηση και τον εγκλεισμό. Έχει όμως και αδυναμίες. Μοιάζει σε κάποιες της σκηνές με δοκιμιακή ταινία σπουδαστή. Δεν αποφεύγει τα (γνώριμα στον ευρωπαϊκό κινηματογράφο, αλλά τόσο μα τόσο μπόρινγκ) διαλείμματα σιωπής, τύπου "πέσε κάτω και στοχάσου τώρα". Αλλά ως μελέτη περίπτωσης σε κάμει να σκεφτείς. Και τελοσπάντων, εάν αντέξεις το νοσηρό της θέμα, δεν μπορεί παρά να προβληματιστείς.

Η ένστασή μου είναι άλλη. Η ταινία αυτή είναι ριμέικ της μεξικάνικης. Ο δημιουργός της όμως (Λάνθιμος, κράτα το όνομα γιατί έχει ταλέντο και μπορεί να τον εδείς -του το εύχομαι ειλικρινώς- να σηκώνει και τ' αγαλματάκι) σου το απέκρυψε συστηματικά. Δεν το είπε ποτέ. Σε άφησε να πιστέψεις ότι είναι δική του ιδέα. Ότι του ήλθε η επιφοίτηση μη-χειρότερα και σου έσιαξε κοτζαμάν αλληγορία από το τίποτα. Και δεν σου κρύβω ότι αυτό με έχει επηρεάσει. Όχι γιατί δεν μου αρέσουν τα ριμέικς, όχι γιατί πιστεύω ότι πρέπει να υπάρχει παρθενογένεση στην τέχνη (ιουκ! πτηνό χάφτει κλισέ!), αλλά γιατί δεν γουστάρω την καλλιτεχνική ανειλικρίνεια.

Γαβ!

Κυριακή, 23 Ιανουαρίου 2011

Hereafter

Σε έχει απασχολήσει ο θάνατος; Το κακάρωμα; Το καπούτ; Και δεν εννοώ προσχηματικά και επιφανειακά, τύπου σου μιλάνε για το θάνατο και χαμηλώνεις το βλέμμα ή καμώνεσαι το θλιμμένο ή φτύνεις στον κόρφο σου. Διότι ναι, από τα μικράτα σου, το σακουλεύεσαι ότι το θέμα είναι δύσκολο. Αλλά κακά τα ψέματα, ο θάνατος δεν μπορεί να σε απασχολήσει παρά μόνο βιωματικά: χάνεις κάποιον, σκίζεται το μέσα σου, συνειδητοποιείς το μη-παρέκει της ζωής, τέλος. Ή τελοσπάντων αν είσαι ταγμένος σε κάποια θρησκεία, αίρεση, δοξασία ή urban legend, το τέλος ζαχαρώνεται με κάποια γενικόλογη υπόσχεση για μεταθανάτια ζωή, βουνά από πιλάφια, σετάκι από φτερά με ασορτί άρπα και τη Μέγκαν Φοξ να σε αλείφει με μαρμελάδα βερίκοκο.

Δεν ξεύρω αν υπάρχει παραπέρα, αλλά άσε με να αμφιβάλω πολύ γι'αυτό. Θες να με πεις κυνικό; Υπαρξιστή; Ολυμπιακό μη με πεις και όλα τα άλλα τα αποδέχομαι. Κατ'εμέ ο θάνατος σε διδάσκει τι σημαίνει ζωή. Πολύ εύγλωττα το υποστηρίζει μέσα από τις σελίδες του βιβλίου "Στον Κήπο του Επίκουρου", ο Ίρβιν Γιάλομ. Το ολοκλήρωσα προσφάτως και τολμώ να πω ότι -εγώ που κοροϊδεύω επιδεικτικά όσους διαβάζουν βιβλία ψυχολογίας, αυτοβοήθειας, θινκ πόζιτιβ και νικολοκαρτέρι- το βρήκα εντελώς χρήσιμο.

Όπως ενδιαφέρουσα βρήκα την τελευταία ταινία του Κλιντ που ασχολείται περίπου με το ίδιο θέμα. Υπάρχει μετά, ρε γαμώτο ή άδικα κάμω καλές πράξεις; Σαφείς απαντήσεις δεν θα πάρεις. Θα παρακολουθήσεις όμως τρεις ιστορίες ανθρώπων που βρίσκονται αντιμέτωποι με το θάνατο και αυτή τους η αναμέτρηση, τους οδηγεί στο να επαναχαράξουν τη ζωή. Να προσδιορίσουν πώς ακριβώς θέλουν να τη ζήσουν. Και αυτό ακριβώς είναι το πόιντ.

Είναι καλή η ταινία; Έχει τις αδυναμίες της, ήθελε περισσότερο δούλεμα στο σενάριο, σε καθησυχάζει με ένα γλυκερό τέλος, παντρεύει με ελαφρώς προσχηματικό τρόπο τις επιμέρους ιστορίες. Αλλά σε σύνολο ναι, είναι μία καλή ταινία. Έχει τις στιγμές της, πλέκει σταυροβελονιά τα συναισθήματα, έχει τον τρόπο της να σε συγκινήσει αν αφεθείς, αλλά και να σε κάμει να πεις γουάου με το τσουνάμι των πρώτων δέκα λεπτών (δια χειρός Σπήλμπεργκ παρακαλώ). Και πάνω απ'όλα, σου συζητάει κάτι που σε αφορά αλλά που δεν γουστάρεις να σε απασχολεί.


Αλλά φίλε, το τέλος είναι αυτό που προσδιορίζει τα πάντα. Τη διάθεσή σου να ερωτευθείς, να γίνεις παραγωγικός, να ταξιδέψεις, να γνωρίσεις τον κόσμο, να κάμεις παιδιά, να επηρεάσεις τους άλλους, να γράψεις ένα χαζοπόστ και να το αφήσεις παρακαταθήκη στη μπλογκόσφαιρα να'χουν να σε θυμούνται όταν θα'σαι κοσμική σκόνη. Καλή ζωή να'χουμε!

Πέμπτη, 13 Ιανουαρίου 2011

Ξυπόλυτοι στο πάρκο

Ένα από τα πράματα που μου κάμουν κάθε φορά εντύπωση όταν επισκέπτομαι τα εξωτερικά, είναι το αστικό πράσινο. Τη στιγμή που στην Αθήνα (και τη Θεσσαλονίκη και την Πάτρα και το Ηράκλειο κ.λπ.) το δέντρο το ψάχνεις με το τουφέκι, και η τελευταία ευρωπαϊκή μεγαλούπολη σού πετάει στη μούρη πάρκο εξτραβαγκάντσα με χιλιόμετρα από γκαζόν και δασώδη βλάστηση, λιμνούλες, ποταμάκια και ανθρώπους να ρεμβάζουν, να διαβάζουν, να τρέχουν και να απολαμβάνουν τη φύση.

Στη γλυκιά πατρίδα μας όμως, η έννοια πάρκο είναι το δίχως άλλο, παρεξηγημένη. Θα σου δώσω και ορισμό: πάρκο στην Ελλάδα είναι ένας εγκαταλελειμένος χώρος με σαπισμένα παγκάκια, ξεμαλλιασμένο γρασίδι, κακάκια σκύλων και ξεχαρβαλωμένες κούνιες όπου συχνάζουν (α) ανώμαλοι, (β) γριές, (γ) αλητάκια, (δ) αλλοδαποί, (ε) ναρκομανείς, (στ) συνδυασμοί των παραπάνω (π.χ. αλλοδαπές γριες ή ανώμαλοι ναρκομανείς). Εξού και το πάρκο το αποφεύγουμε, το παρακάμπτουμε (κυρίως τις νύχτες) και το έχουμε γενικώς χεσμένο (ενίοτε και κυριολεκτικώς).

Καχύποπτο λοιπόν με βρήκαν οι ανακοινώσεις περί σουπεργουάου αναμόρφωσης του Πεδίου του Άρεως, το οποίο ενθυμούμαι ως παιδί με ουχί ιδιαιτέρως καλές αναμνήσεις. Όταν ήμουνα μικρός, οι γονείς μου με πηγαίναν εκεί για βόλτα ή με περιπατούσαν στις εκθέσεις βιβλίου ή με καθίζανε στο Άλσος να δω τους κονφερασιέ να ψυχοραγούν (ως είδος) και να ρουφήξω μία γκαζόζα ή να γλείψω ένα υποβρύχιο (Θε-μου ξαφνικά νιώθω ηλικιωμένος!). Και ναι, το ντεκαντάνς που νιώθεις, εντάθηκε έκτοτε και κυρίεψε το πάρκο.

Παρότι περνάω συχνά από εκεί με το αμάξι, έχω να σταματήσω χρόνια. Την περασμένη Κυριακή, απεφάσισα να το κάμω όμως. Τσιμπάω εύκολα σε οτιδήποτε μυρίζει καινουργίλα και τελοσπάντων είχα περιέργεια να δω το αποτέλεσμα του λίφτινγκ στο σαγόνι της αρτίστας.

Τα έργα δεν έχουν τελειώσει και σε πολλά σημεία βλέπεις εργοτάξια. Αλλά το όσο έχει παραδοθεί, είναι ζούπερ! Φροντισμένα λιθόστρωτα καλντερίμια, υπέροχα μεγάλα ξύλινα παγκάκια, φροντισμένα λουλούδια, έξυπνες επιφάνειες για να τρέξεις και να περπατήσεις, ελαιόδεντρα μπροστά από την πολύπαθη Αθηνά, Αγωνιστές του 21 πνιγμένοι στο πράσινο και ένα στριφογυριστό ποταμάκι με τρεχούμενο νερό. Α, και κόσμος! Πολύς κόσμος! Που χαιρόταν το ανέλπιστο διάλειμμα μέσα στον τσιμεντένιο εφιάλτη. Που έβρισκε επιτέλους ένα λόγο να χαμογελάει. Που έβλεπε τους φόρους του να πιάνουν τόπο, ρε αδελφέ!

Και ξαφνικά ένιωσα από το τίποτα, μία βελτίωση στην πχιότητα ζωής μου. Τόσο απλά! Και θα με βρεις σύντομα εκεί ξανά. Με το βιβλιαράκι μου και το σπορτεξάκι μου και την πιο ηλιόλουστη διάθεσή μου να σου χαμογελάσω.

Έχω μύτη εγώ!

Ξεύρεις κανέναν με μεγάλη μύτη; Εντάξει, εκτός από τον Πινόκιο, την Μπάρμπρα και τον Γκόντζο. Και ερωτώ, διότι έρχεται τα τελευταία χρόνια η επιστήμη και σου αποκαλύπτει ότι η μεγάλη μύτη έχει θετική συσχέτιση με την υψηλή νοημοσύνη και -μπόνους για εσένα τον μυτόγκα- προστατεύει από τις ιώσεις και τα κρυολογήματα. Άσε που κυκλοφορεί και η φήμη ότι η μεγάλη μύτη συνεπάγεται και άλλα πράματα στο έξτρα λαρτζ τους. Και δεν ξεύρω πόσο προικισμένος ήταν ο Πινόκιο, αλλά για τη Μπάρμπρα δεν θέλω καν να το σκεφτώ!

Υπάρχουν μύτες και μύτες: γαμψές, στρουμπουλές, μελιτζανάτες, γαλλικές. Και υπάρχει και η μύτη του Συρανό ντε Μπερζεράκ. Ο οποίος -αν δεν το ξεύρεις- υπήρξε υπαρκτό πρόσωπο, έζησε το παλιά (15ο αιώνα) και εκτός από δεινός ξιφομάχος, είχε γράψει ωραιότατα έργα με πιο ονομαστά την Αγριππίνα και το Ταξίδι στη Σελήνη. Πολύ φέιμους δεν ήταν, μέχρι τη στιγμή που -δυόμιση αιώνες περίπου μετά το θάνατό του- ο Ροστάν εμπνεύστηκε και συνέγραψε θεατρικό με τη ζωή του. Που όταν το 1897 πρωτοανέβηκε στο παρισινό σανίδι, προκάλεσε φρενίτιδα ενθουσιασμού.

Το στόρι το ξεύρεις γιατί το έχεις δει σε ένα σκασμό διασκευές. Συρανό αγαπάει Ρωξάνη, Ρωξάνη καλοκοιτάζει Κριστιάν, Κριστιάν μυαλό κουρκούτ, Συρανό γράφει στιχάκια για λογαριασμό Κριστιάν, Ρωξάνη ερωτεύεται Κριστιάν γιατί μαγεύεται από εσωτερικό κόσμο Συρανό. Την αμαρτία μου θα σου την πω: εμένα αυτό το στόρι μού φαινόταν πάντοτε ανιαρό, τετριμμένο, κουζουλό. Ήταν κι αυτή η γκροτέσκα μύτη, σκέτη ξενέρα το εργάκι.

Υπέρβαση θα την επείς την απόφασή μου να πάω στο Εθνικό και να δω το Συρανό του Καραθάνου. Και έγινε η υπέρβαση, ανάβαση! Σε πρωτόγνωρα επίπεδα ερμηνευτικής, σκηνοθετικής και εικαστικής βιρτουοζιτέ! Δύο γιομάτες ώρες να παρακολουθώ ωσάν το χάνο και να απολαμβάνω ένα εγκεφαλικό παιχνίδι με ευφυέστατα ευρήματα να ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια μου. Οι ερμηνείες του πρωταγωνιστικού τρίο (αισθαντικός Καραθάνος / ζουμπουρλού Κιτσοπούλου / μετρημένος Λούλης), το ιντεράξιον με το κοινό (ως και γλυκό μπορεί να φας!), ο ενθουσιασμός του υπόλοιπου καστ, η μεγαλειώδης σκηνή με τη Ρωξάνη ανεβασμένη στο μπαλκόνι (σκάλα), ο συγκινητικός μονόλογος του Καραθάνου στο τέλος! Όλα ζούπερ λέμε!

Αν έπρεπε να σε στείλω σε μία παράσταση εφέτος, εμπιστεύσου το Πτηνό και πήγαινε στο Εθνικό. Και τελοσπάντων, δεν ξεύρω για ιώσεις και νοημοσύνες, αλλά αν πας και ανοίξεις τα ρουθούνια σου, θα μυρίσεις στα σίγουρα θέατρο!

Κυριακή, 9 Ιανουαρίου 2011

Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας

Πριν αρκετούς μήνες είχα πάει σε μία έκθεση στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης με θέμα τον Έρωτα στην Αρχαιότητα. Όπου αν περίμενες να δεις πτερωτούς θεούς και κομψευάμενες ημίγυμνες αρχαίες πάνω σε αγγεία, σε περίμενε η έκπληξη. Ίντερνετ μπορεί να μην είχε ο αρχαίος ο πρόγονος, αλλά το πορνό καθόπως φαίνεται δεν του έλειπε. Ερωτικές απεικονίσεις, προχώ αγαλματίδια, φαλλικά σύμβολα και μία σειρά από εντυπωσιακές ενότητες που σε ξεναγούσαν στον αρχαίο κόσμο της λαγνείας! Γιατί και πόση ώρα να κάθεται ο πρόγονος να φιλοσοφεί και να ανακαλύπτει επιστήμες; Στα διαλείμματα του στοχασμού, έπεφτε τρελό φικιφίκι λέμε! Και υπάρχουν αποδείξεις και τεκμήρια! Επισκεπτόμενος την έκθεση αυτή επιβεβαίωνες ότι ο έρωτας (και πιο συγκεκριμένα το σεξάκι) είναι ένα από τα βασικά θέματα που απασχολούν όλους. Και πάντα.

Εξού και ο αρχαίος εκόσμησε τον Έρωτα με ένα σκασκό επίθετα: κάλλιστος (ο ομορφότερος), λυσιμελής (αυτός που σού παραλύει τα μέλη -ή στα απαυτώνει), πυρίδρομος (που στο διάβα του βγάζει φωτιά -και λαύρα), διφυής (που έχει δύο φύσεις -τον ελές και διμούτσουνο), γλυκύπικρος (γλυκός και πικρός συνάμα -σαν το κινέζικο κοτόπουλο ας πούμε), αβρός (τρυφερός -γούτσου γούτσου), ἀλγεσίδωρος (που φέρνει πόνο -το ήθελε η αρχαία το σπάνκινγκ της), σχέτλιος (σκληρός, ανελέητος -τι σου κάνω μάνα μου!).

Κι ενώ ο έρωτας ήταν κάτι που ανενδοίαστα απολαμβάνανε οι άνθρωποι του αρχαίου κόσμου (σε ποικίλες μορφές και στάσεις), ήρθε και τον ισοπέδωσε ο χριστιανισμός. Και σου είπε φτου-κακά, επιβάλλοντας τις ανόητες και κλειστοφοβικές εμμονές του περί βρώμικης σαρκός. Εμπότισε την κενωνία επί αιώνες με ταμπού και απαγορεύσεις. Που ακόμη και να καμώνεσαι πως δεν σε αφορούν γιατί εσύ είσαι απελευθερωμένος άνθρωπας και υπεράνω θρησκειών, βρίσκει τρόπους να μπαίνει ενίοτε ο κομποσκοίνης στο κρεβάτι σου. Ασυνείδητα και αθέατα. (επίσης, αβάδιστα)

Έβλεπα μια εκπομπή στην κρατική τηλεόραση εχθές, όπου ένα ηλικιωμένο ζευγάρι σε χωριό της ελληνικής υπαίθρου και με φόντο τη στάνη, ομιλούσε περί του τρόπου γνωριμίας του. Όταν εκείνος ήταν στα είκοσι κι εκείνη στα δεκάξι, την είδε και του άρεσε. Την εζήτησε από τον πατέρα της και του την έδωκε. Έτσι απλά. Η γιαγιά παραδέχτηκε ότι για πολύ καιρό αφότου παντρευτήκανε, φικιφίκι δεν έπεφτε διότι την είχανε φοβίσει ότι δεν είναι πρέπον. Ούτε να τον εφιλήσει δεν τόλμαγε, διότι της είχανε πει ότι με το απλό φιλί μπορεί και να γκαστρωθεί μη-χειρότερα. Θα μου πεις, φταίει η θρησκεία και για την αμορφωσιά της βουκόλας;

Ναι, φταίει. Διότι η αμορφωσιά έχει να κάμει με τη μη δυνατότητά μας να μιλήσουμε για το θέμα που απασχολεί όλους. Και πάντα.

Άκόμη και σήμερα, αναρωτήσου ποιες είναι οι πηγές ενημέρωσής σου σε τέτοια θέματα. Ο Βαϊτσης Αποστολάτος; Η Τζούλια; Τ'αφιερώματα του Κοσμοπόλιταν; Ε ναι, το ίντερνετ. Καλά που υπάρχει το ίντερνετ.


Αυτόν τον καιρό παίζεται μία προβοκατόρικη παράσταση στο Θέατρο του Νέου Κόσμου. Στο έργο "Δεν μιλάμε γι'αυτά", μία τετραμελής παρέα με δύο τύπους και δύο τύπισσες (φρέσκα παιδιά και με ταλέντο) συζητούν περί σεξοερωτικών θεμάτων. Και βγαίνουν από τα ρούχα τους με τα κολλήματα, τα ταμπού και την υποκρισία της κακούργας κενωνίας. Και δεν το εννοώ μεταφορικά: όλοι και όλες τσίτσιδοι επί σκηνής! Μπροστά στα μούτρα σου και με το θέατρο απελπιστικά μικρό. Και ξεύρεις κάτι; Είχε ενδιαφέρον. Όχι τόσο το θεατρικό καθαυτό (δεν είναι τίποτις εξαιρετικά βαθυστόχαστο), όσο η επίδραση πάνω σου. Η προβολή του σε εσένα.

Παρακολουθώντας το έργο, έκαμα διάφορες σκέψεις. Πρώτον, ότι ο έρωτας είναι και θα είναι το πιο γιουνιβέρσαλ θέμα. Δεύτερον, ότι όσο μεγαλώνω τόσο περισσότερο χειραφετούμαι ως άνθρωπας.

Τρίτον και σημαντικότερον, ότι ο έρωτας μπορεί και να είναι η απάντηση.

Σε όλα τα ερωτήματα.

Πέφτουμε στα βαθιά



Το καλύτερό μου τραγούδι στο πέρασμα του Έντεκα. Μου αρέσει η φωνή της. Μου αρέσει ο στίχος. Μου αρέσει το μουντ. Μου αρέσει το βιντεοκλίπ.

Επίσης μού θυμίζει ότι πρέπει να ξεκινήσω δίαιτα.

Σάββατο, 8 Ιανουαρίου 2011

Έχεις λόγο να πας να δεις το Βασιλιά


Πήγα σινεμά. Και είδα το "Λόγο του Βασιλιά". Αυτό με τον κεκέ. Που παίζει ο Κόλιν Φερθ. Που τον μπερδεύω με τον Κόλιν Φάρελ. Που για να μη γίνω ρεζίλης, πάντα λέω "αυτός που έπαιζε στη Μπρίτζετ Τζόουνς" για να συνενογιόμαστε!

Η ταινία πραγματεύεται την ιστορία του βασιλιά Γεωργίου του Έκτου. Ο οποίος παρότι δευτερότοκος, ανέβηκε στο θρόνο γιατί το μεγαλύτερο αδελφό του και νόμιμο διάδοχο, τον εφάγανε τα μισοφόρια. Και αρνήθηκε το στέμμα για μία δις διαζευγμένη τσιριμπίμ τσιριμπόμ αμερικανίδα. Που θα τον επείς και βλαμμένο: διότι δεν πα να ερωτευθείς και τη Ζωζώ Σαπουντζάκη, το στέμμα το κρατάς. Oh well. Η πραγματικά τυχερή της όλης υπόθεσης ήταν η κοράκλα του Γεωργίου, Ελισάβετ, που με αυτό το ντόμινο αλλαγών, βρέθηκε μετά από μερικά χρόνια, βασίλισσα, κιουρία και χαρτονόμισμα. Και την έχεις και κάθεται οχτακωσίων ετών στην καρέκλα με φράπα το προσωπάκι της, ενώ το καημένο το παιδί ο Κάρολος μαραζώνει και στέμμα δεν προβλέπεται να χαλάσει τη χωρίστρα του στον αιώνα τον άπαντα.


Για να επανέλθω στην ταινία, ο Κόλιν Φερθ (ή μήπως Φάρελ; Αυτός που έπαιζε στη Μπρίτζετ Τζόουνς τελοσπάντων!) παίζει συγκλονιστικά τον κεκέ βασιλιά-πατέρα της Ελισάβετ (να του το δώσουμε το Όσκαρ), η Έλενα Μπόναμ Κάρτερ ακόμη πιο συγκλονιστικά τη γυναίκα του (ένα Όσκαρ στην κυρία από εμένα) και ο Τζέφρεϊ Ρας ζουπερτέλεια το λογοδιδάσκαλο που προσλάβανε για να του κάμει ορθοφωνία (Όσκαρ είναι, μην κάμεις τσιγκουνιές! Εδώ έχει πάρει και ο Σταλόνε!).


Να το δεις. Πρώτον γιατί είναι πάρα πολύ καλή ταινία, μάλλον η καλύτερη που είδα φέτος. Δεύτερον για να διαπιστώσεις πως έχει και ο βασιλιάς τις σκοτούρες του, μην σε ακούω να γκρινιάζεις εσύ με τους λογαριασμούς και την τιμή της βενζίνης. Και τρίτον γιατί στις 29 Απριλίου παντρεύουμε τον δισέγγονο Γουίλιαμ και καλό είναι να ξεύρεις από που'θε κρατά η σκούφια του για να μην ψαρώνεις με τις παράτες.

Παρασκευή, 7 Ιανουαρίου 2011

Δέκα ταινίες για το πρώτο δίμηνο του Έντεκα

Δεν ξεύρω για εσένα, αλλά κάθε που αλλάζει ο χρόνος, το πτηνό διακατέχεται από μία μανία να δει και να κάμει τα πάντα. Και κατά τη διάρκεια του έτους, (ευτυχώς) δεν του περνάει. Λολ! Ένεκα λοιπόν της χθεσινής εορτής, απεφάσισε να σου ραμφίσει επίκαιρο* σεντονάκι με όλες τις ταινίες που περιμένει να δει με γαρνιτούρα ποπκόρν και κοκακολίτσα λάιτ.

Gnomeo & Juliet

Προς στιγμήν νόμισα ότι είναι πρίκουελ των Στρούμφς (ναι, θα βγει και τέτοια ταινία μέσα στο έτος) και πως τους κεντρικούς ρόλους κρατούν ο Προκόπης και η Στρουμφίτα. Εντέλει κατάλαβα ότι πρόκειται για εντελώς άλλη ταινία. Την οποία και θέλω να δω! Γιατί επιτέλους έχω βαρεθεί τις περισπούδαστες σεξπηρικές εκδοχές των λογής λογής Κένεθ Μπράνα και νομίζω ήρθε η ώρα να δούμε καρτουνίστικες βερσιόν(π.χ. προτείνω: "Η Κατσίκα που έγινε Αρνάκι"). Εν προκειμένω πάντως, αδημονώ να ακούσω την κοντή να αναστενάζει "Αχ, Ρωμαίο, Ρωμαίο, γιατί να είσαι τόσο Νάνος;"

The Rite

Έχει φόντο την Ιταλία και πρωταγωνιστή τον Άντονι Χόπκινς. Επίσης σου έχει παπάδες, εξορκισμούς, σταυρούς και κομποσκοίνια. Με άλλα λόγια, η ταινία σού κάμει "μπου!" από παντού! Αλλά εσύ δεν τρομάζεις, γιατί έχεις δει και τη Μιμή Ντενίση στην Άννα Καρένινα.

No Strings Attached

Οι δύο πιο φωτογενείς άνθρωποι του πλανήτη (η Νάταλι Πόρτμαν και ο Άστον Κούτσερ ντε!) σε ένα τρυφερό λαβ στόρι από εκείνα που ξεχνάς αμέσως μετά τους τίτλους τέλους (αν έχεις προχωρημένο αλτσχάιμερ, και κατά τη διάρκεια της ταινίας!). Θα ήταν εξαιρετική ιδέα αν έβαζαν τη Ντέμι Μουρ να παίζει τη γιαγιά της Νάταλι.

The Green Hornet

Ήταν κόμικ. Έγινε ταινία τη δεκαετία του '60 με το Μπρους Λι στο πρωταγωνιστικό ντούο και την κλωτσιά να πηγαίνει σύννεφο. Δεν με συγκλονίζει. Αλλά είμαι καταδικασμένος να βλέπω όλες τις ταινίες που προέρχονται από κόμικ λόγω της γνωστής κατάρας [σ.σ. Όταν ο πιγκουίνος ήταν μικρός έσπασε κατά λάθος το σαμοβάρι μίας κακιάς τσιγγάνας και εκείνη τον καταράστηκε να βλέπει όλες τις κομιξοταινίες μη-χειρότερα. Η κατάρα έγινε ιδιαιτέρως επώδυνη στο Spawn, το Spirit και το Ghost Rider! Ευτυχώς που ο Τιραμόλα δεν έχει γίνει ακόμα ταινία...]

I am number four

Πιτσιρικάς με σουπερδυνάμεις αλλάζει συνεχώς τόπους διαμονής γιατί τον κυνηγάνε οι οχτροί του. Δεν είναι στην πριόριτι λιστ μου, αλλά Κυριακή μεσημεράκι στο μούλτιπλεξ, μπορώ να ρίξω πολύ τα στάνταρντς μου. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο...

Βurlesque

Καλλίφωνη κορασίδα πιάνει δουλειά σε κλαμπάκι και το εκτοξεύει στην επιτυχία. Πριν σπεύσεις να το πεις Μπουρδέσκ, θα συμφωνήσω πως αν κρίνεις από το στόρι, το αριστούργημα δεν το περιμένεις. Αλλά έχει Κριστινάκι (ρισπέκτ λόγω φωνής). Έχει και Σερ (ρισπέκτ λόγω ηλικίας). Και τελοσπάντων στην κατηγορία μιούζικαλ παίζει μόνο του.

The Eagle

Μία λεγεώνα ρωμαίων εχάθη στη Σκωτία (δεν είχανε τζι-πι-ες; τους έφαγε η Νέλυ;), ένας Ρωμαίος παλληκαράς τους ψάχνει και έρχεται αντιμέτωπος με βαρβαρικές φυλές, πολύ κακή προφορά και απίθανη τσιγκουνιά. Δηλαδής, ό,τι αντιμετωπίζει τη σήμερον και ο τουρίστας στη Σκωτία! Μη βιαστείς να το απορρίψεις, διότι θα βγει προς το Πάσχα όπου τη χλαμύδα την εθέλεις.

Vanishing on 7th Street

Το στόρι είναι από αυτά που σου αρέσουν: πέφτει μπλακάουτ στο Ντιτρόιτ (κατά το "πέφτει η νύχτα στο Παλέρμο") και όταν επανέρχεται το φως έχουν εξαφανισθεί σχεδόν οι πάντες και έχουν μείνει άδεια τα ρούχα τους. Και λέω σχεδόν, διότι ναι, υπάρχουν κάποιοι που επιζούν, διότι και πώς να γίνει η ταινία με το κενό; Δεν είμαστε όλοι Αγγελόπουλοι! Δεν ξεύρω τι μπορεί να συνέβη στο σκοτεινό Ντιτρόιτ, αλλά επειδή αυτά τα σενάρια αρχίζουν γουάου και καταλήγουν μούφες, κράτα φακό μαζί σου.

Justin Bieber: Never Say Never

Ο πιο ενοχλητικός τιν-σταρ όλων των εποχών αποφάσισε να κάμει μία γρήγορη αρπαχτή πριν βγάλει τα πρώτα γένια του. Η ταινία αναμένεται με μεγάλη ανυπομονησία από λοβοτομημένες δεκάχρονες αγγλίδες που συλλέγουν ακρίδες. Επειδής όμως ο συγκεκριμένος Justin δεν έχει αντίστοιχο γκελ στην Ελλάδα (εκτός αν τον πετάξεις σε τραμπολίνο), προτείνω η ταινία εδώ να βγει μεταγλωττισμένη με τη φωνή του μικρού Μάνου που παίζει στο Νησί. Τσι ούλοι θα ηπάνε να τηνε δούνε.

Just Go With It

Προχθές μου έτυχε σε ένα επιτραπέζιο η εξής ερώτηση: ονόμασε όσες περισσότερες ταινίες με τη Τζένιφερ Άνιστον μπορείς! Το κακό δεν είναι ότι δεν ήξευρα να πω καμία. Το κακό είναι ότι τις έχω δει (σχεδόν) όλες! Και πάντα αναρωτιέμαι τι πρέπει επιτέλους να παίξει για να το πάρω απόφαση και να σταματήσω να τη βλέπω: τον Άμλετ; Εδώ πάντως παίζει και ο Άνταμ Σάντλερ, επομένως υπάρχουν κάποιες ελπίδες και να είναι η τελευταία ταινία της Τζένιφερ που θα δω.

Και κατόπιν τούτων, τώρα που το ξανασκέφτομαι, άρχισε να κατεβάζεις και τίποτις σειρές να δεις...

*Για εσένα το γρουσούζη αναγνώστη που αμφισβητείς το επίκαιρο του ποστακίου, ακολουθεί αναλυτική επεξήγηση: Ποιος ανακάλυψε το σινεμαδάκι κι έχεις τώρα εσύ να πηγαίνεις; Οι αδελφοί Λουμιέρ! Τι γιορτάσαμε εψές; Τα Φώτα! Πώς είναι τα Φώτα στα γαλλικά; Λουμιέρ! Τς τς τς!

Τετάρτη, 5 Ιανουαρίου 2011

Ξέρεις που βρίσκεται ο Ναός της Αφαίας;



Και επειδής είσαι καλλιεργημένος άνθρωπας και τις τρίβια ερωτήσεις τις επαίζεις στα δάχτυλα, θα σπεύσεις να μου απαντήσεις ότι βρίσκεται στην Αίγινα. Αλλά όρκο μην πάρεις! Διότι μπορεί μέχρι πρότινος να σε επιβεβαιώνα, να σου έλεγα μπράβο και να σου χάριζα μία σακούλα φιστίκια (Αίγινα λέμε, χελόου;), όμως τα δεδομένα έχουν πλέον αλλάξει!


Για να σου δώσω την απάντηση, άσε με να σε πάω μία βόλτα. Και συγκεκριμένα στην Πανεπιστημίου. Όχι, ο Ναός της Αφαίας δεν είναι στην Πανεπιστημίου (μην μπερδεύεσαι). Απλώς, διάβασα προσφάτως τα νέα σχέδια πεζοδρόμησής της και ταυτόχρονης ανάδειξης της Αθηναϊκής Τριλογίας. Όπου "Αθηναϊκή Τριλογία" είναι τα τρία ζούπερ κτήρια (call me Ακαδημία / Πανεπιστήμιο / Βιβλιοθήκη) που κοσμούν την Πανεπιστημίου και αποτελούν ένα από τα ελάχιστα σημεία της πρωτεύουσας που αξίζει να επισκεφθεί ο τουρίστας, πριν πάρει το φέρι και λιάσει την ασπρίλα του στις Κυκλάδες. Και δεν στο κρύβω πως κάθε φορά που βρίσκομαι περπατιστός κατά κει, φροντίζω να διασχίζω τον πεζόδρομο ανάμεσα στο Πανεπιστήμιο και την Ακαδημία για να κερδίσω ένα μικρό μομέντουμ μνημειακής αρχιτεκτονικής, σε μία πόλη που κατά τα λοιπά σε πληγώνει με την ασχήμια, την έλλειψη ενδιαφέρουσας αρχιτεκτονικής και λειτουργικού πολεοδομικού σχεδιασμού.



Και κάθε φορά αναρωτιέμαι: γιατί στην Ελλάδα αποφεύγουμε τη μνημειακή αρχιτεκτονική; Γιατί τα δημόσια κτήρια που φτιάχνουμε τις τελευταίες δεκαετίες δεν έχουν κολόνες, μετόπες και αετώματα αλλά μόνο μπετόν και τζαμαρίες; Γιατί πρέπει κατ'ανάγκη το αρχαιοπρεπές ή το νεοκλασικό να θεωρείται πασέ και τρελή μπαναλαρία; Γιατί καταλήγουμε πάντα σε κατασκευαστικές επιλογές (Μεγάρων Μουσικής και Αρείων Πάγων) που θυμίζουν τσιμεντένια κοντέινερς μη-χειρότερα;

Με αυτές τις σκέψεις βρέθηκα στο Μόναχο. Σε κεντρικό σημείο της πόλης, υπάρχει μία αντίστοιχη "Τριλογία", παραγγελία του Λουδοβίκου του 1ου της Βαυαρίας, ο οποίος ήταν ζούπερ χαρούμενος που εδέησε να δει το βλαστάρι του τον Όθωνα, πρώτο βασιλιά της Ελλάδος. Μάλιστα ο Λουί, που υπήρξε και εξαιρετικά ευφάνταστος, ζήτησε από τους αρχιτέκτονες να του σχεδιάσουν τα τρία κτήρια σε διαφορετικούς ρυθμούς -το ένα δωρικό, το άλλο ιωνικό και το τρίτο κορινθιακό!



Ναι, όπως καλά φαντάζεσαι, το εν λόγω σημείο είναι σουπεργουάου εντυπωσιακό. Πρώτον, διότι τα κτήρια έχουν ζωτικό χώρο και μπορείς να σταθείς ανάμεσά τους και να πάρεις ένα κάρο αναμνηστικά ενσταντανέ να έχεις να δείξεις στο παρεάκι. Δεύτερον, διότι (πέραν του ενός που είναι απλώς μνημειακό και έχει το χαρακτήρα Προπυλαίων καθ'εικόνα και ομοίωση των Προπυλαίων της Ακρόπολης) τα δύο είναι μουσεία και άρα επισκέψιμα, οπότε μπορείς να τα θαυμάσεις και από μέσα, μη σε φάει και τ'αγιάζι! Τρίτον, διότι με πατριωτική συγκίνηση και σπαραγμό ψυχής, θα παρατηρήσεις ότι δίπλα στα κτήρια κυμματίζει η ελληνική σημαία, ως ένδειξη σεβασμού στη γενέτειρα του κλασικισμού! Όπου και δικαιούσαι να αναφωνήσεις "Ζήτω η πατρίς!" (Ζήτω!) χωρίς να σε παρεξηγήσουν τα γερμανά περιστέρια.



Το ένα από τα δύο μουσεία το καλούμε Glyptothek (δεν απαντάει πάντα γιατί είναι σνομπ) και είναι μάλλον το πιο ενδιαφέρον (και ως κτήριο και ως άτομο). Μπαίνοντας βλέπεις διάφορα αρχαία αγάλματα, τύπου κούρους, κόρες, πάνες (όχι βρακάκια, από τους άλλους με τα τραγοπόδαρα και τα κερατάκια).


Και ενώ περιφέρεσαι θαυμάζοντας τις όμορφες αίθουσες, στο κεντρικό και σημαντικότερο τμήμα του μουσείου, σε περιμένει ένα απροσδόκητο συναπάντημα: πέφτεις πάνω στην Αίγινα!



Θα σου κάμω ιστορικό φλασμπάκ, έχε υπομονή: την άνοιξη του 1811 οι Ch. Cockerell, Haller von Halelrstein- Jacob Linck και J. Foster (που τότες τους ελέγανε "περιηγητές", σήμερις θα τους έλεγες αρχαιοκάπηλους) βρέθηκαν στην Αίγινα και επειδής πολύ τους άρεσε το άιλαντ και αναζητούσανε τίποτις μεμοραμπίλια να'χουν να το θυμούνται, αμπαλάρισαν τα αετώματα του Ναού της Αφαίας.



Με τη δωροδοκία ντόπιων προεστών και την ενγένει αδιαφορία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας για τα αντίκιτις, τα αετώματα φθάνουν στο Πειραιά και από εκεί στην αγγλοκρατούμενη Ζάκυνθο, όπου στήνεται μεγάλη δημοπρασία (τύπου Σόθμπις κι έτσι) στην οποία η Βαυαρία δίνει τα περισσότερα και ο Λουί αποκτά εκθέματα για τη Γλυπτοθήκη του.



Εμένα φανατικό ελληναρά δεν θα με πεις. Αλλά έχοντας επισκεφθεί το Ναό της Αφαίας στην Αίγινα και τώρα, τη Γλυπτοθήκη στο Μόναχο, ένα παράπονο το ένιωσα. Για μία εξόφθαλμη αδικία. Για την οποία θα έπρεπε να ζητούμε μετά μανίας αποκατάσταση. Γιατί δεν είναι μόνο τα Μάρμαρα του Παρθενώνα που μαραζώνουν στις ξενιτιές! Κοιτώντας με θλίψη τους Αιγινήτες ήρωες του Τρωικού Πολέμου που κοσμούν τα αετώματα, διέκρινα στα βλέμματά τους μία νοσταλγία.



Και νομίζω πως κατάλαβα γιατί. Τους λείπει ο μεσόγειος ήλιος, η μυρωδιά των φιστικόδεντρων, η αλμύρα του Αργοσαρωνικού.



*Όλες οι φωτό είναι από το Μόναχο. Τις έβγαλα την Τρίτη 21 Δεκεμβρίου και με τη θερμοκρασία μερικούς βαθμούς υπό το μηδέν.

Κυριακή, 2 Ιανουαρίου 2011

Καλλιτεχνικός κόσμος

Λάθος πρώτο

Δεν την ήξευρα και προσωπικώς, αλλά πολύ αμφιβάλλω ότι η Μάτα βαφόταν έτσι το πρωί, πριν ξεκινήσει τις κατασκοπείες της. Εκτός αν μιλάμε για τη Μάτα τη Ντομάτα της Φρουτοπίας που τελοσπάντων το κέτσαπ, της το συγχωρείς για κραγιόν. Αλλά τότε, προς τι το Χάρι; Παραπέμπει στο "έχε χάρη"; Στο "κάνε μας τη χάρη"; Ή μήπως στο Ρώμα που τον ελένε Χάρη; Πάντως όταν είχα δει για πρώτη φορά την αφίσα τοιχοκολλημένη επί της Κηφισίας, είχα διαβάσει "Μάτα Χάλι". Στ' όρκίζομαι! Εντάξει, προφανώς εκ παραδρομής. Αλλά έβγαινε νόημα...

Λάθος δεύτερο

Πες ότι είσαι φαν ας πούμε της Μαντάνας. Αλλά το χειροτερότερό σου είναι η Μαράια Κάρι. Και σπάει ο διάολος το ποδάρι του και συνεργάζονται σε χιουτζ συναυλία οι δυο τους. Με αποτέλεσμα να βρεθείς ενώπιον τραγικού διλήμματος για το αν πρέπει να πας. Ή με το φόβο ότι εάν εντέλει πας, η Μαράια μπορεί και να σε οδηγήσει στην εξόντωση. Σου έχω και έτερο σενάριο: πες ότι η δεύτερη χειρότερή σου είναι η Μπρίτνεϊ! Και πε-μου πόσο ευτυχισμένος άνθρωπας θα ήσουν αν μάθαινες ότι η Μαράια και η Μπρίτνεϊ κάνουν μαζί περιοδεία! Ζούπερ! Μακριά από εσένα κι ας κάνουν ότι θέλουν! Ε λοιπόν μία τέτοια χαρά νιώθω γι'αυτό το σχήμα. Άλκυστις και Μάριος, εγγύηση για φωνακλάδικες δηθενιές! Με βενζινάδικα και Γκρανάδες! Είμαι τόσο βέβαιος ότι δεν θέλω να τους δω, που είμαι σχεδόν ευτυχισμένος που εμφανίζονται μαζί! Απλώς εύχομαι να είχαν μαζί τους και όλους τους λοιπούς που δεν μου αρέσουν: τον Τσακνή, τον Μαχαιρίτσα, τον Πορτοκάλογλου, τον Μαργαρίτη και τα Ζουζούνια.

Λάθος τρίτο



Discuss. (το αντίθετο του "μη-σκας")

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts