Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2012

Η ελληνική μουσική κατακτά τον κόσμο


Και μπορεί η χώρα να δέχεται πανταχόθεν επιθέσεις, αλλά το πολιτιστικό της νταχντιρντί συνεχίζει να κατακτά τις παγκόσμιες αγορές και να συναρπάζει τα πλήθη. Στο ως άνω βίντεο, ρουμάνος καλλιτέχνης που κυκλοφορεί με το ελληνοπρεπές όνομα Mihalis, ξεσηκώνει το Χρυσό Κουφέτο του Βουκουρεστίου και αποδεικνύει ότι η Μαρία με τα κίτρινα, ποιον αγαπά; Το γείτονα! Δίπλα στον καλλιτέχνη, λικνίζεται η ρουμάνα παρουσιάστρια με κόκκινη χλαμύδα, ενώ τους δυο τους, πλαισιώνει ευχάριστο χορευτικό ανσάμπλ από τα καπή της Τιμισοάρα. Αγαπημένη γριά, η τέρμα αριστερά που είναι τελοσπάντων κονσίστεντ με το άσμα ουχί μόνο κινησιολογικώς αλλά και ενδυματολογικώς.

Επειδής πάντως ξεύρω τι ντέρτια περνάς αυτήν την περίοδο, το πτηνό σού αφιερώνει αγαπημένε αναγνώστα και έτερο άσμα, πάλι σε Mihalis, πιο ψυχοπονιάρικο όμως για να πάνε κάτω τα φαρμάκια και να έρθεις να μερακλώσεις. Γεια σου Μιχάλη μου, το χάλι μου!

Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2012

Mega python εναντίον Gatoroid


Πολύ καιρό πριν η Μπρίτνεϊ συλληφθεί ως ιδέα, στο μουσικό στερέωμα μεσουρανούσε ένα άλλο teen idol που το λέγαμε Ντέμπι Γκίμπσον και το είχαμε αφίσα στο κεφάλι μας. H Ντέμπι ήταν ένα κορτσούδι συνεσταλμένο και τελείως κομ-ιλ-φο -με τα γαλλικά και το πιάνο του, με το καπελάκι και τα φιογκάκια του, με την πουά πιτζαμούλα κάθε βράδυ να γράφει στο ντάιαρι τι είναι έρως και πώς το τρίβουν το πιπέρι.

Κάθε teen idol που σέβεται τον εαυτό του όμως έχει τη μεγάλη του έχθρα, ήτοι αντίπαλο κορτσούδι που την απεχθάνεται και θέλει να τη δει τσουρομαδημένη. Έτσι ας πούμε απέναντι στη Μπρίτνεϊ έχεις την Αγκουιλέρα, απέναντι στην Πάττυ την Αντονέλα και απέναντι στο Τζάστιν Μπίμπερ, τη Ντόρα τη μικρή εξερευνήτρια. Αντιστοίχως, πίσω στα 80s, απέναντι από τη Ντέμπι υπήρχε η Τίφανι.


Πιο ξεπεταγμένη και με εμφανή πρόθεση να ξεμοναχιαστεί (I Think We're Alone Now!), η Τίφανι κινείτο με χαμηλότερο μπάτζετ στα βιντεοκλίπ της και με χαμηλότερο επίπεδο στις πόζες της. Εκείνες τις εποχές βλέπεις, μπορούσες να γυρίσεις κλιπ απλώς χαζολογώντας στο μολ με διάφορους άσχετους και να προκαλέσεις, φορώντας απλώς κολλητό τζην και τουρλώνοντας τον ποπό σου.


Τα χρόνια πέρασαν, οι φανς ενηλικιώθηκαν και οι δύο αρτίστες ξεπεράστηκαν. Αλλά επειδής το ψώνιο φυγείν αδύνατο, καταβάλουν έκτοτε κάθε δυνατή προσπάθεια να σου υπενθυμίζουν την παρουσία τους. Για παράδειγμα, η Ντέμπι Γκίμπσον έκαμε ένα πέρασμα από το Μπρόντγουέι, έπαιξε σε ταινία με το Λορέντζο Λάμας (που βγήκε απευθείας στο βίντεο) και εμφανίστηκε ως γκεστ στο κλιπ της Katy Perry "Last Friday Night". Από την άλλη, η Τίφανι μετά από μία σειρά αλλεπάλληλων αποτυχημένων καμ-μπακς, βγήκε από τα ρούχα της για το Πλέιμποϊ και κατόπιν το έριξε στις πάστες.


Σε μία ύστατη προσπάθεια να επιβιώσουν επαγγελματικώς -και επειδής μόνο βουνό με βουνό δεν σμίγει- η Ντέμπι και η Τίφανι απεφάσισαν πριν μερικούς μήνες να ενώσουν επιτέλους τις δυνάμεις και τις φωνές τους. Κατ'αρχήν ξεκίνησαν από κοινού δημόσιες εμφανίσεις και περιοδείες, ζευγαράκι ωσάν τον Άμποτ και τον Κοστέλο. Ειδικά η Τίφανι, τυλίχτηκε σε τρεισήμισι μέτρα γκρίζο χαρτί υγείας, που της κόβει και πόντους.


Αλλά η μεγάλη καλλιτεχνική τους αντεπίθεση δεν ήλθε από το παλκοσένικο, μήτε από τη δισκογραφία. Οι δύο αρτίστες απεφάσισαν να εκπλήξουν και να στραφούν στον κινηματογράφο, εξού και γυρίσανε ταινία υπό το στοχαστικό τίτλο "Mega Python εναντίον Gatoraid", που με μεγάλη απορία δεν το είδα στα φετινά Όσκαρς. 


Και τελοσπάντων ο Μέγκα Πάιθον το καταλαβαίνεις ότι είναι το φιδάκι ο Διαμαντής στο υπετροφικό του. Αλλά απορία το'χω και αν μπορείς βόηθα-με, το Gatoroid τι σόι πράμα είναι; Μην είναι κάτι ανάμεσα σε gata (πώς λέμε "είναι γκάτα, είναι γκάτα, ο κοντός με τη γραβάτα";) και android; Ή μήπως ένα android που πίνει Gatorade; Και σου το είπα να τ' αποφεύγεις τα ενεργειακά ποτά, είδες πώς θα καταλήξεις;


Εκείνο πάντως που παραμένει ακόμη μυστήριο, είναι ποια από τις δύο αρτίστες κάμει τον Μέγκα Πάιθον και ποια τον Gatoraid. Το μόνο σίγουρο είναι πως το πτηνό παραμένει πάντα κοντά στον κινηματογράφο πχιότητας.

Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 2012

Ποιος είπαμε ότι του έδωσε το βραβείο;


Ο κ. Χριστιανόπουλος επιβεβαιώνει με το πλέον αγενές ύφος του, τους λόγους για τους οποίους εκτός από οικονομικώς και κοινωνικώς, έχουμε χρεοκοπήσει και πνευματικώς. Η άγνοια (ειλικρινής ή όχι, δεν έχει σημασία) του ποιος είναι πρωθυπουργός της χώρας, η απαξίωση των πάντων, η δεδηλωμένη αδιαφορία του για τα όσα συμβαίνουν, ο εξόχως προσβλητικός του τρόπος έναντι της Πόπης Τσαπανίδου η οποία σχεδόν έφθασε να κλάψει από τον εκνευρισμό της, κατά τη γνώμη μου δεν έχουν ουδεμία σχέση με τη διανόηση, την τέχνη ή τον πολιτισμό -πολύ περισσότερο όταν στερούνται πρόδηλης αιτίας και δεν συνοδεύονται από ουδεμία πρόταση. Ακατάσχετη επιθετικότητα, ψευδοκαταγγελτικό ύφος, ειρωνεία, απρέπεια και συνεχής προβολή ενός αυτάρεσκου εγώ.

Και μπορεί να διαμαρτύρεται για το θόρυβο που προκάλεσε με την άρνηση του βραβείου του, υπενθυμίζω όμως ότι ο κ.Χριστιανόπουλος έχει κατά το παρελθόν δεχθεί αδιαμαρτύρητα πολλές άλλες διακρίσεις. Ανάμεσα στις οποίες και την ανάδειξή του σε επίτιμο διδάκτορα της Φιλοσοφικής Θεσσαλονίκης (αργότερα με άρθρο του επιχείρησε να απολογηθεί βέβαια, παρότι ωραιότατα τη φόρεσε την τήβεννο). Άλλωστε αν τον ενοχλούν τόσο οι δημοσιογράφοι που "οριακά τους ανέχεται", δεν θα ήταν προτιμότερο να αρνηθεί τις προσκλήσεις τους και να σταματήσει να βγαίνει στα τηλεπαράθυρα (μέσα σε δύο μέρες σε MEGA και ΣΚΑΪ);

Και μη σπεύσει κανείς να μου πει ότι πρέπει να κρίνουμε κάποιον αποκλειστικά από το έργο του. Διότι θα υπενθυμίσω επίσης ότι η κριτική που έχει κάμει ο κ.Χριστιανόπουλος στον Ελύτη είναι ότι ήταν "τεμπέλης και τσιλιμπούρδιζε με μικρότερες", στον Σεφέρη περίπου ότι "έγλειψε" τη Σουηδική Ακαδημία για να πάρει το Νόμπελ ("να το χέσω τέτοιο νόμπελ" είχε πει χαρακτηριστικά), στο Ρίτσο ότι τον περιφρονεί (γενικώς), ενώ τον πεζογράφο Γιώργο Ιωάννου τον ξεπροβόδισε με τη φράση "Αλάφρωσε η γη από ένα σκουλήκι".

Αν έχει απομακρυνθεί σήμερα η κοινωνία από τους λεγόμενους "πνευματικούς" ανθρώπους είναι ακριβώς γιατί πολλοί εξ αυτών τρέφονται από την αλαζονεία και τον αυτοθαυμασμό τους, κλεισμένοι σε έναν ολόδικό τους κόσμο που δεν επικοινωνεί με καμία άλλη πραγματικότητα. Και επίσης γιατί κάποιοι εξ αυτών κρύβουν εκεί τη μετριότητά τους.

Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2012

Το Όσκαρ μου πηγαίνει εφέτος στο Ιράν


Αγαπημένε αναγνώστα, εφέτος το πτηνό θα παρακολουθήσει τα Όσκαρς ουχί για τον υπερτιμημένο Artist (μα δέκα υποψηφιότητες; Έλεος!), μήτε για την ιλουστρέ εκδοχή της Θάτσερ από την Μέριλ Στριπ, μήτε για τον -χαμηλών επιδόσεων και φανερά κουρασμένο- Γούντι Άλεν. Όλη την υποστήριξή του, την επιφυλάσσει το πτηνό για μία ταινία που είναι υποψήφια για δύο μόνο αγαλματάκια (ξενόγλωσσης και πρωτότυπου σεναρίου), αλλά νομίζω είναι η σπουδαιότερη όλων.


Το "Ένας Χωρισμός" (A Separation) είναι μία εξαιρετική ταινία κι ας γυαλίζει το μάτι σου που σε στέλνω να πας να δεις ιρανικό κινηματογράφο. Ένας μικροαστός πατέρας και αφού τον επαράτησε η σύζυγος, προσλαμβάνει μία φτωχιά και αμόρφωτη από το Μπίθουλα για να προσέχει τον ηλικιωμένο πατέρα του. Εντούτοις, αυτή αποδεικνύεται μεγάλη μουλάρα, ο πατέρας την απολύει και εκείνη τον τρέχει στις Αρχές κατηγορώντας τον ότι την έσπρωξε στις σκάλες του κλιμακοστασίου! Κι εκεί αρχίζει το δράμα, καθώς εκείνος προσπαθεί να αποδείξει την αθωότητά του, αλλά η κατάσταση συνεχώς περιπλέκεται. Και φθάνεις τον κακομοίρη να τον λυπηθεί η ψυχούλα σου, τόσο μπλεγμένος που βρίσκεται άθελά του.


Το ηθογραφικό στοιχείο δηλώνει παρόν, χωρίς να σου βγάζει το μάτι. Το σενάριο και οι ερμηνείες, λεπτοβελονιά! Όλοι έχουν τα επιχειρήματά τους και σε όλους αναγνωρίζεις ελαφρυντικά. Σκέφτεσαι εντατικά και προβληματίζεσαι. Θέλεις να δεις τι θα γίνει παρακάτω και να φωνάξεις "ήμαρτον, αφήστε τον ήσυχο τον άνθρωπα!". Αυτό είναι όμως φίλε σινεμά αξιώσεων. Έτσι χτίζονται οι πραγματικά σπουδαίες ταινίες. Με βάθος και ένταση, με θαρραλέα κατάδυση στην ανθρώπινη ψυχοσύνθεση. 

Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2012

Γιατί ο Τσακ Νόρις δεν διάβασε το Μνημόνιο;


Ο Τσακ Νόρις δεν χρειάστηκε να διαβάσει το Μνημόνιο, γιατί εκείνος το έγραψε.

Ο Τσακ Νόρις δεν διαβάζει Μνημόνια. Τα Μνημόνια διαβάζουν Τσακ Νόρις.

Ο Τσακ Νόρις δεν διαβάζει Μνημόνια. Απλά τα κοιτάει από πάνω ως κάτω για να πάρει τις πληροφορίες που θέλει.

Ο Τσακ Νόρις είχε διαβάσει το Μνημόνιο πριν συνταχθεί.

Ο Τσακ Νόρις δεν χρειάστηκε να διαβάσει το Μνημόνιο, γιατί μπορεί με το βλέμμα του να μηδενίσει το χρέος της Ελλάδας. Και με κλειστά μάτια.

Η εγκληματικότητα σβήστηκε από το λεξικό όταν ανέλαβε Υπουργείο ο Τσακ Νόρις.

Ο Τσακ Νόρις δεν εξάρθρωσε μόνο τη 17 Νοέμβρη, αλλά και τις υπόλοιπες 364 μέρες του χρόνου.

Λεφτά υπάρχουν! Ο Τσακ Νόρις ξέρει πού είναι.

Ο Τσακ Νόρις μπορεί να κάνει οικουμενική κυβέρνηση μόνος του.

Ο Τσακ Νόρις δεν χρειάζεται να πάρει δάνειο από το ΔΝΤ. Ο Τσακ Νόρις μπορεί να δώσει δάνειο στο ΔΝΤ.

Μπορεί ο Τσακ Νόρις να μη διάβασε το Μνημόνιο, εμείς είμαστε όμως που θα πάμε αδιάβαστοι.

Τρίτη, 24 Ιανουαρίου 2012

Φεύγεις φίλε;


Μένω σε κάποια γειτονιά, φτωχική γειτονιά που 'χει σπίτια αψηλά. Που εκτός από αψηλά είναι και παλαιά. Που σημαίνει ότι δεν έχουν πυλωτές και θέσεις πάρκινγκ. Ναι, αρχίζεις να νιώθεις την απόγνωσή μου. Υπάρχουν μέρες και ώρες που είναι πρακτικώς αδύνατο να βρω να παρκάρω. Εκτός αν καβαλήσω πεζοδρόμιο (που το πτηνό δεν τα κάμει κάτι τέτοια με την καμία) ή αν παρκάρω καναδυό χιλιόμετρα από το σπίτι μου. Επίσης μπορώ να παρκάρω και στη Λιβαδειά και να πάρω το ΚΤΕΛ από εκεί.

Ακριβώς επειδής είναι πιο εύκολο να σου κάτσει το Τζόκερ παρά να βρεις κενή θέση, οι περισσότεροι γειτόνοι δεν το μετακινούν καθόλου το αμάξι τους, τύπου το έχουνε για μόστρα, το πλένουνε, το γυαλίζουνε και του τοποθετούνε μέσα γλαστράκια και κουκλάκια να το'χουνε όμορφο να το καμαρώνουνε. Πολλοί μάλιστα εξ αυτών είναι συνταξιούχοι, αργόσχολοι ή άνεργοι και ολημερίς καραδοκούν από τα μπαλκόνια τους με το κλειδί στο χέρι, ώστε στην απίθανη περίπτωση που αδειάσει κάποια θέση (π.χ. πεθάνει κάποιος και πάρει τ' αμάξι του ο γερανός για παλιοσίδερα) τρέχουν κατοστάρι να την καπαρώσουν. Όπου εκεί συστρατεύεται ολόκληρο το φάμιλι -τα παιδιά με τις πιτζάμες, η σύζυγος με τα μπικουτί και η γιαγιά με τη φιάλη οξυγόνου- να προλάβουν να σταθούν στην κενή θέση να τη φυλάξουν για τον πατέρα που κουτρουβαλάει με τα σώβρακα τις σκάλες να πάει να φέρει τ'αμάξι από το εκειπέρα που το έχει παρκάρει.

Είναι πάντως αποδεδειγμένο ότι στο δρόμο μου, οι μόνοι που μετακινούμε τα τουτού μας καθημερινώς είμαστε εγώ (το αγαπημένο πτηνό) και ένας μπούλης ονόματι Αναστάσης από τη διπλανή πολυκατοικία. Ο οποίος έχω μάθει πως δουλεύει στη Μαγούλα, υπεύθυνος αποθήκης σε εργοστάσιο με κονσέρβες κομπόστας. Και μπορεί να μην του έχω μιλήσει ποτέ, μήτε να την τρώω την κομπόστα, αλλά τα ωράριά του μια φορά έχω φροντίσει να τα μάθω! Λαδώνοντας τη γριά που μένει στον από κάτω του όροφο (μου κόστισε μία τούρτα μπλακ φόρεστ και ένα καλάθι με τέσσερα κρασιά -πολύ αργότερα ήταν που έμαθα πως η γριά πάσχει από ζάχαρο και αλκοολισμό! Που στο παραπέντε να την ξεκάνω έφθασα ο συφοριασμένος!). Βάσει των δικών του ωραρίων προσαρμόζω και τα δικά μου πηγαινέλα να τον επρολαβαίνω μπας και καπαρώσω καμία τελευταία θέση, πριν έλθει. Τώρα πια, πέραν που κόπτομαι για τα περί κυκλοφορίας στη δική μου τη διαδρομή από και προς τη δουλειά μου, ελέγχω καθημερινώς και το μποτιλιάρισμα από τη Μαγούλα. Και σανιδώνω αντιστοίχως το γκάζι να προλάβω τον Αναστάση.


Το άλλο το δράμα το απερίγραπτο είναι ότι η γειτονιά μου διαθέτει και έντονη νυχτερινή ζωή. Μεζεδοπωλεία, ταβερνάκια, μπαράκια, κρεπερί, μέσα στις σελίδες του Αθηνοράματος ζω! Παρασκευή και Σάββατο βράδυ, το αδιαχώρητο στους δρόμους, καραβάνια από αυτοκίνητα με καλοντυμένες παρέες και ζευγαράκια να βολοδέρνουνε στα στενά σε έναν αγώνα δίχως αύριο. Εννιά το βράδυ με δύο μετά τα μεσάνυχτα, δεν υπάρχει καμία απολύτως περίπτωση να βρεις θέση, που να είσαι ο Γκαστόνε Ντακ και να σε έχουμε ταμένο στη Μεγαλόχαρη.

Εξού και στην απίθανη περίπτωση που βγω εκείνες τις ημέρες και ώρες με το αυτοκίνητο, φροντίζω να επιστρέψω μετά τις δύο μη-χειρότερα. Πάμε ας πούμε με το παρεάκι σινεμά, τελειώνει η ταινία στις έντεκα, προτείνω φαγητούλι. Τρώμε και το φαγητούλι, αρχίζουν όλοι τα χασμουρητά, συνεχίζω εγώ απτόητος τα "άλλα νέα;" και τα "μάθατε για τη συμμαθήτριά μας τη Σπυριδούλα που έκαμε το γύρο του κόσμου με πατίνια; Ας θυμηθούμε τώρα τις πρωτεύουσες των χωρών της υφηλίου βρε παιδιά!". Κατά τις δύο γυρίζω ο τρελός ξενύχτης προς το σπίτι με μία αγωνία για το πότε θα φιλήσω τα άγια σεντόνια του κρεβατιού μου!

Βλέπεις, εκείνη την ώρα είναι που ξεκουβαλιούνται και φεύγουνε οι όσοι διασκεδάζουν στα στέκια της περιοχής μου. Στημένος περιμένω όξω από τα μαγαζιά και παίρνω από πίσω στο ρελαντί την πρώτη παρέα που βγαίνει, ελπίζοντας να ξεπαρκάρει μπας και κλείσω κι εγώ κανένα μάτι! Σου μιλώ ειλικρινώς, έχουν υπάρξει περιπτώσεις που μετά από αλλεπάλληλους ατελέσφορους γύρους στα στενά, έχω σταματήσει εν τω μέσω του δρόμου σε σταυροδρόμι, έχω σβήσει τη μηχανή, έχω χαμηλώσει και τα φώτα και περιμένω να δω περιμετρικά μπας και εντοπίσω καμιά κινητικότητα. Και δεν ξεύρω τι μου λες εσύ για κρίση, τα μαγαζιά δουλεύουν ωραιότατα και ο μόνος που βρίσκεται σε κρίση είμαι εγώ, απάνου στο τιμόνι.

Το χειροτερότερο τέλος είναι που δεν θυμάμαι κάθε φορά που το'χω αφήσει το αναθεματισμένο. Στον από εκεί το δρόμο ή στην τάδε πλατεία; Και παίρνω σβάρνα κάθε πρωί τα στενά με το μπιπ μπιπ του συναγερμού στο χέρι και ώσπου να μου απαντήσει το τουτού μου, καλημερίζομαι με χριστοπαναγίες. Την πυλωτή μου μέσα!

Σημείωση: οι πίνακες είναι της Μίνας Παπαθεοδώρου-Βαλυράκη.

Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2012

Υπερτιμημένος καλλιτέχνης


Υπάρχουν φλύαρες ταινίες που τις βλέπεις κι έρχεσαι και νοσταλγείς το βωβό κινηματογράφο. Υπάρχουν ταινίες που τις βλέπεις και δεν έχουν διαφορά από το βωβό κινηματογράφο(call me Αγγελόπουλος). Αλλά η αλήθεια είναι ότι τη μούγκα, την έχουμε εν πολλοίς ξεπεράσει τεχνολογικώς και εικαστικώς. Μέχρι πρότινος δηλαδής, διότι o Μισέλ Χαζαναβίσιους (με τ'όνομα) βάλθηκε να μας αποδείξει τη σκηνοθετική του βιρτουοζιτέ, γυρίζοντας μία ταινία ασπρόμαυρη και χωρίς καθόλου διαλόγους, τιμώντας την παράδοση των πρώτων εκείνων ταινιών.


Το αποτέλεσμα είναι τεχνικά άρτιο. Ωραίες εικόνες, εξαιρετική φωτογραφία, ταιριαστή μουσική, συμπαθητικές ερμηνείες. Αλλά το στόρι είναι χιλιοειπωμένο. Αυτός είναι σταρ του βωβού και αρνείται να δεχθεί τη μετάβαση στον κινηματογράφο του μπλα-μπλά, εκείνη αντίθετα ξεκινά ως κομπάρσα δίπλα του και αναδεικνύεται σε μεγάλη σταρ. Όταν αυτός ξεπέφτει, εκείνη έρχεται και τον περιθάλπει. Ακόμα και στο "Singing in the Rain" που λέει ο λόγος, περίπου τα ίδια λέγαμε και είχες επιπλέον και τον Τζιν Κέλι να σε συνεπαίρνει τσαλαβουτώντας χαρωπά.


Το θέμα είναι ότι το "The Artist" (σε εμένα τουλάχιστον) απέτυχε να λειτουργήσει συναισθηματικά. Και αυτό είναι μέιτζορ πρόβλημα σε μία τέτοια ταινία. Διότι αν έχει ένα πλεονέκτημα ο βωβός κινηματογράφος έναντι του ομιλούντος, είναι η ικανότητά του να σου βγάζει μέσα από τις εκφράσεις, συναισθήματα -αυτό έκαμε ο Τσάρλι Τσάπλιν, αυτό πετύχαινε ο Μπάστερ Κίτον (και η χειρότερη ταινία τους επέτρεψέ μου να σου πω ότι ήταν καλύτερη από ετούτο εδώ το πράμα). Εδώ τουναντίον έχεις ένα ιλουστρέ κατασκεύασμα που αναπαράγει την πιο κλισέ ιστορία και με τον πιο προβλέψιμο τρόπο σε φθάνει στο χάπι έντ, να πάμε όλα τα παιδάκια χαρούμενα σπίτια μας. Επειδής όμως κάτι τέτοιες δηθενιές πολύ πείθουν τις κριτικές επιτροπές και τα σινεφίλ παρεάκια, προβλέπω ένα σκασμό διακρίσεις και βραβεία. Το πτηνό δηλώνει αδιάφορο.  

Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2012

Οι καλυτερότερες σειρές (μου) από τα 80s

Παρότι δεν είχα ακόμη βγει καλά-καλά από τ'αυγό μου, τη δεκαετία του '80 ήμουν ήδη πτηνό τηλεορασόπληκτο και σήριαλ-κίλερ. Άλλωστε, σε εκείνα τα πέτρινα χρόνια είναι που διαμορφωθήκαμε ως τηλεθεαταί και ως άνθρωποι. Τότες βλέπεις δεν είχες μήτε ίντερνετ, μήτε υπολογιστές και μη σου πω πως ήσουν ακόμη ενθουσιασμένος από την ανακάλυψη του τηλεκοντρόλ -μόνο και μόνο για να ζαπάρεις από την ΕΤ1 στην ΕΤ2 και τούμπαλην. Στο σεντονάκι που ακολουθεί θα σου αραδιάσω τις φέιβοριτ σειρές του πτηνού από τα 80s σε κάουντ-ντάουν να θυμηθείς κι εσύ πώς ήταν η τηλεόραση πριν το Lost και το Prison Break. Δώσε ήχο και πάμε.

10. Μακγκάιβερ


Ιδέες για το πώς να παραβιάσεις μία πόρτα με ένα ρολόι, πώς να κατασκευάσεις κάτοπτρο με τα καλό σερβίτσιο της μαμάς σου, πώς να φτιάξεις μία βόμβα από βαζελίνη και συνδετήρες (δεν θες να ξέρεις) οδήγησαν μία ολάκερη γενιά από μπόμπιρες να αρχίσουν να προσέχουν στο μάθημα της φυσικοχημείας! Εξού και με το που κατάφερνες κάτι (π.χ. να ανοίξεις το νουνού με το ανοιχτήρι) σε ακολουθούσε η ειρωνική φράση "ο Μαγκάιβερ είσαι;". Στα plus, το επεισόδιο που ο Μαγκάιβερ τα έβαλε με ένα τεράστιο σμήνος από έξαλλους τερμίτες. 

9. Δυναστεία (Dynasty)


Τι σόι λίστα θα ήτανε αυτή χωρίς το σαπούνι της; Μπορεί να το σνομπάρεις και να το παίζεις υπεράνω, αλλά αν είσαι 35+ δεν μπορεί να μην έχεις δει έστω και κατά λάθος λίγο Κάρινγκτον (λόγω της μαμάς ή της γιαγιάς που είχαν εξάφνου ανακαλύψει το γκλάμουρ και μεγαλοπιάνονταν). Στα plus, το μαλλί-κάσκα της Κρύσταλ, οι βάτες της Αλέξις και τα επικά ξεμαλλιάσματα δίπλα στην πισίνα.

8. Στον Πυρετό της Δόξας (Fame)


Ταλαντούχοι wannabe καλλιτέχνες σε αφελείς περιπέτειες με πλατωνικούς έρωτες, καθηγητές που κρατάνε τα μπόσικα και το Λίροϊ να χορεύει χωρίς να αγγίζει το πάτωμα. Μπορεί να σου μοιάζει γλυκανάλατο σήμερα, αλλά το Fame υπήρξε μεγάλο χιτ στην εποχή του, συνέβαλε στην αισθητική του κολάν και τελοσπάντων παραμένει σκάλες ανώτερο από το εμετικό Glee (έλεος με τα απροσάρμοστα). Στα plus, οι συμπαθητικές διασκευές γνωστών τραγουδιών.  


7. Ο Ιππότης της Ασφάλτου


Είναι από τις περιπτώσεις που απλώς δεν βλέπονται σήμερα. Ο Μάικλ Νάιτ μπλέκει σε λογής λογής περιπέτειες, αλλά την κρίσιμη στιγμή επεμβαίνει ο απίθανος ΚΙΤ, το τουτού που μιλάει και σκέφτεται μη-χειρότερα για να τον ξελασπώσει. Αν με ρωτούσες τότες, θα έβαζα το χέρι μου στη φωτιά πως μέχρι το 2012 αυτό το αυτοκίνητο θα υπάρχει (και πως θα το έχει εφεύρει ο Μαγκάιβερ). Στα plus, η επιστήμονας-μηχανικός Μπόνι (!) που επισκεύαζε τον ΚΙΤ, έκαμε τα γλυκά μάτια στον Μάικλ και ήτανε και χοτ γκομενάκι. Α και το επεισόδιο που ο Μάικλ Νάιτ αντιμετωπίζει το μοχθηρό σωσία του!

6. Βόρειοι και Νότιοι



Επική αμερικανιά που σύστησε στο κοινό μία ολάκερη γενιά νέων αστέρων όπως η Κίρστι Άλεϊ και ο Πάτρικ Σουέιζι -η μία πάχυνε, ο άλλος πέθανε, κακό φενγκ σούι το σήριαλ. Μάχες, γιάνκηδες, ραδιουργίες, φυτείες, σκλάβοι και guest stars ο Τζιν Κέλι, ο Ρόμπερτ Μίτσαμ και η Ελίζαμπεθ Τέηλορ. Στα plus, το έβλεπε και η μαμά σου γιατί έπαιζε ο Κάρανταϊν.

5. The Cosby Show


Πιο κλασικό σε sitcom δεν έχεις (εντάξει εκτός από τη Λούσιλ Μπολ που είναι εκτός συναγωνισμού)! Ο Bill Cosby μπορεί να σου μοιάζει με τον Τσιβιλίκα (στο πιο μουντό του), όντας ενίοτε σχηματικός και κάπως επιτηδευμένος, αλλά παραμένει ένας από τους μεγαλύτερους αμερικανούς κωμικούς. Όλοι αναρωτιόμασταν πώς τον επαντρεύτηκε στο σήριαλ η κουκλάρα η γυναίκα του. Στα plus, η Λίζα Μπονέ.

4. Τα Χρυσά Κορίτσια (The Golden Girls)


Η ανδρογυναίκα Ντόροθι, η χαζοβιόλα Ρόουζ, η περπατημένη Μπλανς και η γιαγιά Σοφία στα πρόθυρα του αλτσχάιμερ, συνθέτουν ένα από τα πιο απρόσμενα παρεάκια κωμικής σειράς. Εντούτοις και αν ξεπεράσεις την αρχική μυρουδιά γηροκομείου, γελάς με την καρδιά σου! Στα πλας, η αειθαλής Betty White (Ρόουζ) που τις έθαψε εντέλει όλες.

3. Παντρεμένοι με παιδιά (Married with Children)



Παρότι η σειρά πατάει και στα 90s, ξεκίνησε το 1987 και το πτηνό της απονέμει μία θέση στην τριάδα για το βιτριολικό της χιούμορ, τις απίθανες ατάκες και τον χοροπηδηχτό τρόπο που περπατάει η Πέγκι. Στα plus, η σεξοβόμβα Christina Applegate, ο στερημένος αδελφός της Μπαντ και η Μάρσι από δίπλα.

2. Αυτός, Αυτή και τα Μυστήρια (Moonlighting)


Θα μπορούσε να είναι και στο νούμερο ένα. O Ντέιβιντ Άντερσον και η Μάντι Χέιζ, καμώνονται τους ντετέκτιβς, αλλά εσένα δεν σε απασχολεί τόσο ποιος είναι ο δολοφόνος, αλλά πότε θα μονιάσουνε τα δυο τους. Υποδειγματικό σενάριο που ισορροπεί ανάμεσα στο νουάρ και στην κομεντί, εκρηκτική χημεία ανάμεσα σε Σίμπιλ Σέφερντ και Μπρους Γουίλις, ανατρεπτικό και εμπνευσμένο χιούμορ. Στα plus, η μις Ντοπέστο που απαντούσε με στιχάκια στο τηλέφωνο και ο Χέρμπερτ Βαϊόλα ως κοντόχοντρος Δρ. Γουάτσον.

Και στη θέση νούμερο ένα...

Το Πλοίο της Αγάπης


Εντάξει, σου κάμω πλάκα! Απλώς ήθελα να δω τη φάτσα σου. Ακολουθεί το πραγματικό νούμερο ένα της λίστας και της καρδιάς μου.

1. Muppet Show


Ειλικρινά πε-μου ότι δεν το περίμενες! Μιλάμε για το πτηνό, πώς θα μπορούσε να είναι οτιδήποτε άλλο στην πρώτη θέση της λίστας; Το Muppet Show παραμένει το καλύτερο μουσικό σόου όλων των εποχών και το μόνο για το οποίο μπορείς να ισχυρισθείς ότι όλοι οι πρωταγωνιστές του είναι κουκλιά (και να κυριολεκτείς)! Στα plus, οι γεροκριτικοί, ο σουηδός μάγειρας και η θανατηφόρα μπατσιά που έριχνε η Πίγκυ όταν εκνευριζόταν.

Σημείωση: Δυστυχώς περιορίστηκα στη δεκάδα, εξού και δεν βρήκες εδώ τους Ντιουκς, τον Άλφ τον Εξωγήινο, το Ρομποτικό Κορίτσι (θε-μου), τις Kate & Allie, τη Murphy Brown, την Πεντάμορφη και το Τέρας (τι θυμήθηκα πάλι!), το Family Ties, τους Ταξιδιώτες του Χρόνου (Voyagers, με τον Hexum και το παιδάκι που "διορθώνανε" τα λάθη της ιστορίας), τα Πουλιά Πεθαίνουν Τραγουδώντας, το Μυστήριο του Χρυσού Πιθήκου (Tales of the Golden Monkey), το Miami Vice και το Ποιος είναι το Αφεντικό (Who's the Boss)! Επίσης το Baywatch και το Star Trek: Next Generation είναι περισσότερο 90s, ενώ ο Dr. Who και ο Benny Hill δεν είναι επίσης εδώ όχι γιατί δεν τους έπρεπε (να πέσει φωτιά να με κάψει!), αλλά γιατί περιορίστηκα στα αμερικάνικα.

Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2012

Ελλάδα άνωθεν


Με το που μπήκα στο αεροπλάνο, η αεροσυνοδός της Aegean έσπευσε να με καλημερίσει με ένα λαμπερό χαμόγελο. Πριν προλάβω να καλοκάτσω και να σιάξω το κάθισμά μου, μου προσέφεραν καραμελίτσα και αρωματικό μαντιλάκι. Έβγαλα το βιβλιαράκι μου και άρχισα να διαβάζω. Το αεροπλάνο πήρε ύψος και από το παράθυρο φάνηκε το λιμάνι του Ηρακλείου και ο ανοικτός κόλπος της Αμμουδάρας. Λίγο πιο πέρα το μικρό νησάκι που βρίσκεται ανοιχτά του κόλπου. Η θάλασσα ήταν ήρεμη και ο ήλιος λαμποκοπούσε στα πρασινογάλαζα νερά. Τουλάχιστον θα έχουμε καλό ταξίδι, σκέφθηκα.

Δοκίμασα να επιστρέψω στο βιβλίο μου. Διάβασα μισή σελίδα και το βλέμμα μου ασυνείδητα δραπέτευσε και πάλι προς το παράθυρο. Μία συστάδα από νησιά, αφημένα μεσοπέλαγα με τα βουνά τους, τους όρμους και τις παραλίες τους. Προσπάθησα να μαντέψω τη γεωγραφία τους. Σε τούτο έχω πάει, σ'εκείνο το'χω σκοπό του χρόνου! Άχου δες και το πιο πέρα τι εύμορφο που είναι! Μικροσκοπικά σπιτάκια σε πάλευκους οικισμούς καρφιτσωμένα απάνου στα βράχια.

Τα γαλάζια του Ελύτη, τα παστέλ του Οικονόμου, τα γαιώδη του Τσαρούχη. Οι μελωδικές ριπές του Μάνου και του Μίκη. Ο ρόχθος της θάλασσας, οι χαρακιές των καραβιών, το χρυσοπράσινο της ελιάς, τα βότσαλα και οι πέτρες, οι κολόνες και οι σκέψεις, οι αύρες του θυμαριού, ο νόστος για τον άλλον. Αυτά είναι τα συστατικά της ιδικής μου της πατρίδας. Κι αν με ρωτήσουνε ποτές, αυτό εγώ θα τους πω.

Έκλεισα το βιβλίο και παραδόθηκα στην ομορφιά. Τι κρίμα που μόνο απ' εκεί αψηλά μπορείς να δεις εντέλει την αλήθεια αυτού του τόπου.

Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2012

Λέω να μείνω Ciragan σήμερα!


Το πτηνό έκαμε ένα νεύμα και η σερβιτόρα έσπευσε να γιομίσει το κρυστάλλινο ποτήρι του με μεταλλικό νερό. "Δύο παγάκια, παρακαλώ!" είπε με μπλαζέ ύφος και το βλέμμα του χάθηκε προς την πισίνα. Στον ορίζοντα, η γέφυρα του Βοσπόρου και μερικά σύννεφα βουτηγμένα σε μωβ παστέλ χρώματα.


Με το δίλημμα αν θα πρέπει να κλείσει τη μέρα του με σπα ή χαμάμ, το πτηνό βούτηξε νωχελικά ένα κούκι στο τσάι πικραμύγδαλο και έβγαλε ένα μικρό αναστεναγμό ικανοποίησης, όταν δαγκώνοντάς το, η γέμιση σοκολάτα ξεχύθηκε στον ουρανίσκο του. Δίπλωσε τους Φαϊνένσιαλ Τάιμς, φόρεσε τα γυαλιά ηλίου του και σηκώθηκε με κάποια προσποιητή δυσκολία. Ένας σερβιτόρος έσπευσε να το βοηθήσει να βάλει το μπλέιζερ του και με μία μικρή υπόκλιση, το ευχαρίστησε για το γενναιόδωρο τιπ που είχε αφήσει στο τραπέζι.


Το πτηνό κατευθύνθηκε προς τους κήπους για έναν απογευματινό περίπατο. Άλλωστε αν φημίζεται για κάτι το Ciragan είναι οι κήποι με τα φροντισμένα παρτέρια, τους φοίνικες και τα ευωδιαστά λουλούδια. Η παλαιά πτέρυγα του ξενοδοχείου ήταν γιομάτη κόσμο. Μάλλον κάποιο κοκτέιλ πάρτι από αυτά που συνηθίζει το σινάφι του πτηνού, για να περνάει την ώρα του όταν παίρνει τα ρεπά της η Φιλιππινέζα στο σπίτι.


Στο μπαλκόνι της κεντρικής σκάλας ήταν στημένες οι λογής λογής μπάρμπις και φωτογραφίζονταν δήθεν ενθουσιασμένες, για να κερδίσουν θέση στο κεντρικό σαλόνι του Hello και το Ciao. Πόσο τα βαριέται πια όλα αυτά το πτηνό...


Σε ένα παγκάκι, η Αϊσέ και η Ντιλάρ συζητούσαν τα γκομενικά τους. Από τότε που η Ντιλάρ έκαμε σουρπρίζ στο γραφείο του Σελίμ και τον έπιασε να μπαλαμουτιάζει τη γραμματέα του, έχει γίνει τούρκα. Αλλά η μανικιουρίστα της, της είπε ότι τα διαζύγια είναι πολύ βλαπτικά για το νύχι, εξού και απεφάσισε αντίς να τρέχει σε δικηγόρους για να χωρίζουν τα γιαλιά τους (γιαλί=βίλα πάνω στο Βόσπορο), να κάτσει απλώς στον αδελφό του Σελίμ, τον Αμπντούλ που είναι τελοσπάντων μεγάλος κουβαρντάς και καρντάσης (=αδελφός, από την ίδια κοιλιά).
 

Το πτηνό που δεν θέλει να ακούσει ξανά μανά πόσο καραγκιόζ είναι ο Σελίμ και πόσο καραπουτάν η γραμματέας του, έσκυψε με τρόπο το κεφάλι του για να προσπεράσει αθέατο και κατευθύνθηκε αριστερά προς τη μνημειώδη πύλη που οδηγεί στην προβλήτα.



Χάζεψε και πάλι τη γέφυρα που ενώνει την Ευρώπη και την Ασία. Είναι τόσο αψηλή και εντυπωσιακή που σου προκαλεί ένα δέος. Κάποτες επιτρεπόταν και η διέλευση πεζών, αλλά οι αλλεπάλληλες αυτοκτονίες που γίνονταν από τη δύσμοιρη πλέμπα, ανάγκασαν τις αρχές να απαγορεύσουν τους τολμηρούς περιπάτους. Τι μεγάλη μπαναλιτέ να πέφτεις από γέφυρα, σκέφτηκε το πτηνό καθώς το δροσερό αεράκι αναστάτωσε τα πούπουλά του.



Αν το είχε σκεφθεί νωρίτερα, θα είχε παραγγείλει να του φέρουν εδώ το ιδιωτικό του σκάφος για μία βόλτα μερικά χιλιόμετρα βορειότερα, μέχρι το Μπεμπέκ. Αυτή την ώρα πολλοί κοσμικοί βρίσκονται στα μπιστρό του τρέντι προαστίου και πίνουν τα κοκτέιλς τους. Θα είναι και οι Γκιουζέλογλου εκεί και θα αρχίσουν πάλι να ξιπάζονται για το νέο τους σαλέ στο Γκστάαντ. Λες και δεν θυμόμαστε ότι η Γκιουζέλ Γκιουζέλογλου ξεκίνησε ξεβράκωτη από το Ντιάρμπακιρ και η τυχάρπαστη, το Νισάντασι (=σα να λέμε Κολωνάκι) ούτε ακουστά της δεν το'χε! Αμ από τότες που πήραν και οι Γκιουζέλογλου στο Γκστάαντ, ούτε οι χιονοστιβάδες δεν το καταδέχονται, σου λέω.



Αλλά γιατί να χολοσκάει κανείς για τις τριτοτέταρτες; Αυτή η ηρεμία στους εξωτερικούς κήπους γαληνεύει την ψυχή! Το Ciragan χτίστηκε από τον Αμπντούλ Αζίζ, στα μέσα του 19ου αιώνα, όταν έγινε πολύ τρέντι ο κάθε σουλτάνος να σιάχνει το δικό του παλάτι και να μην καταδέχεται εκείνα των προκατόχων του. Ο καημένος ο Αμπντούλ όμως δεν πρόλαβε να το χαρεί πολύ: το 1872 εγκαταστάθηκε, το 1876 τον εχάσαμε.


Ο ανιψιός του ο Μουράτ ο Πέμπτος κληρονόμησε το θρόνο και το παλάτι, αλλά 93 ημέρες κράτησε και εκεινού η χαρά, πριν τον εκθρονίσει ο αδελφός του ο Αμπντούλ Χαμίντ ο Δεύτερος. Έκτοτε ο Μουράτ -που ήταν κομματάκι καθυστερημένος- πέρασε τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του σε κατ'οίκον περιορισμό στο Ciragan, όπου και πέθανε το 1902. Σκέψου τώρα εσύ να έρθεις στην Πόλη, να πληρώσεις ένα σκασμό λεφτά για να μείνεις στο χοτέλ αυτό και να σε βάλουνε να διανυκτερεύσεις στο δωμάτιο που τίναξε τα πέταλα ο Μουράτ. Πολύ κακό φενγκ σούι!


Το 1910 μία μεγάλη πυρκαγιά κατέστρεψε ολοσχερώς το εσωτερικό του παλατιού που έκτοτε ξέπεσε σε μεγάλη παρακμή, τύπου το κάμαμε γήπεδο και φιλοξενούσαμε ποδοσφαιρικούς αγώνες (τρου στόρι). Το αχούρι αγοράστηκε το 1989 από Ιάπωνες επιχειρηματίες, που του κάμανε επιτυχημένο λίφτινγκ μέσα-έξω (καμία σχέση με το λίφτινγκ της Γκιουζέλ Γκιουζέλογλου που της ένωσε το αυτί με το σαγόνι) και σήμερα έφθασε να θεωρείται ένα από τα δέκα καλύτερα ξενοδοχεία του πλανήτη (ενώ η Γκιουζέλ, ένα από τα δέκα εκτρώματα της φύσεως, θεός φυλάξοι).


Συλλογιζόμενο την ιστορία του μέρους, το πτηνό έριξε μερικές κλεφτές ματιές στις αίθουσες δεξιώσεων του παλατιού. Γέλια και χαρούμενες φωνές ακούγονταν από τα ανοιχτά παράθυρα. Το άνοιγμα σαμπάνιας συνοδεύτηκε από παρατεταμένο χειροκρότημα. Ένα ευχάριστο βαλς ξεχυνόταν στους κήπους.


Ολοκληρώνοντας τη βόλτα, το πτηνό στάθηκε λίγο στο εστιατόριο για να ρωτήσει το σημερινό μενού. Σωτέ φιλέτο μπαρμπουνιού, παναρισμένο με πορτοκάλι και γεμιστή μελιτζάνα με κρίταμο. Χριστόψαρο ατμού σε βάση από ζουλιέν λαχανικών αρωματισμένα με θυμάρι και άγρια μέντα. Κοτόπουλο κονφί με πουρέ γλυκοπατάτας, μανιτάρια με γέμιση κεχρί και σάλτσα κεράσι. Ε όχι πάλι σάλτσα κεράσι! Νισάφι πια, χαθήκανε τα φρούτα; Το πτηνό υποσχέθηκε να επιπλήξει τηλεφωνικά το σεφ. "Θα σου φέρω το Μποτρίνι μπας και στο σιάξει το μαγαζί!"


Τέλος το πτηνό μπήκε στην πιο μοντέρνα πτέρυγα του ξενοδοχείου. Διέσχισε τη σάλα με τα ακριβά χαλιά και τους εντυπωσιακούς καναπέδες, χαιρέτισε τους κάπως απορημένους αλλά πολύ ευγενικούς υπαλλήλους της ρεσεψιόν, έριξε ένα πολύ υπεράνω βλέμμα στον πορτιέρη, βγήκε από την κεντρική πόρτα, πήρε ένα ταξί και γύρισε στο φθηνό ξενοδοχείο όπου διέμενε.

Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2012

Δώστε ένα μικρόφωνο στον Shrek


Στο έχω ξαναπεί πως θεωρώ τον Shrek (τον οποίο σού έχω στη φωτό από πάνω, σε γουστόζικη ενσταντανέ που σου τράβηξα στο Μουσείο της Madame Tussauds) ένα από τα πιο έξυπνα ταινιάκια της προηγούμενης δεκαετίας και μία από τις σπάνιες περιπτώσεις που δεν μετανιώνεις τα σίκουελς. Η μεγάλη μαγκιά είναι ότι το στόρι του μπορεί να λειτουργήσει ωραιότατα είτε είσαι αφελές νήπιο, είτε είσαι σιτεμένο ραμολί! Και στον καθένα μπορεί να πει τελείως διαφορετικά πράματα! Έξτρα αβαντάζ του, ότι γελάω πολύ με τους δευτερεύοντες χαρακτήρες: με το γάιδαρο, τον μπισκοτάκη και τον Πινόκιο.


Δεν σε εκπλήσσει λοιπόν η απόφασή μου να πάω να δω τη μιούζικαλ θεατρική εκδοχή του στο Theater Royal Drury Lane, γιομάτος ενθουσιασμό -και παρά το αρχικό μουχφ που μου προκαλεί κάθε φορά η τιμή των παραστάσεων στο Λονδίνο! Δύο μόλις βήματα από το Covent Garden και έχοντας φάει ένα ωραιότατο cup cake σοκολάτας, βρέθηκα στο θέατρο που είχε φορέσει ειδικά για την παράσταση τα πιο φωσφοριζέ του πράσινα.



Και παρότι το περίμενα ότι θα περάσω γενικώς καλά, η παράσταση ξεπέρασε κατά πολύ τις προσδοκίες μου και με άφησε με το γουάου στο στόμα. Ζούπερ ερμηνείες, απίθανα σκηνικά που εναλλάσσονταν συνέχεια, εντυπωσιακά κοστούμια, σκηνοθετικά ευρήματα, ξεσηκωτικά τραγούδια (ιδίως το "I'm a believer" στο τέλος) και καταιγιστικός ρυθμός που δεν σε άφηνε λεπτό να ξαποστάσει το μάτι σου! Ειδικά η δράκαινα (που κάμει τα γλυκά μάτια στο γαϊδαράκο) είναι σωστή υπερπαραγωγή από μόνη της, καθώς σε ένα σημείο της παράστασης, υπερίπταται της πλατείας και των θεατών και την έχεις να βολτάρει πάνω από το κεφάλι σου μη-χειρότερα!

Διότι ναι, μπορεί να μην πολυψήνεσαι για μιούζικαλ (το είδα στη φάτσα σου από την αρχή του ποστ) αλλά εδώ σου μιλώ για θεατρική εξτραβαγκάντσα! Και για να σου δώκω κι εσένα λίγο από το φίλινγκ της παράστασης να μη με λες αλλοπαρμένο, ρίξε ένα βλέφαρο στο ξεσηκωτικό τρέιλερ να με νιώσεις.

Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2012

Το κορίτσι με το τατουάζ


Το περίμενα με μεγάλη ανυπομονησία, δεν στο κρύβω. Μήτε είχα διαβάσει τα βιβλία, μήτε είχα δει τις ορίτζιναλ σουηδικές ταινίες. Αλλά το πτηνό είχε ψαρώσει πολύ από το τρέιλερ και του είχε ανοίξει την όρεξη ο ντόρος που είχε γίνει προ καιρού με το μακαρίτη τον συγγραφέα Stieg Larsson και τα δικαιώματα των βιβλίων (έχει μαλλιοτραβηχτεί το φάμιλι). Για να σου εξηγηθώ κι εσένα, ο Σουηδός συγγραφέας και δημοσιογράφος Larsson πέθανε το 2004 και άφησε πίσω του μία τριλογία αστυνομικών μυθιστορημάτων που εκδόθηκαν μετά το θάνατό του και έγιναν ιντερνάσιοναλ μπεστ σέλερς. Ήταν ζήτημα χρόνου να δεις το πρώτο εξ αυτών, υπό τον τίτλο "The girl with the dragon tattoo" σερβιρισμένο και από το Χόλιγουντ.


Το πρώτο ρισπέκτ το ρίχνεις στους τίτλους της αρχής που είναι βουτηγμένοι στη νοσηρή μαυρίλα και σε προειδοποιούν ότι το προσεχές διωράκι έχει να πέσει σφυροκόπημα και κακώς μας ήλθες φαγωμένος. Διότι πρέπει να σου πω ότι το όλο στόρι εξελίσσεται μεν στη Σουηδία, αλλά αν περιμένεις τους ABBA να σου τραγουδήσουν το Chiquitita πάνω στον IKEA καναπέ και τρώγοντας κιοφτεδάκια, σε περιμένει πολύ δυσάρεστη έκπληξη!  


Το δεύτερο ρισπέκτ το ρίχνεις στους δύο πρωταγωνιστές: τον Ντάνιελ Κρέγκ (που τον συμπαθούμε από τότες που έκαμε τον Τζέιμς Μποντ να φέρνει σε άνθρωπα) και την Ρούνεϊ Μάρα (που σου χαρίζει ερμηνεία οσκαρικών προδιαγραφών και χωρίς να αλλάξει έκφραση το προσωπάκι της). Εξαιρετικοί και οι δύο, καλύτερη η Μάρα (που σου θυμίζει και τη Σάρα και το Κακό Συναπάντημα) διότι είναι και πιο αβανταδόρικος ο ρόλος της.


Το τρίτο ρισπέκτ πάει στη σκηνοθεσία του πεπειραμένου David Fincher (που σου έχει χαρίσει παλαιότερα τρελή σπλατεριά με το Seven). Κρυστάλλινες εικόνες, ωραία σουρταφέρτα της κάμερας, ψυχρά και νοσηρά, χιονισμένα τοπία, σου αποδομούν τελείως την ειδυλλιακή εικόνα που τυχόν έχεις για τη Σουηδία (αν δεν το έχει κάμει δηλαδή ως τώρα η Ευγενία Πασχαλίδου).


Μετά τα καλά λόγια όμως, ήλθε η ώρα να σου φτυαρίσω λίγο χιόνι πάνω στο ταινιάκι. Ξεκινώντας με το στόρι που είναι λιγάκι μπερδεμένο. Ο Ντάνιελ Κρεγκ αναλαμβάνει να εξιχνιάσει το μυστήριο μίας εξαφανισμένης κορασίδος που έχει διακόσια πενήντα αδέλφια και τετρακόσια δεκαεπτά ξαδέλφια που πρέπει εσύ ο θεατής να θυμάσαι (το βιβλίο σού προσφέρει δώρο το φάμιλι-τρι για να μην σε χάσει). Στην αναζήτησή του αυτή, έχει ως βοηθό την εντελώς δυσλειτουργική αλλά πανέξυπνη (!) Ρούνεϊ Μάρα, την οποία θα έκλεινες άνετα στο φρενοκομείο με ζουρλομανδύα. Πέραν όμως της χαμένης κορασίδος, η ταινία ασχολείται και με δύο άλλα άσχετα θέματα: τη διαμάχη του Ντάνιελ Κρεγκ με έναν επιχειρηματία (who cares?) και τις περιπέτειες της Ρούνεϊ Μάρα με το σόσιαλ σεκιούριτι (δες το αυτό και θα επανεκτιμήσεις το ελληνικό Δημόσιο).


Πέραν του ότι βρήκα εξαιρετικά φλύαρο το συνολάκι, έχω και άλλες ενστάσεις. Η κεντρική υπόθεση δεν είναι αρκετά έξυπνη. Εντάξει έχεις έναν σίριαλ κίλερ προφανώς, αλλά πες μου γιατί αξίζει να ασχοληθώ παραπάνω με το συγκεκριμένο στόρι απ΄ό,τι ασχολούμαι με ένα επεισόδιο του CSI ή του Dexter. Το ότι έχεις παραγεμίσει την υπόθεση με απεχθείς φόνους (που δεν μου δείχνεις, αλλά μου περιγράφεις), έναν άσχετο αποτρόπαιο βιασμό και ένα διαμελισμένο γατί (έλεος), δεν σε κάμει πολύ πιο σπουδαίο από τηλεοπτικό σήριαλ. Η ανατροπή αργεί πολύ και στην πραγματικότητα δεν είναι ικανή να σου δημιουργήσει έκπληξη.


Εντέλει έχω μιξντ φίλινγκς για την ταινία. Βλέπεται μεν, δεν μου έκαμε κούκου δε. Και κατέληξα στις εξής δύο διαπιστώσεις: πρώτον, οι ταινίες πλέον συναγωνίζονται σε υπερβολή νοσηρότητας και όχι σε ουσία καλοδουλεμένου σεναρίου και δεύτερον, η τηλεόραση (εννοώ τις αμερικανικές σειρές, όχι τη "Βέρα στο Δεξί") έχει ανεβάσει τόσο πολύ τον πήχη που εξαιρετικά σπάνια δεν σιχτιρίζω για τα οκτώ-εννιά ευρώ που δίνω για να δω μία ταινία στη μεγάλη οθόνη.

Παρασκευή, 13 Ιανουαρίου 2012

Τι δεν θα σου έκαμε ποτέ ο Rick Astley;


Μεγάλη εταιρία δημοσκοπήσεων διεξήγαγε πανελλαδική έρευνα με ερώτημα τι δεν θα σου έκαμε ποτέ ο Rick Astley. Τα αποτελέσματα παρατίθενται στην ακόλουθη πίτα (θα μπορούσε να είναι και πρασόπιτα) και είναι ενδεικτικά του κλίματος σύγχυσης που επικρατεί στην κοινωνία μας. 


Να σημειωθεί πάντως ότι σε άλλο ερώτημα της ίδιας έρευνας περί του καταλληλότερου για την πρωθυπουργία της χώρας, το πανελλήνιο δήλωσε σύσσωμο την προτίμησή του στη Ζωζώ Σαπουντζάκη.

Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2012

Γιατί χαίρεται η Μέρκελ και χαμογελά πατέρα;



Αν θέλεις να συναντήσεις την αφθονία και την ευμάρεια, πάρε την πρώτη Λουφτχάντσα και πήγαινε μέχρι τη Γερμανία. Εκεί βρέθηκε πριν μερικές ημέρες το πτηνό κι έχει να σου μεταφέρει εικόνα από κρίστμας Μπερλίν, να σου πει τι σκέφτεται για εσένα ο Χάνσελ και που σε έχει γραμμένο η Γκρέτελ. Ακολουθεί επιμορφωτικό ποστάκι.

Τελευταία εβδομάδα του έντεκα, στην κεντρική εμπορική οδό του Βερολίνου τη Friedrichstrasse, εκεί όπου θα βρεις τα πολυκαταστήματα σε συστοιχία, ο γερμαναράς και η φράου η γυναίκα του έχουνε επιτεθεί στην πραμάτεια με τις μάστερκαρντς ανά χείρας και στενάζουνε τα ράφια! Διότι πρέπει να σου πω ότι στο Ντόιτσλαντ, την επομένη των Χριστουγέννων ξεκινάνε οι εκπτώσεις, ιδέα πολύ αβανταδόρικη καθώς έρχονται οι χαμηλές τιμές και σε πιάνουν εσένα τον καταναλωτή απάνω στα ντουζένια σου ενισχύοντας τα σόπινγκ ένστικτά σου ενόψει Πρωτοχρονιάς.


Σε ένα από τα εμπορικά, υπάρχει μία πανύψηλη εντυπωσιακή στήλη από συμπιεσμένα αυτοκίνητα.

Και όταν σου μιλάω για εκπτώσεις, δεν είναι το δέκα και το είκοσι τοις εκατό που έκαμαν επί χρόνια τα δικά μας τα τζιμάνια. Ούτε το σαράντα και το πενήντα στο οποίο εξαναγκάσθηκαν τελευταίως. Σου μιλάω για το ογδόντα τοις εκατό, το ξεπούλημα δηλαδής, το "τ'αφεντικό τρελάθηκε". Ως και το πτηνό, που δεν υποκύπτει στον εύκολο καταναλωτισμό, έτοιμο ήταν να αρπάξει μία αγκαλιά πουκάμισα, πετσέτες μπάνιου και σκεύη κουζίνας και να τρέξει αλλόφρων στα ταμεία. Και σε διαβεβαιώ ότι ανάμεσα στο επώνυμο ρουχομάνι, το ευωδιαστό καλλυντικό και το ντιζαϊνάτο μπιχλιμπίδι, ακόμη κι εμένα να με ρώταγες για κρίση, θα σε έλεγα σαλεμένο και θα γέλαγα μαζί σου. Η κρίση της ευρωζώνης δεν αφορά τη Γερμανία. Αλλά καθόλου όμως!


Αν ρωτήξεις το μέσο γερμανό (ναι έκαμα έξιτ πολ όξω από το πολυκατάστημα), θα σου πει ότι υπάρχει μεν κρίση και είναι βέρι απσέτ που πληρώνει για να μας ζει εμάς τους Γκριχελάνδους, αλλά θα σου δικαιολογήσει την καταναλωτική του ευμάρεια λέγοντας πως ο ίδιος τα'χε κάμει τα κουμάντα του τα προηγούμενα χρόνια (ωσάν το μέρμηγκα του Αισώπου) κι έχει τώρα να ξοδεύει. Τη στιγμή που κάποιοι Γκριχελάνδοι διασκεδάζανε απάνου στα τραπέζια (ωσάν το τζίτζικα του Αισώπου) και τώρα ζητιανεύουν για τις δόσεις τους. Και να θες να τον διαψεύσεις, είναι εκείνα τα ρημάδια τα ντοκουμέντα του Σταρ στα νησιά και στις κλαμπότσαρκες, που δεν σου το επιτρέπουν.


Αλλά επειδής το πτηνό είναι πολύ παρατηρητικό, θέλει να σου αραδιάσει μερικά φακτς γιατί υπάρχει και δεύτερο επίπεδο ανάλυσης.

Κατ'αρχήν τα τελευταία χρόνια κι ενώ η κρίση υποτίθεται πως μαίνεται, το εμπορικό ισοζύγιο της Γερμανίας γίνεται ολοένα και πιο πλεονασματικό. Και μπορεί οι εξαγωγές της εντός ευρωζώνης να έχουν μειωθεί (λόγω που δεν αγοράζεις πλέον εσύ Μερσεντές), αλλά αυξήθηκαν σημαντικά οι εξαγωγές της εκτός ευρωζώνης (λόγω που μειώθηκε η ισοτιμία του Ευρώ). Επιπλέον η εσωτερική της κατανάλωση αυξάνει σταθερά, ενώ τον προηγούμενο μήνα η γερμανική κυβέρνηση ανακοίνωσε περιχαρής πως η ανεργία σημείωσε ιστορικό χαμηλό. Υπάρχουν τόσες δουλειές -σου λέει το ρεπορτάζ- που η γερμανική οικονομία παρακαλάει και για νέους μετανάστες (να στέλναμε βιογραφικά ίσως;) για να τις καλύψει. Μόνο το 2011, η Γερμανία απορρόφησε μισό εκατομμύριο νέους μετανάστες και οι περισσότεροι ήταν εξειδικευμένοι και σπουδαγμένοι. Που σημαίνει ότι πέραν όλων των άλλων απομυζά το έμψυχο υλικό των λοιπών χωρών της ευρωζώνης, τις οποίες επιπλήττει και καμώνεται πως θέλει να διασώσει.



Το καλυτερότερο όλων, σου το έχω για το τέλος. Προχθές η γερμανική κυβέρνηση βγήκε στις διεθνείς αγορές (σε αυτές που εμάς μας έχουν κλείσει την πόρτα κατάμουτρα και δεν μας παίζουν πια) και ζήτησε δάνειο για να καλύψει το (απίθανα μεγάλο, αλλά περιέργως καθόλου ανησυχητικό για τους διεθνείς οίκους αξιολόγησης) δημόσιο χρέος της. Και δανείστηκε 4 δις ευρώ (κρατήσου:) με αρνητικό επιτόκιο. Θα σου το εξηγήσω, γιατί σου έχει πέσει το σαγόνι: δανείστηκε ένα σκασμό λεφτά για τα οποία ουχί μόνο δεν θα πληρώσει τόκο, αλλά οι δανειστές της θα της πληρώσουν και λεφτά για να τη δανείσουν. Καλό; Υπάρχει και συνέχεια. Η Γερμανία έχει δανείσει την Ελλάδα μέσω του Μνημονίου με επιτόκια που φθάνουν το 4% και άρα έχει να περιμένει ωραιότατο ζεστό χρήμα και υπεραποδόσεις εις όφελος του Χάνσελ και της Γκρέτελ, που θα πληρωθούν από τους δικούς σου φόρους ακίνητης περιουσίας και από τις μειώσεις στα δικά σου μισθά. Γουάου;



Η Πρωτοχρονιά στο Βερολίνο ήταν μία εξτραβαγκάντσα πυροτεχνημάτων και εορταστικών εκδηλώσεων. Έχει πολλούς λόγους η χώρα να είναι χαρούμενη και όσο κι αν καμώνεται η φράου Μέρκελ τη συγχυσμένη με τις ασωτίες των χωρών του Νότου, ξεύρει πολύ καλά πως όσο επιμηκύνεται η κρίση, τόσο ενισχύεται η θέση της χώρας της και γιομίζουν τα ταμεία της.

Είναι προφανές ότι ο Χάνσελ και η Γκρέτελ ζουν σε μία πολύ διαφορετική πραγματικότητα από εσένα κι από μένα. Το πιο οξύμωρο όμως είναι ότι παρότι χορτασμένοι και στην καλύτερή τους φάση, σε σιχτιρίζουν κι από πάνω για την κρίση και τα μύρια προβλήματα που τους προκάλεσες. 

Καλή μας τύχη!
Το πτηνό

Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2012

Την βουρτσοπαντόφλα τη θέλω ασορτί με την παλτοκουβέρτα.

Επειδής μου χρωστάς ακόμα το δώρο μου για τα Χριστούγεννα, σου έσιαξα wishing list από το τηλεμάρκετινγκ με πράματα που χρειάζομαι μπάντλι, να ξεύρεις τι να μου πάρεις. Κρατάμε την πιστωτική στο ένα χεράκι, το ακουστικό στο άλλο.

ΣΥΣΚΕΥΗ ΠΕΡΙΠΟΙΗΣΗΣ ΠΟΔΙΩΝ EASY FEET 2 ΤΕΜ.

Κατ'αρχήν έχω απόλυτη ανάγκη αυτές τις ειδικές βουρτσοπαντόφλες. Οι οποίες κολλάνε στο δάπεδο του μπάνιου και εσύ το μόνο που έχεις να κάμεις είναι να περάσεις το πόδι σου ανάμεσα στις τριχούλες για απολεπιστικό μασάζ στην πατούσα σου, καθαρισμό των δακτύλων σου και μπόνους, τρίψιμο της φτέρνας σου στην ελαφρόπετρα που είναι προσαρτημένη στο πίσω μέρος. Με όλο αυτό το γκάτζετ πάνω της, αυτή δεν είναι μία απλή παντόφλα, είναι το i-Tsokaro. Ακόμα και ο (μακαρίτης) Στιβ Τζομπς είχε βέρι βέρι εντυπωσιαστεί όταν την πρωτοείδε, είπε πως βρήκε την πληρότητα στο μπάνιο του και δήλωσε ότι μετά τα τατς σκρινς, το νέξτ μπεστ θινγκ είναι τα τατς φουτ. Μεγάλη προσοχή όμως στη χρήση, διότι μία ξαδέλφη μου που την προμηθεύτηκε, την κόλλησε κατά λάθος στον τοίχο και τώρα κάμει κατακόρυφο για να βουρτσίσει τη φτέρνα της.


Τώρα που δεν πληρώνει κανένας κοινόχρηστα και που πιο εύκολα πας στου Μπέρμπερις να πάρεις τσάντα, παρά στη ΔΕΗ να πληρώσεις το ρεύμα, η λύση είναι η παλτοκουβέρτα! Η οποία παίζει και να είναι η μεγαλύτερη εφεύρεση μετά τη σφουγγαρίστρα οροφής. Φαινομενικά σου μοιάζει με απλή κουβέρτα, αλλά όχι: διαθέτει μανίκια, λαιμόκοψη, τσέπες και καρμπιρατέρ. Αν είσαι η Lady Gaga, τη φοράς και βγαίνεις έξω.


Επειδής έχω πάρει κάτι κιλάκια τώρα τις γιορτές, έχω απόλυτη ανάγκη να μου πάρεις και ένα όργανο γυμναστικής. Το συγκεκριμένο πολύ με είχε πείσει, διότι έβλεπα τον κυριούλη να την έχει πέσει χαμογελαστός στην ξάπλα και φανταζόμουν τίποτις παθητικές γυμναστικές από αυτές που τα κάμουνε όλα μόνες τους και από ζαμπόν γίνεσαι φέτες. Μετά κατάλαβα ότι ο κυριούλης είχε απλώς ξεμείνει σε αυτή τη στάση για ώρες και τον είχε πιάσει ο κλαυσίγελος που δεν μπορούσε να κατέβει. Όταν πάντως τον κατεβάσανε, είχε κάμει σιξ πακ.

MAXTALL ΠΑΤΑΚΙΑ ΦΤΕΡΝΑΣ 2 ΤΕΜ.

Αν είσαι πολύ μεγάλη σνομπαρία και θέλεις να βλέπεις τους άλλους αφ'υψηλού, το εξάρτημα αυτό είναι το απόλυτο μαστ για σένα. Το λέμε πατάκι φτέρνας, είναι φτιαγμένο από εύκαμπτο τζελ και προσαρμόζεται μέσα στο παπούτσι κατά το δοκούν, προσθέτοντάς σου από έναν ως πέντε πόντους. Ας πούμε σήμερα θέλεις να είσαι ένα εβδομηνταεννιά για να εντυπωσιάσεις στο πάρτι, τσουπ προσθέτεις τέσσερις πόντους, αύριο θέλεις να είσαι ένα εβδομηνταπέντε για να μην πολυφαίνεσαι στη δουλειά και σου αναθέτουν αγγαρείες, τσουπ αφαιρείς δύο πόντους κ.ό.κ. Ακόμα κι εγώ που δεν έχω θέμα ύψους, ένα έξτρα πεντάποντο στ'ομολογώ δεν θα με χάλαγε, να πιάνω και τα πολύ πάνω ντουλάπια βρε αδελφέ! Το προϊόν είναι made in France, ειδική παραγγελία του Νικολά, ο οποίος ήταν τρε χολοσκασμένος που τον είχες πάρει στο ψιλό, αντί να τον επάρεις για ψηλό. Η ίδια ξαδέλφη που λέγαμε πριν, επειδής ήτανε κοντή ως σωματότυπος και της υπερβολής ως άνθρωπος, αγόρασε οκτώ τέτοια πατάκια και τώρα παίζει επαγγελματικό μπάσκετ στον Πανελλήνιο. 

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts