Παρασκευή, 31 Αυγούστου 2012

No George? No party!


Με αφορμή πρόσφατο δημοσίευμα ότι ο Γιώργος Παπανδέου συγκαταλέγεται στους 100 πιο φέιμους διανοούμενους του κόσμου και ότι νοικιάζεται από το διεθνές γραφείο Harry Walker (τρου στόρι, αν δεν με πιστεύεις δες εδώ!) για ομιλίες σε συνέδρια, πάρτι, χοροεσπερίδες και βαφτίσια, το πτηνό ρώτηξε και έμαθε το τιμολόγιο -για να κάμεις κι εσύ τα κουμάντα σου σε περίπτωση που θέλεις να προσθέσεις ένα χάπενινγκ επιπέδου στο ιβέντ σου.

Επειδής λοιπόν ως γνωστόν ο Γιώργος είναι πολύ ευέλικτος άνθρωπας και πάνω απ'όλα σοσιαλιστής, οι τιμές αρχίζουν από χαμηλά και κλιμακώνονται ανάλογα με την πολυπλοκότητα των υπηρεσιών. Αν ας πούμε θέλεις μία απλή, συνηθισμένη ομιλία, τότε θα σου κοστίσει 500 ευρώ. Αν θέλεις να σου βγάλει διάγγελμα από ακριτικό νησί, 1.000 ευρώ. Αν θέλεις να σου κάμει ποδήλατο, 1.500 ευρώ. Αν θέλεις να σου βγάλει διάγγελμα κάνοντας ποδήλατο, 2.500 ευρώ.

Αν τον θέλεις σε κάτι πιο κοζί και οικογενειακό, μπορείς να τον εκαλέσεις μαζί με τ'αδέλφια του, 12.000 ευρώ. Αν πάλι θέλεις να στήσεις κάτι πιο χολιγουντιανό και πολυπληθές, μπορεί να πλαισιωθεί από τους είκοσι ειδικούς συμβούλους του -αλλά καταλαβαίνεις ότι πλέον μιλάμε για εξαψήφιο νούμερο. Για πιο spicy εμφανίσεις, μπορείς να του πεις να προσθέσει στην ομιλία του, τη φράση "λεφτά υπάρχουν" (ενθουσιάζει το κοινό) ή να τον βάλεις να σου πει τα αγαπημένα του σαρδάμ ή να σου εξηγήσει το όραμά του για πράσινη ανάπτυξη.

Η θεματολογία του είναι ευρεία και καλύπτει όλα τα γούστα. Από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του είναι οι ομιλίες με τίτλο "Χαρισματική ηγεσία: η εμπειρία της εκλογής μου στη Σοσιαλιστική Διεθνή χώρις κανέναν αντίπαλο", "Θεωρία του Χάους: Πώς κληρονόμησα ένα όνομα και πήρα δώρο μία χώρα", "Διεθνής Κρίση και πώς να την προκαλέσετε", "Η μαμά μου κι εγώ", "Ένα φράγκο η βιολέτα, τσιγκολελέτα, τσιγκολελέτα".

Για αποφυγή τυχόν παρερμηνειών,  διευκρινίζω ότι το διεθνές γραφείο στο οποίο πρέπει να απευθυνθείς για τα απαραίτητα αρέιντζμεντς, λέγεται Harry Walker και όχι Harry Potter.

Πέμπτη, 30 Αυγούστου 2012

Οι πιο λούμπεν ελληνικές διαφημίσεις έβερ!

Για εσένα που δεν δέχεσαι πως η διαφήμιση αποτελεί ανώτερη μορφή τέχνης, το πτηνό απεφάσισε να κάμει ένα πρόχειρο κάουντ ντάουν της πιο λούμπεν ελληνικής διαφήμισης έβερ και να σε διαψεύσει. Ξεκινάμε αντίστροφα από τη δέκατη θέση και κατρακυλάμε στο χάος. Έλα που δεν θέλεις!

Νούμερο 10: Ρε Πασχάλη, το βαφτιστήρι σου φοβάσαι;



Δεν είναι μόνο η δυσεξήγητη φοβία του Πασχάλη για το βαφτιστήρι του (γνωστή και ως βαφτιστηροφοβία), μήτε η σπαστική αντίδραση της γυναίκας του, μήτε καν η λαϊκόπόπ εκδοχή της κεντρικής κρεαταγοράς (που μετατρέπει το χασαποσέρβικο σε χασαπομιούζικαλ): η βασική συμβολή της συγκεκριμένης διαφήμισης και ο λόγος που θάναι για πάντα χαραγμένη στη μνήμη μας, είναι ότι αποτέλεσε το πρώτο βήμα του Τζάμπο για τις πραγματικά σπουδαίες πασχαλινές καμπάνιες που μας χάρισε τα επόμενα χρόνια. Και που έγραψαν ιστορία, αγαπήθηκαν από το πανελλήνιο και άλλαξαν για πάντα τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τη σχέση μας με το νονό.

Νούμερο 9: Η Κίτσα



Το να πάρεις ένα προϊόν όπως οι κοτομπουκιές που είναι τελοσπάντων άχαρο και μπόρινγκ, και να το μετατρέψεις σε φαντεζί χάπενινγκ με καρτούν (που αρέσουν στο παιδί), διατροφικές επισημάνσεις (που αρέσουν στη μαμά) και τσιρλιντερς (που αρέσουν στον μπαμπά), αποτελεί τελοσπάντων επιτυχία. Τώρα επειδή η Κίτσα Κοτομπουκίτσα φαίνεται κορίτσι περπατημένο, εγώ μια φορά, δεν θα την άφηνα μόνη στην κατάψυξη με τον Μπαρμπα Στάθη.

Νούμερο 8: Τρικυμία στα χείλη


Κορασίδα με μεγάλη συλλογή από Μανίνες και Σούπερ Κατερίνες, βγαίνει να ξεσκάσει στο μώλο, με τη μπότα του μπάτμαν, το λαμπάντα φορεματάκι της και το σοφιστικέ γυαλί της (μην πέσει και πάνω σε κάνα γλάρο). Λίγο η φουσκοθαλασσιά, λίγο το παθιάρικο τ'αγέρι, βγάζει η κορασίδα από τη φόδρα της ένα ευρώ και το ρίχνει στη θάλασσα, προφανώς κάνοντας την ευχή ν' ανταμώσει σύντομα το αγαπημένο της γιαούρτι. Εξάφνου, εμφανίζεται τυπάς με το στραγγιστό γιαούρτι Κάντζος (που αξίζει η γεύση του), χώνει τα δάχτυλά του στον κεσέ και της δίνει να τον γλείψει. Πιουρ αρτ. (το πτηνό έχει ακούσει πως τα ψαγμένα βίντεοκλάμπ διαθέτουν την κάπως ακατάλληλη συνέχεια του σποτ, την οποία και ζητάς κλείνοντας το μάτι και λέγοντας "θέλω το στραγγιστό!")

Νούμερο 7: Η νονά, η νονά!



Η Κατερίνα Στανίση επαναπροσδιορίζει την έννοια της νονάς, ο Έλληνας αρνοσουβλιστής περιφέρει ακομπλεξάριστα τη λευκή του φανέλα, η γυναίκα φέρνει τα λεμόνια και η ζωή μας θα μοιάζει με τ'αρνιού καλή ώρα! Και κάπως έτσι, με έναν απλό αλλά συνάμα ιδιοφυή τρόπο, η διαφήμιση αυτή καταφέρνει να περιγράψει την ελληνική μέση οικογένεια, το Πάσχα ως απαύγασμα του νεοελληνικού διονυσιασμού, το μάταιον του κόσμου (ιδίως αν είσαι αρνί ή σκέφτεσαι ως τέτοιο) και την κρίση που μας κατατρέχει γενικώς. Πετσούλα, Κατερινάκι;

Νούμερο 6: Βάλε το Λένιν στην κατάψυξη


"Και τώρα; Τι φυσικό και νόστιμο υπάρχει;" Σίγουρα όχι η ερμηνεία σου, καλή μου. Αυτή η διαφήμιση πάντως αποδεικνύει ότι και πριν την προσχώρησή της στο κουκουέ, η Λιάνα ασχολείτο συστηματικά με τα ανάμεικτα λαχανικά. Και τα πάσης φύσεως ζαρζαβάτια. Φρόζα Λούξεμπουργκ.

Νούμερο 5: Αγαπώ μια αραπίνα


Και μόνο που ακους την Ισμήνη Καλέση να παραδέχεται πως "αγαπά την αραπίνα", πέφτεις κάτω και αποδίδεις τα ρισπέκτ σου. Διότι "έχει επιτυχία, έχει πχιότητα"! Και τελοσπάντων, είναι το μόνο ρύζι που βρίσκεται σε κενά αέρος -προφανώς εκατοντάδες πόδια πάνω από τα κεφάλια μας. Α και μην ξεχάσω: ωραίο μαλλί!

Νούμερο 4: Χάπι μπέρθντεϊ Μπόμπο


Ο Μπόμπο (προσοχή το όνομα είναι άκλιτο, εξού και δεν λέμε "Χρόνια Πολλά Μπόμπε!") είναι ένα παιδί ιδιαίτερο κι ευαίσθητο, αλλά κατά βάθος μεγάλη σνομπαρία. Όταν ο μικρός Γιαννάκης, του φέρνει δώρο ένα κουτί λουκουμάκια, ο Μπόμπο παίρνει το βλέμμα του Εωσφόρου. Όταν η μικρή Αννούλα, του φέρνει δώρο πέντε λουλούδια (φτηνιάρα η Αννούλα), ο Μπόμπο της ξερνά ξινίλα. Όταν όμως μπουκάρει ο χαφιές με τα σκούρα γυαλιά και τους ντεκαντάνς μεταφορείς και του φέρνει δώρο ένα τεράστιο κουτί νουνού, ο Μπόμπο βιώνει την πρώτη εφηβική του ονείρωξη. Ε λοιπόν ναι, μεγάλωσε.

Νούμερο 3: Τι κουνέλι, τι παστέλι!



Κι εκεί που έλεγες ότι το "Είσαι σαν κουνέλι" του Ρακιντζή δεν μπορεί να γίνει πιο γκάου, έρχεται ο Τζανής και του βάζει στο στόμα το παστέλι! Πάντως θα έπρεπε η εταιρία να συνεχίσει το διαφημιστικό της οίστρο, αξιοποιώντας και άλλα άσματα, όπως π.χ. "τέλι, τέλι, τέλι, κάλπικε ντουνιά, δώσμου το παστέλι, δεν σ'αντέχω πια", "τα κορμιά και τα παστέλια, άντε καποτέ α-λλάζουν χέρια", "το μικρό παστέ-λι, που στα μαλλιά της φόραγε η Νεφέλη" και "σήκω φέρε μου κουκλι μου, ένα παστέλι τούρκικο, νι-να-νάι γιάβρουμ νι-να-νάι να".

Νούμερο 2: Χτύπα αλύπητα!



Πάνω στην κορύφωση του θείου πάθους κι εκεί που περιμένεις νασούρθει το Άγιο Φως, η Ανάσταση ή καμία στρακαστρούκα στο κεφάλι, σκάει μύτη η Λέιντι. Και προσδίδει ένα νέο μεγαλείο στο όλο εξπίριενς. Διότι εξ αφορμής του πασχαλινού δράματος, εξιστορεί το σπαραξικάρδιο προσωπικό της θεματάκι με τον καλό της που "Μάη θέλει να πιάσει με την άλλην και τα αυγά τους να τσουγκρίσουν τα βαμμένα" (το έπιασες το υπονοούμενο)! Και τελοσπάντων, το "χτύπα σαν άντρας" βάζει επιτέλους τα πράγματα στη θέση τους: μην το φοβάσαι το αυγό, βάρα γερά και θα το σπάσεις! (Η διαφήμιση είναι πολίτικαλ ινκορεκτ με ένα ζίλιον τρόπους και αυτό την κάμει σχεδόν αριστουργηματική!)

Νούμερο 1: Η Βαρόνη.


Δικαιωματικά στην πρώτη θέση. Διότι όταν το τελεμάρκετινγκ ήταν ακόμα πάνω στα δέντρα, η Τζίνα Βαρώνη διαφήμιζε μασαζοκορσέ. Η εκλεκτή τραγουδίστρια έπρεπε να χάσει σε είκοσι μέρες, δέκα κιλά για να ανέβει στην πίστα -ουχί για να τραγουδήσει στο Σαν Ρέμο, αλλά για να κάμει σαπόρτ στο Ρέμο. Αρχικώς φόρεσε τη φόρμα-σάνιτας-σάνιτας αλλά τζίφος. Μετά φόρεσε το μασαζοκορσέ και έχασε μεν 8 πόντους, αλλά σε ύψος. Επειδής το πρόβλημα παρέμενε και για να μη στερήσει τη Τζίνα από το κοινό της, ο μαγαζάτορας σκέφθηκε άουτ οφ δε μποξ και ενίσχυσε απλώς την πίστα με τσιμέντο. 

Τετάρτη, 29 Αυγούστου 2012

Πάει, βρήκες και το κουμπί μου!

Τόσα χρόνια τώρα, μ'έχεις μάθει και ξεύρεις τα κουμπιά μου. Αλλά για να στο κάμω ακόμα πιο εύκολο να με κουλαντρίζεις, σου έσιαξα μεγάλα μπάτονς να μπορείς να ανατρέχεις ανά ενότητα στις φλυαρίες του πτηνού, ν'αναπολείς κι εσύ τα παλιά. Επ΄ευκαιρίας αναμόρφωσα λίγο τα κατέγκορις, μεγάλωσα τις φωτό, ξεσκόνισα τους τίτλους, έριξα και ένα σφουγγαρισματάκι -αράχνες είχαμε πιάσει εδώ μέσα! Ε μετά από τόσο κόπο, είπα να σου τα κοτσάρω τα κουμπάκια κι από δω, σε φουλ-σάιζ βέρσιον να τα χορτάσει το μάτι σου.



Η ενότητα για την Αθήνα διαβάζεται αποκλειστικά με ετούτο το σάουντρακ! Η φωτό από τους Στήλους του Ολυμπίου Διός είναι κόπιράιτ του πτηνού.


Κι αυτή η φωτό του πτηνού είναι (όχι για να μη λες ότι δεν είμαι σπουδαίος αρτίστας της εικόνας). Η ενότητα για την Πόλη διαβάζεται με ετούτο το σάουντρακ!


Το πτηνό βολτάρει στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού και σου'χει ένα σκασμό διαπιστώσεις για το λίβινγκ ιν Αμέρικα. Για να μη σπας το κεφάλι σου, ο πίνακας του κομβίου τιτλοφορείται American Gothic. Συνεπές. 


Το χειρότερο που μπορείς να μου πάρεις, είναι το τηλεκοντρόλ. Από τα χέρια. Το καλύτερο που μπορείς να μου πάρεις, ειναι τη συλλεκτική κασετίνα με όλα τα επεισόδια του Moonlighting. Δώρο.


Επειδής ολημερίς ακούω διάφορες μουσικές, συχνά πυκνά ποστάρω βιντεάκια από το γιουτιούμπ. Εδώ θα βρεις έναν αχταρμά από Μαντάνα και Έφη Σαρρή, μέχρι Τζον Τίκη και Γιάννη Φλωρινιώτη. Απωθημένο το'χω να με προσλάβουνε στο Βίλα Μερσέντες να βάζω μουσικές. Είναι η Μάγκι Χαραλαμπίδου καλύτερη; Μην απαντήσεις! (για να μην μπερδεύεσαι πάντως, δεν είναι η Μάγκι στη φωτό, αλλά η Νίνα Χάγκεν) 


Το πτηνό περιπλανιέται στο ίνγλις κάντρισάιντ και επιστρέφει ξανά και ξανά στην πιο αγαπημένη του πόλη ιν δε χόουλ γουόρλντ (το Λονδίνο ντε)!


Δε μπερντ, τουέλβ πόιντς. Λ'ουαζό, ντουζ πουά. 
Και το θεμάτικ σάουντρακ εδώ.


"Εάν αποσυνθέσεις την Ελλάδα, στο τέλος θα δεις να σου απομένουν μία ελιά, ένα αμπέλι και ένα καράβι. Που σημαίνει πως με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις." Ελύτης


Το πτηνό περιπατεί από το Ανατολικό στο Δυτικό Βερολίνο και ρίχνει τα τείχη του. Ενίοτε και τα μούτρα του, αν πέσει πάνω στη Μέρκελ.


Στην τελευταία κατηγορία, όλα τα παιδάκια βυθιζόμαστε στην πολυθρόνα μας, αγκαλιά με τα νάτσος και τη μάξι κοκακόλα και σχολιάζουμε τις ταινίες. Ναι ρε, προσωπικώς βάζω υψηλή βαθμολογία στα καρτούνς και χαμηλή στις γαλλικές ταινίες, υπάρχει κανένα πρόβλημα;

Άντε τώρα δουλειά, να γιομίσουμε τα κατέγκορις με πρόσθετο υλικό.

Τρίτη, 28 Αυγούστου 2012

Έφαγα ένα ωραιότατο χαστούκι!


Πριν από κάμποσους μήνες, διάβασα για ένα βιβλίο του ομογενή συγγραφέα Christos Chiolkas που τιτλοφορείται "The Slap" (όπως λέμε χαστούκι, σκαμπίλι, ξανάστροφη) και έχει κάμει μεγάλο σαξές στην Αστραλία. Επειδής είμαι πάντα περίεργος για τα ξενιτεμένα αδέρφια και την οπτική τους, διάβασα εν περιλήψει το στόρι και μου φάνηκε ενδιαφέρον ανάγνωσμα. Αλλά μετά συνειδητοποίησα ότι κυκλοφορεί σε μέγεθος τούβλου (τύπου εξακόσιες τόσες σελίδες) και είπα από μέσα μου, ό,τι λέω σε τέτοιες περιπτώσεις για να αναβάλω κάτι στο φορέβερ: "ε ας περιμένω να βγει σε ταινία".


Έλα όμως που βγήκε. Όχι ακριβώς σε ταινία, αλλά σε μίνι σειρά οκτώ επεισοδίων. Που το λες εκτιμητέο. Αφενός ως προσφορά στον τεμπέλη αναγνώστη που δεν θέλει να διαβάζει ζίλιονς σελίδες και αφετέρου ως προσφορά στον τεμπέλη τηλεθεατή που δεν θέλει να βλέπει ζίλιονς επεισόδια σε δεκάξι σίζονς (έλεος δηλαδή). Επειδής λοιπόν ένα σήριαλ οκτώ επεισοδίων είναι αυτό που λέμε "ευκολάκι", το άρχισα ένα απόγευμα Τρίτης που είχα ξεμείνει από διάθεση για οτιδήποτε άλλο. Και κόλλησα άσχημα, περνώντας δύο συνεχόμενα ξενύχτια για να το ξεκάμω.



Η υπόθεση είναι φαινομενικά απλή. Σε ένα οικογενειακό μπάρμπεκιου στη Μελβούρνη (σε σπίτι ενός έλληνα ομογενή), ανάμεσα στους καλεσμένους είναι ένα ζευγάρι με το μικρό παιδάκι τους, το οποίο είναι ό,τι πιο κακομαθημένο και ανάγωγο έχεις δει. Το σατανικό νήπιο βρίζει, χτυπάει, καταστρέφει ξένα πράματα και κάμει λογής λογής αγριότητες. Αλλά επειδής οι γονείς -που είναι του εναλλακτικού, της μοντεσοριανής σχολής και ψηφίζουν εξωκοινοβουλευτική αριστερά- δεν αντιδρούν καθόλου, αναλαμβάνει δράση ένας ελληνικής καταγωγής καλεσμένος που του δίνει ένα γερό χαστούκι -ν'αγιάσει το χέρι του! Και γίνεται ο κακός χαμός: με τη μάνα του παιδιού να απειλεί με μηνύσεις, τους μισούς καλεσμένους να την υποστηρίζουν και τους άλλους μισούς να αναγνωρίζουν ελαφρυντικά για το χαστούκι.



Κάθε ένα από τα οκτώ επεισόδια επικεντρώνεται σε ένα διαφορετικό πρόσωπο από τους παριστάμενους στο συμβάν και με αφορμή το χαστούκι, ρίχνουμε ματιές σε οκτώ ζωές. Πέραν ότι θα βρεις τις ιστορίες όλων εξαιρετικά ενδιαφέρουσες (με κάποιες θα ταυτιστείς, κάποιες άλλες θα σε συγκινήσουν, κάποιες θα σε εκνευρίσουν αφάνταστα και θα θέλεις να τους αρχίσεις κι εσύ στα χαστούκια), υπάρχουν τουλάχιστον δύο επεισόδια που συζητούν την ελληνική ψυχοσύνθεση με μία οξυδέρκεια και μία ειλικρίνεια που θα σε καθηλώσει. Θα βρεις εκεί στοιχεία από την καθημερινότητά μας, χαρακτηριστικά του νεοέλληνα που τον κάμουν ικανό για το χειρότερο και το καλύτερο. Και στο τέλος θα υποκλιθείς στην πραγματικά υψηλής πχιότητας τηλεόραση. Διότι ναι, με αφετηρία το μυθιστόρημα του Τσιόλκα, η αυστραλιανή τιβί περνάει σε μεγαλύτερη πίστα, στο δρόμο που χάραξαν οι Αμερικάνοι και οι Άγγλοι.



Και αφού ολοκλήρωσα τη σειρά, ο ενθουσιασμός με οδήγησε υποχρεωτικά και στο βιβλίο (ανάποδος άνθρωπας). Και στο προτείνω κι αυτό ανυπερθέτως. Γιατί πέραν που είναι συναρπαστικό ως ανάγνωσμα, συνιστά μία ιδιοφυή πραγματεία πάνω στην ανθρώπινη φύση. Και νομίζω πως θα σου υπενθυμίσει και πράματα δικά σου, θα σου μιλήσει και για δικές σου σκέψεις και προβληματισμούς. Πτηνό προτείνει σπάνκινγκ, ανεπιφύλακτα!

Δευτέρα, 27 Αυγούστου 2012

Ξεύρω τι έκαμες φέτος το καλοκαίρι!



Μαζεύτηκες επιτέλους; Και ρωτώ διότι λίγο παραπάνω να έλειπες και δεν θα το λέγαμε διακοπές, αλλά μετανάστευση! Βέβαια με όλα όσα συμβαίνουν, καμία εντύπωση δεν θα μου έκαμε να ξεκινούσες για διακοπές στην Πάρο και να κατέληγες για δουλειά στο Μπάντεν Μπάντεν -άσε που τελευταία είναι και πιο ασφαλές ως τόπος διαμονής το Μπάντεν Μπάντεν. Επειδής λοιπόν έχεις ακόμη το τζετ λαγκ των διακοπών και φοβάμαι ότι έχεις χάσει επεισόδια, το πτηνό θα σου εξιστορήσει τι έγινε εν τη απουσία σου. Για να μη λες ότι τα κάναμε και πίσω από την πλάτη σου.

Κατ'αρχήν δεν ξεύρω αν το πήρες πρέφα αλλά έγιναν Ολυμπιακοί Αγώνες στο Λονδίνο, όπου όλοι αποδείξανε και από κάτι: η βασίλισσα ότι συνεχίζει να πηδάει και σε αυτή την ηλικία (με αλεξίπτωτο πάντα, διότι we play safe!), ο Μπολτ ότι την έχει ψωνίσει υπερρηχητικά ("I am legend" -σαν την ταινία με το Γουίλ Σμιθ), οι Spice Girls ότι δέκα χρόνια μετά και συνεχίζουν τη δίαιτα, ο George Michael ότι δέκα χρόνια μετά και πρέπει να την ξεκινήσει και οι τζαμαϊκανοί ότι διαθέτουν την καλύτερη ντόπα. Ανεξαρτήτως πάντως που δεν απήλαυσε ιδιαίτερα ετούτους τους αγώνες, το πτηνό απέκτησε ωραιότατα μεμοραμπίλια να έχει να θυμάται: μπρελόκ με τη μασκότ, μαγνητάκια με αφίσες από παστ Ολυμπιακούς, γάντι κουζίνας για να πιάνει το πιρέξ και μία μαύρη αθλητική τσαντούλα London2012 για τα ψώνια του! Άντε και σε τέσσερα χρόνια -καλά να'μαστε- στο Ρίο. Ή έστω στο Αντίρριο.


Άλλη σπουδαία εξέλιξη του εφετινού καλοκαιριού είναι ότι μαζέψαμε ένα σκασμό λαθρομετανάστες και τους βάλαμε σε κάτι κέντρα κράτησης στη Θράκη (σα να λέμε κάτω απ΄το χαλί). Επειδής έχουμε τρομερό χιούμορ, την επιχείρηση την ονομάσαμε "Ξένιος Ζευς" (αντίστοιχα τις επιχειρήσεις δασοπυρόσβεσης τις λέμε "Νέρωνας", την προσπάθεια διάσωσης της εθνικής μας οικονομίας "Τιτανικός" κ.λπ.). Τώρα υποτίθεται ότι έχουν σφραγιστεί τα σύνορα και δεν μπαίνει κουνούπι (εκτός κι αν είναι από το Δυτικό Νείλο που το αφήνουμε γιατί δεν είμαστε τίποτις ρατσιστές).

Δεν θέλω να σε αναστατώσω ακόμα δεν ήρθες, αλλά και τα οικονομικά δεν πάνε πολύ καλά. Και εννοώ τα δικά σου, όχι της χώρας γενικά (κι αυτινής χάλια πάνε, αλλά εν προκειμένω μας απασχολείς εσύ, διότι η χώρα δεν έχει να ψωνίσει αύριο που είναι άδειο το ψυγείο της). Και το κακό είναι ότι έρχονται νέα μέτρα! Που για να μην ταλαιπωριέται άδικα και ο πρωθυπουργός, μπορεί να μας τα ανακοινώσει απευθείας ο νεκροθάφτης. Έτσι κι αλλιώς δεν είναι μέτρα για την ανόρθωση της χώρας, αλλά για την κάσα της.



Εντωμεταξύ ο Πάγκαλος έβγαλε σε άρλεκιν την ατάκα που θα τον συνοδεύει ως το τέλος του βίου του, ο Τσίπρας απέδειξε ότι δεν ήταν έτοιμος μήτε για κυβέρνηση μήτε για αξιωματική αντιπολίτευση (τώρα που αρχίζουν τα σχολεία, μπορούμε να του αναθέσουμε μία σχολική κατάληψη ή καμιά πενταήμερη), ο Βύρωνας Πολύδωρας διόρισε την κόρη του στη Βουλή (ποιητική αδεία;), ο Τραγάκης τη μισή του οικογένεια, στην Ύδρα σηκώσανε μπαϊράκι, ο Τζοχατζόπουλος είναι στη φυλακή, ο Παπανδρέου διακοπές και ο Καραμανλής στον κόσμο του -και δεν είμαι καθόλου βέβαιος ότι αυτή είναι η σωστή και πρέπουσα αντιστοίχιση. Άσχετο: Μετά τον αγιογράφο τρομοκράτη της 17Ν και -τώρα- τον θεολόγο αναρχικό των Πυρήνων της Φωτιάς, μήπως εντέλει να βγάζαμε τα θρησκευτικά από τα σχολεία;

Επίσης είχαμε και σημαντική πρόοδο στην επιστήμη. Όχι καημένε, δεν σου μιλάω για το Κιουριόζιτι που στείλαμε στον Άρη (διότι μεταξύ μας το πραγματικό επίτευγμα, θα ήταν να το στείλουμε στον ΠΑΟΚ), αλλά για την καταπληκτική ανακάλυψη του πρώτου αρώματος που είναι πίσσα κατράμι μαύρο. Αλλά μη φοβού, αγαπημένε αναγνώστα, και δεν θα γίνεις αιθίοπας αν ψεκαστείς με δαύτο -σύμφωνα με τη Lady Gaga (στην οποία ανήκει η φοβερή επιστημονική ανακάλυψη) με το που αγγίζει το δερματάκι σου, το πέρφιουμ γίνεται διάφανο και ευωδιάζεις ερωτισμό. Για να ζμπρώξει το προϊόν της, η αρτίστα τσιτσιδώθηκε και έβαλε να την περιπατούν ταραντούλες -που αν κάμεις ζουμ, θα δεις ότι είναι κάτι μοντέλοι.


Με τούτα και με κείνα, τελειώνει σήμερα ο μόνιμος καύσωνας αυτού του καλοκαιριού και το προσεχές σουκού έχουμε Σεπτέμβρη -να θυμηθώ ν'αγοράσω κασετίνα. Κι αν μας περιμένει δύσκολος χειμώνας, ρε εμείς θα τον παλέψουμε λέμε. Πτηνό ιζ μπάκ!

Παρασκευή, 10 Αυγούστου 2012

Μοχίτο!

Έφθασε ο καιρός να αποχωριστούμε, πτηνό και αναγνώστης. Όχι δεν σε εγκαταλείπω δια παντός (φευ!), σε μερικές μερούλες θα 'μαι πίσω και θα σου γουργουρίζω σαν και πρώτα. Αλλά πρέπει να κάμω κι εγώ μία ανάπαυλα, να πάρω δύο ανάσες, να ανανεώσω το πτέρωμά μου, να ασχοληθώ και με τίποτις άλλο βρε αδελφέ. Επειδής ενόψει αυγουστιάτικης ραστώνης, η διάθεση είναι γιούχου και ο αποχωρισμός μας δεν θέλω να'χει μπούχου, σου αφιερώνω σε αυτό το ύστατο θερινό ποστ, μία σειρά από καλοκαιρινά άσματα της εποχής, για να μην μας περνάνε και τίποτις μπας κλας.


Η Χριστίνα Κολέτσα ισχυρίζεται ότι "γίναμε" και όλοι φανταζόμαστε ότι εννοεί "λιώμα". Μπορεί επίσης να εννοεί ότι παραέκατσε στον ήλιο και έχουν αρπάξει από πάνω οι πατατούλες. Πάντως η συρτή χορευτική κίνηση των ποδιών με τα τακούνια στην ξαπλώστρα είναι μία παγκόσμια πρωτοτυπία της Χριστίνας και πλέον καλείται "της Κολέτσα το πεντάλ". Ασκήσεις εδάφους.


Το κλιπ είναι τύπου Καρβέλας-Βίσση, στα εβδομήντα εννιά, όταν θα'σαι γιαγιά, αλλά χωρίς τον ερμηνευτικό συλλαβισμό και με πιο επίκαιρο στίχο. Διότι όπως εύστοχα υπονοεί το άσμα, ουχί μόνο ο ηλικιωμένος, αλλά και ο νιος πλέον "δεν ξέρει, τ'αυριο τι θα του φέρει". Εξού και οι Vegas προτείνουν "να πάμε σ'αλλα μέρη που θα'ναι πάντα καλοκαίρι". Εγώ πάλι νόμιζα ότι από εκεί ερχόμαστε. 


Ρε η Παπαρίζου! Εντάξει και διάφοροι άλλοι που δεν τους ξεύρω, σε αστείες πόζες να επαναλαμβάνουν πως "And I just want to party all the time, party all the time, party all the time!" Να κάτι τέτοια μάς ακούει να λέμε η Μέρκελ και στέλνει την τρόικα να μας το σχολάσει το πάρτι, στο τσακίρ κέφι και πάνω που είχαμε κάμει κεφάλι. Τώρα πια, No perikopes? No party!


Δεν ξεύρω τι ενέπνευσε τον Claydee στο να γράψει το Mamacita Buena (ίσως η μαμά της τσίτα που είναι πολύ μπουένα), αλλά δεν υπάρχει μπαράκι ανά την ελληνική επικράτεια που να μην το έχει λιώσει εφέτος το καλοκαίρι. Πέραν των άλλων, το άσμα έχει και ξεσηκωτικό βιντεοκλίπ. Που τελοσπάντων αν θέλεις να δεις γκομενάκια με αποκαλυπτικά μαγιώ να χτυπιούνται, έχεις πλέον και εναλλακτική πέραν από τα ρεπορτάζ του Σταρ.


"Κοίτα, πόσες χιλιάδες καλοκαίρια, κρύβονται μες τα δυο σου χέρια. Κοίτα, πόσες χιλιάδες σ'αγαπώ, ερωτευμένα θα σου πω!" Εντάξει δεν είναι Βάρναλης, αλλά με σαρανταδύο βαθμούς υπό σκιά, δεν τη θέλεις και "την υπόγεια την ταβέρνα, μες τους καπνούς και τις βρισιές". Αυτή η Demy, πολύ ανερχόμενη. Νοτ μπαντ. 


Για το τέλος, σου έχω πρωτότυπο ελληνικό λάτιν. Θα μου πεις έχει τραγουδήσει και ο Νταλάρας. Αλλά αυτό δεν μετράει, γιατί ως γνωστόν ο Νταλάρας έχει τραγουδήσει τα πάντα.  Μη σου πω και τα κοάλα. Ως και παραδοσιακά τραγούδια των Άνδεων έχει πει, με συνοδεία από αυλούς του Πανός (οπότε ναι, έχει τραγουδήσει και τα λάμα!). Η Θωμαής Απέργη είναι αυτό που λέμε κορίτσαρος. Σε κομπλάρει και με τη φωνή της, και με το φιζίκ της και με την αδυναμία που έχεις να κλείσεις το όνομά της στις λοιπές πτώσεις. Γεια σου τσολιά μου! 

Και γεια σου κι εσένα αναγνώστα! Α μπιεντό και σι γιου λέιτερ αλιγκέιτορ. Και προσοχή, μη μου κάτσεις πολύ στον ήλιο, γιατί θα γυρίσεις και θα σε απελάσει ο Ξένιος Δίας.

Τετάρτη, 8 Αυγούστου 2012

Χορεύουμε ή μας χτύπησε η ζέστη;


Το πτηνό, εθισμένο στα τρεντς και στις λογής λογής δηθενιές, έχει αποκτήσει αυτήν την περίοδο ένα νέο σάουντρακ με το οποίο επενδύει τα πηγαινέλα του με τ'αυτοκίνητο. Για να σε προλάβω, δεν είναι το καινούργιο του Παντελή Παντελίδη διότι έλεος, πτηνό μπορεί να είμαι, αλλά δεν είμαι και μπεκάτσα (δεν ξεύρεις ποιος είναι αυτός; -ψάξτον στο youtube, όλα εγώ θα σου τα λέω;). Το νέο αγαπημένο άσμα λέγεται "Gangnam Style" και το ερμηνεύει ο μέγιστος καλλιτέχνης Psy. Επειδής είναι στα κορεατικά και έχεις να τα μιλήσεις καιρό, να σου επεξηγήσω ότι "Gangnam" είναι μία κόσμικ γειτονιά της Σεούλ -τύπου Κολωνάκι- όπου κυκλοφορεί το γκούτσι αγκαζέ με τ'αρμάνι. Αναφερόμενος σε όλο αυτό το λάξαρι, ο Psy δεν κάμει μόνο σουξέ, αλλά και κοινωνικο-πολιτικό στέιτμεντ για την κουλτούρα της κατανάλωσης, την παγκοσμιοποίηση και το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Το ράμφος μου, μου λέει ότι σύντομα θα γίνει μεγάλο παγκόσμιο χιτ, οπότε εσύ ο προνοητικός αναγνώστης έχεις τη μοναδική ευκαιρία να ξεπατικώσεις το χορευτικό για να είσαι έτοιμος να εντυπωσιάσεις. Είπες φχαριστώ στο πτηνό;  

Δευτέρα, 6 Αυγούστου 2012

Θα σου πιω το αίμα!


Αφού η θερμοκρασία φλερτάρει με την κόλαση και η κατάσταση μοιάζει με απόγνωση, απεφάσισα να πνίξω το γουικέντ μου στο αίμα. Μην μου ανησυχείς όμως αγαπημένε αναγνώστα: μπορεί να γυαλίζει το μάτι του πτηνού μέσα στο μαύρο Αύγουστο, αλλά δεν του σάλεψε και εντελώς να τρέχει με τίποτις μπαζούκας στους δρόμους μη-χειρότερα! Απλώς πέρασα κουόλιτι τάιμ με ερκοντίσον, χυμό μανταρίνι και μαραθώνιο True Blood στην τιβί.



Το οποίο στο πέμπτο σίζον του και δεν έχει χάσει ρανίδα από το νοσηρό και κοντροβέρσιαλ χαρακτήρα του. Η πρωταγωνίστρια Σούκι (call me trouble) με τη βλαχιά πάνω της, μπλέκει σε νέες περιπέτειες όταν ανακαλύπτει ότι οι γονείς της δεν σκοτώθηκαν εντέλει σε ατύχημα (as if) αλλά τους έφαγε ένας βρυκόλακας. Το νταϊνάμικ ντούο Μπιλ και Έρικ μπλέκονται σε μία σέχτα που θέλει να νεκραναστήσει τη θεϊκή Λίλιθ, ο αγαπημένος κακός Ράσελ (που τον είχες αφήσει δύο σίζονς πριν, σε κατάσταση μπετόν αρμέ) επιστρέφει από τον τάφο, οι λυκάνθρωποι έχουν θεματάκι με το ποιος θα ηγηθεί της αγέλης τους και η Τάρα γίνεται μεν βρυκόλακας, αλλά ουδέποτε ηθοποιός αξιώσεων. Α επίσης σουλατσάρει και νέο τέρας ονόματι Ιφρίτ.  


Τώρα που κάθομαι και στα περιγράφω, σκέφτομαι ότι έλεος δηλαδή, θα μπορούσα να πάω και καμιά βόλτα. Ή να κοιτάζω απλώς το ταβάνι για δύο μέρες. Αλλά γαμώτο εθίζομαι σε κάτι τέτοια. Άσε που το συγκεκριμένο μού προκαλεί γέλιο, αηδία και εξάιτμεντ σε ένα πολύ πλήρες πακέτο camp ψυχαγωγίας. Δώσε κι άλλο αίμα στο πτηνό.

Παρασκευή, 3 Αυγούστου 2012

Την πιο ζεστή μου αγκαλιά, τη βρήκα στη Βοϊδοκοιλιά



Είναι γνωστό και καρατσεκαρισμένο ότι η Ελλάδα διαθέτει τις πιο γουάου παραλίες της Ευρώπης (μη σου πω και του κόσμου όλου και με πεις σοβινιστή και ξιπασμένο)! Στο πέρσοναλ τοπ-τεν παραλιών, το πτηνό τοποθετεί παραλίες του Ιονίου, της Κρήτης, της Νάξου, της Μυκόνου, της Ρόδου και της Ελαφονήσου. Αλλά στην κορυφή της λίστας, το πετράδι του στέμματος, το πρώτο μπουζούκι, το πιο λαμπρό αστέρι, το νάμπερ ουάν, το πέρσοναλ φέιβοριτ βρε παιδί μου, είναι μία παραλία της Μεσσηνίας. Στην οποία βρέθηκα για πρώτη φορά σχεδόν τυχαία, αγαπηθήκαμε και από τότες έχουμε γίνει πτηνό και παραλία, μπι-εφ-εφ (μπεστ φρεντς φορέβα, πώς το λέμε;).



Και ναι, μπορεί τ'όνομά της να μην είναι πολύ χαριτωμένο, αλλά είναι δηλωτικό της ταυτότητάς της. Διότι βλέπεις η Βοϊδοκοιλιά μοιάζει με μία μεγάλη φυσική μήτρα! Με μία καυτή ζωώδη κοιλιά! Με μία ζεστή αγκαλιά που σε τυλίγει! Στην πραγματικότητα είναι ένας αμμώδης κόλπος, αλλά τόσο περίκλειστος που θα μπορούσε και να στο παίζει λίμνη ή δεξαμενή. Τα νερά είναι ουχί μόνο πεντακάθαρα, αλλά και πάρα πολύ ζεστά διότι η παραλία δεν είναι εκτεθειμένη σε κανενός είδους θαλάσσια ρεύματα και επίσης είναι σχετικά ρηχή (έχεις περπατηματάκι για να βυθιστείς ολάκερος, σε προειδοποιώ για να μη σε πιάσουν οι ανάποδές σου!).



Πέραν της ομορφιάς του τοπίου, η Βοϊδοκοιλιά, σου προσφέρει ένα πολύ χορταστικό πακέτο δώρου με ωραιότατο αρχαίο κάστρο στη μία της άκρη (το λέμε Παλαιόκαστρο και πρέπει να είσαι λίγο αποφασισμένος για να τ'ανέβεις) και τον ωραιότατο υδροβιότοπο της Γιάλοβας στο ξωπίσω της που είναι γνωστό στέκι σουρτούκικων πουλιών, εξού και το εντάξαμε στο δίκτυο Natura να μην μπορούν οι γνωστοί επιτείδιοι να τον εκάμουν μπανγκαλόουζ. Ζούπερ το πακετάκι λοιπόν, που πα να πει πως αρχαιολάτρης, φυσιοδίφης και παραλίας, όλοι φχαριστημένοι θα φύγετε.



Πτηνό φοράει κόκκινο μαγιουδάκι του, παίρνει κουβαδάκι και φτυαράκι, πασαλείφεται στο κοπερτάν και τσαλαβουτάει μέσα στην ευτυχία.

Πέμπτη, 2 Αυγούστου 2012

Διακοπές στη Στούπα


Οι διακοπές που θυμάμαι από τα παιδικά μου χρόνια μπορούν να συνοψιστούν στην κάτωθι εικόνα: παραδοσιακή λουτρόπολη με κάποια ξενοδοχεία βου (μη σου πω και γου) κατηγορίας και ενοικιαζόμενα δωμάτια στα οποία κατέλυαν ηλικιωμένα ζευγάρια που από τ’αξημέρωτα έπιαναν την αγαπημένη τους θέση στην παραλία (για να αποσυρθούν κατά τις 11 για να φάνε και να επιδοθούν στη σιέστα τους) και τα βράδια έπαιζαν κουμκάν και τόμπολα.

Αλλά και οικογένειες με παιδιά που φρούμαζαν ολημερίς (διότι θέλανε παγωτό, περισσότερη ώρα στη θάλασσα ή απλώς το ένα το παιχνίδι του άλλου), με τη μαμά να τους αραδιάζει μία σειρά από παλιακές νεοελληνικές απαγορεύσεις (μην πετάς άμμο στον αδελφό σου, μην κάθεσαι στον ήλιο χωρίς το καπελάκι σου, μην πας στ' απάτητα κυκλοφορούνε και σκυλόψαρα, μην φωνάζεις είναι μεσημέρι, μην τρέχεις περνάνε αυτοκίνητα, μην χτυπάς τον αδελφό σου είναι μικρός κ.λπ.) και τον μπαμπά να αυτοεπιβεβαιώνεται ως αρχηγός της φαμίλιας (Είδες που σας έφερα; Είδες τι ωραία που περνάμε μακριά από τη μάνα σου; Είδες που επέμενα να πάρουμε μεγάλο αμάξι για να χωράει τα τσιμπράγκαλα που κουβαλάς κάθε φορά;).



Σε αυτήν την εικόνα υπάρχουν και άλλα πράγματα, όπως ας πούμε οι ξένοι τουρίστες. Αυτοί είναι ξανθοί και μένουν σε κάμπινγκ ή τροχοβίλα που έχουν παρκάρει δίπλα σε κάποια παραλία. Ο μπαμπάς τους αποκαλεί ψωριάρηδες κουτόφραγκους, αλλά εάν τύχει και του μιλήσουν, τότε αρχίζει να επιδεικνύει με πόζα τα κουτσοαγγλικά του, ρωτώντας περισπούδαστα πράγματα όπως «ντου γιου λάϊκ Γκρις; Μπιουτίφουλ, ε;» για να λάβει μερικά χαμόγελα και να καταλήξει στο συμπέρασμα «Είδες που στα έλεγα; Ξετρελένονται με την Ελλάδα! Αμ που να δουν τέτοιες παραλίες στη Βόρεια Ευρώπη!»

Επίσης στην εικόνα υπάρχει το τοπικό πρακτορείο τύπου, όπου αν είσαι παιδί που σέβεται τον εαυτό του, θα ανακαλύψεις παλιά τεύχη του Μίκυ ή θεόπαλια αυτοκόλλητα που τα θέλεις πολύ. Με αποτέλεσμα να κλαψουρίζεις συστηματικά για να σου τα αγοράσουν και να προσπαθείς διακαώς να αποσπάσεις ένα κατοστάρικο από τον πιο αδύναμο γονιό ή να προθυμοποιήσε υπόπτως να πεταχθείς να πάρεις την εφημερίδα για τον μπαμπά!



Σάββατο απογευματάκι, καταφθάνω στη Στούπα (για να μην τρέχεις στο γκουγκλ μαπς, βρισκόμαστε στη Μεσσηνία, μερικά χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Καλαμάτας, πέντε περίπου χιλιόμετρα από την Καρδαμύλη) και νομίζω ότι προσγειώθηκα στις διακοπές των 80s. Και ναι, είναι όλα εδώ: οι ξένοι τουρίστες και το κάμπινγκ, οι ηλικιωμένοι που παίζουν κουμκάν, τα παιδάκια που τσιρίζουν, οι μαμάδες που αραδιάζουν τις απαγορεύσεις, οι μπαμπάδες που λατρεύουν να αυτό-επιβεβαιώνονται.

Η Στούπα έχει δύο παραλίες: η ομότιτλη είναι γιομάτη ξαπλώστρες και τουριστικά μαγαζιά που σερβίρουν μουζάκας και ίνγλις μπρέικφαστ. Όταν πέφτει ο ήλιος, τα παγκάκια καταλαμβάνουν οι αλβανοί της περιοχής που μάλλον βρίσκονται σε περίοδο αναγκαστικών διακοπών διότι όπως μου αποκάλυψε ένας μαγαζάτορας, οι οικοδομικές εργασίες έχουν πέσει δραματικά και τα μόνα μεροκάματα που βγαίνουν είναι στα χωράφια. Δύσκολοι καιροί και για μετανάστες! Από τα καφέ ακούγεται το γκελάρισμα από τα ζάρια στο τάβλι, ενώ η παραλιακή περατζάδα γιομίζει διερχόμενες οικογένειες και παρέες που περιπατούν για να αποφασίσουν που θα κάτσουν για φαγητό ή να χωνέψουν και να κόψουν κίνηση.



Υπάρχει και δεύτερη παραλία ονόματι Καλογριά στην οποία συναντάς ξένους τουρίστες (κυρίως από το παρακείμενο κάμπινγκ) και νεαροπαρέες καλαματιανών που έρχονται να χτυπήσουν τη ρακέτα τους. Διότι το θέμα «ρακέτα» στη συγκεκριμένη παραλία περνάει σε ένα νέο επίπεδο: δεν χρειάζεσαι μηδέ ομπρέλα θαλάσσης, μηδέ αντηλιακό, διότι ένα σύννεφο από μπαλάκια του τένις καλύπτουν τον ουρανό και η παραλία είναι πάντα σκιερή!



Η Στούπα δεν είναι Μύκονος, μήτε Σαντορίνη. Δεν έχεις πολλές επιλογές διασκέδασης, το μέρος δεν προσφέρεται για κοσμικότητες και τελοσπάντων αν βάλεις στ'αυτιά σου γουόκμαν με τα best-of της Σίντι Λόπερ, μπορεί να ξεγελαστείς ότι έχεις προσγειωθεί στα 80s μη-χειρότερα και ξαναζεις τις παιδικές σου διακοπές. Εντούτοις αυτή η είκονα -που τη βρίσκεις στα Καμένα Βούρλα, στην Επίδαυρο και σε πολλά άλλα σημεία της Ελλάδας- έχει διατηρήσει υπό μίαν έννοια την αλήθεια ενός λαού πριν υποστεί την ξιπασιά των 90s, πριν αποκτήσει κινητό και γκάμπριο, πριν αρχίσει τις ρεμούλες με τα χρηματιστήρια και τα κονδύλια. Τότες που υπήρχε μεγαλύτερη αισιοδοξία γιατί ο μπαμπάς πήρε 1500 δραχμές αύξηση και σκεφτόταν να πουλήσει εκείνο το οικοπεδάκι στο χωριό για να αγοράσει επιτέλους σπίτι και να απαλλαγούμε από το νοίκι. Τότες που για να παίξεις ως νήπιο δεν άνοιγες τον υπολογιστή, αλλά έβγαινες στην αυλή. Τότες που δεν ήξευρες τι σημαίνει τρόικα, μήτε σε ένοιαζαν τα Διεθνή Νομισματικά Ταμεία, μήτε αγωνιούσες για το τι θα βρεις όταν γυρίσεις από τις διακοπές σου.

Τετάρτη, 1 Αυγούστου 2012

British Design, My Dear


Αυτό που λατρεύω στο Λονδίνο είναι η ικανότητά του να χτίζει συνεχώς μοντερνιές πάνω στην ταυτότητά του και να παράγει νέες μόδες. Κι εντάξει μπορεί να μην ψήνεσαι πλέον με το πανκ και το γκράντζ, αλλά από την Carnaby Street ως το Camden Town και από το Kensington ως τα Docklands, η πόλη είναι πρόθυμη να σου χαρίσει απλόχερα λογής λογής ιδέες και προτάσεις. Ν'ανοίξει το μάτι σου, βρε αδελφέ! Ένας από τους τομείς στους οποίους είναι πολύ μπροστά τα βρετανά, είναι το design. Και στο αναφέρω, διότι πολύ πρόσφατα άκουσα ότι οργανώνεται έκθεση υπό τον αβανταδόρικο τίτλο "Making Britain Modern" με αφιέρωμα στις ντιζαϊνάτες δημιουργίες ενός από τους κορυφαίους ντιζάινερς στο νησί, του Kenneth Grange. Επειδής με ξεύρεις πόσο με ιντριγκάρουν τέτοια θέματα, έσπευσα να πάω να την επισκεφθώ.


Η έκθεση φιλοξενείτο στο Design Museum του Λονδίνου, που ήθελα εδώ και καιρό να δω, επομένως με ένα σμπάρο δυο τριγώνια! Το μουσείο βρίσκεται λίγο παραδίπλα από την Tower Bridge, στη γειτονιά που αν κάποια φορά σου έρθει η επιθυμία να μου κάμεις δώρο, να μου αγοράσεις απάρτμεντ εκεί (το θέλω loft και με θέα στο ποτάμι). Το κτήριο καθαυτό είναι αρκετά ποπ και επειδής βρίσκεται σε προνομιούχο θέση, κοιτάζει με νάζι τον Τάμεση και βγάζει τη γλώσσα του στο μεσαιωνικό London Tower που βρίσκεται στην αντίπερα όχθη.


Κάθε όροφος του μουσείου είναι μία απλωσιά, χωρίς πολλά πολλά διαχωριστικά και με μίνιμαλ υπόλευκη αισθητική -σα να λέμε, η χαρά της Apple δηλαδή! Ξεκίνησα με την έκθεση για τον Grange, που ήταν πολύ καλοστημένη και (σχεδόν) δικαιολογούσε το τσουχτερό εισιτήριο. Τα αντικείμενα ήταν τοποθετημένα σε θεματικές ενότητες που ακολουθούσαν χρονολογική σειρά και σου έδειχναν πόσο πολύ μορφοποιεί την καθημερινότητά σου και διαμορφώνει την αισθητική σου συνείδηση, το industrial design.


Ανάμεσα στα δημιουργήματα του Grange μπορείς να βρεις διάφορα αντικείμενα με τα οποία είσαι μάλλον εξοικειωμένος, όπως το ξυραφάκι της Wilkinson Sword, κάποια μοντέλα φωτογραφικών μηχανών της Kodak, τα μίξερς της Kenwood και τα στυλό της Parker (αυτά που σου χάριζε η θεία σου όταν ερχόταν για επίσκεψη στη γιορτή σου και ενώ περίμενες να σου φέρει κάνα πλέιμομπιλ).  


Ανάμεσα στις δουλειές του Grange, βρίσκεις και πολλά στοιχεία που είναι πλέον σύμφυτα με την αισθητική της σημερινής Βρετανίας, όπως τα χρώματα και τα σχέδια των σιδηροδρόμων ή τα παρκόμετρα!


Αλλά οι ντιζαϊνιές του μουσείου δεν σταματούσαν σε αντικείμενα αλλά εκτείνονταν σε σήματα και πινακίδες. Να για παράδειγμα, βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρουσα την ενότητα που είχε ως θέμα της τη σήμανση των δρόμων. Όπου μπορούσες να κάμεις διάφορες ενδιαφέρουσες σκέψεις για τη σημειολογία και να αναλογιστείς πόσο ιμπόρταντ για την κοινωνική οργάνωση και τον τρόπο σκέψης μας, είναι τα σημεία. Ενίοτε και τα τέρατα.


Έπειτα, πέρασα στην ενότητα καρέκλες. Ψηλές, κοντές, αδύνατες, χοντρές, ξανθιές, μελαχροινές, όλες καλές, έχουνε κάτι που θες (που λέει και ο Χαριτοδιπλωμένος καλή του ώρα). Βεβαίως δεν σου κρύβω πως μετά την ορθοστασία που είχα τραβήξει εκείνη τη μέρα, την καρέκλα δεν την ήθελα να τη βλέπω, αλλά να την κάτσω! Κάποιες εξ αυτών θα τις έβαζα ευχαρίστως στο σπίτι μου (σε εκείνο το απάρτμεντ που συμφωνήσαμε ότι θα μου αγοράσεις), κάποιες θα τις άφηνα ευχαρίστως εκεί που είναι στο μουσείο θενκ γιου βέρι ματς.


Τέλος στάθηκα στον σήμα-κατατεθέν τηλεφωνικό θάλαμο, που κατείχε περίοπτη θέση στο μουσείο ως κατ'εξοχήν σύμβολο του μόντερν μπρίτις ντιζάιν. Τον περιεργάστηκα για ώρα και πραγματικά εντυπωσιάστηκα πώς κάτι τόσο απλό στη σύλληψή του, μπορεί να είναι κομψό και διαχρονικό. Και να γίνεται τόσο σημαντικό, που να το κρατάμε, ακόμη και μετά την έλευση της κινητής τηλεφωνίας, όπου ουσιαστικά έχει εκλείψει η ανάγκη για τηλεφωνικούς θαλάμους (εκτός αν είσαι vintage-lover ή ινδός μετανάστης και θέλεις να παίρνεις τηλέφωνο τα δεκαεφτά ξαδέλφια σου στο Μουμπάι με φθηνή κάρτα ομιλίας).


Κι αφού φχαριστήθηκα όλα ετούτα τα ενδιαφέροντα που είδα, απεφάσισα να φύγω. Στην έξοδο, σε ένα πεζουλάκι παραδίπλα από το μουσείο, δύο μουσουλμάνες ντερλίκωναν κάτι σάντουιτς. Βρήκα σχεδόν αστείο, το κοντράστ ανάμεσα στο καθηλωμένο μαύρο τους και το πολύχρωμο τριγύρω τους. Αλλά είναι βλέπεις κι αυτές κομμάτι της british ταυτότητας, όπου η πολυπολιτισμικότητα είναι πλέον βίωμα και αντίληψη. Κάπου εκεί κατάλαβα τον τίτλο της έκθεσης που είχα μόλις δει. "This is what makes Britain, modern!" φώναξα ενθουσιασμένος! "Η ικανότητα της χώρας να προσαρμόζεται, να αλλάζει, να δημιουργεί και να σκέφτεται, χωρίς να χάνει στη διαδρομή την ταυτότητά της." Οι δύο γυναίκες με κοίταξαν με κάποιο τρόμο και φανερή ανησυχία. "This is what makes Britain, modern!" επανέλαβα χαμηλόφωνα και απομακρύνθηκα ενόσω με κοίταζαν με απορία.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts