Δευτέρα, 21 Οκτωβρίου 2013

ΜαραθωνοΔρόμος



Συχνά πυκνά, γκρινιάζω και μέμφομαι αυτή τη χώρα για τις παραλείψεις και τις αστοχίες της. Για την αδυναμία της να διαχειριστεί τον πολιτιστικό της πλούτο. Για την αμεριμνησία της σε αρχαιολογικούς τόπους και μουσεία. Για τα όσα δεν κάμει.



Σήμερα θα σου μιλήσω για τα όσα κάμει. Θα σε πάω στο Μαραθώνα. Δύο βήματα από την Αθήνα. Και βάζω στοίχημα, ότι ως το τέλος αυτής της συζήτησης, (α) θα έχεις εντυπωσιαστεί, (β) θα έχεις τσιμπήσει τον εαυτό σου δυοτρεις φορές να ιδείς αν είσαι όντως ξύπνιος και (γ) θα προγραμματίσεις σύντομα επίσκεψη στα μέρη που θα σε πάω. Επειδής είμαι και έντιμο πτηνό, ας μην βάλουμε λεφτά στο στοίχημα, γιατί το'χω κερδισμένο στα σίγουρα.



Το φθινόπωρο του 490 π.Χ. σε ετούτο το μέρος, διεξήχθη μία από τις σημαντικότερες μάχες όλων των εποχών. Κάτσε να σου φρεσκάρω τη μνήμη, γιατί όσο να πεις, δεν ξημεροβραδιάζεσαι και καθημερινώς με τον Ηρόδοτο στο χέρι.

Μετά την αποτυχία της Ιωνικής Επανάστασης, ο Δαρείος βέρι χολοσκασμένος από τη βοήθεια που είχαν προσφέρει οι Αθηναίοι και οι Ερετριείς στις Ιωνικές πόλεις, βάλθηκε να εκδικηθεί. Το 492 π.Χ. έστειλε τον περσικό στόλο να ρημάξει την Ελλάδα (που θα μπορούσε απλά να έχει στείλει το ΔΝΤ για να γλιτώσει και τις περιττές μετακινήσεις), αλλά το τζιμάνι ο Μαρδόνιος που ηγείτο της εκστρατείας, αμέλησε να δει τον καιρό (μα βρε πουλάκι μου, συμβουλεύσου έναν Αρνιακό, μία Χριστίνα Σούζη ή έστω την Πετρούλα) και έπεσε πάνω σε σφοδρή τρικυμία, παραπλέοντας τον Άθω -πολύ πριν ξεκινήσει μπίζνες το Βατοπέδιο στην περιοχή- και δεν έμεινε κολυμπηθρόξυλο. 



Τελικά δύο χρόνια αργότερα, σε νέα προσπάθεια, οι Πέρσες κατέλαβαν τις Κυκλάδες. Κι αφού ήπιαν τα σφηνάκια τους στη Μύκονο, έριξαν τις βουτιές τους στη Νάξο κι άναψαν ένα κεράκι στην Παναγιά της Τήνου, έφθασαν στην Ερέτρια και το έκαψαν. Για την ακρίβεια, ΤΗΝ έκαψαν. Όπως καταλαβαίνεις, στην Αθήνα έπεσε μεγάλη ανησυχία, αδειάσανε τα σούπερμάρκετς από Νουνού, σχηματίστηκε μεγάλο μποτιλιάρισμα στην Εθνική προς Πελοπόννησο και έφευγαν βροχή τα εμβάσματα προς τις πόλεις της Κάτω Ιταλίας για να διασωθούν οι τραπεζικές καταθέσεις.

Οι Πέρσες στρατοπέδευσαν στο Μαραθώνα, όπου τους αντιμετώπισε μία δύναμη Αθηναίων και Πλαταιέων. Έγινε όπως καταλαβαίνεις, ο κακός χαμός -διότι εκείνες τις εποχές οι πόλεμοι ήταν πολύ σπλάτερ- αλλά εντέλει οι Έλληνες κατάφεραν μία αποφασιστική νίκη χάρις τη στρατιωτική ιδιοφυΐα του Μιλτιάδη. Και οι Πέρσες τα μάζεψαν και επέστρεψαν άρον-άρον στην Ασία -ώρα τους καλή!



Οι εκατόν ενενήντα δύο Αθηναίοι νεκροί είναι μάλλον ελάχιστος φόρος αίματος μπροστά στο θρίαμβο που επιτεύχθη. Οι τιμημένοι αυτοί νεκροί θάφτηκαν σε ετούτο το Σωρό. Τον Τύμβο ντε! Ύψους 9 μέτρων και διαμέτρου 50 μέτρων.

Εδώ οι αρχαιολόγοι έχουν ανακαλύψει το τεφροφόρο στρώμα της πυράς με τα αποτεφρωμένα οστά. Αλλά και ίχνη του νεκρόδειπνου. Διότι από τότες ετούτη η φυλή, τιμούσε τις σημαντικές της στιγμές με φαγοπότι και τσιπουράκι. Οι νικητές αφού περισυνέλεξαν τους νεκρούς, τους έθεσαν στην πυρά και παρακάθησαν σε περίδειπνο για την ψυχούλα των όσων χάθηκαν.

Θα μου πεις, ήρθαμε βόλτα ως εδώ για να ιδούμε ένα χορταριασμένο βουναλάκι; Πρώτον, ετούτος ο Τύμβος είναι πολλά περισσότερο από μία απλή υπενθύμιση μιας μάχης: είναι μία πανάρχαια διαβεβαίωση ότι η θαρραλέα υπεράσπιση του δικαίου έχει νόημα, ακόμα και έναντι ορδών βαρβαρότητας. Και δεύτερον, όχι δεν ήρθαμε για να ιδούμε τον Τύμβο.

Ακολουθείς τις πινακίδες που σου υποδεικνύουν το δρόμο για το Μουσείο. Και μερικά χιλιόμετρα πριν φθάσεις σε αυτό, συναντάς ένα τεράστιο μοντέρνο υπόστεγο. Με ξύλο, μέταλλο και γυαλί. Εν τω μέσω της πεδιάδας.



Με το που μπαίνεις, σε περιμένει το δέος και η έκπληξη.



Μα τί είναι αυτός ο τεράστιος στεγασμένος χώρος και γιατί δεν τον εξεύρεις; Γιατί δεν του έχουνε αφιερώματα τα περιοδικά και τα κανάλια; Γιατί δεν τον διαφημίζει το Υπουργείο Πολιτισμού;



Πρόκειται για ένα πανάρχαιο νεκροταφείο. Και δίνω έξτρα έμφαση στη λέξη "πανάρχαιο".



Πρωτοελλαδικό, ήτοι του 3000 με 2300 π.Χ. Δηλαδής, αν κάτσεις να υπολογίσεις πόσο θεόπαλιο είναι, μπορεί να σου έρθει και η τρέλα. Για να το ρίξουμε και λίγο στο σορολό, το 3000, οι δυτικοευρωπαϊοι δεν ήταν απλώς απάνου στα δέντρα και τρώγανε μπανάνες: είχαν ακόμα λέπια!



Το νεκροταφείο αυτό (στο Τσέπι -έτσι λέγεται το μέρος, σημείωσέ το αν σε ενδιαφέρει να πας) διαθέτει πολλούς κιβωτιόσχημους τάφους.



Ορθογώνιους ή κυκλικούς. Με ανοίγματα εμπρός που φράττονταν με πέτρες.



Και στους οποίους, σύμφωνα με τις πινακίδες, τοποθετούνταν οι νεκροί σε συνεσταλμένη στάση.



Οι ανασκαφές εδώ ξεκίνησαν από τον Μαρινάτο το 1970 και συνεχίστηκαν για αρκετά χρόνια, αποδίδοντας πολύτιμα στοιχεία για τον τρόπο ταφής των νεκρών, εκείνες τις μακρινές εποχές. Και ναι, οι τάφοι ήταν άθικτοι και περιείχαν πλήθος από κτερίσματα.



Πέραν του εντυπωσιακού αυτού χώρου, μένεις με το στόμα ανοιχτό με την θηριώδη υπερσύγχρονη κατασκευή που τον προφυλάσσει. Και η οποία κατασκευή, επιτρέπει την κυκλική και πανοραμική θέαση του νεκροταφείου. Κατά τη διάρκεια της επίσκεψής μου, ένα αρκετά μεγάλο γκρουπ από Έλληνες έκαμε περιήγηση στο χώρο και εθαύμαζε την εξαιρετική δουλειά που έγινε εδώ.

Κάποια από τις κυρίες που μετείχαν σε αυτό το γκρουπ, αποκάλυψε συγκινημένη ότι τα κτήματα αυτά ανήκαν στην οικογένειά της. Και ότι αισθάνεται υπερήφανη για τον πατέρα της που τα παραχώρησε στο ελληνικό δημόσιο.

Θα μου πεις, εξαιρετικά όλα αυτά, αλλά ήρθαμε να δούμε έναν Τύμβο και πανάρχαιους τάφους; Μην βιάζεσαι αναγνώστα, το πτηνό έχει πολλούς άσσους ακόμα στο μανίκι του. Σου έταξα ότι θα σε εντυπωσιάσω και θα σε εντυπωσιάσω.



Αυτό είναι το Μουσείο του Μαραθώνα. Δεν είναι πολύ μεγάλο: μόλις πεντέξι αίθουσες. Είναι όμως υποδειγματικά οργανωμένο, με μοντέρνα μουσειακή λογική, καθαρό και φροντισμένο. Και για να αισθανθείς έξτρα υπερήφανος, έχει λάβει και πανευρωπαϊκή διάκριση πριν λίγα χρόνια, για τον τρόπο που αναδεικνύει τις τοπικές αρχαιότητες.


Στην πρώτη από τις αίθουσες του μουσείου, εκτίθενται κεραμικά από το περίφημο Σπήλαιο του Πανός -μία εντυπωσιακή πολυθάλαμη σπηλιά που βρίσκεται σε ύψωμα βορειοδυτικά της Οινόης, τρία χιλιόμετρα περίπου από τον σημερινό Μαραθώνα. Η σπηλιά αυτή χρησιμοποιήθηκε από τα νεολιθικά χρόνια (3700 - 3200 π.Χ. -ναι, παίζουμε ακόμα στο πανάρχαιο), αλλά δέχθηκε μεγάλη ανακαίνιση με ίδρυση ιερού του Πάνα τον 5ο αιώνα από τους Αθηναίους. Για να ανταμείψουν το θεό για τη βοήθειά του στη μάχη του Μαραθώνα ντε, διότι θεώρησαν ότι δεν μπορεί, έβαλε κι εκείνος το τραγοποδαράκι του για τη νίκη!



Σε μία επιγραφή που βρέθηκε στην είσοδο του σπηλαίου, δίδονται οδηγίες στους επισκέπτες και μεταξύ άλλων αναφέρεται πως απαγορεύεται αυστηρά η προσφορά χρωματιστών υφασμάτων στο θεό. Δηλαδής μαζέψου λιγουλάκι, στον Πάνα ήρθες, όχι σε ντεφιλέ μόδας του οίκου Ντιορ.


Στις επόμενες αίθουσες, θα βρεις λογής λογής αντικείμενα από το νεκροταφείο που βλέπαμε πριν. Αξίζει να τα μελετήσεις ένα προς ένα, μπορεί να ανακαλύψεις απίθανα πράματα εδώ.


Πιο πέρα, αγγεία της γεωμετρικής, αρχαϊκής και κλασικής περιόδου. Με την ωραιότατη μπορντούρα τους, τα φυλλαράκια, τους κύκλους και τις διακοσμήσεις τους.


Για εσέ την κοκεταρία επισκέπτρια, υπάρχουν και ωραιότατα αξέσορις. Κοσμήματα, σκουλαρίκια, χαϊμαλιά. Πετάς και ένα παρεό από πάνω σου και είσαι έτοιμη για τις εμφανίσεις σου στο σάμερ κλαμπ.


Περιδιαβαίνοντας τις αίθουσες, συνειδητοποιείς πόσο πλούσια σε ευρήματα είναι ετούτη η περιοχή.


Και σε εκπλήσσουν οι ποικίλες αφηγήσεις της.


Στο Μαραθώνα βρισκόταν μεταξύ άλλων, η περίφημη έπαυλη του Ηρώδη του Αττικού. Που δεν ξεύρω αν θυμάσαι την περίπτωση, αλλά ήταν ένας από τους πιο ζάμπλουτους της αρχαιότητας. Και δεινός ρήτορας. Και μπον βιβέρ. Είχε χρηματοδοτήσει μέγα πλήθος κατασκευαστικών έργων στην Ελλάδα και τη Μικρά Ασία, με πιο φαντεζί βεβαίως το Παναθηναϊκό Στάδιο της Αθήνας που αναμαρμαρώθηκε για τους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς στα τέλη του 19ου αιώνα. Αυτή η τοξοτή λαξευμένη πέτρα που βλέπεις εδώ, είναι μέρος της πύλης εισόδου στην έπαυλή του. Και η Ρηγίλλη που μνημονεύεται ήταν η δεύτερη σύζυγός του. Προς τιμήν της έχτισε το περίφημο Ωδείο των Αθηνών. Βεβαίως μία από τις πιο γκραντιόζες στιγμές του ήταν όταν ως "επιμελητής" των Παναθηναίων, διεξήγαγε τη λειτουργία τους με πρωτοφανές γκλάμουρ και πολυτέλεια: αντίς για το ομοίωμα πλοίου που άλλοτε έφερε το πέπλο της Αθηνάς, ο Ηρώδης έφτιαξε πραγματικό πλοίο που φαινόταν να ολισθαίνει στην οδό των Παναθηναίων κινούμενο μόνο του από αφανή μηχανή. Σου μιλώ για σπεκτάκιουλαρ σόου, είχαν μείνει οι Αθηναίοι άλαλοι!


Όπως άλαλος θα μείνεις κι εσύ τώρα. Αλλαγή σκηνικού. Όχι, δεν μεταφερθήκαμε στο Κάιρο, μήτε μπέρδεψε το πτηνό τις αναρτήσεις. Είμαστε ακόμα στο Μουσείο του Μαραθώνα.


Κατά τη διάρκεια της ρωμαϊκής περιόδου, σε ένα μικρό νησί στη νότια πλευρά του Μαραθώνα (που πλέον δεν είναι νησί γιατί υποχώρησε η θάλασσα), ιδρύθηκε το μεγάλο ιερό των Αιγυπτίων Θεών. Το νησί αυτό διέθετε λουτρά και επικοινωνούσε με τη στεριά με διώρυγες που σε συνδυασμό με την πυκνή βλάστηση, παρέπεμπαν στο Δέλτα του Νείλου.


Αυτός είναι ο Όσιρις. Του Μαραθώνα.


Θεόρατος, αυστηρός, με τα αδρά χαρακτηριστικά της Αιγυπτιακής τέχνης. Μιμείται την ιερατική κίνηση των αιγυπτιακών αγαλμάτων και φέρει το επίσημο ένδυμα των Φαραώ και τα σύμβολα της Άνω και Κάτω Αιγύπτου.


Και αυτή είναι η Σφίγγα. Με ωραιότατη μύτη, χαμογελαστή και πολύ ευχάριστη.


Στις τέσσερις εισόδους του ιερού, στέκονταν τέσσερις εκδοχές της Ίσιδας.


Της κόρης της Σεβ και του Νουτ, της αδελφής του Όριρη, του Σηθ και της Νέφθυος. Είναι απίθανο πώς βρεθήκαμε ξαφνικά σε άλλους κόσμους. Έχεις παραξενευτεί; Εγώ είμαι εδώ για να σου λύσω όλες τις απορίες.


Η λατρεία των Αιγυπτίων Θεών και ειδικά της Ίσιδας είχε εξαπλωθεί σε ολόκληρη την Ανατολική Μεσόγειο και στην Ελλάδα είχε φθάσει λόγω του εμπορίου. Για να καταλάβεις, με ψήφισμα της βουλής των Αθηναίων το 333 π.Χ., επιτράπηκε σε Αιγύπτιους εμπόρους να ιδρύσουν ιερό της Ίσιδας στον Πειραιά. Και σήμερα εμείς, εικοσιτέσσερις αιώνες αργότερα συζητάμε ακόμα για εκείνο το τζαμί.


Κατά την Ελληνιστική περίοδο, ο Όσιρις εξελληνίζεται και ταυτίζεται με τον Σαράπη. Η λατρεία του Σαράπη και της Ίσιδος εξαπλώνεται θεαματικά, με σπουδαιότερο κέντρο λατρείας τη Δήλο.


Η Ίσιδα ταυτίζεται με τη Δήμητρα, τη θεά της ευφορίας (και ουχί της εφορίας μη-χειρότερα!). Αλλά και της Αφροδίτης, της θεάς του έρωτα, του γάμου και των γυναικών.


Παρακολουθώ την ανασκαφή αυτή εδώ και χρόνια. Από τις πρώτες δημοσιεύσεις που έγιναν από τους αρχαιολόγους, πριν περίπου μία δωδεκαετία. Και είμαι ενθουσιασμένος. Ουχί μόνο με το εξαίσιο και αναπάντεχο της ανακάλυψης. Αλλά και με τον τρόπο που την έχουν διαχειριστεί οι αρμόδιοι φορείς. Τα αγάλματα βρίσκονται προστατευμένα στο μουσείο, ενώ στο χώρο του Ιερού έχουν στηθεί εκμαγεία τους και έχουν χαραχτεί ειδικές διαδρομές με φροντίδα για τον επισκέπτη (θύμησέ μου να σε πάω κάποια στιγμή και κατά κει -πόσα πια να προλάβω σε μία ανάρτηση;).


Πριν αφήσουμε το μουσείο, αξίζει να σταθούμε σε ετούτη την επιτύμβια στήλη. Η νεκρή μητέρα εμπιστεύεται το βρέφος της σε μία θεραπαινίδα. Δεν ξεύρω για σένα, εγώ πάντως που είμαι και αισθηματίας, το βρήκα συγκινητικό.



Για να τιμήσουν την ιστορική τους νίκη, οι Αθηναίοι λίγα χρόνια μετά τη μάχη έστησαν το λεγόμενο "καλόν τρόπαιον", έναν μαρμάρινο αράβδωτο κίονα, ύψους 10 μέτρων με ιωνικό κιονόκρανο. Απάνου του στεκόταν το άγαλμα της Νίκης. Στο "καλόν τρόπαιον" αναφέρονται με θαυμασμό ο Αριστοφάνης, ο Πλάτων και ο Παυσανίας. Και ναι, στην τελευταία αίθουσα του μουσείου, μπορείς κι εσύ να θαυμάσεις ό,τι απέμεινε από αυτό.


Τελειώσαμε; Όχι. Υπάρχει κάτι ακόμα που θέλω να σου δείξω. Δίπλα ακριβώς στο μουσείο, υπάρχει έτερο νεκροταφείο.


Ετούτο είναι του 2000 - 1600 π.Χ. -νεώτερο του προηγούμενου μεν, αλλά πρόσφατο δεν το λες.


Και εδώ αξίζει ένα μεγάλο μπράβο για τον τρόπο στέγασης και ανάδειξης του χώρου. Ειδική διαδρομή σε γυρίζει περιμετρικά και σου δίνει την ευκαιρία να θαυμάσεις από κοντά τους τάφους.


Εδώ ανευρέθησαν και σκελετοί αλόγων. Και πλούσιο υλικό από κτερίσματα. Που βεβαίως φυλάσσονται στο μουσείο που μόλις είδαμε.


Κάπου εδώ, θα πρέπει να σε αφήσω. Όχι γιατί δεν έχω ακόμα πολλά να σου δείξω και να σου πω για την περιοχή και τους αρχαιολογικούς θησαυρούς της, αλλά γιατί η παρούσα ανάρτηση έχει αρχίσει να παίρνει τη μορφή μυθιστορήματος κι έχουμε και δουλειές.


Αν μου επιτρέπεις όμως, θα κλείσω με δύο διαπιστώσεις. Η πρώτη είναι ότι αν θέλουμε, μπορούμε! Το υλικό υπάρχει, είναι μπόλικο και βρίσκεται παντού διάσπαρτο σε αυτή τη χώρα. Η ευθύνη της ανάδειξης και της αξιοποίησης βαραίνει ασφαλώς το κράτος και τους αρμόδιους φορείς -οι οποίοι εδώ έχουν κάμει στο ακέραιο, το καθήκον τους.


Εντούτοις, υπάρχει ακόμα μία ευθύνη και αυτή βαραίνει όλους εμάς. Είναι η ευθύνη μας να αγαπήσουμε αυτούς τους χώρους, να τους νοιαστούμε και να τους αγκαλιάσουμε. Να τους αναζητήσουμε, να τους επισκεπτόμαστε πιο συχνά, να πηγαίνουμε εκεί τις παρέες μας και τα παιδιά μας. Και να τους αφήνουμε να μας διηγηθούν τις ιστορίες τους. Γιατί είναι σπουδαίες ιστορίες. Πραγματικά, σπουδαίες.

37 σχόλια :

  1. Καταπληκτική όλη η ανάρτηση Πιγκουίνε. Όσο τη διάβαζα σκεφτόμουν ότι όποτε επισκέπτομαι ένα τέτοιο μουσείο θαυμάζω βεβαίως βεβαίως τα εκθέματα, αλλά ποτέ δεν σκέφτομαι ότι έχουν μια ιστορία να διηγηθούν! Μέσα από τη δική σου ματιά παίρνουν άλλη αξία! Και μετά διάβασα τον επίλογο και λέω "ωπ, διάβασε τη σκέψη μου!"

    Ίσως όταν το μουσείο είναι μικρό όπως αυτό να έχεις τον χρόνο να περιεργαστείς τις πινακίδες που συνοδεύουν τα εκθέματα, όταν όμως επισκέπτεσαι αρχαιολογικά μουσεία μεγαθήρια είναι αδύνατον! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μιλάμε τόσα χρόνια που διαβάζω πλέον τη σκέψη σου! Χαχαχα!
      Θα συμφωνήσω απόλυτα σε αυτό που λες για τα μικρά μουσεία: αν είναι καλά στημένα και φροντισμένα, μπορείς να παρακολουθήσεις πιο αποτελεσματικά και ολοκληρωμένα την ιστορική τους αφήγηση. Σε σχέση με ένα αχανές πολυ-μουσείο, όπως το Μετροπόλιταν της Νέας Υόρκης ή το Λούβρο στο Παρίσι.

      Την καλημέρα μου και τα φιλιά μου!

      Διαγραφή
  2. Να 'σαι καλά πτηνό!! Χάρηκα πάρα πολύ που είδα και κάποια από τα 'καλά' της χώρας μας... γιατί έχω απογοητευτεί πολύ... Πολύ ωραία ξενάγηση, φωτίζεις εκεί που πρέπει... γενικώς!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είπαμε, άσκηση αισιοδοξίας αυτό το μπλογκ. Πτηνούλι γκρινιάζει και εκτοξεύει τα βέλη του συχνά-πυκνά, αλλά προσπαθεί να ανιχνεύσει και -στο μέτρο των δυνατοτήτων ενός μικρού μπλογκ όπως αυτό- να αναδείξει όλα εκείνα που έχουν σημασία και που αξίζουν της προσοχής μας.

      Τέτοιοι χώροι είναι παρηγοριά και βάλσαμο.

      Καλημέρες και πολλά πολλά φιλιά, μάι ντίαρ Lula + Sailor!

      Διαγραφή
  3. Πτηνό, δεν είχα ιδέα. τώρα όμως που έχω - χάρη σε σένα - θα το επισκεφθώ το συντομότερο δυνατόν. Είναι εξαιρετική η ανάρτηση-ανάδειξη του μαραθώνος. Εύγε σου και καλή βδομάδα νά χουμε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αγαπημένε Tremens, είναι ένα μέρος εξαιρετικά ενδιαφέρον και σημαντικό. Κι αξίζει τη βόλτα σου ως εκεί. Άσε που συνδυάζεται ωραιότατα με φαγητό στη Νέα Μάκρη ή μπάνιο στο Σχοινιά (έκαμα την προηγούμενη εβδομάδα, το νερό ήταν απιστεύταμπολ ζεστό)! Σου έβγαλα πρόγραμμα, λέμε!

      Καλή βδομάδα να'χουμε!

      Διαγραφή
  4. φαίνεται πραγματικά πως εχει γίνει αρκετή δουλειά στο στήσιμο του μουσείου!
    ...κι έχω αδυναμία στα νεκροταφεία :) ..........
    το πρωί δε μου έδειχνε την ανάρτησή σου.....
    Καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτή η αδυναμία σου στα νεκροταφεία, που μόλις τελευταία μας ξεφούρνισες, έχει αρχίσει αφενός να με ανησυχεί και αφετέρου να με προβοκάρει. Διότι αγαπητή μου, μην προκαλείς το πτηνό σε κάτι τέτοια -δεν το'χω σε τίποτα να σε γυρνάω σε σέμετέρις ανά τον πλανήτη να κοιτάμε ταφόπλακες μη-χειρότερα.

      Τις καλημέρες μου και ζωή σε λόγου μας!

      Διαγραφή
  5. Άργησες αλλά το έκανες πάλι το θαύμα σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ήταν και μακροσκελής η ανάρτηση, τον ήθελε το χρόνο της.
      Χαίρομαι πολύ που σου άρεσε η βόλτα, Χριστίνα! Τη συστήνω ανεπιφύλακτα!
      Τα φιλιά μου και τις καλημέρες μου!

      Διαγραφή
  6. Πριν τρεις μέρες βρέθηκα στη μαγική Αρχαία Αγορά της Αθήνας (απ' όπου βγήκε κι ένα ποστάκι). Τέσσερα ευρώ η είσοδος, όσο περίπου θα πληρώσεις τον καφέ στον περιμετρικό πεζόδρομο. Εντός της θα βρεις τον καλύτερα σωζόμενο δωρικό ναό του ελλαδικού χώρου, μνημεία-σταθμούς της αθηναϊκής δημοκρατίας όπως το Βουλευτήριο όπου βρισκόταν η Βουλή των Πεντακοσίων κ.α. Αλλά ήμουν ο μόνος Έλληνας εντός, με όλες τις φυλές του κόσμου για παρέα πλην της ελληνικής. Και ούτε τρεις το μεσημέρι, ο χώρος έκλεινε λόγω ελλιπούς φύλαξης...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η Αρχαία Αγορά της Αθήνας είναι ένα μέρος που επισκέπτομαι πάρα πολύ συχνά. Γιατί είναι από τα ελάχιστα σημεία αυτής της πόλης, που με γαληνεύει και με αποσπά από την ταραχώδη και θλιβερή καθημερινότητά της. Δυστυχώς θα επιβεβαιώσω και από πλευράς μου, ότι οι Έλληνες εντός του χώρου είναι ελάχιστοι. Τη στιγμή που στα παρακείμενα καφέ και εστιατόρια απέναντι από τη Στοά του Αττάλου και κατά μήκος των γραμμών, είναι πάντοτε γιομάτα!

      Αυτό με τα ωράρια, είναι απλώς απερίγραπτο. Το πόσο στεναχωριέμαι όταν βλέπω να αδειάζουν οι χώροι στις 3, δεν μπορώ να σου πω.

      Ας ελπίσουμε κάποια στιγμή το κράτος να καταλάβει ότι η επένδυση στον πολιτισμό, μπορεί να αποδώσει πολύ (και οικονομικά)!

      Την καλημέρα μου, Γεράσιμε!

      Διαγραφή
  7. Καλαμιά στην κάμπο21 Οκτ 2013, 11:58:00 π.μ.

    Με αυτά που έβλεπα και διάβαζα σήμερα ένοιωθα μεγάλη υπερηφάνεια, και για τα αρχαία ευρήματα αλλά και για την αποτελεσματική και σωστή ανάδειξή τους.
    Δεν θέλω να γκρινιάζω, αλλά συγχρόνως δεν μπορούσα να μην σκέφτομαι ότι μπορεί να ήταν καλύτερα να μην υπήρχε το ένδοξο παρελθόν μας. Ότι, αν δεν είχαμε αυτήν την μακραίωνη και σημαντικότατη ιστορία , πάνω στη οποία στήριξαν και δικαιολόγησαν την ύπαρξή τους γενιές και γενιές Ελλήνων , ίσως εμείς οι νεώτεροι να είχαμε προσπαθήσει περισσότερο. Και ότι πόσο καλύτερα θα είμασταν όλοι αν το κράτος διαχειριζόταν τις τύχες μας με την ίδια σοβαρότητα και σεβασμό που διαχειρίζεται τον Μαραθώνα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εύλογο το παράπονό σου, Καλαμιά μου. Δυστυχώς εδώ που φθάσαμε, το κράτος χρειάζεται να κάμει πολύ περισσότερα από το να διαχειρίζεται απλώς καλά το Μαραθώνα. Άλλωστε ουσιαστικά εδώ επαινώ κάτι το οποίο θα έπρεπε να είναι αυτονόητο: την ανάδειξη ενός αρχαιολογικού πλούτου, πολύτιμου ουχί μόνο για τη χώρα, αλλά και για την πανανθρώπινη ιστορική μνήμη.

      Δεν ξεύρω πώς θα ήταν τα πράματα αν δεν υπήρχε ως βάση ή αναφορά αυτό το ένδοξο παρελθόν. Ξεύρω όμως ότι τώρα που υπάρχει, αποτελεί και προίκα μας και ευθύνη μας.

      Την καλημέρα μου και τα φιλιά μου!

      Διαγραφή
  8. Άλλος με νεκροταφεία !!! Μπα σε καλό σας σήμερα κι εσένα και της Δασκάλας από πάνω !!! Πάντως να πω σ' όποιον ενδιαφέρεται πως ΚΑΙ αυτό το Μουσείο είναι κλειστό τις Δευτέρες (μαζί με τα κομμωτήρια, τα νυχάδικα και τα νυχτερινά κέντρα διασκέδασης).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι Halloween αυτή την εβδομάδα και Ημέρα των Νεκρών στο Μεξικό την 1η Νοεμβρίου. Επομένως -και ομιλώ και εκ μέρους της Δασκάλας- είμαστε επίκαιροι, τρέντι και εντελώς στο κλίμα των ημερών, θενκ-γιου-βέρι-ματς!

      Καλά το ότι τα μουσεία και οι αρχαιολογικοί χώροι κλείνουν τις Δευτέρες και κατεβάζουν ρολά μετά τις 3 τις υπόλοιπες ημέρες, είναι νομίζω από τις πιο ηχηρές αποδείξεις ότι αυτό το κράτος είναι ανίκανο και επικίνδυνο. Δεν καταλαβαίνουν τίποτα, Αγγελική. Τίποτα. :(

      Καλημέρα και καλή σου εβδομάδα!

      Διαγραφή
    2. Το Halloween είναι την επόμενη βδομάδα ... βιαστικοί κι οι δυο !!!

      Που ανάθεμα τις Αμερικανιές και θα πρέπει να χαράζω κολοκύθες και να δίνω σοκολατάκια σε φαντασματάκια/μαγισσούλες/Δράκουλες κλπ. Εγώ πάντως την κολοκύθα μου θα την χαράξω χαμογελαστή και καλοκάγαθη κι επίσης ψάχνω και συνταγή για γρήγορη κι έυκολη κολοκυθόπιτα. Σας βρίσκεται τίποτις τέτοιο ;;;

      Διαγραφή
    3. Καλαμιά στην κάμπο21 Οκτ 2013, 1:50:00 μ.μ.

      Λωλή Σίφνου, Γλυκιά Πίτα με Κολοκύθα


      • 500 gr. πορτοκαλί κολοκύθα ψίχα
      • 270 gr. αλεύρι για όλες τις χρήσεις
      • 150 ml. χυμό πορτοκαλιού
      • 120 ml. ελαιόλαδο
      • 60 ml. κονιάκ
      • 120 gr. ζάχαρη
      • 2 κουταλιές της σούπας μέλι
      • 2 κουταλιές της σούπας ξύσμα πορτοκαλιού
      • 1 κουταλάκι του γλυκού κανέλα
      • ¼ κουταλάκι του γλυκού γαρίφαλο
      • 1 κάψουλα βανιλλίνη
      • 1 κουταλιά της σούπας baking powder



      Βήμα προς βήμα


      1. Τρίβουμε την κολοκύθα και την αφήνουμε σε τρυπητό να σταγγίσουν τα υγρά της.


      2. Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 200°C Κελσίου

      Στύβουμε τα πορτοκάλια και παίρνουμε το ξύσμα.


      3. Σε ένα μπώλ βάζουμε το αλεύρι και όλα τα υπόλοιπα υλικά εκτός από την κολοκύθα και ανακατεύουμε καλά μέχρι να πάρουμε ένα ομοιόμορφο μέιγμα.


      4. Προσθέτουμε την κολοκύθα και ανακατεύουμε να ομογενοποιηθεί το μείγμα.


      5. Ρίχνουμε το μείγμα σε λαδωμένο, μέτριο, ταψί και ραντίζουμε με ελάχιστο ελαιόλαδο.


      6. Ψήνουμε την πίτα για 40-45 λεπτά στους 180°C Κελσίου.

      Διαγραφή
    4. Καλαμιά στον κάμπο21 Οκτ 2013, 1:53:00 μ.μ.

      Ελπίζω να μην πειράζει το Πιγκουίνο που τον πρόλαβα και σου έδωσα εγώ τη συνταγή για την κολοκυθόπιτα.-:)

      Διαγραφή
    5. Ευτυχώς που υπάρχεις κι εσύ, Καλαμιά μου, διότι αν περίμενε συνταγή για καλοκυθόπιτα από εμένα η κακομοίρα η Αγγελική, κολοκύθια θα έτρωγε! Περιττό να πω ότι μου τρέξανε τα σάλια και να υπενθυμίσω ότι ναι, σε αυτό το μπλογκ επιτρέπεται να ταϊζουμε τα πτηνά (μη σου πω, επιβάλλεται κιόλας!)

      Διαγραφή
    6. εγώ απαιτω και φωτο της σούπας από την Αγγελική! Και να την τρωει!

      Διαγραφή
    7. Αχ, Καλαμιά μου, χίλια ευχαριστώ !!! Τέλεια συνταγή !!! Ούτε φύλλα ν' ανοίγεις ούτε τίποτα !!!

      Πτηνό, σε περιμένω την επόμενη Τετάρτη για Trick or Treat. Κερνάω καφεδάκι και Λωλή Σίφνου !!!

      Νάσια - την πίτα θα κάνω τελικά που μου έδωσε την συνταγή η Καλαμιά. Και φωτό θ' ανεβεί στο FB στα σίγουρα. Άντε, έλα κι εσύ μαζί με το πτηνούλι μας για καφέ. :-)

      Διαγραφή
    8. Ωραίοι τρόποι... τς τς τς

      Διαγραφή
    9. Για μένα το λες αυτό, Τρεμένς μου ;;; Τι σου έκανα, καλό μου ;;;

      Διαγραφή
    10. Είμαι συντετριμένος, καλείς τους άλλου και μένα τίποτα, αλλά ετσι είναι Αγγελική μου, ο καλός καλό δε βλέπει, και καλά να μη δει καλό, να μη δει αν βγήκε καλή η κολοκοθοπιτα;

      Διαγραφή
    11. Έλα κι εσύ για Trick or Treat, βρε !!! Την άλλη Τετάρτη είναι ... προλαβαίνεις ! Κι αν δεν έρθεις, θα σου στείλω εγώ ένα ταψί κολοκυθόπιτα μόνο για σένα !!! xxx

      Διαγραφή
    12. Λοιπόν, επειδής εγώ είμαι ιδιαίτερα ευάλωττος σε ο,τιδήποτε έχει ως δεύτερο συνθετικό το "-πίτα" (βλ. σπανακόπιτα, πρασόπιτα, τυρόπιτα, χυλοπίτα, τσιπίτα κ.λπ.), απαιτώ ολόκληρο ταψί δικό μου. Για τους υπόλοιπους (Καλαμιά, Δασκάλα, Tremens) να κάμεις άλλο ταψί, είναι κομπλέ με ένα κομματάκι ο καθένας τους. Εντάξει;

      Διαγραφή
  9. Απαντήσεις
    1. Εσύ να κάμεις τη γυμναστική σου και τους μαραθωνίους σου (για να είμαστε και εντός τόπικ) και να αφήσεις τις πίτες για τα πτηνά.

      Διαγραφή
    2. Μια μπουκίτσα μόνο, έτσι για την παρέα...

      Διαγραφή
    3. από εκεί που ήμουν εγω κι εσυ πτηνο ,βρεθηκα να μοιράζομαι το ταψί με άλλους 3!!!
      όποιος προλάβει το ταψί είδε!
      αν θέλει παρέα ο Τρεμένς να πάτει σταυρόλεξο!

      Διαγραφή
    4. ...πάρει....από το άγχος για τη μπουκιά μου....

      Διαγραφή
    5. Καλέ άμα σας αρέσει τόσο πολύ, κάνω από ένα ταψί για τον καθένα ! :-)

      Διαγραφή
  10. Βρε πτηνούλι όμως όλα αυτά δεν θα έπρεπε να τα μαθαίνουν τα παιδιά μας και να πηγαίνουν να τα δούνε;
    Με πιάνει μελαγχολία όταν τα βλέπω γιατί ξέρω ότι ούτε οι δάσκαλοι δεν τα ξέρουν για να τα μεταφέρουν στα παιδιά μας.
    Δυστυχώς αυτή είναι η παιδεία μας.
    Ας το κάνουμε εμείς τουλάχιστον να ανοίξουμε τους ορίζοντές τους και τα μάτια τους, μην μεγαλώσουμε μετριότητες που θα ξέρουν λιγότερα για την χώρα τους απο τους τουρίστες!
    Την καλησπέρα μου!

    Υ.Γ Θα ήθελα να σε ενημερώσω ότι έχω το δικό μου σπιτάκι πια αν θες να περάσεις μια βόλτα!
    http://miakalimera.blogspot.gr/

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Εξαιρετική δημοσίευση! Άψογη σε όλα της! Εγώ που κοιμάμαι με τον Ηρόδοτο στο χέρι το επιβεβαιώνω!
    Καρκινάκι γαρ, αρχαιολάτρης όπως θα ξεύρεις!
    Έλα ; Πότε θα κάμεις αφιέρωμα και στην αρχ. Ολυμπία; Σε φιλοξενώ όσο θέλεις να ξεύρεις! Σε σουίτα
    http://princess-airis.blogspot.gr/2012/11/photo-day-19.html
    ή τέλος πάντων ό,τι μπορούμε κάνουμε :)))
    Φιλιά και να ξεύρεις μέσα στο πακέτο θα είναι να συναντήσουμε και τη Νάσια ;-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Λες και το ξερα και δεν εχω βγαλει καν τα σπορτεξακια καθως μολις μπηκα σπιτι και σε διαβαζω και χαρηκα διπλα τοσο την αναρτηση αλλα κυριως για οτι αισιοδοξο βγαζει(ς) για τα θετικα μας ως λαος!οταν λειτουργει η αισθητικη και η αρμονια σε συνδυασμο με την γνωση και την διαθεση,την προσπαθεια.....!!!!!!!!!!!πραγματικα μου αρεσε πολυ!
    καλο βραδυ,και μια ακομη καλυτερη εβδομαδα!!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Ρίγος διαπερνά το σώμα, όταν επισκέπτεται κανείς τέτοιους χώρους. Άγνωστοι για τους πολλούς, μη διαφημιζόμενοι, και, όμως, έχουν τόσα μα τόσα πολλά να πουν. Άριστη ξενάγηση και παρουσίαση. Για έναν ανάλογο αρχαιολογικό χώρο είχα μείνει κι εγώ έκπληκτη, μιας και αγνοούσα την ύπαρξή του, μέχρι που τον αντίκρυσα. Είναι το Ναυπηγείο στην αρχαία πόλη των Οινιάδων. Μια απέραντη πεδιάδα, απομεινάρια του αρχαίου Ναυπηγείου και απομεινάρια θάλασσας.... Θα επικροτήσω τις δύο τελευταίες διαπιστώσεις στην κατακλείδα του κειμένου σας. Πολλά like!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts