Τρίτη, 8 Οκτωβρίου 2013

Η ιδανική μου πατρίδα (μέρος δεύτερο)


Λόλα, να ένα μήλο. Μίμη, να ένα τόπι. Φεγγαράκι μου λαμπρό, φέγγε μου να περπατώ. Σε μια ρώγα από σταφύλι έπεσαν οχτώ σπουργίτες και τρωγόπιναν οι φίλοι. Τσίρι τίρι, τσιριτρό, τριριτρί τσιριτρό!


Στις φωτογραφίες της Βούλας Παπαϊωάννου, συναντάς τα βλέμματα των παιδιών αυτής της χώρας. Την ανάγκη τους για παιχνίδι. Αλλά και τον κάματο της δυσκολίας. Το βάσανο που τους επιβάλει ο ιδρυματικός τρόπος με τον οποίο ανέκαθεν τ'αντιμετώπιζε αυτή η χώρα.



"Τί ωραία που'ναι τα καινούργια μου παπούτσια!" σκέφτεται η μικρή κοιτάζοντάς τα σχεδόν σαστισμένη! Εκείνα τα παπούτσια που κάποτες τα έφερνε μία φορά το χρόνο η νονά! Και ήσαν το πιο σπουδαίο δώρο.



Η μικρή Νούλα του Καπράλου. Σε στάση αναμονής. Για ένα μέλλον που πάντα θα διαψεύδει τις προσδοκίες της.



Και ο τσομπανάκος. Με τον αδελφό του. Σε φωτογραφία της Nelly's.

Γενιές ελληνοπαίδων, πέρασαν από την ξυπολησιά και τα χιλιόμετρα πεζοπορίας προς το σχολείο στο πλέιστέισον, τα λόουερς και τα σερτιφικά. Από τη βέργα και την καρπαζιά στο φροντιστήριο-αγγλικά-μπαλέτο.

Η πατρίδα μου διατείνεται πως αγαπάει τα παιδιά της. Πως τα μορφώνει και τα κανακεύει. Πως τ'ανατρέφει με τη στοργή της και το γάλα της. Αλλά είναι και μία πατρίδα Μήδεια που τα σκοτώνει και τα καταβροχθίζει.

Τι είναι λοιπόν "πατρίδα";



Είναι θηλυκή η πατρίδα. Είναι γυναίκα η αγάπη. Είναι μητέρα η αγκαλιά. Είναι κι ελπίδα και παρηγοριά -όλες τους λέξεις θηλυκές. Είναι κι αξιοπρέπεια. Πιασμένες χέρι-χέρι οι Σουλιώτισσες του Ζογγολόπουλου μεγαλώνουν και ανυψούνται, λίγο πριν γκρεμνιστούν. Έχετε γεια βρυσούλες.



Οι γυναίκες της πατρίδας μου είναι αγωνίστριες. Κι εργάτριες. Και μάνες. Και σύζυγοι. Και χήρες. Η φωτογραφία είναι της Nelly's. Κι ο στίχος "Α ναι, ξέχασα να σου πω ότι τα στάχυα είναι χρυσά κι απέραντα, γιατί σ'αγαπώ" είναι του Τάσου Λειβαδίτη.



Γιατί είσαι ερωτική και αιθέρια, όπως ακριβώς σε αποτυπώνει στο φωτογραφικό της φακό η Nelly's. Αρχέγονη όσο και οι πέτρες, τέλεια όπως οι κολόνες που στηρίζουνε τον κόσμο.


Υπερήφανη και ανυπότακτη. Σαν τη Μελίνα. "Από την πόρτα μου σαν βγω, δεν υπάρχει κανείς που να μην τον αγαπώ. Και σαν το βράδυ κοιμηθώ ξέρω πως, ξέρω πως θα τον ονειρευτώ.¨



Στοχαστική και ευαίσθητη. Το σκέφτομαι κάθε φορά που μπαίνω σε βιβλιοπωλείο. Που πηγαίνω θέατρο. Που παρατηρώ τριγύρω μου πρωτοβουλίες κοινωνικής δράσης. Που βλέπω στο ημιυπόγειο της διπλανής μου πολυκατοικίας, κάθε απόγευμα, κυρίες όλων των ηλικιών να μαζεύονται και να ζωγραφίζουν.



Η γυναίκα του Μποστ. Με βλέμμα ολίγον ανατολίτικο. Πολίτισσα και Σμυρναία. Με ένα ανάλαφρο μειδίαμα.



Η Έφη με κόκκινη μπλούζα. Του Βουρλούμη. Γυναίκες σ'όλες τις ηλικίες. Νιες, μεσήλικες, μεγάλες.



Εδώ η σπουδαία Νίκη Καραγάτση -σύζυγος του Μ. Καραγάτση- ζωγραφίζει το είδωλό της στον καθρέπτη.



Είναι η γυναίκα, προοδευτική και συντηρητική. Μητέρα και μάνα. Και μαμά. Με το τάπερ και το ζακετάκι σου. Να μην κρυώσεις. Να τρως καλά. Και να μην τρέχεις. Για όλα σου, εκείνη κυρίως ευθύνεται. Και για τα καλά σου και για τα κακά σου.



Και κάποιες φορές, ιδεαλίστρια. Η αυστηρή προτομή της λογοτέχνιδας Μέλπως Αξιώτη. Γεννήθηκε το 1905, έζησε στη Μύκονο και στην Τήνο. Παντρεύτηκε, εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, εργάστηκε ως ράπτρια. Κι ύστερα ξέσπασε ο Πόλεμος. Κι εντάχθηκε στο ΕΑΜ και την Αντίσταση. Στη διάρκεια του εμφυλίου, αναγκάστηκε να φύγει αυτοεξόριστη στη Γαλλία, την Ιταλία, τη Σοβιετική Ένωση και την Πολωνία. Δίδαξε Νεοελληνική Λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο του Ανατολικού Βερολίνου. Επέστρεψε στην Ελλάδα, το 1964 με απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης. Πέθανε το Μάιο του 1973 σε οίκο ευγηρίας. Με προϊούσα αμνησία και σωματική καχεξία.



Ένας αγώνας είναι η ζωή. Στις αδρές μορφές και στα σχήματα της κορυφαίας μας χαράκτριας Βάσως Κατράκη, έρχεται το μαύρο και σε υποψιάζει.



Στη φωτογραφία του Κώστα Μπαλάφα, η τυλιγμένη στο μαύρο, Γυναίκα της Ηπείρου, έρχεται να σου το επιβεβαιώσει. Η πατρίδα μου είναι πολύχρωμη κι ασπρόμαυρη. Είναι εύθυμη και τραγική. Είναι οικεία μου και ξένη.



Συναντάω την πατρίδα μου στο κάλλος των αρχαιοελληνικών αγαλμάτων. Στην εξιδανίκευση του σώματος και του πνεύματος. Και πάλι στις φωτογραφίες της Nelly's.



Και του Χαρισιάδη. Σχολή Καλών Τεχνών, 1957. Τ'αγάλματα έμαθαν ν'αναπνέουν σε ετούτη τη γη. Άλλοι βρήκαν εδώ τις ανάσες τους, άλλοι τις στερήθηκαν.



Αν δεν παρακολούθησες από την αρχή αυτό το διήμερο αφιέρωμα, βρισκόμαστε στο παράρτημα του Μουσείου Μπενάκη για τους Έλληνες Δημιουργούς του 20ου αιώνα. Στο σπίτι-ατελιέ του Χατζηκυριάκου Γκίκα. Χαζεύουμε φωτογραφίες, ακούμε μουσικές, θαυμάζουμε πίνακες, θυμόμαστε τους ανθρώπους του πνεύματος που όρισαν για εμάς τη σύγχρονη, εθνική μας πολιτιστική ταυτότητα. Και προσπαθούμε να βρούμε τι θα μπορούσε ιδανικά να σημαίνει Ελλάδα. Ω, έχει πολλά πρόσωπα ετούτη η πατρίδα.



Ο στρατιώτης στη φωτογραφία της Βούλας Παπαϊώαννου. Με το αμπέχωνο και τις πατερίτσες. Με το καθαρό βλέμμα.



Και ο τσέλιγκας του Κώστα Μπαλάφα. Με το σκασμένο πρόσωπο, το μουστάκι και το τσιγάρο στο στόμα.

Οι μεγάλοι δημιουργοί της γενιάς του μεσοπολέμου και όσοι τους ακολούθησαν τη δεκαετία του 50 και του 60, προίκισαν όλους εμάς με μία αξιακή παρακαταθήκη. Που στο κέντρο της έχει τον ανθρωπισμό και το μεγαλείο του ανήκειν. Και που σ'αυτούς τους δύσκολους καιρούς, αποτελούν τη μόνη μας πυξίδα προς την αξιοπρέπεια.

Η ιδανική μου πατρίδα ορίζεται γεωγραφικά από τον ορθολογισμό στη σκέψη και τον διονυσιασμό στην ψυχή. Αυτή είναι η πατρίδα που μου λείπει. Αυτή είναι η πατρίδα στην οποία αναφέρομαι. Αυτή θα μπορούσε και να είναι η πατρίδα όλων μας. Αν ήμασταν πιο άξιοι. Και πιο τυχεροί.



Όχι, δεν θα σε αφήσω με το Όσκαρ του Βασίλη Φωτόπουλου για το Ζορμπά. Θα σε αφήσω με ένα συρτάκι. Και με ένα δυνατό και εξαγνιστικό "όπα"! Που καταπίνει τις πίκρες και τις αδικίες. Που αντιτάσσει ένα πανάρχαιο φιλοσοφείν στη φαιδρότητα και την απελπισία του σήμερα. Διότι πατρίδα μου είσαι εσύ. Και σε σένα, ψάχνω να βρω τα πάντα μου.

47 σχόλια :

  1. Εξαιρετικό, νοσταλγικό αλλά και πόσο αισιόδοξο, ξέρεις πτηνό, μέσα από όλες αυτές τις εικόνες (ξανα)ανακαλύπτουμε το δεδομένο. Πως εδώ, στην πατρίδα αυτή γεννήθηκαν και μεγαλούργησαν λογής λογής άνθρωποι, μικροί και μεγάλοι, κάποιοι μέσω της τέχνης κάποιοι άλλοι - οι περισσότεροι - εκτός, αλλά βάζοντας πάντα ένα λιθάρι ομορφιάς και δόξας.

    Θα μου πεις - και δικαίως - που είναι όλο αυτό σήμερις; Που κρύβεται; Πίσω από παραπετάσματα φτηνού lifestyle Ναταλιών, Σκορδών και μυρωδικών, πίσα από βαριά και αδιάφανα πέπλα χρυσαυγιτών, φασιστών και βιαίων - χαμένων ψυχών, κρύβεται, αλλά έχω την αίσθηση ότι θα ξεμυτίσει, ότι υπάρχει κάπου εκεί και δουλεύει, ίσως πιο αργά απ ότι θα έπρεπε, για να ξαναβγάλει φως και ομορφιά. θα μου πεις - αιώνια αισιόδοξε και ρομαντικέ, που το ξέρεις; Ω, μα το ζω, και το γνωρίζω - αν θες από την όψη που με βιας μετρά τη γη...

    Καλημέρα και δεν φταίω εγώ που σχολίασα πρώτος, που είναι η κυά δασκάλα με τα χρυσά μαλλιά;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλημέρα και στο πτηνό και στον αγαπημένο Tremens :-)
      Είναι πολύ λίγα αυτά που κανείς μπορεί να προσθέσει σε αυτό το καταπληκτικό 2/ήμερο αφιέρωμα και όμως κατάφερε και τα είπε όλα ο Tremens!
      Σας αφήνω να ζήω για λίγο με τα όνειρά μου...

      Διαγραφή
    2. Κάπου πίσω από τη σήψη και τη δυσωδία του φαύλου συστήματος, πέρα από τους φανατισμούς και τις βαρβαρότητες, υπάρχει και αυτή η Ελλάδα. Δεν το υποψιάζομαι απλώς. Το ξεύρω. Δυστυχώς δεν είμαι βέβαιος πια αν θα μπορέσει ετούτη η εκδοχή της να αντιπαλέψει τους δαίμονές της. Αν θα μπορέσει ποτέ να ξεδιπλώσει τις αρετές της, να καλλιεργήσει τα ταλέντα της. Δυστυχώς δεν είμαι καθόλου βέβαιος αν αυτή η Ελλάδα είναι η πλειοψηφούσα Ελλάδα. Αλλά υπάρχει. Και όσοι τυχόν τη συναισθανόμαστε και την έχουμε βιωματικά γνωρίσει, οφείλουμε να τη διαφυλάξουμε. Τουλάχιστον μέσα μας. Και στις παρέες μας και στις οικογένειές μας και στη ζωή μας.

      Θα μου πεις, αυτό ακούγεται σαν το παλιό μοτό "Ζήσε το Μύθο σου στην Ελλάδα".
      Ε λοιπόν, ας ζήσουμε το μύθο μας.

      Διαγραφή
    3. Α, μα αυτό αλροβώς θα κάμουμε!

      Διαγραφή
    4. Fri, κράτησε θέσεις στα όνειρά σου και για εμάς πληζ!
      :)

      Διαγραφή
    5. Στο αλροβώς βάλτε ακριβώς και είσθε μέσα!

      Διαγραφή
    6. Ευχαρίστως, αυτό είναι το εύκολο κομμάτι! :-)

      υ.γ. Ο Θωμάς, η μετάφραση και ο γύρος του κειμένου σου με έκαναν να χαμογελώ από αισιοδοξία...

      Διαγραφή
  2. Ξάφνου... φούσκωσα... από περηφάνια...!
    Πόση ανάγκη τό 'χα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι πολύ! Διότι με τις κατραπακιές που τρώμε καθημερινά, μόνο ταπεινώσεις και άγχη μάς κερνάνε!
      Την καλημέρα μου!

      Διαγραφή
  3. Καλημέρα σας :)
    Πιγκουϊνε ανατρίχιασα μ'αυτά που είδα και διάβασα... φλασιά: τί θα γινόταν αν αντί γι'αυτά που βλέπουμε στις ειδήσεις βλέπαμε αφιερώματα σαν κι αυτό που έφτιαξες?.... Κάποιοι δεν θέλουν να σκεφτόμαστε 'έτσι'. Θα σταθώ σ'αυτά που με 'τίναξαν' περισσότερο: 'Πατρίδα-Μήδεια'!!! ω ναι! δυστυχώς, είναι 1000% σωστό, εκτιμώ πολύ που έβαλες Μελίνα και όσο για 'να είμασταν πιο τυχεροί' η πρώτη μου αντίδραση ήταν να σκεφτώ ότι την μοίρα μας τη φτιάχνουμε αλλά, η δεύτερη ήταν ότι -ναι- υπάρχει και ο παράγοντας τύχη...
    Εχτες είχε τους '300' στην τηλεόραση και φώναζα μες στο σπίτι: 'ΚΑΠΟΤΕ ΥΠΗΡΞΑΝ ΗΓΕΤΕΣ Σ'ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΟΠΟ'... αλλά δεν θα συνεχίσω .... ο καθένας εδώ μέσα έχει τις πολιτικές του θέσεις.
    Ευχαριστώ για την εμπειρία :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αγαπητή Lula+Sailor (πραγματικά πρέπει να σχολιάσω κάποια στιγμή αυτό το nickname), μήτε ηγεσία έχομεν, μήτε προσανατολισμό και όραμα. Βολοδέρνουμε λοιπόν μέσα σε ένα χαοτικό κόσμο, χωρίς πυξίδα. Αυτές οι πολιτιστικές μας αναφορές είναι το μόνο που μας απέμεινε και η μόνη βάση στην οποία θα μπορούσαμε να θεμελιώσουμε ένα πιο θετικό, αισιόδοξο, παραγωγικό και ωφέλιμο μέλλον.

      Αλλά το έχουμε πει πολλές φορές: υπάρχει έλλειμμα παιδείας σε αυτόν τον τόπο. Και είναι πολύ πιο επιζήμιο από τα όποια δημοσιονομικά μας ελλείμματα.

      Την καλημέρα μου!

      Διαγραφή
  4. Μου πήρες την καρδιά, υπέροχέ μου Πιγκουΐνε.
    Από πού ν' αρχίσω; Από τα ασπρόμαυρα της Βούλας Παπαϊωάννου;
    Από τα γλυπτά;
    Από τη ζωγραφική;
    Όλα πατρίδα μας. Κι αυτά και κείνα. Και η παιδική μας ηλικία.

    Δωράκι για σένα και το φιλοθέαμον κοινό σου:

    http://www.youtube.com/watch?v=z36ehLyxcdg

    και μια σπάνια εκτέλεση από το Λάγιο:

    http://www.youtube.com/watch?v=PaCDD-USH4w

    Καλημέρα σου!

    κ.κ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. A, πολύ σε ευχαριστώ!
      Και για τα καλά σου λόγια και για τις αφιερώσεις (εξαιρετικές και οι δύο - ο Λάγιος δε, καταπληκτικός).

      Είναι δύσκολη αυτή η συζήτηση περί πατρίδας. Γι'αυτό και δοκίμασα να την προσεγγίσω μέσω της τέχνης, της ποίησης και της μουσικής. Είναι ο μόνος τρόπος που βρήκα για να αποφύγουμε τις υπερφίαλες ακρότητες, τις υστερίες και τους φανατισμούς.

      Την καλημέρα μου!

      Διαγραφή
  5. Hey boss, you ever seen a more splendiferous crash???

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Hey boss, did you ever see a more splendiferous crash???

      Διαγραφή
    2. Alexis Zorba: Damn it boss, I like you too much not to say it. You've got everthing except one thing: madness! A man needs a little madness, or else...

      Basil: Or else?

      Alexis Zorba: ...he never dares cut the rope and be free.

      Διαγραφή
  6. πόσα πια να σηκώσει στους ώμους της αυτή η Γυναίκα!
    κάθε πατρίδα έχει να δείξει τα καλά της και τα κακά της . Από τους ανθρώπους της εξαρτάται η πορεία της ! Ό,τι τους δίνει παίρνουν και ανταποδίδουν με τη σειρά τους....ελπίζω να κοντοζυγώνει η ώρα που θα ισχύσει το μετά από μεγάλη κατρακύλα επανέρχεται η κορυφή....
    καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έτσι είναι, Νάσια μου: η πατρίδα (που υπερβαίνει μεν την έννοια του κράτους, αλλά τείνει στη συνείδησή μας να ταυτίζεται πολλές φορές με αυτό) οφείλει να δίνει στους ανθρώπους της για να μπορεί να αξιώνει και από αυτούς.

      Η ζωή, η οικονομία, ο κόσμος ολάκερος χαρακτηρίζεται από κυκλικότητες. Μία πάνω και μία κάτω. Είναι βέβαιο ότι η μεγάλη κατρακύλα κάπου, κάπως, κάποτε θα φρενάρει. Το θέμα είναι το πότε. Και το άλλο θέμα είναι το τι ακολουθεί μετά.

      Την καλημέρα μου!

      Διαγραφή
  7. Το σχόλιο της Νάσιας με κάλυψε απόλυτα.

    Καλημέρα σε όλους ! :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πολύ καλημέρα σου, Αγγελική!

      (αυτό το κόμμα που έχετε σιάξει με τη Νάσια πολύ με ανησυχεί! Σταμάτα τις κακές παρέες!!!!)

      :)

      Διαγραφή
    2. Α, σε παρακαλώ, πτηνό μου !!! Όχι και κακή παρέα η φιλενάδα μου !!! Η χαρά των μπλογκς και των μπλόγκερς είναι !!! (Νάσια, το 20ευρω, βαλ'το στην τράπεζα ;-))

      Είπα ότι θα κρατήσω το στόμα μου κλειστό, αλλά δεν θα μπορέσω. Θα το ανοίξω λίιιιγο (να τόσο δα !) και, χωρίς καμία διάθεση να χαλάσω τα πολύ όμορφα συναισθήματα που όντως δημιουργούν οι φωτογραφίες σου, οι περιγραφές σου και - είμαι σίγουρη πολύ περισσότερο - τα ίδια τα εκθέματα του μουσείου.

      Αυτό που ήθελα να πω, λοιπόν, είναι ότι νομίζω πως το μυστικό έγκειται στο να δούμε βαθύτερα από το τριανταφυλλί (δεν μ' αρέσει η λέξη ροζ) των εικόνων, των εκθεμάτων, των μεγαλείων και των αναμνήσεων, να εντοπίσουμε το γκρίζο και το μαύρο των παλαιοτέρων εποχών και να μάθουμε απ' αυτό. Πιστεύω πως το παρελθόν μας διδάσκει καλύτερα όταν το βλέπουμε με κριτικό (προσοχή, ΌΧΙ κατακριτικό) μάτι, όχι μόνο αναπολώντας το σε στυλ "περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις".

      Φιλιά και καλημέρες όπως πάντα :-)

      Διαγραφή
    3. Σου υπόσχομαι ανάρτηση-καταπέλτη για τους δωσίλογους (call me Αρτέμη Μάτσα), για τους χουντικούς, για τους φασίστες (πολλών αποχρώσεων και προελεύσεων), για τους διεφθαρμένους, τους παχύδερμους και τους φαύλους. :) (μην με προκαλείς εμένα Αγγελική, γιατί για κάτι τέτοια τσάλεντζες ζει το πτηνό!!!!)

      Δεν λέω ότι εκείνες οι εποχές ήταν καλές και άγιες (γιομάτες μίση, πολιτικά πάθη, εξορίες και φτώχειες ήταν), απλώς εν προκειμένω εστιάζω σε όλα εκείνα που έχουν διαμορφώσει τη σύγχρονη πολιτιστική μας συνείδηση. Το βίωμα της κουλτούρας μας. Που είναι Χατζιδάκις και Θοδωράκης και Τσιτσάνης, που είναι Τσαρούχης και Κόντογλου, που είναι Ελύτης και Σεφέρης, που είναι τσέλιγκας και αμπέχωνο. Αυτά διδασκόμαστε στα σχολεία μας, αυτά μας προσδιορίζουν (σε διαφορετικούς βαθμούς και ποιότητες τον καθέναν από εμάς).

      Αλλά σε παρακαλώ πολύ, γιατί σου τα λέω όλα αυτά; Αφού είμαι βέβαιος ότι έχεις πλήρως καταλάβει το κονσεπτ! Απλώς κουβέντα κάμνω.

      Σε γλυκοφιλώ!

      Διαγραφή
  8. "Αυτή θα μπορούσε και να είναι η πατρίδα όλων μας. Αν ήμασταν πιο άξιοι. Και πιο τυχεροί."
    Τυχεροί υπήρξαμε πολλές φορές... Άξιοι όμως?
    Μόνο μπράβο θα πω γι' αυτές τις δύο αναρτήσεις... Τίποτε άλλο...
    Σε φιλώ Πιγκουίνε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δυστυχώς η αξιοσύνη μας παραμένει το μεγάλο ζητούμενο.
      Ευχαριστώ για τα καλά λόγια, Rylie. Ειλικρινά.

      Σε φιλώ και σε καλημερίζω!

      Διαγραφή
  9. Σου στέλνω ένα μεγάλο φιλί πιγκουίνι για την ανάρτηση σου αυτή και την προηγούμενη!
    Να γράφει τέτοια πράγματα ένας άνθρωπος για την πατρίδα του, που έχει γυρίσει τον κόσμο όλο, έχει μια ιδιαίτερη σημασία!
    Την καλησπέρα μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι σημαντική η εθνική ταυτότητα. Και δεν το λέω με καμία υστερία και με καμία πρόθεση εθνικού συναισθηματισμού. Απλώς ζώντας και ταξιδεύοντας στο εξωτερικό, έχω διαπιστώσει πόσο ανολοκλήρωτοι είναι οι άνθρωποι που δεν έχουν αυτήν την αίσθηση του ανήκειν σε μία κουλτούρα με πλούσια παράδοση και βάθος. Το έχω δει στην Αμερική, το έχω δει σε κάποιες μεταμοντέρνες κοινωνίες της Ασίας. Είναι σημαντικό να ξεκινάς από κάπου -δεν έχει σημασία αν αυτό το κάπου σημαίνει ελληνική κουλτούρα ή ισπανική κουλτούρα ή γερμανική ή αγγλική ή γιαπωνέζικη- και στη συνέχεια οφείλεις να είσαι ανοιχτός. Για να κατανοήσεις το διαφορετικό και να το αγαπήσεις κι αυτό.

      Την καλημέρα μου και τα φιλιά μου.

      Διαγραφή
  10. Καλαμιά στην κάμπο8 Οκτ 2013, 7:44:00 μ.μ.

    Το δυστύχημα είναι ότι και σε 30- 40 χρόνια από τώρα πάλι αυτά που περιέγραψες χθες και σήμερα, θα αποτελούν την ιδανική πατρίδα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φοβούμαι πως ναι.
      Αλλά ας επιτρέψουμε κάποια περιθώρια αισιοδοξίας στον εαυτό μας. Υπάρχουν νέοι άνθρωποι που σκέφτονται καλά. Και που έχουν ιδέες. Αν δεν τους φάει η μιζέρια και η κακοδαιμονία μας, μπορεί, ίσως, μακάρι.

      Αλλά ναι, δεν εξαρτάται μόνο από αυτούς. Είναι συστημικό το πρόβλημά μας. Και βαθύτερο.

      Διαγραφή
  11. Ναι η πατρίδα σου είναι όλες αυτές οι εικόνες.
    Είναι όλες αυτές οι γυναίκες.
    Και να ήξερες τι μου θύμισες....
    Όταν προετοιμαζόμουν για τη σχολή Καλών τεχνών
    είχα ζωγραφίσει κι εγώ πάμπολλες φορές την Έφη
    σαν γυμνό μοντέλο.
    Λιτή, στεγνή χωρίς να διαμαρτύρεται
    για την τρομερή κούραση που κανείς δεν υπολόγιζε.
    Βλέπεις η Έφη προκειμένου να επιβιώσει ήταν αναγκασμένη να στέκεται 2 ώρες
    στην ίδια στάση, στην ίδια έκφραση για να ζωγραφίσουμε εμείς κι έπειτα
    πήγαινε σε άλλο εργαστήριο και μετά σε άλλο.... ατέλειωτες ώρες ορθοστασίας
    ίσως και ταπείνωσης.
    Αγωνίστρια κι αυτή της ζωής και όχι απλά ένα πορτραίτο
    του Βουρλούμη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Άμα το λέω εγώ ότι τα σχόλια κάτω από τις αναρτήσεις είναι το άλλο μισό του μπλογκ....
      Δεν ήξευρα (και το'χα απορία) ποια είναι αυτή η Έφη!
      Σε ευχαριστώ που την αποκατέστησες. Δίνοντας μία νέα σημασία και αξία σε αυτόν τον πίνακα.
      Μακάρι να είχε κάποιος το χρόνο και τη δυνατότητα να συγκέντρωνε πολλές από τις εικαστικές απεικονίσεις της Έφης και να τις δημοσίευε κάπου. Δεν θα ήταν σπουδαίο;

      Σε ευχαριστώ θερμά!

      Διαγραφή
  12. Την άφησα στη μέση για αύριο.
    Δεν μου αρέσει να ξεπετάω τόσο εξαιρετικές δημοσιεύσεις λόγω κούρασης :)
    Φιλιά ως αύριο! ♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι μεγάλη και λίγο βαριά αυτή η ανάρτηση. Μου βγήκε σεντόνι -εξού και την έκοψα σε δύο μέρη. Μπορείς να επανέλθεις όποτε θέλεις -πτηνούλι εδώ θα'ναι και θα σε περιμένει!

      Τα φιλιά μου!

      Διαγραφή
  13. Επειδή έχομεν και κάποια ηλικία (διατί να το κρύψομεν άλλωστε....) απόλαυσα όσο τίποτε και τις δύο τελευταίες νοσταλγικές αναρτήσεις σου.....και δηλώνω ότι νιώθω ευτυχής κι ευλογημένη που βίωσα πολλά από τα κομμάτια του παρελθόντος, που συνθέτουν το παζλ της πατρίδας μου έτσι όπως το εξέθεσες....Δηλ. τότε που γραφόταν η ιστορία των υπέροχων καταστάσεων που περιγράφεις...και όσο μεγαλώνω νοσταλγικά και με αγάπη αλλά και πόνο τις αναβιώνω. Κάτι τέτοιο μου προκάλεσες και σήμερα. Να είσαι πάντα καλά Πίγκου μου. Φιλιά πολλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πολύ χαίρομαι που σου άρεσαν ετούτες οι δύο αναρτήσεις. Τις είχα στο μυαλό μου πολύ καιρό και ήθελα να βρω απλώς χρόνο να τις γράψω. Αυτό το παζλ της σύνθετης πατρίδας μας με τα σκόρπια πολύχρωμα κομμάτια, σε άλλους από εμάς σχηματίζει μία όμορφη εικόνα και σε άλλους παραμένει σκόρπιο, φαύλο και ατελές.

      Όσοι ευτύχησαν να ζουν τις εποχές της σπουδαίας δημιουργίας, φαντάζομαι ότι θλίβονται και αγωνιούν με τα όσα συμβαίνουν σήμερα. Αν και η χώρα πάντοτε ήταν δέσμια της κακοδαιμονίας της, τουλάχιστον τότες υπήρχε το μεγαλείο της μουσικής, της τέχνης και του πολιτισμού για παρηγοριά και βάλσαμο. Τώρα σιγή.

      Διαγραφή
  14. http://stefanosmedia.blogspot.gr/2013/10/blog-post.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είσαι λίγο οφ-τόπικ ή μου φαίνεται; Σεβαστή η διαφήμιση του μπλογκ σου, αλλά -αν μου επιτρέπεις- θα πρέπει να βρεις λίγο πιο ευφάνταστους και ελκυστικούς τρόπους για να το κάνεις.

      Και δεν το λέω με κακή πρόθεση. Απλώς συμβουλεύω.

      Διαγραφή
  15. Μάνα γη, μάνα πατρίδα, ελληνίδα μάνα. Γυναίκα. Υπέροχη. Όπως και η ανάρτησή σας. Μια απορία, όμως, την είχα πάντα μέσα στο μυαλό μου. Γιατί αυτό που ευφραίνει την καρδιά, καλλιεργεί το πνεύμα, ταξιδεύει το νου, οχυρώνει τις αξίες, ανυψώνει το ανάστημα, χαλυβδώνει το ήθος είναι για τους ολίγους και δε γίνεται μαζικό, για να αλλάξει ο τόπος? Καλημέρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ωραιότατο και αδυσώπητο το ερώτημά σας, καλή μου Αφροδίτη. Η εύκολη απάντηση είναι ότι θα έπρεπε να έχει γίνει περισσότερη και καλύτερη δουλειά στα σχολεία μας. Και στα πανεπιστήμια, τολμώ να προσθέσω. Ώστε να εξευγενιστούν τα ένστικτά μας και να εξομαλυνθεί η έμφυτη τάση (ουχί ημών των Ελλήνων, αλλά γενικώς των ανθρώπων) για παραβατικότητα ή άσκηση βίας.

      Η δύσκολη απάντηση είναι ότι οι αρετές μας είναι ταυτόχρονα και οι κακοδαιμονίες μας. Για παράδειγμα, η τάση μας για ανατροπή και εξέγερση απέναντι στους κανόνες, μπορεί να μας οδηγήσει σε καινοτομικές λύσεις (προκειμένου να υπερβούμε τα όρια), αλλά ταυτόχρονα καθιστούν εξαιρετικά προβληματική την όποια προσπάθεια κοινωνικής μας οργάνωσης. Θέλει όμως συνέπεια το ήθος. Απαιτεί προσπάθεια, η καλλιέργεια του πνεύματος. Και δεν είμαστε -σε επίπεδο κοινωνίας- πρόθυμοι να την καταβάλουμε αυτήν την προσπάθεια. Γιατί δείχνει ανώφελη μέσα σε ένα περιβάλλον απαξίωσης και φαυλότητας.

      Απάντησα αλήθεια;

      Διαγραφή
    2. Την χρειαζόμουν την απάντησή σας. Την είχα ανάγκη. Θα συμφωνήσω για τα σχολειά μας, για τα πανεπιστήμιά μας, θα προσθέσω και την οικογένεια, και θα ταυτιστώ απόλυτα με τη διαπίστωσή σας, "θέλει όμως συνέπεια το ήθος, απαιτεί προσπάθεια η καλλιέργεια του πνεύματος". Και μπορεί, ναι, να μην είμαστε πρόθυμοι να καταβάλλουμε αυτήν την προσπάθεια, αλλά ας προσπαθήσουμε για τον εαυτό μας και μόνο, χωρίς να μας μέλλει αν δείχνει ανώφελη μέσα σ' αυτό το περιβάλλον απαξίωσης και φαυλότητας, όπως ακριβώς το θέσατε. Αν αρχίσει και αλλάζει ο καθένας σιγά σιγά, θα συμπαρασύρει και τους υπόλοιπους. Δε συμφωνείτε? Μακρηγόρησα... Σας ευχαριστώ ξανά για την τοποθέτησή σας στον προβληματισμό μου, πάντα σας διαβάζω, γιατί διακρίνει το λόγο σας μια ευγένεια, που εκλείπει στις μέρες μας. Καλή μέρα εύχομαι.

      Διαγραφή
    3. Σας ευχαριστώ και πάλι για το τόσο ευγενικό σας σχόλιο. Η οικογένεια σαφώς και φέρει μεγάλη (τεράστια) ευθύνη. Βλέπω νήπια να ουρλιάζουν σε παιδικές χαρές και παραλίες και αδιάφορες μαμάδες να μην ενδιαφέρονται στοιχειωδώς να τα νουθετήσουν, βλέπω μπαμπάδες να μουτζώνονται στους δρόμους και να περνούν με κόκκινο οδηγώντας, με τους μπόμπιρες δίπλα να παρακολουθούν (και δυνητικά να αναπαράγουν συμπεριφορές), βλέπω μία υφέρπουσα τάση για βίαιες και ανομικές συμπεριφορές να κληροδοτείται στην επόμενη γενιά. Και στεναχωριέμαι. Όπως -είμαι σίγουρος- και εσείς.

      Ας ελπίσουμε για το καλύτερο. Κι ας συνεχίσουμε να κάμουμε αυτό που μπορεί ο καθένας, μέσα από τη δουλειά του και από την αξιοπρεπή στάση ζωής του.

      Την καλημέρα μου.

      Διαγραφή
  16. ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ ανάρτηση αγαπητό πτηνό (και οι δύο συνέχειες).

    Την πατρίδα την "κάνουν" οι άνθρωποι.
    Και καθώς οι Έλληνες έχουν περάσει από άπειρες "φάσεις" επιδρομών, πολέμων, αναγέννησης και πάλι από την αρχή ... οι ανθρώπινες ιστορίες τους και οι "ματιές" τους κρύβουν πολλά παράπονα.., πολλά αχ-βαχ και αμάν-αμάν..., πολλά Ωχ Μάνα μου ...και πολύ νόστο και αγάπη, τόσο για την μεγάλη πατρίδα όσο και για την προσωπική ιδιαίτερη πατρίδα του καθενός.

    Πολλά-πάρα πολλά...και αυτό δεν πρέπει να το λησμονούμε με τίποτε (στις ασπρόμαυρες φωτογραφίες διακρίνεται καλά το κάθε συναίσθημα).

    Χαιρετισμούς πολλούς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πάρα πολύ χαίρομαι που σου άρεσε, καλή μου Πηνελόπη!
      Την πατρίδα όντως της κάμουν οι άνθρωποι -γι'αυτό το δεύτερο μέρος ήταν πιο ανθρωποκεντρικό και είχε να κάμει κυρίως με τη μάνα και το παιδί.

      Δεν είναι υπέροχα εύγλωττες αυτές οι ασπρόμαυρες φωτογραφίες;

      Τα φιλιά μου και την καλησπέρα μου!

      Διαγραφή
  17. Αριστούργημα οι φωτό σου καλέ μου φίλε, και τα καλογραμμένα επίκαιρα σχόλια. Μου έλειψε η επαφή με αξιόλογα άτομα, ξαναγύρισα στο μπλογκ, έγραψα δυο κουβέντες, θα τα λέμε και πάλι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γουέλκαμ μπακ! Αλήθεια, μου έλειψες.
      Ετούτος ο χώρος είναι πάντοτε ανοιχτός, κερνάμε καφέ, κουλουράκι και καλή διάθεση!
      Τα φιλιά μου!

      Διαγραφή
  18. Το είχα υπόψιν το μουσείο αυτό (καθότι μπορεί εσύ να είσαι πολυταξιδεμένο πτηνό κι εγώ όμως είμαι παπί φιλότεχνο και κουλτουριάρικο!χιχιχι!), αλλά δεν είχε τύχει να το επισκεφτώ ώς τώρα. Με την ανάρτηση σου προ μηνών είχε μπει στο πρόγραμμα και η ώρα έφτασε τελικά σήμερα το απόγευμα.. Νομίζω είναι από τα πιο όμορφα στημένα μουσεία/πινακοθήκες της Ελλάδας. Τρομερά ενδιαφέροντες όλοι οι όροφοι, τόσο οι 3 με τους Έλληνες δημιουργούς του 20ου αι, όσο και οι δυο τελευταίοι με ατόφια μέρη του σπιτιού και του ατελιέ του Γκίκα, που αποπνέουν αυτήν την τόσο μαγική αρχοντική αύρα περασμένων καιρών.. Τα υπόλοιπα τα είπες εσύ πολύ πιο όμορφα και γλαφυρά, δε λέω τίποτ' άλλο. Να προσθέσω μόνο πως μου έκανε πολλή (και καλή) εντύπωση η ευγένεια και η προσήνεια όλων ανεξαιρέτων των υπαλλήλων του (μίλησα με 3 συνολικά).
    Πολύ το ευχαριστήθηκα, θα πάρω και φίλους να πάμε παρέα, γιατί τα περισσότερα δεν τα χορταίνεις με μια φορά (μήτε τα προλαβαίνεις κιόλας, αν πας μοναχά σκάρτες 2 ώρες πριν το κλείσιμο, όπως η αφεντιά μου!). Σ' ευχαριστώ φίλτατε πιγκουίνε που με παρακίνησες και πήγα (σχετικά) άμεσα!
    Να πάτε όλοι.-

    Papi Maf

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Α, πολύ χαίρομαι που πήγες και που σου άρεσε! Είναι αυτό το μουσείο, ένας θησαυρός μνήμης, μία κιβωτός της νεοελληνικής διανόησης και της πολιτιστικής παραγωγής των τελευταίων εκατό ετών. Θα χαιρόμουν πολύ αν προσέλκυε περισσότερους επισκέπτες κι αν κατάφερνε να γίνει πόλος έλξης ακόμα και για ξένους τουρίστες (αν και θέλει λίγη δουλειά γι'αυτό). Νομίζω επίσης ότι θα έπρεπε να μπει στο πρόγραμμα επισκέψεων των σχολείων, καθώς πολλοί από τους ανθρώπους που τιμούνται σε αυτό το μουσείο, αποτελούν αντικείμενο μελέτης της πιτσιρικαρίας στη λογοτεχνία, τα εικαστικά κ.λπ.

      Τα φιλιά μου και τις καλησπέρες μου, φιλότεχνο και κουλτουριάρικο παπί!!!

      Διαγραφή
  19. ειλικρινα δε ξερω πως βρεθηκα στα νερα σας.....
    ξερω ομως πως ανατριχιασα ταξιδεψα ονειρευτικα μα πανω απο ολα ενιωσα λιγο τη πατριδα μου που τοσο μου λειπει...
    καλο βρααδυ απο Λονδινο

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts