Παρασκευή, 15 Νοεμβρίου 2013

Παίξε Χρήστο επειγόντως!


Αν έπρεπε να περιγράψω σ΄έναν ξένο την πατρίδα μου, θα έπαιρνα χρώματα και θα του έβαφα με θαλασσινό γαλάζιο, με χωμάτινο καφέ και με κάτασπρο λευκό την εικόνα της. Κι αν δεν καταλάβαινε, τότες θα έκαμνα το μόνο άλλο πράμα που θαρρώ πως μπορεί να εξηγήσει αυτόν τον τόπο: θα του τον τραγουδούσα.



Βρισκόμαστε στην Πλάκα. Εδώ, στη σκιά της Ακρόπολης, υπάρχει ένα μικρό μουσείο. Από εκείνα που συνήθως προσπερνάς, γιατί θαρρείς πως δεν έχουνε ενδιαφέρον, μήτε κάτι σημαντικό να σου αφηγηθούν. Όμως ετούτο το Μουσείο των Λαϊκών Μουσικών Οργάνων φυλάει μέσα του έναν σπουδαίο θησαυρό. Κρύβει τις μουσικές αυτού του τόπου. Τους ήχους του.


Το μουσείο βασίζεται στη συλλογή χιλίων διακοσίων ελληνικών μουσικών οργάνων από τον 18ο αιώνα μέχρις τις μέρες μας, που συγκέντρωσε με κόπο και μεράκι ο σπουδαίος μουσικολόγος Φοίβος Αγωγειανάκης. Και την οποία δώρισε στο ελληνικό δημόσιο (εύγε Φοίβο!). Το 1991 η συλλογή βρήκε ιδανική στέγη εδώ, στην οικία Λασσάνη, ένα παλιό αρχοντικό δίπλα στη Ρωμαϊκή Αγορά. Που και από μόνο του δηλαδής, θα άξιζε την επίσκεψή σου.



Στο ισόγειο του κτηρίου τα πρώτα που σε υποδέχονται είναι τα μεμβρανόφωνα. Τα ντέφια, τα νταούλια, τα τουμπερλέκια και τα τουμπάκια. Ο ήχος τους παράγεται από την ταλάντωση της μεμβράνης και μεγεθύνεται μέσω του σώματος του οργάνου που λειτουργεί ως αντηχείο. Ενδείκνυται για έθνικ εμφανίσεις, για να βράσουμε τα λευκά πρόσωπα στο τσουκάλι (αν είμαστε οι ΜάοΜάο) και για να εκδικηθούμε το γείτονα (αν συμπεριφέρεται ως ΜάοΜάο).



Ύστερα έρχονται τα αερόφωνα. Οι γκάιντες, οι ζουρνάδες και οι τσαμπούνες. Που η χρήση τους στην Ελλάδα είναι θεόπαλια και ανάγεται στον 1ο με 2ο αιώνα μ.Χ. -που πάει να πει σχεδόν είκοσι αιώνες μουσικής παράδοσης. Σχεδόν όσο έχει κρατήσει και η καριέρα των Ρόλινγκ Στόουνς.



Να και το κλαρίνο. Που έρχεται στην Ελλάδα με τους Τουρκόγυφτους στα μέσα του 19ου αιώνα. Κι ανταμώνει με το βιολί, το λαγούτο και το ντέφι για να σιάξουν όλα μαζί την κομπανία, το κατεξοχήν λαϊκό συγκρότημα της ηπειρωτικής χώρας. Δεν το σηκώνει εύκολα ο οργανισμός μου, αλλά έχω μάθει να το σέβομαι -κι ας μην το αγαπώ.


Μπροστά μας παρελαύνουν ουχί μόνον όργανα, αλλά και οργανοπαίκτες, μέσα από πλούσιο φωτογραφικό υλικό. Άνθρωποι που αφιέρωσαν το χρόνο τους στην εκμάθηση, τη σύνθεση ή την αναπαραγωγή μουσικών. 


Άνθρωποι που πήραν τη μουσική σκυτάλη από τις προηγούμενες γενιές και την έδωκαν στις επόμενες.


Και περνάμε σιγά σιγά στα έγχωρδα. Με πρώτο, το υπέροχο σαντούρι. Που μας ήρθε από τη Μικρά Ασία, κυρίως μετά την καταστροφή του '22. Κι είναι όργανο μελωδικό, πολυφωνικό, με μεγάλη γκάμα συναισθημάτων.


Οι μνήμες που έχω από το σαντούρι συνδέονται βεβαίως με τον σπουδαίο Αριστείδη Μόσχο (άντε και με την Αρετούλα Κετιμέ). Αλλά βλέποντας αυτήν τη φωτογραφία είναι που συνειδητοποίησα ότι φοριόταν κιόλας και το πήγαινες βόλτα. Επειδής φαίνεται και βαρύ, φαντάζομαι πως αποκτούσες πολύ φιτ ραχιαίους.



Εδώ η αγαπημένη Μαρίζα Κωχ ερμηνεύει με σεβασμό και μέτρο το μικρασιάτικο "Στο'πα και στο ξαναλέω", πάνω σε ένα μουσικό κελάρυσμα από σαντούρι. Το ξεκούρδισμα προς το τέλος οφείλεται στην παλαιότητα του βίδεο και σε καμία περίπτωση στη Μαρίζα!



Περνάμε στο ούτι (προσοχή, ουχί μπαλαμούτι), ένα μεγάλο αχλαδόσχημο όργανο με κοντό χεράκι που το συναντάς στη μουσική παράδοση της Μικράς Ασίας και της Θράκης. Το λαγούτο από την άλλη είναι μετεξέλιξη από την αρχαιοελληνική πανδούρα και το αραβικό ούτι. Κυκλοφορεί σε σόλο καριέρα (π.χ. στην Κρήτη από τους λαουτιέρηδες) αλλά παίζει και ομαδικό παιχνίδι στην κομπανία ως όργανο αρμονικής συνοδείας.


Εδώ σου έχω μερικούς μπαγλαμάδες από την εποχή του μεσοπολέμου.


Όπως ίσως θα'χεις παρατηρήσει, πολλά από τα όργανα αυτά είναι φτιαγμένα από καύκαλα χελώνας και δέρματα ζώων. Με τα ίδια υλικά και τον ίδιο τρόπο που σιάχνονταν από την αρχαιότητα.


Μεταπολεμικά το λαγούτο αντικαθίσταται από την κιθάρα. Και σε ετούτη την προθήκη έχουμε ένα σελέμπριτι: την κιθάρα της υπέροχης Δανάης Στρατηγοπούλου.


Ίσως μίας από τις σπουδαιότερες και πιο γλυκιές φωνές που πέρασαν ποτέ από την ελληνική μουσική σκηνή. Σε όλα της εξαιρετική. Στη φωνή της, στις ιδέες της, στη συνέπεια και την ευστροφία της. Ξεκίνησε με ετούτη την κιθάρα, την αγαπημένη της κιθάρα, στη μάντρα του Αττίκ. Και ταυτίστηκε με τη ρετρό νοσταλγία μας. "Ας ερχόσουν για λίγο μοναχά για ένα βράδυ, να γεμίσεις με φως το φριχτό μου σκοτάδι και στα δυο σου τα χέρια να με σφίξεις ζεστά, ας ερχόσουν για λίγο κι ας χανόσουν μετά".


Να το μαντολίνο! Που συνοδεύει την αστική λαϊκή μουσική. Την αθηναϊκή κι επτανησιακή καντάδα. Το κελαηδήστε ωραία μου πουλάκια, κελαηδήστε!


Κλείνω τα μάτια μου και σκέφτομαι καλοκαιρινές βραδιές στην Πλάκα του '30, να σεργιανώ κάτω από το φεγγάρι. Ανάμεσα σε νεοκλασικά σπίτια κι ακούγοντας μόνο τα τζιτζίκια και τις καντάδες. Τα τραγούδια από τις ταβέρνες και τις κομπανίες.


Εκείνες τις εποχές, μπήκε στ'ακούσματά μας και τ'ακορντεόν. Αρχίσαμε να επικοινωνούμε μουσικά με τη Δύση και με το όνειρο της αστικής μας κουλτούρας. Ένας νέος ρομαντισμός αγκάλιασε τις μουσικές μας. "Το πρωί με ξυπνάς με φιλιά, μου χαϊδεύεις μετά τα μαλλιά κι όλη μέρα γελάς, λόγια λες τρυφερά και γιομίζεις το σπίτι χαρά"! Από τη μεγάλη Σοφία Βέμπο.


Αλλαγή κλίματος με μπαγλαμάδες και ταμπουράδες. Που είναι πανάρχαια όργανα και χρησιμοποιούνται από τη 2η χιλιετία π.Χ. στη Μεσοποταμία και την Αίγυπτο. Έχουν σχετικά μικρό ηχείο, αλλά είναι μακρυχέρηδες. Παίζονται με πένα ή με τα δάχτυλα (το νυχάκι είναι μεγάλο πλας). Στην αρχαία Ελλάδα το λέμε τρίχορδο ή πανδούρα, στο Βυζάντιο θαμπούρα και στο μοντερνιτέ, το ονομάζουμε ταμπουρά και μπαγλαμά. Υπάρχει και σε σμολ-σάιζ, το τσιλιβίθρικο μπαγλαμαδάκι. Και βεβαίως υπάρχει το μπουζούκι.


"Σαν μαγεμένο το μυαλό μου φτερουγίζει, η κάθε σκέψη μου κοντά σου τριγυρίζει, δεν ησυχάζω και στον ύπνο που κοιμάμαι (ωωωωωω) εσένα πάντα αρχοντοπούλα μου θυμάμαι!" Μπαγιαντέρας.



Και ειλικρινά, μπορούμε να μιλάμε για μπουζούκι και για νέο ελληνικό τραγούδι, μπορούμε να μιλάμε για σύγχρονο ελληνικό ηχόχρωμα δίχως τον Τσιτσάνη; Εδώ με την ανυπέρβλητη Μαρίκα Νίνου, στην περίφημη "Ταμπακιέρα".



Αλλάζουμε και πάλι μουσική ρώτα και κατευθυνόμαστε στους πιο ροκ ήχους της ελληνικής μουσικής ταυτότητας. Διότι ναι σιγά μην έλειπε από την παρέα μας η κρητική λύρα και ο ποντιακός κεμεντζές!


Ήχοι πιο παθιασμένοι που παραπέμπουν σε πανάρχαια μουσική αφήγηση. Τα ριζίτικα και τα συρτά. Οι χοροί της Κρήτης.


Αναγνωρίσιμοι και ιδιαίτεροι. Εδώ ένα νέο συγκρότημα που παρακολουθώ με εκτίμηση για το σεβασμό με τον οποίο αντιμετωπίζουν την κρητική παράδοση. Τους λένε Daulute και τραγουδούν τον Ερωτόκριτο. Θα έλεγα ορθότερα, ψέλνουν τον Ερωτόκριτο.



Κι από την Κρήτη, λίγο βορειότερα στις Κυκλάδες. Που δεν είναι ασφαλώς μονάχα Πάριος και Κονιτοπουλέοι. Αλλά μία μεγάλη, μελωδική σχολή ήχων.


Ένα απόσπασμα από εκείνη τη σπουδαία εκπομπή που έκαμε η Δόμνα Σαμίου για να συναντήσει τις δημοτικές μουσικές αυτού του τόπου. Το έτος είναι 1976 και το μέρος είναι η Σκιάθος. "Βλέπω καράβια κι έρχονται" Α καπέλα, από τους άντρες του χωριού.


Στην αντίπερα υδάτινη άκρη της χώρας, στα πλούσια σε μουσική παράδοση Επτάνησα, η ελληνική μουσική συναντά τα ηχοχρώματα των Φράγκων. Γιαλό να πας, γιαλό να ρθεις!


Στην πανέμορφη Κέρκυρα, η γλυκήτητα των μαντολινάδων δίνει μουσικότητα στις γιορτές, στους Επιταφίους, στον τρόπο εκφοράς του λόγου, στην καθημερινή ζωή. Ακόμα κι όταν βρίζονται στους δρόμους οι Κερκυραίοι, ακόμα κι όταν στενοχωριούνται ή θρηνούν, όλα μπορούν να εγκαταλείψουν εκτός από τη μουσικότητά τους. 


Κατεβαίνοντας στο κατώι του μουσείου και κατευθυνόμενος προς την τελευταία αίθουσα, συνάντησα τη λατέρνα. Που η γλυκιά της μελωδία, πάντοτε με συγκινούσε. Γιατί -άκου ένα περίεργο πράμα- θεωρούσα πως δεν ήταν αντικείμενο, αλλά ύπαρξη. Με ολόδικιά της προσωπικότητα.


Και πάντοτε εκτιμούσα εκείνες τις καταπληκτικές εικονογραφήσεις που της έδιναν ψυχή και ταυτότητα. Σαν πίνακες ναϊφ ζωγραφικής.


"Γαρύφαλλο στ'αυτί και πονηριά στο μάτι, η τσέπη πάντα αδειανή, μα η καρδιά γεμάτη". Στο χαρίζω, αναγνώστα.


Τελευταία ενότητα της έκθεσης είναι τα λεγόμενα ιδιόφωνα. Που κάμνουν ήχο όταν τα χτυπάς και δονούνται! Ζίλια, μασιές, αλλά και σφυρήλατα κουδούνια.


Και τα χυτά, οι κύπροι.


Να τα πούμε; "Αρχιμηνιά κι Αρχιχρονιά, ψηλή μου δεντρολιβανιά κι αρχή καλός μας χρόνος!" Κάλαντα χωρίς τρίγωνα γίνονται; Αμ δεν γίνονται.


Και τα λεγόμενα "μουσικά ποτήρια". Κρασοπότηρα που παίζουμε στα δάχτυλα.


Ή τρίβουμε πάνω στις κεχριμπαρένιες χάντρες.


Και χέρια που χτυπούνε τα κουτάλια. Κάθε παραγόμενος ήχος είναι μία αφορμή για μουσική έκφραση και για καλλιτεχνία. Αλλά και για κέφι ή ντέρτι. Και για χορό.


Βεβαίως υπάρχουν και ήχοι πιο εσωτερικοί. Σαν αυτοί που παράγουνε τα σήμαντρα. Κι αντηχούν απάνου στα Μοναστήρια. Στις ράχες και τις χαράδρες, στον Άθω και στο Μέγα Σπήλαιο. Στα Μετέωρα.


Σου είπα ότι είναι μικρό το μουσείο και δες πόση ώρα περάσαμε εδώ. Ακούγοντας τη χώρα να δονείται, να πάλλεται και να βγάζει ήχους. Να περιγράφει μουσικά τα συναισθήματά της. Να ξετυλίγει μία από τις πιο πλούσιες, αλλά όχι τόσο συνειδητοποιημένες πτυχές του πολιτισμού της: τη μεγάλη λαϊκή μουσική της παράδοση. Ένα σπουδαίο μουσείο λοιπόν. Που μακάρι να ανακαλύψουν και να αγαπήσουν περισσότεροι.


Θα μου επιτρέψεις να κλείσω ετούτη την ανάρτηση συναισθηματικά. Και ν' αφιερώσω το τελευταίο αυτό κομμάτι στην δικιά μου πατρίδα, τη Θράκη. Και στη μαμά μου. Που αν μπορούσε ν'ακούσει εκεί που βρίσκεται, είμαι βέβαιος ότι θα το χόρευε. Για σένα μαμά. Πάμε, Χρόνη!

39 σχόλια :

  1. Στη μαμά σου λοιπόν, αφιερωμένο, που είναι σίγουρα υπερήανη για τον υπέροχο γιο της. Καλή σου μέρα πτηνό!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Για ένα είμαι βέβαιος: θα ήταν εξαιρετικά χαρούμενη να διάβαζε τόσο γλυκά και επαινετικά σχόλια σαν το δικό σου.

      Καλή σου μέρα, Τρεμενς. Να περάσεις υπέροχα!
      Και ευχαριστώ.

      Διαγραφή
  2. Υπέροχη μουσική ξενάγηση...Ευτυχως στη μουσική είμαι πολυπολιτισμικοί!!!

    Πίστευα πως αυτή η ανάρτηση έγινε με αφορμή αυτό το βίντεο:
    http://www.youtube.com/watch?v=rYvHaf4BHb4

    Είδα πως όχι... Νομίζω ότι ταιριάζει με την ανάρτηση σου. Δείχνει πως οι ξένοι τιμούν τον Τσιτσάνη περισσότερο από εμάς. Από το 3:00 και μετά...

    "Αμέσως μετά την "Τσιγγάνα" του Μωρίς Ραβέλ, η ραγδαία ανερχόμενη 25χρονη Ολλανδή βιολονίστρια, Εμι Στόρμς επέστρεψε στην σκηνή για να ερμηνεύσει μπροστά στο έκπληκτο (και στη συνέχεια ενθουσιώδες) κοινό, "τα Ωραία" του Τσιτσάνη.! Το βίντεο προέρχεται από τη συναυλία που έδωσε τον Φεβρουάριο του 2012"

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. * είμαστε πολυπολιτισμικοί ήθελα να γράψω...

      Διαγραφή
    2. Είναι τέτοιο το εύρος των μουσικών μας καταβολών και τόσο μεγάλος ο μουσικός μας πλούτος που εγώ θα πρότεινα ένα πολύ μεγαλύτερο μουσείο που θα μπορούσε να αγκαλιάσει ολάκερη την μουσική μας παράδοση και να αφηγηθεί την ιστορία ουχί μόνο των οργάνων, αλλά και του ελληνικού τραγουδιού! Και αφού αποδεδειγμένα υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον και από τους ξένους (πράγμα που αποδεικνύεται με το καταπληκτικό βίδεό σου), είμαι βέβαιος πως ένα τέτοιο μουσείο θα είχε και κάμποσους επισκέπτες από το εξωτερικό!

      Τα φιλιά μου και τις καλημέρες μου, Χριστίνα!

      Διαγραφή
  3. η μουσική εξημερώνει τα ήθη !
    στην Κάσο γνώρισα έναν παππού ,τον μοναδικο τώρα, που συνεχίζει να φτιάχνει με ξύλο ,λίρες!
    400 ευρώ η τιμούλα :)
    όπως και με τη χτεσινή σου ανάρτηση ,εδώ και λίγα χρόνια μου αρεσει να ακουω τα παλιά τραγούδια ...
    το μουσείο πανέμορφο!
    άραγε τα παιδιά μου τι θα μου αφιερώνουν σε 60 χρόνια από τώρα.....ούτε να το σκέφτομαι!
    Καλημέρααααααα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είμαι βέβαιος ότι θα σου αφιερώνουν την αγάπη τους! Και εν πολλοίς τον τρόπο σκέψης και αυτο-αντίληψής τους!

      Όσο για τα παλιά τραγούδια, θα ακουστώ ίσως ρομαντικός, αλλά αυτή η νοσταλγία της παράδοσης ή της πιο μελωδικής εκδοχής του μπελκάντο είναι για εμένα πολύ πιο ελκυστική και σημαντική από τα χιπχοπ και τα φτηνά λαικά του σήμερα!

      Τα φιλιά μου και τις καλημέρες μου, Νάσια!

      Διαγραφή
  4. Εχω πάει σε αυτό το μουσείο πτηνούλι, εντελώς τυχαία μια μέρα που έκανα βόλτα μόνη μου.
    Μπήκα υποψιασμένη μέσα και ξετρελάθηκα.
    Το μάτι μου βέβαια κόλλησε στην λατέρνα γιατί της έχω ιδιαίτερη αδυναμία!!
    Ηταν καταπληκτική η ανάρτησή σου και νομίζω ότι θα ξαναπάω κάποια μέρα σύντομα!!
    Την καλημέρα μου!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν είναι εξαιρετικό, αυτό το μουσείο; Χαίρομαι πολύ που συμφωνείς! Και που μπορώ και μοιράζομαι μαζί σου τις ίδιες ευαισθησίες! Είναι πολύ καθησυχαστικό να συνειδητοποιεί κανείς ότι υπάρχουν άνθρωποι που σκέφτονται όπως αυτός και που συγκινούνται ή ενθουσιάζονται με τα ίδια πράγματα! Όπως ας πούμε τη νοσταλγία για τη λατέρνα!

      Την καλημέρα μου και τα φιλιά μου, καλή μου Έλενα!

      Διαγραφή
  5. Αχ βρε Πιγκουίνε τι μου θύμισες τώρα...αυτό το "Στο 'πα και στο ξαναλέω" το λατρεύω και μου θυμίζει την παιδική μου ηλικία! Με καταγωγή από Κρήτη, ο Ερωτόκριτος και τα ριζίτικα ήταν πάντα μέσα στα ακούσματά μου ως παιδί και έχουν ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου, αλλά και για να μην ξεχνώ την Μακεδονίτικη καταγωγή μου, από την πλευρά της μαμάς μου, το "Δω στα λιανοχορταρούδια" είναι υπέροχο! Να 'σαι καλά!!
    Πολλά, πολλά φιλιά και καλό Σ/Κ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλή μου Σοφία, η μουσική συνδέεται -ειδικά στην Ελλάδα- με τις διάφορες φάσεις της ζωής μας, με τις παιδικές μας μνήμες και τα συναισθήματά μας. Κι αν οι επιλογές μου είναι ελάχιστες, συγκρινόμενες με τον απίθανο πλούτο της μουσικής παράδοσης, χαίρομαι ειλικρινά που σου άρεσαν και λειτούργησαν και για σένα συναισθηματικά!

      Τα φιλιά μου και τις καλησπέρες μου!

      Διαγραφή
  6. Σήμερα, θα ταυτιστώ με τον πρόλογο και θα συγκινηθώ με τον επίλογο! Γιατί κι εγώ ως μάνα συγκινούμαι, όταν ο γιος μου νανουρίζεται με τα τραγούδια "παντρεύουνε τον κάβουρα" και "ντήλι, ντήλι το καντήλι" της Δόμνας Σαμίου, τραγουδισμένα παράφωνα από εμένα. Υπέροχη ξενάγηση, μελωδική μουσική αναδρομή! Το συγκρότημα Daulute, το αναζητώ ευθύς αμέσως! Καλημέρα, Πιγκουίνε, καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νομίζω πως ο γιος σου εκτιμά εξαιρετικά πολύ τις ερμηνείες σου και μέσα στη μνήμη του εγγράφονται τα νανουρίσματα που του λες με τα πιο όμορφα (και αργότερα, νοσταλγικά) ηχοχρώματα!

      Καλημέρα Αφροδίτη, καλημέρα!

      Διαγραφή
  7. Αγαπώ αυτές τις ανταποκρίσεις σου. Και με τα χρόνια γίνεσαι πάντα ακόμα καλύτερος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια, Σοφία! Μεγαλώνω. Και από τα εικοσιτόσα μου που ξεκίνησα αυτό το μπλογκ μέχρι τα τριανταφεύγα που είμαι σήμερα, νομίζω έχω αλλάξει αρκετά. Εύχομαι να είναι προς το καλύτερο. Και για τους ανθρώπους γύρω μου και εγωιστικά, για μένα.

      Πολλά, πολλά φιλιά!

      Διαγραφή
  8. τρυφερότητα, σεβασμός, ευγνωμοσύνη, εκτίμηση είναι κάποιες απ΄τις ποιότητες που ευωδιάζει η ανάρτηση...
    '...μα η καρδιά γεμάτη...' αυτό μετράει για μένα...
    φιλιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Μα η καρδιά γεμάτη" Αυτό μετράει και για μένα, αγαπημένη Lula + Sailor!
      Και η μουσική -με την πολυμορφία, το βάθος και την έκτασή της- μπορεί να ευφραίνει την ψυχούλα μας και να εκφράζει τα συναισθήματά μας! Ακόμα κι όταν η τσέπη είναι αδειανή...

      Τα φιλιά μου και τις καλησπέρες μου!

      Διαγραφή
  9. Η μουσική - γενικά - είναι η μεγάλη μου αγάπη !!! Προς μεγάλη δυστυχία (και ατυχία - χοχοχοχοχοχοχο !!!) των γύρω μου, τραγουδάω και μουρμουρίζω όλη μέρα :-)
    Η παραδοσιακή μουσική (όλων των χωρών) είναι το ... ... ... soft spot μου. Τρελαίνομαι να ακούω (ΟΚ, στα ηπειρώτικα κι εμένα τα tolerance levels μου δεν είναι ιδιαιτέρως υψηλά) παραδοσιακές μουσικές από κάθε τόπο. Και το συγκεκριμένο μουσείο θα είναι must see την επόμενη φορά που θα είμαι στην Αθήνα (μόνο μη μου πεις ότι είναι κι αυτό κλειστό τις Δευτέρες) !

    Και μια αφιέρωση στην μανούλα από μένα από την άλλη μεγάλη φωνή της Θράκης. Έτσι ... ... ... Θρακιώτισσα προς Θρακιώτισσα:
    http://www.youtube.com/watch?v=vkVZozd8CJI

    Φιλιά πολλά και καλό Σαββατοκύριακο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η μουσική είναι και για μένα, μεγάλη αγάπη και σημαντικό αποκούμπι. Στην ξεκούρασή μου, στη χαρά ή στη λύπη μου, στη μοναξιά ή την επικοινωνία μου! Κι αν σε κάποιες μουσικές τα tolerance level μου όπως καλά λες, είναι χαμηλά (αχ αυτά τα ηπειρώτικα, πολύ βαριά βρε παιδί μου), όσο μεγαλώνω βλέπω να αλλάζουν οι προτιμήσεις μου και να εκτιμώ πράγματα που παλαιότερα απέρριπτα συλλήβδειν! Όπως εν γένει τη δημοτική μουσική.

      Φχαριστώ θερμά για την αφιέρωση. Έχω ένα δίσκο με τον Δοϊτσίδη και περιλαμβάνει αυτό το τραγούδι! Ναι, της άρεσε πολύ. Ειλικρινά, ευχαριστώ!

      Καλή σου μέρα, συμπατριώτισσα!

      Διαγραφή
  10. Καλαμιά στον κάμπο15 Νοε 2013, 4:19:00 μ.μ.

    1)Δεν μου αρέσουν διόλου τα δημοτικά αλλά λατρεύω (περιέργως) τα Θρακιώτικα κι ας μην έχω καμμία απολύτως σχέση με τη Θράκη.
    2)Το Δω στα Λιανοχορταρούδια μόλις το ακούω με παρακινεί να χορέψω κι ας μην μου αρέσει ο χορός.
    3)Το κλαρίνο ούτε κι εγώ το αγαπώ αλλά το κλαρίνο που παίζει ο Σαλέας στο μουσικό θέμα από τα Πέτρινα Χρόνια είναι απολύτως θεϊκό.
    4)Σου αρέσει η Δανάη και ο Αττίκ; Κι εμένα. Μεγαλοφυείς μουσικοί και οι δύο.
    5)Εν κατακλείδι, καταπληκτικό κείμενο, ανάλυση, φωτογραφίες. Χίλια Μπράβο!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλαμιά στον κάμπο15 Νοε 2013, 4:32:00 μ.μ.

      Δεν ξέρω αν είναι σωστό να το σχολιάσω αλλά το κάνω γιατί πιστεύω αυτό που λέω.: ότι έναν τόσο εξαιρετικό γιο μόνο μια εξίσου εξαιρετική μαμά θα τον είχε κάνει και ότι σίγουρα σε βλέπει, σε ακούει και προπαντός σε προσέχει από εκεί που είναι.

      Διαγραφή
    2. Μου αρέσει που οργανώνεις τη σκέψη σου με αρίθμηση!

      1. Μέχρι πριν λίγα χρόνια, δεν ανεχόμουν ούτε μισό δημοτικό τραγούδι! Ακόμα και σήμερα, δεν θα επιλέξω εύκολα να βάλω για να ακούσω ένα δημοτικό, μήτε θα μπορέσω να αντέξω τρία ή τέσσερα συνεχόμενα δημοτικά. Αλλά έχω αρχίσει να τα εκτιμώ. Κάποια ως και έχουν αρχίσει να μου αρέσουν. Αλλά παραμένουν αρκετά μακριά από τα συνήθη ακούσματά μου.
      2. Είναι πολύ ξεσηκωτικό! Και χαρούμενο! Χορεύεται με πολύ ενθουσιασμό!
      3. Για το κλαρίνο του Σαλέα εκεί, συμφωνώ και επαυξάνω! Θλιμμένος ήχος, σπαραχτικός!
      4. Μου αρέσει πάρα πολύ η Δανάη! Και ο Αττίκ! Τον ακούω από τα πρώτα παιδικά μου χρόνια (προφανώς όχι κατ´επιλογήν αρχικά, αλλά λόγω γονιών που άκουγαν Αττίκ και Γιαννίδη και Σουγιουλ και Μάνο ασφαλώς και Μίκη! Διότι τότες οι δικές μου επιλογές ήταν τα παπάκια και τα λαμπάντα! Αλλά νά που όλα τα φέρω ως βιώματα και ακούσματα! Έτσι γίνεται με όλους μας!)
      5. Φχαριστώ, χαίρομαι που σου άρεσε! Βγήκε λίγο μεγάλο, αλλά παρασύρθηκα!

      Διαγραφή
    3. Και βεβαίως είναι πολύ επαινετικό το δεύτερο σχόλιό σου! Με αγαπούσε πολύ και φρόντιζε να μου ανοίγει ορίζοντες! Πέραν από την αγάπη που της είχα, την ευγνωμονώ γι αυτό!

      Και πάλι ευχαριστώ!

      Διαγραφή
  11. Απαντήσεις
    1. Love you too Georgina! Αλλά νομίζω το ξεύρεις αυτό! :)

      Διαγραφή
  12. αφιερωμενο και απο μας.....οπου εσυ οριζεις,,,!
    υπεροχη αναδρομη-αναοφορα,με κορυφαιο τον προλογο και τον επιλογο σου!ατελειωτες οι διαδρομες και τα μονοπατια της ελληνικης μουσικης!
    ρισπεκτ στην ευαισθησια που σε διακρινει...!
    εξαιρετικος!
    Υ.Γ.η αναμονη του σαβ-κου κανει την Παρασκευη να γεννα τις καλυτερες αναρτησεις!!!!!!!!!:)
    τα σεβη μου και τα φιλια μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι που σου άρεσε ετούτη ανάρτηση! Κι ας βγήκε πολύ μεγαλύτερη από ό,τι έπρεπε!
      Αλλά είπαμε, παρασύρθηκα και ξεχάστηκα!
      Η αναμονή του ΣΚ, συνηθως κάμει τις αναρτήσεις της Παρασκευής πιο αλέγκρες! Αλλά πάλι,είναι θέμα διάθεσης και στιγμής!

      Τα φιλιά μου και τις καλησπέρες μου!

      Διαγραφή
  13. Respect σε όλες σου τις μουσικές επιλογές ! Τις λάτρεψα!
    Δανάη αγαπημένη, Ερωτόκριτος με έλιωσε!
    Τα άκουσα όλα πτηνούλι μου!
    Να'σαι καλά!
    Να σε χαίρεται η μανούλα σου!
    Φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι πολύ που σου άρεσε η ανάρτηση! Αλλά και οι μουσικές επιλογές!
      Είναι πολύ ιδιαίτερο αυτό το μουσείο!
      Και η προσωπική σχέση του καθενός μας με τη μουσική, εξόχως συναισθηματική!
      Η μανούλα μου νομίζω με χαιρόταν! Τουλάχιστον το ελπίζω!
      Πολλά, πολλά, πολλά φιλιά airis!

      Διαγραφή
  14. Δω στα Λιανοχορταρούδια, τι τρελός χορός θα γένει...και γίνεται κάθε φορά που το ακούω. Όπως και όταν ακούω κρητικά που χορεύω κάτω από το τραπέζι ώσπου δεν αντέχω άλλο και σηκώνομαι ακόμα και μόνη μου.
    Όλοι έχουν ωραίους ρυθμούς και τραγούδια αλλά δύο είναι οι καλύτεροι χοροί στον κόσμο: ο ζωναράδικος και ο πεντοζάλης. Ανοίγει η ψυχή μου κάθε φορά που τους χορεύω και μπορεί τότε να χορεύει κι η μαμά σου μαζί μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δυστυχώς δεν ξεύρω να χορεύω παραδοσιακούς χορούς, αλλά θαυμάζω πολύ τους ανθρώπους που χορεύουν και έχουν το ρυθμό μέσα τους! Είναι σπουδαίο πράμα η χορευτική έκφραση και ετούτες οι μουσικές συνοδεύονται από πολύ ιδιαίτερες χορογραφίες και κινήσεις!
      Άλλη μία εξαιρετική πτυχή της πολιτιστικής παράδοσης αυτής της χώρας!

      Την καλησπέρα μου και τα φιλιά μου!

      Διαγραφή
  15. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Ήθελα πολλά να γράψω. Ο επίλογός σου με γονάτισε...
    Είσαι κι απ' την Θράκη!...
    Να'σαι καλά! Για άλλη μια φορά, το απογείωσες το θέμα. Τι πτηνό θα ήσουν άλλωστε, αν δεν;...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. H ανάρτηση εξαιρετική.
    Η ιδέα σου να μας προτείνεις επίσκεψη στο εν λόγω μουσείο, επίσης.....
    Μικρή σκοτωνόμουνα με τους γονείς μου που βάζανε δημοτικκά....κι εγώ ήθελα τον Αμερικάνικο....
    Σήμερα ψοφάω για δημοτική μουσική και λυπάμαι για τα παιδιά μου που είναι παντελώς άσχετα και ξεκομμένα από την ελληνική, μουσική παράδοση......(εδώ πληρώνονται όλα....)
    Δανάη, Βέμπο και όλα τα παλιά....λατρεμένα.
    Κρίμα που η μαμά έφυγε νωρίς.....Είμαι σίγουρη ότι θα έρριξε μεγάλο χορό στα λιανοχορταρούδια του Παραδείσου και θα σε καμαρώνει από ψηλά.
    Πες της πως μια "άλλη" μαμά θα ήθελε πολύ να σε έχει γιό της....
    Φιλάκια πολλά αγαπημένε μου Πίγκου. Να είσαι πάντα καλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Υπέροχο ποστ. Υπέροχοι ήχοι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Αυτό θα πει ξενάγηση...
    μια υπέροχη μουσική ξενάγηση γεμάτη αγάπη και σεβασμό..
    συγχαρητήρια
    καλώς σε βρίσκω και πάλι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. Έχω αρχίσει να αναρωτιέμαι αν θα πρέπει να αποκτήσουμε περισσότερα πολυθεματικά μουσεία. Δηλαδή να συμμαζέψουμε όλα αυτά τα μικρότερα μουσεία σε ένα μεγάλο κεντρικό, το οποίο θα μπορεί να διαφημιστεί και καλύτερα. Από την άλλη, έχουμε τόσο πολλά να δείξουμε, που θα χρειαζόταν ένα μουσείο γίγαντας.

    ΥΓ. Πατριωτάκι και εσύ; Τον τελευταίο καιρό συνέχεια συναντώ κόσμο που είτε κατάγεται είτε έμενε για κάποια χρόνια στην Ξάνθη ή στην Κομοτηνή!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. Αγαπημένε μου, με πήγες πίσω πολλά πολλά χρόνια.... Ηταν το 1991 ή το 1992, δεν θυμάμαι ακριβώς που πηγαίναμε τον γιό μου σε αυτό το μουσείο και παρακολουθούσε κάποια εκπαιδευτικά προγράμματα για παιδιά. Φρόντίζαμε πάντα οι μαμάδες τα παιδιά μας.......να τους δίνουμε ερεθίσματα και κατευθύνσεις.....όπως όλες οι μαμάδες του κόσμου άλλωστε.
    Γύρισα σήμερα στα μπλογκς μόνο για σένα και έπεσα πάνω στην εξαιρετική σου ανάρτηση.
    Πολύ θα ήθελα να χορέψω απόψε ένα ζωναράδικο, αλλά και ενας ικαριώτικος δεν θα με χάλαγε καθόλου.
    φιλιά πολλά πολλά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  22. πολύ όμορφη ανάρτηση.. την διασκέδασα μέχρι δακρύων.. παρά τις δυσκολίες λόγω ανεμικής σύνδεσης.. την καλησπέρα μου :) :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts