Δευτέρα, 27 Ιανουαρίου 2014

Το Τείχος των Δακρύων



Το 10ο αιώνα π.Χ., ο Βασιλιάς Δαβίδ (αυτός με τη σφεντόνα) προχώρησε σε σημαντική κίνηση ρίαλ εστέιτ: αγόρασε από τον Ιουβεσσαίο Ορνάν τον λόφο Μωριά (καμία σχέση με την Πελοπόννησο) στο ανατολικό μέρος των Ιεροσολύμων, προκειμένου να στήσει εκεί απάνου το Θυσιαστήριο του Γιαχβέ.



Μερικά χρόνια αργότερα, το 960 π.Χ., ο γιος του Δαβίδ, Βασιλιάς Σολομώντας απεφάσισε να κάμει εκτεταμένη ανάπλαση και στη θέση του Θυσιαστηρίου, έχτισε περίλαμπρο ναό που έφερε το όνομά του και που αποτέλεσε το μοναδικό λατρευτικό κέντρο του Ιουδαϊσμού.



Τριάντα αιώνες αργότερα, εσύ κι εγώ βρισκόμαστε στημένοι αντίκρυ σε αυτό το μέρος. Και κοιτάζουμε το μόνο πράγμα που απέμεινε από τα τότες. Ετούτο το τείχος.



Αναγνώστα καλωσήρθες σε ένα από τα πιο ιδιαίτερα μέρη στον κόσμο: στο Τείχος των Δακρύων. Στην Ιερουσαλήμ.



Γκρικ! είπα χαμογελώντας στον στρατιώτη που με ρώτηξε από που είμαι. Αν θες να προσεγγίσεις το μέρος, οι έλεγχοι είναι αυστηροί και τα μέτρα ασφαλείας δρακόντια. Ειδικά το Σάμπαθ, δεν είσαι πολύ ευπρόσδεκτος.



Αλλά υπάρχει κάτι που γενικά ανοίγει τις πόρτες εδώ στο Ισραήλ: η ταυτότητά σου, αναγνώστα. Η δήλωσή καταγωγής σου. Εξού και περάσαμε -όπως είδες- τόσο εύκολα από τον έλεγχο. Ωχ ξεχάστηκα!!!



Πάρε από το ειδικό σταντ, ένα καπελάκι γιατί δεν επιτρέπεται να πλησιάσεις ακάλυπτος το τείχος.



Και σόρι, αγαπημένη αναγνώστρια, αλλά εδώ θα χωριστούμε. Μόνο άντρες προχωράμε παραπέρα!



Η αλήθεια είναι πως ετούτο το τείχος δεν ανήκει ακριβώς στον πρώτο ναό του Σολομώντα, αλλά στο ανακατασκευασμένο ναό που έχτισε στο ίδιο ακριβώς σημείο ο Ηρώδης, το 20 μ.Χ. Βλέπεις, το αρχικό μπίλντινγκ καταστράφηκε το 586 π.Χ. από τους Βαβυλώνιους, ξαναχτίστηκε το 520 π.Χ. από τον Ζοροβάβελ, αρχηγό των Ιουδαίων και ανακαινίστηκε εκ βάθρων από τον Ηρώδη -που όπως γνωρίζεις ήτο μεγάλη σνομπαρία και μεγαλομανής.



Αυτή ήταν και η πιο μεγαλειώδης βερσιόν του κτηρίου, καθώς περιελάμβανε μεγάλο βωμό, εγκαταστάσεις εξαγνισμού και ειδική διαμορφωμένη αγορά με χώρο συνάθροισης για τους προσκυνητές. Εκεί είναι που ο Ιησούς λέγεται πως έδιωξε έξαλλος τους φιλάργυρους εμπόρους -για να σου κάμω και το βιβλικό ρέφερενς.



Εντούτοις το κάρμα του κτηρίου δεν αποδείχθηκε ιδιαίτερα θετικό, καθώς λίγες δεκαετίες αργότερα (συγκεκριμένα το 70 μ.Χ.) και λόγω των συνεχών εξεγέρσεων των Ιουδαίων κατά των Ρωμαίων, πλάκωσαν οι λεγεώνες του Τίτου και έκαμαν το μέρος καλοκαιρινό. Ο ναός καταστράφηκε ολοσχερώς και το μόνο που απέμεινε είναι το δυτικό τείχος του.



Το 16ο αιώνα, όταν ακόμα η περιοχή ανήκε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, οι Εβραίοι άρχισαν να μαζεύονται σε ετούτο το μέρος για να προσευχηθούν και να θρηνήσουν για την απώλεια του ναού τους. Εξού και το είπαμε, Τείχος των Δακρύων -βουλωμένο γράμμα διαβάζεις.



Έπιασα όμως την ιστορική αναδρομή και ξέχασα να σου πω τα διαδικαστικά, μη-χειρότερα! Λοιπόν, έχουμε και λέμε: αν είσαι Εβραίος πλησιάζεις το Τείχος, το αγγίζεις και προσεύχεσαι όρθιος με μικρή ταλάντωση ή κάθεσαι λίγο παραπίσω στην πλαστική καρέκλα. Επίσης, η αποχώρησή σου γίνεται με βήματα προς τα πίσω -δεν γυρνάμε πλάτη στο Τείχος, λέμε!


Αυτό το λευκό ύφασμα με τις μπλε γραμμές λέγεται ταλίτ και το φοράμε κυρίως στην πρωινή προσευχή. Επίσης, η ένδυση περιλαμβάνει κάτι σχοινιά (που κρέμονται σαν κρόσσια), αλλά και ένα είδος λουριού που δένουμε γύρω από το χέρι πριν ξεκινήσουμε την προσευχή! Τι άλλο;



Α ναι! Χωμένα στα διάκενα ανάμεσα στις πανάρχαιες πέτρες, θα ιδείς δεκάδες, εκατοντάδες σημειώματα. Με ευχές και με επιθυμίες. Με παρακλήσεις. Ραβασάκια προς το Θεό. Κάνε Θε-μου η Ραχήλ να ξεπεράσει τα ψυχολογικά της. Κάνε Θε-μου ο Ισαάκ να βρει δουλειά. Κάνε Θε-μου να φτουρήσει το προξενιό της Βηθσαβέ γιατί και πόσο να την κρατάμε τη μουλάρα στο σπίτι, ολημερίς ξάπλα, μάσα και καλοπέραση, ασύμφορη μάς είναι! Μπορείς να βάλεις και το δικό σου! Και στου Θεού τ'αυτί, που λέμε! Αν πάλι είσαι χάι-τεκ τύπος και βαριέσαι να μας κουβαληθείς ως εδώ, υπάρχουν ειδικές ιστοσελίδες που σου υπόσχονται ότι έναντι μικρής αμοιβής, στέλνεις με email την παράκλησή σου και πάει υπάλληλος και τοποθετεί το ραβασάκι σου ανάμεσα στις πέτρες. Δια αλληλογραφίας, σα να λέμε! Κι άντε τώρα εσύ να τσεκάρεις μετά ότι όντως ετοποθετήθηκε αρμοδίως. Εκτός κι αν πραγματοποιηθεί ύστερα η ευχή σου, οπότε έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα!



Γιατί μού κάμεις νοήματα; Άχου, ο κακούργος! Ξέχασα εσένα καλή μου αναγνώστρια, που περιμένεις κάμποσα μέτρα πιο πίσω και δεν ξεύρεις τι να γίνεις! Λοιπόν μέχρι πρότινος, η είδοδος στον περίβολο του Τείχους απαγορευόταν αυστηρά για τις γυναίκες! Το ξεύρω πως θ'αρχίσεις τα φεμινιστικά σου ή θα πάρεις τίποτις ξανάστροφες και θα πεις ότι ποτέ μη σώσουν και σ'αφήσουν αν έχουν τέτοια μυαλά περί των δύο φύλων.



Στάσου, γιατί εντέλει βρέθηκε μία κάποια λύσις! Η οργάνωση WOW (Women of Wall, ντε!) έδωκε σκληρό αγώνα στα δικαστήρια και κατάφερε πριν περίπου δέκα χρόνια να εξασφαλίσει ειδικά για τις γυναίκες την πρόσβαση. Μη χαίρεσαι για το θρίαμβο της ισότητας: όταν λέμε πρόσβαση εννοούμε μονάχα σε ένα μικρό κομμάτι στα δεξιά του τείχους. Που διακρίνεται από ειδικό χώρισμα. Που σημαίνει ο καθείς στο μέρος του. Τα αγοράκια αριστερά, τα κοριτσάκια δεξιά.


Κάτσε να βάλω τη μηχανή μου πάνου από το χώρισμα για να σε βγάλω ένα ενσταντανέ, αναγνώστρια, καθώς πλησιάζεις το τείχος!


Και ναι, δεν μπορώ να μην το κάμω το σχόλιο, θα σκάσω: η υποτίμηση των γυναικών αποτελεί κοινό στοιχείο των τριών μονοθεϊστικών θρησκειών που ξεκίνησαν από την ευρύτερη περιοχή. Και είναι τέτοια η καθήλωση της σκέψης υπό τα δεσμά του δόγματος, που η υπέρβαση προϋποθέτει τιτάνιο αγώνα και προσπάθεια. (Σημείωση: αν αναρωτιέσαι τι είναι αυτή η εναέρια μεταλλική κατασκευή απάνου από το χώρο συνάθροισης των γυναικών, θα πρέπει να περιμένεις να το συζητήσουμε κάποια άλλη στιγμή. Γιατί αυτή η γέφυρα αγαπητέ αναγνώστα, είναι ένα άλλο, πολύ μεγάλο και σύνθετο θέμα! Θα επανέλθω όμως, στ'ορκίζομαι!)



Τώρα λοιπόν εσύ θα πεις, ωραία και καλά όλα αυτά, αλλά δεν παύει να'ναι ένα τείχος. Με πέτρες! Δηλαδής έλεος, πόσο σημαντικό είναι που καθόμαστε τόσην ώρα και το κοιτάζουμε ωσάν τους χάνους. Ξεύρεις, δεν είναι τόσο απλά τα πράματα. Διότι το "Κοτέλ" (όπως το λένε οι Εβραίοι) αποτελεί σημείο αναφοράς. Για κάμποσους ανθρώπους, είναι μία καθημερινή συνήθεια, μία συνεχής σχέση. Εδώ καταλαβαίνεις πόσο πολύ σημαντικό είναι για τη θρησκευτική και εθνική τους ταυτότητα. Αγγίζουν τις πέτρες και νοιώθουν ότι επικοινωνούν ουχί μονάχα με το Θεό, αλλά και με το ιστορικό τους παρελθόν και τις ρίζες του.



Λοιπόν, προχωράμε στα ενδότερα, σε ένα μέρος που δεν γνωρίζουν πολλοί τουρίστες. Το Τείχος συνεχίζεται σε μία σχεδόν μυσταγωγική κλειστή στοά -σε θέλω έξτρα ήσυχο και διακριτικό, προσοχή στις φωτογραφίες!



Αν είσαι γυναίκα, βλέπεις κάτι που δεν θα μπορούσες να ιδείς αλλιώς. Γιατί μπορεί μεν να υπάρχει ένας ξύλινος γυναικωνίτης κάπου από πάνω, αλλά στην πραγματικότητα το μέρος είναι αποκλειστικά για άντρες.



Για εξαιρετικά ευσεβείς -θα πω και θεοφοβούμενους και βγάλε εσύ τα συμπεράσματά σου- άντρες.


Όλοι μελετούν προσευχές ή την πεντάτευχο. Υπάρχουν μεγάλες βιβλιοθήκες όπου μπορείς να βρεις σχετικά αναγνώσματα, αν τυχόν ήρθες απροετοίμαστος.



Και βεβαίως, άλλες ξύλινες κατασκευές (τα Εχάλ) που εφάπτονται στο Τείχος και μέσα σε αυτές φυλάσσονται οι περγαμηνές του Νόμου ή Σεφέρ Τορά.


Αυτό είναι το τέλος της Στοάς. Φράσσεται με μία μεγάλη μεταλλική κατασκευή, αλλά οφείλω να σου πω ότι το Τείχος συνεχίζεται και έχουν γίνει εκτεταμένες ανασκαφές που το έχουν αποδώσει σε όλο του το μήκος. Και ναι, είναι επισκέψιμο, αλλά από άλλη είσοδο (ίσως σε πάω άλλη φορά, εκτός αν πάσχεις από τίποτις κλειστοφοβίες οπότε δεν ενδείκνυται!).


Τελειώνοντας τη βόλτα, θα με ρωτήξεις εύλογα: και καλά βρε πτηνό, αφού είπαμε ότι αυτό είναι το εξωτερικό Τείχος του Ναού του Σολομώντα και προφανώς το ιερό επίκεντρο της εβραϊκής πίστης ήταν εντός του Ναού, γιατί στεκόμαστε στην απέξω και δεν πάμε να θρηνήσουμε στα ενδότερα;


Μα γιατί απάνου στο Μωριά, τώρα βρίσκεται μία άλλη θρησκεία: όταν οι Άραβες κατέκτησαν τα Ιεροσόλυμα, κατέλαβαν βεβαίως και το χώρο με τα ερείπια του Ναού του Σολομώντος και το 691 μ.Χ., έχτισαν εκεί ένα εξαιρετικά σημαντικό Ιερό για τη δική τους πίστη: το Χαράμ αλ-Σαρίφ. Που σημαίνει πως όχι, η πρόσβαση στους Εβραίους δεν επιτρέπεται εκεί!


Αν σταθείς αρκετές ώρες στο Κοτέλ, θα ιδείς να περνάνε από εδώ για να προσευχηθούν και αρκετοί ισραηλινοί στρατιώτες. Άλλωστε εδώ, τα όπλα είναι αυτά που έχουν εντέλει τον πρώτο λόγο. Η κατάκτηση του Δυτικού Τείχους ή Τείχους των Δακρύων από τους Εβραίους έγινε μόλις το 1967 και θεωρήθηκε τεράστιο εθνικό κατόρθωμα. Για να διευκολύνουν μάλιστα την πρόσβαση στους προσκυνητές Εβραίους, κατεδάφισαν μία ολάκερη γειτονιά (ναι, αραβική γειτονιά) και δημιούργησαν αυτή τη μεγάλη απλωσιά.


Κάθε φορά φεύγω σκεπτικός από ετούτο το μέρος. Κάθε φορά μαθαίνω και κάτι καινούργιο. Και επιβεβαιώνω ότι κάθε τείχος είναι ένα όριο. Μία περιχαράκωση. Της σκέψης, της αντίληψης, του αυτοπροσδιορισμού. 

32 σχόλια :

  1. η τελευταία παράγραφος τα λέει όλα...
    καλημέρα και καλή εβδομάδα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ρία μου, καλή μου Ρία, χαίρομαι που συμφωνούμε!
      Την καλημέρα μου!

      Διαγραφή
  2. Ενδιαφέρουσες φυσικά και κατάτι θλιβερές εικόνες πτηνό μου. Θλιβερές για χιλιάδες λόγους. Για την αγκίστρωση στη θρησκεία, για τη μισογυνεία, για μια πίστη που κατ εμέ, δεν έχει καμία ουσία, για το ναό που πια δεν υπάρχει. παρόλα αυτά, σεβόμενος απόλυτα την πίστη των ανθρώπων ακόμη κι αν διαφωνώ κάθετα (μην ξεχνάμε ότι οι 3 μονοθεϊστικές θρησκείες - ή μάλλον οι λειτουργοί των - είναι υπέυθυνες για απύθμενο μένος και μίσος ανάμεσα σε ανθρώπους, λαούς, φύλα ακόμα και φίλων) με συγκενεί κάπως η εικόνα που μας προσφέρεις.

    καλή βδομάδα, ξένοιαστη και θαυμάσια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έχει γενικά μεγάλο ενδιαφέρον το Ισραήλ, αγαπημένε μου Τρεμενς! Αυτή η αγκίστρωση στη θρησκεία είναι από τα βασικά συστατικά της χώρας -αν και υπάρχουν περιοχές (όπως το Τελ Αβίβ) που καμία σχέση! Θα συμφωνήσω απόλυτα στο πόσο μεγάλη είναι η ευθύνη των θρησκειών για "το απύθμενο μένος και μίσος ανάμεσα στους ανθρώπους". Και το αστείο είναι πως όλες μισούν με πρόσχημα την αγάπη.

      Πολύ καλημέρα σου!!!

      Διαγραφή
  3. νομίζω ότι οι αναρτήσεις σου πρέπει να μπουν σε μάθημα σε κάποιο σχολειο δε ξέρω ποιο
    το λέω σοβαρά!
    πιγκουίνε δηλώνω για άλλη μιοα φορα ότι θαυμάζω 4-5 μπλογκς δω μεσα και θα ήθελα να ήμουν ένα από αυτά
    είσαι και συ μεσα σαυτα να το ξέρεις
    επίσης μου ρθε μια ιδέα τώρα να ανακυρηξουμε και μεις μια πλατεια μετά την κλαυθμωνος και να πάμε να κλαίμε για τους έρωτες που χάσαμε τα χρονια και αλλα συναισιθηματικα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαχαχα, ο πιγκουίνος στα σχολεία; Φαντάζομαι ότι στην ΟΛΜΕ θα τραβάγανε τα μαλλιά τους!
      Αλλά πολύ σε φχαριστώ για τα τόσο θερμά λόγια! Ειλικρινά! Προσπαθώ να'ναι κάπως φροντισμένο και συνεπές το κάθε κείμενο -δεν τα καταφέρνω πάντα, αλλά η πρόθεσίς είναι αγνή!
      Την καλημέρα μου και τα φιλιά μου!

      Διαγραφή
  4. ωραία ιδέα να χρησιμοποιήσω έναν τοιχο του σπιτιού για να βαζω τα μικρα να ξεσπανε οταν κλαινε γιατί δεν τους δινω άλλη σοκολατόπιτα!Ειναι και γραμμενος από τα ιδια ,θα δικαιολογουμε στις φιλεναδες για την απλυσια του ,πως ειναι ο τοίχος των δακρύων!
    Άσε που μ'αυτα που μας δειχνεις εντεινεις την επιθυμια μου να μετοικήσω εκεί ! Θα στέλνω όλη μέρα τον Ισαάκ στον τοίχο κι εγω ήσυχη και μόνη στο σπίτι!!!Ζούπερ τέλεια!
    Καλημέρααα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πας γυρεύοντας να σε στείλω στο Μέα Σεαρίμ (εκείνη τη γειτονιά των ούλτρα όρθοντοξ Εβραίων) να μην ξεμυτάς από το σπίτι σου καημένη, για να έρθεις να εκτιμήσεις τον Δρακούλη σου και τη γλυκιά πατρίδα! Αυτό πάντως που παίρνεις ιδέες από το ο,τιδήποτε και σκαρφίζεσαι νέες τιμωρίες, πολύ με έχει ανησυχήσει! :)

      Πολλά, πάρα-πάρα-πάρα πολλά φιλιά!

      Διαγραφή
  5. επιτέλους ένα ποστ με ένα μέρος στο οποίο έχω πάει :ΡΡ
    πάνω από είκοσι χρόνια πριν, δεν θυμάμαι παρά ελάχιστα πράγματα. το τείχος είναι ένα από αυτά (που μου φάνηκε ότι κάποιοι κοπανούσαν το κεφάλι τους πάνω!), και τα κοτσιδάκια των ραβίνων :-))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χεχεχε! Πράγματι ακουμπάνε το κεφάλι τους απάνου στο τείχος, καλώς θυμάσαι! Τα κοτσιδάκια-μπουκλάκια είναι επίσης η αγαπημένη κουπ, κάθε ούλτρα όρθοντοξ Εβραίου που σέβεται τον εαυτό του!

      Τις καλημέρες μου και τα φιλιά μου!

      Διαγραφή
  6. Γνώρισα ακόμη ένα ιστορικό σημείο χάρις σ'εσένα και θυμήθηκα τον Μάρξ που είπε ότι η θρησκεία είναι το όπιο του λαού. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πιστεύω στο Θεό αλλά σίγουρα όχι μέσα από τα πλαίσια δόγματος και τυποποιημένων πεποιθήσεων. Εσύ ξέρω ότι 'δεν έχεις το Θεό σου'!!!
    Ο επίλογός σου όλα τα λεφτά, όπως πάντα!! Τα λέει όλα...

    Φιλιά :))))))))))))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εγώ στα σίγουρα δεν έχω το Θεό μου και θα συμφωνήσω απόλυτα! Και με εσένα και με τον Μαρξ! Οι δογματισμοί και τα πιστεύω είναι εξ ορισμού στοιχεία περιχαράκωσης και απόρριψης του άλλου, του διαφορετικού.

      Πολλά, πολλά φιλιά, καλή μου Lula+Sailor!

      Διαγραφή
  7. Άλλη μια ανάρτηση που μ' έκανε να σφίξω τα χείλη. Να σφίξω τα χείλη και να σκεφτώ πόσο ΚΑΚΟ είναι τελικά το ανθρώπινο γένος. Που δημιουργεί θεότητες και θρησκείες για να εξηγήσει τ' ανεξήγητα και καταλήγει να τα χρησιμοποιεί ως δικαιολογία για να διαπράξει τα ειδεχθέστερα των εγκλημάτων !!!

    Καλή Εβδομάδα, Πίγκου μου !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αγγελική, υπό το πρόσχημα της "αγάπης" και της "συγχώρεσης" που ευαγγελίζονται και διδάσκουν, οι θρησκείες έχουν κάνει εξαιρετικά μεγάλο κακό σε λαούς, ανθρώπους και συνειδήσεις. Θέτοντας όρια, δημιουργώντας περιχαρακώσεις, στεγανοποιώντας τη σκέψη, υπονομεύοντας τον ορθολογισμό.

      Την καλημέρα μου και τα φιλιά μου!

      Διαγραφή
  8. Ευτυχώς που διευκρίνεσες ποιός βασιλιάς Δαβίδ ήτανε γιατί ήμουν έτοιμη να το γκουγκλάρω..!!! (άσχετο: δεν είναι καταπληκτικό το πόσο εύκολα μπορούμε να κάνουμε ρήμα μία ξένη λέξη?!)
    Σοβαρά τώρα, χαίρομαι πάρα πολύ που σε γνώρισα, έστω και μόλις τους τελευταίους μήνες, γιατί με πας σε μέρη που πολύ δύσκολα θα έβλεπα ποτέ από κοντά και γιατί ο μοναδικός τρόπος που τα περιγράφεις με κάνει τα δω με άλλο μάτι και να μην τα προσπερνώ!
    Πολλά, πολλά φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κι εγώ χαίρομαι πολύ που σε γνώρισα. Πρώτον, διότι έρχεσαι αγόγγυστα σε κάθε βόλτα μου στο τρεχαγύρευε! Και δεύτερον, διότι πάντα έχεις ένα οξυδερκές και εύστοχο σχόλιο να κάμεις, μία εξαιρετική σκέψη να προσθέσεις, μία ενδιαφέρουσα γνώμη να καταθέσεις! Και ξεύρεις, τα κείμενα και οι φωτογραφίες είναι το μισό κομμάτι αυτού του μπλογκ. Το άλλο μισό είναι τα όσα γράφονται από κάτου στα σχόλια!

      Την καλημέρα μου και τα φιλιά μου!!!

      Διαγραφή
  9. Οι εικόνες σου και το κείμενο όπως πάντα μοναδικά! Γνώριζα για τα χαρτάκια με τις προσευχές πάνω στο τοίχος, αλλά τίποτα από τα υπόλοιπα...
    Στέλνω την καλημέρα και τα φιλιά μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Καλαμιά στον κάμπο27 Ιαν 2014, 3:38:00 μ.μ.

    Συμφωνώ απόλυτα με τον Delirium Tremens.
    Γιατί είναι θλιβερό να προσκυνάει και να λατρεύει κανείς έναν τοίχο ( όσο θλιβερό είναι βεβαίως και στην δική μας θρησκεία να προσκυνάει και να λατρεύει κομμάτια μιας ζώνης, ένα υφάσμα, ένα οστό), να προσεύχεται με πάθος και φανατισμό στον έναν και μοναδικό -για τον ίδιον - Θεό του αλλά και ταυτόχρονα να μισεί και να αφανίζει τους αλλόθρησκους (ενίοτε και τους ομόθρησκους), να υποτιμά και να απομονώνει τις γυναίκες και γενικώς αυτούς οι οποίοι "αφού δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας και επομένως πρέπει να εξαφανιστούν".


    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. α, καλά. μόνο εγώ καταχάρηκα με την ανάρτηση; πολύ μου άρεσε (ένεκα που ζω κοντά σε παλιά εβραιογειτονιά κλπ κλπ). έχω απορίες και σχόλια, ουυυυυ. 1. κάθε πότε πας;;;;; 2. η εξίσωση των 3 θρησκειών όσο και άν έχει μικρή δόση αληθείας, είναι κάπως ισοπεδωτική (τεράστια συζήτηση- κρίμα που δεν θα την κάνουμε). στο βάθος της ιστορίας (που σημαίνει ότι πέρα από τα δόγματα, διότι πρέπει να προχωρήσει και ο πολιτισμός, η ανθρωπότητα να ωριμάσει) και οι τρεις φέονται το ίδιο στη γυναίκα; (για να βάλω τα άκρα: α. μακράν ο χριστιανισμός φιλανθρωπότερος και β. έχεις διαβάσει καμμιά σούρα ή τη σαρία;) 3. πρώτη φορά θα διαφωνήσουμε λίγο ως προς την κατακλείδα: η αυτορρύθμιση (αυτό σημαίνει όχι όρια) απαιτεί ωριμότητα και μίνιμουμ επιπεδο συμπεριφοράς και λογικών αντιλήψεων από όλους. γίνεται; μήπως τα όρια δεν είναι πάντα αρνητικά; 4. απορώ (και παρακαλώ για ποστ) για το πώς βγάζεις φωτό - όχι και με την ευγενέστερη διάθεση εκ μέρους των μοντέλων.
    υγ. να ξαναματαπώ ότι βρίσκω φανταστικές τις αναρτήσεις, όπως κι αν τις γράφεις. αυτά δε τα σχόλια... υπερπαραγωγή. Ε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε σχέση με το θέμα των ορίων, σκέφτομαι ότι υπάρχουν διάφοροι τύποι. Υπάρχουν εκείνα που κλείνουν τους "άλλους" απέξω και στενεύουν τους ορίζοντές σου. Σαν το Τείχος των Δακρύων, καλή (λέμε τώρα) ώρα. Και υπάρχουν κι εκείνα που "τακτοποιούν" αρμονικά τα πράγματα εντός σου, για να υπάρχει ισορροπία. Όχι, τα όρια δεν είναι πάντα αρνητικά - αλλά και δεν είναι μόνο θετικά.

      Διαγραφή
  12. τα λες παρα πολυ ωραια μπραβο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Δεν θα πω τίποτα άλλο θα συμφωνήσω με τον άσωτο οι αναρτήσεις σου πρέπει να μπουν σε βιλίο!!
    Αμεσα!!
    Φιλί τεράστιο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Σε διάβασα στη δουλειά μαζί με τον αφεντικό που θέλει να πάει κάποτε κει κάτω, αλλά δεν μπόρεσα να αφήσω σχόλιο! Πόσο λατρεύω να με ταξιδεύεις με αυτές τις τεράστιες εικόνες σου -εγώ δεν νομίζω να τα καταφέρω ποτέ:(((
    Η αλήθεια είναι ότι θλίψη μου έμεινε. Δεν αντέχω τις διακρίσεις, τη θρησκοληψία, το μισογυνισμό.
    Αλλά καλά έκανες και μας τα έδειξες!
    Να'σαι καλά πτηνούλι μου! :))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Το θέμα "Εβραίοι-Ιουδαϊσμός-Ιεροσόλυμα" (για να το προσδιορίσω εθνοτικο-θρησκευτικο-γεωγραφικά), ασκούσε πάντα επάνω μου ιδιαίτερη γοητεία. Μάλλον επειδή έχω την αίσθηση ότι αφορά σε ένα απομεινάρι στον χρόνο, κάτι διατηρημένο στο παρελθόν. Και επειδή έχει ένα άρωμα θλίψης και θανάτου όλο αυτό, ξέρεις, η απομόνωση, η πεισματική επιμονή στη στασιμότητα: άνθρωποι εγκλωβισμένοι στις πεποιθήσεις τους, με τόσο περιορισμένο ουρανό / θρησκείες προσανατολισμένες να επισημαίνουν τις διαφορές και να χωρίζουν / μέρη που μέχρι σήμερα χρησιμεύουν στο να εγκλωβίζουν σε μια ιστορία ασφυκτική. Ακόμη και το όνομα του μνημείου είναι ενεικτικό...
    Αλήθεια, πάντως, μου κίνησες την περιέργεια: Τι είναι εκείνη η μεταλλική κατασκευή, πάνω από τον χώρο συνάθροισης των γυναικών μπροστά στο Τείχος; Να γίνει σύντομα η σχετική ανάρτηση, παρακαλώ - δε μπορώ να μένω με απορίες! :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. καλημέρα...το 1996 ειχα πάει ταξίδι σε Ισραήλ και Αιγυπτο..το είδα από κοντά αυτό το τείχος, λιγο πιο κει δηλαδή δεν πήγαμε κοντά να αγγίξουμε και τέτοια...θυμουμαι κάμποσους εβραίους εκει να διαβάζουν... ωραία ανάρτηση...μου θύμισες το ταξίδι αυτό

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Αναρωτιέμαι σε πόσο μεγάλο βαθμό η προσήλωση στο Θείο ξεπερνά το είναι, την υπερκαλύπτει, την κυβερνά, την χειραγωγεί, την διαστρεβλώνει.... Μα πού έχεις φτάσει, Πιγκουίνε?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Oles oi thriskeies exoun polles diafores metaksi tous. To mono koino pou exoun einai ta lefta!!!!!! den exw dei ftwxh thriskeia h dogma h eresh h otidhpote allo. Profanos den einai o theos alla ta lefta pou kanoun tis diakriseis fyllwn klp....:P

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. Υπάρχει webcam στο ίντερνετ που μπαίνεις και βλέπεις ζωντανά το τοίχος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. https://www.skylinewebcams.com/en/webcam/israel/jerusalem-district/jerusalem/western-wall.html

      Διαγραφή
  21. https://www.skylinewebcams.com/en/webcam/israel/jerusalem-district/jerusalem/western-wall.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts