Πέμπτη, 29 Μαΐου 2014

Δεν σε ξεπλένει μήτε ο Καϊάφας!



Ο οδηγός ανακοίνωσε γκαρίζοντας τη στάση. Και μεταξύ μας ήσαν κάμποσοι εκείνοι που την είχανε ρήξει στον ύπνο και χαμπάρι δεν είχανε πάρει πως φθάσαμε. Ένα τσούρμο από γέρους και γριές αραδιάστηκε στο περιθώριο της ασφάλτου κι ύστερα ζμπρώχτηκε δίπλα στ´ανασηκωμένα πτερύγια του λεωφορείου για να εντοπίσει τα πολύτιμα μπαγκάζια του! ´Καλέ οδηγέ, μην την πετάξεις χάμου τη βαλίτσα, εκείνη την πράσινη τη δικιά μου, έχω κάτι ταπεράκια μέσα, θα γίνουν στραπατσάδα μη-χειρότερα!¨



Ύστερα, το ΚΤΕΛ έφυγε και το ασπρομάλλικο πλήθος φορτωμένο με τα μπογαλάκια του, έστριψε στο μεγάλο δρόμο με τις καλαμιές, για να διασχίσει τη γέφυρα. Ανάμεσά τους κι εγώ. Ένας κάπως αυστηρός και μετρημένος πιτσιρικάς. Εννιά ετών και με ύφος ενηλίκου. Πιασμένος από το χέρι της γιαγιάς, βολόδερνα ανάμεσα σε βαλίτσες, σακβουαγιάζ, κομποδεμένες σακούλες και βογγητά! ´Αχ, δεν με πάνε καθόλου τα ποδάρια μου!¨ ¨Πιάστηκα τόσες ώρες στο λεωφορείο!¨ ¨Πανάθεμά τον, τον οδηγό, δεν φτάνει που μας κουρκούτιανε με τα γκάζια στις στροφές, μας άφηκε κι ένα χιλιόμετρο μακριά ο ζεβζέκης!¨ 



Τ´ασκέρι πέρασε τη γέφυρα αναθεματίζοντας τη μοίρα και το βάρος της ηλικίας του, κι ύστερα παραδόθηκε σε μία νέα ανησυχία. Αυτή τη φορά για τα δωμάτια! "Καλέ, εμάς να μας βάλετε σε ένα δροσερό, την άλλη φορά δεν είχα κλείσει μάτι από τη ζέστα!" "Εμένα καλέ μου, όπου και να με βάλεις φχαριστημένη θάμαι, είμαι που με βλέπεις ογδόντα επτά ετών αν το πιστεύεις!" "Εγώ θέλω μπροστινό, αν είναι να πληρώσω το κατιτίς παραπάνω, να σου το δώκω -μπορεί νάμαι φτωχιά, αλλά όλα κι όλα, τις διακοπές μου θα τις κάμω αρχόντισσα!"



Η ρεσεψιόν ήταν ένα μικρό σπιτάκι αντίκρυ στην είσοδο. Δίπλα της ήταν ένα περίπτερο. Μη φανταστείς τίποτις ενημερωμένο -τσιγάρα είχε, μπισκότα και καμία σοκολάτα. Α και κάτι καραμέλες βουτύρου που άρεσαν πολύ στην κυρία Ευλαμπία.



Που τις μασούλαγε ολημερίς και ανυπερθέτως, προσέφερε και σε εμένα. Η κυρία Ευλαμπία ήταν μία γυναίκα ίσαμε κει πάνου. Καρδαμωμένη και βασταζερή. Συνταξιούχος νοσηλεύτρια από το νοσοκομείο των Πατρών. ´Έχω κλείσει τα μάτια σε καμπόσους!¨ έλεγε με ανεξήγητο καμάρι -και έσπευδε η γιαγιά μου να φτύσει στον κόρφο της.



Την εσυναντούσαμε πάντα εκεί, γιατί ερχόταν για τ´αρθριτικά της και καθόταν καναδυό μήνες. Έκαμε παρέα με τη γιαγιά μου και κάθε απόγευμα, μετά τις επτά, έστηναν τραπέζι για κουμκάν.



Εκεί μυήθηκα κι εγώ στα μυστικά του βαλέ και της ντάμας και ήδη από τα τότες, είχα εξελιχθεί σε δεινό χαρτόμουτρο, τη στιγμή που άλλα παιδιά της ηλικίας μου καταγίνονταν με την τυφλόμυγα και το κουτσό.



Κάθε μέρα στου Καϊάφα, θαρρείς ήταν ίδια με την προηγούμενη. Και την επόμενη. Λες κι ήταν καμωμένες με καρμπόν. Το πρωί σκωνόμασταν και παίρναμε το πρωινό μας. Η γιαγιά μου, δύο φρυγανιές σικάλεως με βούτυρο βιτάμ και ένα χαμόμηλο (τόχε πάντοτε περί πολλού το χαμόμηλο), εγώ ένα αυγό μελάτο με μία μεγάλη φέτα ψωμί και ένα ποτήρι γάλα. Ύστερα περιμέναμε δυο ώρες να χωνέψουμε. Να πάει η μπουκιά μας, κάτου.



Κι έπειτα ετοιμαζόμασταν, βάζαμε τα μπανιερά μας, σιγυρίζαμε τα κρεβάτια μας και κινούσαμε για την προβλήτα. Πάντα με το άγχος ότι θα φθάσουμε καθυστερημένοι και θα φύγει η βάρκα για τ´αντίκρυ, δίχως εμάς. Όπου τ´αντίκρυ, ήταν δύο λεπτά διαδρομή. Ανάμεσα σε καλαμιώνες και  νούφαρα. Μία διαδρομή θάλεγε κανείς πληκτική. Που το πιο συναρπαστικό της συναπάντημα ήταν μερικά ξεπεσμένα βατράχια ή καμία νεροφίδα.



Κι ύστερα, φθάναμε στα λουτρά! Που'ταν στεγασμένα σε ένα κτήριο εντελώς παλιό, με τους τοίχους ξεφτισμένους, τα καθίσματα φθαρμένα και πολλά από τα πλακάκια στα δάπεδα, ραγισμένα ή σπασμένα. Η γιαγιά μου τοποθετούσε προσεκτικά τις πετσέτες σε μία καρέκλα. Κι ύστερα, με ενθουσιασμό μικρού παιδιού, έμπαινε στο ζεστό νερό. Λέγοντας πάντα "Παναγίτσα μου". Κι ύστερα έβγαζε έναν μακρόσυρτο αναστεναγμό. Αααααααααααααχ. Και βυθιζόταν σε μία υδάτινη νιρβάνα. Τριγύρω της άλλες γριές. Με πολύχρωμα σκουφάκια στα κεφάλια τους. Και γέροι. Κάποιοι νωχελικοί που άραζαν σε κάποια γωνιά της δεξαμενής και κάποιοι νεανίζοντες που τόπαιζαν τζόβενοι και κάμαν επιδεικτικά γύρους, πλατσουρίζοντας δεξιά κι αριστερά. Κάπου-κάπου έμπαινα κι εγώ. Αλλά μεταξύ μας τόβρισκα βαρετό εκείνο τ´ατάραχο ζεστό νερό. 



Ύστερα γυρνάγαμε στα δωμάτιά μας. Η γιαγιά άπλωνε τα μπανιερά σε ένα σκοινί πούχαν δέσει στα πεύκα. Αλλάζαμε και πηγαίναμε για φαγητό.



Οι επιλογές ήσαν η εξής μία: το εστιατόριο στο μεγάλο κεντρικό κτήριο. Και το μενού πολύ συγκεκριμένο: μακαρόνια με κιμά, μπριάμ, κοτόπουλο στο φούρνο και πατάτες γιαχνί. Α και το Σάββατο, κάνα ψαράκι! Επειδής εμένα τα μακαρόνια με κιμά ήσαν πάντα η αδυναμία μου, σπάνια με μετέπειθε η γιαγιά μου να δοκιμάσω τίποτις άλλο!



Τι κι αν έκαμε γκριμάτσες ηδονής όταν μασουλούσε το κοτόπουλο, τι κι αν επαίνευε με διθυραμβικά σχόλια το μπριάμ! Εγώ αμετακίνητος στα μακαρόνια μου! Βρε θα φυτρώσουν μέσα στην κοιλιά σου μακαρόνια και δεν θα ξεύρουμε τι να σε κάμουμε! Τίποτα εγώ, ανένδοτος! Κι έτσι μου βγήκε το παρατσούκλι. Μακαρονόπαιδο. 



Μετά το φαγητό, ήταν η ώρα του μεσημεριανού ύπνου! Τα παντζούρια χαμήλωναν, τα σουρταφέρτα σταματούσαν και το μόνο π´άκουγες ήταν τα ροχαλητά. Και τα τζιτζίκια.



Τ´απογευματάκι όμως, τα πάντα άλλαζαν. Στήνονταν τραπέζια για τάβλι και χαρτάκι. Ανάβαν οι κουβέντες και τα κουτσομπολιά. Ξεκίναγε το εργόχειρο και το σταυρόλεξο. Και στο τσακίρ κέφι, η κυρία Ευλαμπία τράβαγε μία μπαλαντέζα από το δωμάτιό της, συνέδεε το μαγνητόφωνο και άρχιζαν όλοι το τραγούδι. Καραόκε νάιτ στο εντελώς ρετρό.



"Μαραμένα τα γιούλια κι οι βιόλες, μαραμένα και τα γιασεμιά, μαραμένες οι ελπίδες μου όλες, στης αγάπης τη μαύρη ερημιά". Αλλά και "Αμαπόλα, γλυκιά μου Αμαπόλα". Και γλυκιά Μαράτα! Και εκείνο το άλλο. Που έφθασα πολύ μεγαλύτερος να το εκτιμήσω και να το καταλάβω. "Πόσο λυπάμαι τα χρόνια που πήγαν χαμένα, πριν να γνωρίσω εσένα, που πρόσμενα καιρό." Αν έχεις αγαπήσει έστω και μια φορά στη ζωή σου, αυτός ο στίχος μιλάει στην καρδιά σου.



Τότες όμως ήμουν μικρός. Ένας θεατής λιγάκι βαριεστημένος, σε έναν κόσμο γιομάτο αρθριτικά. Και κουμκάν. Και ιστορίες από τον πόλεμο. Και κουτσομπολιό με τη συνοδεία των τζιτζικιών.



Κι ύστερα τα χρόνια πέρασαν. Και ποτές δεν επισκέφθηκα ξανά τον Καϊάφα. Μέχρι αυτή τη στιγμή. Πάρκαρα το αυτοκίνητο στο χωμάτινο άνοιγμα και περπάτησα ύστερα από τόσα χρόνια και πάλι, απάνου σε εκείνη τη γέφυρα. Βρέθηκα μπροστά στο περίπτερο. Θεόκλειστο και μανταλωμένο. Σε ένα από τα σπιτάκια είχε φυτρώσει ένα δέντρο. Κι είχε σκίσει τους τοίχους, να βγει από τη στέγη.



Πήγα και κόλλησα το πρόσωπό μου στα παράθυρα της αίθουσας του φαγητού. Σκοτεινή ήταν κι αυτή. Και άδεια. 



Κι έπειτα περιπλανήθηκα στα κτήρια με τα δωμάτια. Που είχαν μείνει λες παγωμένα στο χρόνο.



Ρημαγμένα παράθυρα, φαγωμένες πόρτες. Κι όμως, λειτουργεί ακόμα ως χώρος φιλοξενίας επισκεπτών. Που θα πρέπει νάναι διατεθειμένοι να αντιμετωπίσουν μία αρκετά πρωτόγονη κατάσταση. Ίσως και κάπως γοητευτική, αν δεν αξιώνεις από τις διακοπές σου, πολλές πολλές πολυτέλειες. 



Ηλικιωμένοι ξεπρόβαλαν μέσα από τις σκιές. Με κοίταζαν με κάποια περιέργεια.



Θαρρείς πως ήμουν κάποιος απρόσκλητος εισβολέας στον ολόδικό τους κόσμο. Μαγιώ και βρακιά ανεμίζαν απλωμένα σε εκείνο το σκοινί που κρέμαγε και η δικιά μου η γιαγιά τα πλυμένα της.



Σχεδόν συγκινημένος έκαμα να φύγω. Νομίζω πως φοβήθηκα. Ότι θα δω τη γιαγιά μου να ξεπροβάλει από κάπου. Κι ότι θα θέλει να με πείσει να μην φάω μακαρόνια με κιμά. Ή ότι θα δω την κυρία Ευλαμπία να τραβάει τη μπαλαντέζα και να χορεύει την Αμαπόλα. Ή ακόμα χειρότερα, ότι θα δω εμένα. Με την αφέλεια και την ανεμελιά του τότες.



Τότες, μέσα στην ησυχία των πεύκων και της λίμνης, άρχισα σχεδόν ασυναίσθητα να τραγουδάω. "Κι όλο φοβάμαι πως ίσως μια μέρα σε χάσω. Και πώς να σε ξεχάσω, ποτέ δεν θα μπορώ." Μέχρι που το τραγούδι μου βυθίστηκε μέσα στη μνήμη.



Σημείωση: το παραπάνω κείμενο είναι εντελώς φανταστικό. Φίξιοναλ, πώς το λένε; Πριν λίγο καιρό βρέθηκα για πρώτη φορά στα Λουτρά Καϊάφα στην Ηλεία. Το μέρος λειτουργεί ακόμα, αλλά μοιάζει εγκαταλελειμμένο. Περπάτησα τα κτήρια και τους διαδρόμους, συνάντησα μερικούς ηλικιωμένους ενοίκους που κάθονταν σε πλαστικές καρέκλες όξω από τις πόρτες των ξενώνων, είδα τα κρεμασμένα μπανιερά των γιαγιάδων και τις πετσέτες που ανεμίζανε στα μανταλάκια. Και μου διηγήθηκε το μέρος την ιστορία του. Έβγαλα λοιπόν ετούτες τις φωτογραφίες και σκέφτηκα να σου τα πω, έτσι όπως τα φαντάστηκα.

38 σχόλια :

  1. έγραφα πόση ώρα και στο τελος με ''πέταξε'' το ιντερνετ.....
    εμένα πτηνό μου σίγουρα δε με ξεπλένει ,γιατί εκεί απέναντι από τη λίμνη ,πήγαινα νεανίσκη με το φλερτ μου ,στο δασάκι της παραλίας....αλλά για να προλάβω την Αγγέλω ,ένα φιλάκι αν τον άφηνα να μου δώσει ,γιατί ήμουν κορίτσι από σπίτι και εκέι να δεις νεύρα!!!!!! Όλόκληρη διαδρομή μέχρι τον Καϊάφα για ένα δυο φιλιά ;;; Στενοχωρήθηκα πολύ όταν κάηκαν τα δεντρα πριν λίγα χρόνια...πέτυχες κανένα ζευγάρι εσύ ; χαχαχαχαχαχα

    πήγαινα κι εγω στα λουτρά γιατί παραθέριζε ο παππούς μου....τωρα όμως μεγάλη ειναι η εγκατάλειψη ,σε σχέση με τότε.....
    καλημέρααααααααααααααααααααααααααααααα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ώστε για πάρτι σου έχουν γράψει πάνω σε κάτι πεύκα "Νάσια, σ'αγαπώ!". Ένα φιλάκι είναι λίγο-πολύ λίγο- δύο φιλάκια είναι λίγο τι να πω; Τρία φιλάκια είναι λίγο-πολύ λίγο -δώσε μου τέσσερα αν θες να σαγαπώ!

      Την καλημέρα μου και... τα φιλιά μου!!! :)

      Διαγραφή
  2. Μα τι υπεροχο μερος!!!!
    Και τι ωραια περιγραφη που κανεις!!

    ΒΟΗΘΗΣΕ ΣΤΑ ΒΡΑΒΕΙΑ ΤΟΥ BLOG ΜΑΣ!!!
    ΜΠΕΣ ΕΔΩ ΨΗΦΙΣΕ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ http://theacity.blogspot.gr/2014/05/blog-post_26.html ΚΑΙ ΑΝ ΘΕΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΣΟΥ ΚΑΝΕΙ ΚΟΠΟ ΑΦΗΣΕ ΜΑΣ ΚΑΙ ΕΔΩ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ http://theacity.blogspot.gr/2014/05/blog-post_26.html ΜΕ ΤΟ ΤΙ ΨΗΦΙΣΕΣ.ΚΑΙ ΠΟΙΕΣ ΣΤΗΛΕΣ ΣΤΗΡΙΖΕΙΣ!!
    ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ !!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι πράγματι υπέροχο το μέρος! Χαίρομαι που σου άρεσε το ντισκρίψιον!

      Πολλά, πολλά φιλιά και καλημέρες, andrik!

      ΥΓ. Έχω ψηφίσει αλλά δεν λέω τι! :)

      Διαγραφή
  3. Α, να χαθείς ρε Πιγκουίνε και συγκινήθηκα με την ιστορία και την ανάμνηση της γιαγιάς και της κυρά Ευλαμπίας...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χεχεχε! Είναι μεγάλος απατεώνας το πτηνό!

      Διαγραφή
    2. Αυτό ακριβώς ήθελα να γράψω κι εγώ ρε Πιγκουίνε! Α, να χαθείς, μου το χάλασες στο τέλος και είχα συγκινηθεί!

      Διαγραφή
    3. Πωπω, τι έπαθα ο κακομοίρης: τώρα θα γράφω κάτι και δεν θα με πιστεύετε!!!
      Δεν είμαι εγώ για μυθοπλασίες... :)

      Την καλημέρα μου και τα φιλιά μου, Φλώρα!

      Διαγραφή
  4. Εξαιρετικη αφηγηση. Πτηνουλι μου εχω την εντυπωση οτι πρεπει οπωσδηποτε να γραψεις μυθιστορημα. Λες και διαβαζα βιβλιο της Βικτορια Χισλοπ ενιωθα ("το νησι" δεν το ειδα ουτε το διαβασα, αλλα "το νημα" που διαβασα ηταν υπεροχο!) Κριμα που ειναι μυθος η ιστοριουλα και σκεφτομουν να σε αποκαλω Καμπαμαρου αντι για πτηνουλι :) Αν και ελειπε κατι βασικο απο την αφηγηση. Νομιζω δεν θα υπαρχει παιδι που να εχει παει σε λουτρα με τη γιαγια ή τον παππου του και δεν θα σχολιαζε την μυρωδια απο την υγρασια μεσα στα λουτρα. Ειχα παει κι εγω με τη γιαγια μου και με μεγαλη δυσκολια την ανεχομουν.
    Νομιζω αυτη η αναρτηση μου αρεσε κατιτις παραπανω απο άλλες αναρτησεις. Θα ηθελα κι αλλη φορα να διαβασω την φαντασια σου να ντυνει με ιστοριες καποια κτιρια ή μερη :)

    Μια ομορφη μερα να εχεις πτηνουλι

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μπορείς να με πεις και Καμπαμαρού, καθόλου δεν θα σε παρεξηγήσω (μα που πήγες και το θυμήθηκες; Μακαρονάς κι αυτός! Το έβλεπα στο βίδεο όταν ήμουν τσιπιρίκος!) Έχεις δίκιο για τη μυρωδιά. Δεν ξεχνιέται με τίποτα! Μπλιαξ!!!

      Την καλημέρα μου και τα φιλιά μου!

      Διαγραφή
  5. Υποκλίνομαι!!
    Ηταν σαν να είδα ταινία παλιού καλού ελληνικού κινηματογράφου πτηνό μου!
    Πολύ με συγκίνησες!
    Και να φτιάξεις κάτι τόσο όμορφο χωρίς να το έχεις ζήσει, με τόσες περιγραφές!
    Ταλέντο!
    Το μέρος μοναδικό και νομίζω ότι θα μπορούσαν λίγο να το σουλουπώσουν για να είναι πιο άνετο για όσους πάνε εκεί ακόμα.
    Αλλά τι λέω σε χρεοκοπημένη χώρα τέτοια πράγματα;;
    Πολλά πολλά φιλιά σου στέλνω είσαι φοβερός!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πάρα πολύ χαίρομαι που σου άρεσε η διήγηση, Έλενα! Κι είχα και το άγχος ότι θα αστοχήσω στις περιγραφές, δεδομένου ότι δεν έχω απολύτως καμία μνήμη από το μέρος. Αλλά καθόπως με καθησυχάσανε φίλοι στο φέιζμπουκ που τοχανε ζήσει στα τότες, δεν έπεσα και πάρα πολύ έξω στα όσα φαντάστηκα και έγραψα.

      Το μέρος είναι πράγματι μοναδικό. Και φωνάζει πως θέλει φροντίδα και αναμόρφωση! Θα μπορούσε να ήταν παράδεισος. Με αυτά τα παλαιά κτήρια, με τη λίμνη, με τη βλάστηση. Αλλά πάντα σε αυτή τη χώρα, καταλήγουμε στο δεν.

      Πολλά, πολλά φιλιά και την καλημέρα μου!

      Διαγραφή
  6. Ρε συ πτηνό! Είσαι βρωμοπούλι τελικά! Διάβαζα , διάβαζα και είχα συγκινηθεί κιόλας η ανόητη κορασιδα... Και έρχεσαι εσύ στο τέλος και μας λες ότι είναι επιστημονική φαντασία το σενάριο... Ε όχι κύριε...

    Πέρα από την πλάκα εξαιρετική ιδέα της περιγραφής σου. Να διαβάζεις για το παλιό (και ζωντανό) και να βλέπεις το παρόν (και εγκαταλελειμμένο)! Ευγε! Στον Καιφα δεν έχω πάει αλλά εχω πάει στα Λουτρά Υπάτης... Αμε! Είμαι και εγώ κοσμογυρισμένη. Αμ πως?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Στα Λουτρά Υπάτης; Εκεί στους πρόποδες της Οίτης; Έχω να περάσω καιρό από τα μέρη εκείνα! Σε λίγο όμως που θαρχίσουν τα αρθριτικά μου και δεν θα μπορώ να κουνήσω μήτε πτερά, μήτε ράμφος, θα με βλέπεις κι εμένα με τις σαγιονάρες και το μπουρνούζι μου, να συχνάζω προς τα εκεί!

      Την καλημέρα μου και πολλά, πολλά φιλιά, Χριστίνα μου!

      Διαγραφή
  7. Είσαι υπέροχος! Σου το έχω ξαναπεί, πρέπει να γράψεις βιβλίο όπως και δήποτε!!!
    Πολλά, πολλά φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχ, Σοφία μου, σταμάτα, με κάμεις και κοκκινίζω! Και δεν μου πάει το κόκκινο, κάμει κοντράστ με το ράμφος μου! Όσο για τα βιβλία, προτιμώ να τα διαβάζω, παρά να τα γράφω. Αρκούμαι σε ετούτο το μικρό μπλογκ και μου φθάνει η δική σας η αγάπη!

      Πολλά, πολλά φιλιά!

      Διαγραφή
  8. Καλαμιά στον Κάμπο29 Μαΐ 2014, 2:27:00 μ.μ.

    ΄Οπως ακριβώς το λέει και η ΄Ελενα Λ. κι εγώ, όση ώρα διάβαζα, είχα στο μυαλό μου και στη φαντασία μου ταινία του παλιού ελληνικού κινηματογράφου, κάτι με την Γεωργία Βασιλειάδου να σέρνει τα μπαγκάζια της κάπου στην επαρχία, παιδάκια με κοντά παντελονάκια, δρομάκια χωρίς άσφαλτο και πεζοδρόμια και άλλα τέτοια. ΄΄Οπως οι τανίες του '50 και '60.
    Επειδή έχω πάει μέχρι εκεί,πριν πολλά χρόνια, θυμάμαι όμως ότι πολύ μου είχε αρέσει η περιοχή.
    Νομίζω ότι έχει γυριστεί και μια ταινία εκεί, κάτι με Αύγουστο στον τίτλο, με παλιούς ηθοποιούς, λίγο ρομαντική και αργή( ή μήπως θυμάμαι λάθος;).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έτσι το σκέφτηκα κι εγώ. Σαν ελληνική ταινία. Κι έκαμα μία απόπειρα νεορεαλιστικού διηγήματος. Το μέρος είναι πράγματι καταπληκτικό και με μεγάλο ποτέντσιαλ. Εντούτοις, παραμένει ρημαγμένο και ξεχασμένο από πολιτεία και φορείς. Ελπίζω κάποια στιγμή να το ανακαλύψει ο κόσμος και πάλι. Και να ανακτήσει ένα κομμάτι έστω από την παλιά του αίγλη.

      Πολλά φιλιά και καλημέρες, Καλαμιά μου!

      Διαγραφή
  9. διάβαζα κι εγώ συγκινημένη από τις αναμνήσεις που τάχαμου βίωσες...
    ντροπή να μας ξεγελάς .. αλλά σε συγχωρώ γιατί τα λες ωραία!
    φιλιά πτηνούλι μου :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχ, έκαμα μία απόπειρα διηγήματος, αν και δεν είμαι εγώ για φανταστικές διηγήσεις. Διότι δεν μπορώ να λέω ψέματα: μεγαλώνει το ράμφος μου!

      Πολλά φιλιά, καλή μου Τζίνα!

      Διαγραφή
  10. Να έτσι ρημάζουν οι ομορφιές μας... τι κρίμα ρε παιδί μου αυτό το πράγμα, που θα μπορούσε το μέρος να ήταν ένας μικρός παράδεισος..πφφφ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κρίμα, κρίμα, κρίμα! Αυτή ήταν και η δική μου σκέψη, όταν περπατούσα τα κτήρια και τις όχθες της λίμνης. Ένας μικρός παράδεισος. Ακόμα και το ρετρό στοιχείο, αξιοποιήσιμο είναι και πολύτιμο. Αλλά βλέπεις, εδώ στην Ελλάδα, τέτοια μέρη αφήνονται στην παρακμή τους.

      Διαγραφή
  11. Μα πόσο ωραία κέντησες την ιστορία...
    Είναι ταλέντο να σου ψιθυρίζει ο τόπος κι εσύ να αφουγκράζεσαι...
    ΤΑΛΑΝΤΟΥΧΟ ΠΤΗΝΟ ΔΩΣΕ STORY ΣΤΟ ΛΑΟ!!!

    Πολλά φιλιά...
    **Αννιώ**

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαχαχα!!! Δεν αποτολμώ συχνά τις μυθοπλασίες, γιατί συνήθως βγαίνουν κλισέ και βαρετές.
      Αν μου έρθει πάλι καμιά έμπνευση πάντως, θα το επιχειρήσω.

      Σε γλυκοφιλώ και σε καλημερίζω Αννιώ μου!

      Διαγραφή
  12. Άντε βρε πτηνό και το ΄χαψα πως πήγαινες εκεί με τη γιαγιά σου!!! Ήταν να μην επιστρέψεις, γλώσσα δεν βάνεις μέσα ;-) Απίθανο και το περίπτερο, είσαι φοβερός ανταποκριτής. Κάνε κάτι με τις αναρτήσεις στην πρώτη σελίδα, το μπλογκ σου κάνει χρόνια και ζαμάνια να φορτώσει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αφού με ξεύρεις, τι γλωσσοκοπάνικο πτηνό είμαι: ροδάνι το ράμφος μου!
      Το περίφτερο κι εμένα μου άρεσε πολύ. Φαντάσου το, ανοιχτό. Με σοκολάτες ΙΟΝ και καραμέλες βουτύρου. Μία όμορφη εικόνα.
      Όσο για το μπλογκ, είναι πράγματι βαρύ λόγω φωτογραφιών (τις αναρτώ πάντα σε μεγάλη ανάλυση / κάμε κλικ απάνου σε κάποια και θα το διαπιστώσεις), αλλά κοιτάζω τρόπους να το αλαφρύνω!

      Πολλά, πολλά φιλιά, popelix!

      Διαγραφή
  13. Μα διάβαζα κι εγώ κι αναρωτιόμουνα ... Πώς σηκωνόταν, λέω, η γιαγιά η Θρακιώτισσα να πάει με το ΚΤΕΛ στον Καϊάφα ;;; Χάθηκαν τα λουτρά shαπάν ;;;

    Πολύ ωραία ιστορία σου αφηγήθηκε το μέρος, Πτηνό μου, κι εσύ μας την μετέφερες τέλεια. Το λυπήθηκα και το θαύμασα ταυτόχρονα. Το λυπήθηκα για την κατάντια του και το θαύμασα για το πλήθος ιστοριών, σαν κι αυτή που μας διηγήθηκες, που σίγουρα φυλάει στους χώρους του !!!

    Να 'σαι καλά ! :-)

    Πολλά-πολλά φιλιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Με έπιασες! Ο Καϊάφας πέφτει πολύ μακριά από τη Θράκη. Με τους τότε δρόμους, καμιά δεκαπενταριά ώρες και βάλε. Οπότε ναι, δεν είχα βρεθεί ποτέ εκεί. Βρέθηκα όμως τώρα. Και με τη φαντασία μου, έζησα και λίγο από τα τότες.

      Είναι πράγματι λυπηρή η κατάντια του μέρους. Ελπίζω κάτι να αλλάξει και να ασχοληθεί (το κράτος; ο δήμος; κάποιος ιδιώτης;) γιατί σε λίγο θα καταρρεύσουν και τα τελευταία κτήρια! Μεγάλο κρίμα!

      Πολλά, πολλά φιλιά, Αγγελική μου!

      Διαγραφή
  14. Πτηνό μου φίξιοναλ ξεφίξιοναλ δεν ξέρω, μα πολύ μου άρεσε η αφήγηση!...δεν ήθελα να τελειώσει...
    Σε συνδυασμό δε, με τις φωτογραφίες έβγαζε μια γλυκιά αίσθηση νοσταλγίας....είναι υπέροχο να ακούει κανείς καλά τι του ψιθυρίζει ο κάθε τόπος!
    Φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μαρία μου, όλοι οι τόποι ψιθυρίζουν. Απλώς συνήθως είμαστε πολύ απασχολημένοι με τις δικές μας σκέψεις και δεν αφουγκραζόμαστε τις διηγήσεις τους. Ελπίζω να μετέφερα κάτι από την αίσθηση και τη νοσταλγία του μέρους αυτού.

      Σε γλυκοφιλώ και σε καλημερίζω!

      Διαγραφή
  15. Σου τα διηγήθηκε όλα η περιοχή, βλέπω, χαρτί και καλαμάρι.... Δε θα έβρισκε, άλλωστε, πιστεύω, καλύτερο ανταποκριτή! Εσένα περίμενε, για ν' αποκαλυφθεί και ακολούθησε έτσι το ένστικτό της....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πιάσαμε το κουβεντολόι με το μέρος και όλα, μου τα αποκάλυψε! Και κάπως έτσι, απλά κι αγαπημένα, γνωριστήκαμε και γίναμε φίλοι. Και υποσχέθηκα πως θα ξαναγυρίσω.

      Τα φιλιά μου και τις καλημέρες μου, καλή μου Αφροδίτη!

      Διαγραφή
  16. Πάνω που συγκινήθηκα ήρθες και με προσγείωσες, είσαι εσύ ένα πτηνό άτιμο, αχ!

    ΥΓ. Κάνω μακαρονάδα με κιμά ασύλληπτη, δεν μπορείς να διανοηθείς παρά μόνο αν δοκιμάσεις!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Άτιμο πονηρό πτηνό θα σε ξεπουπουλήσω:))
    Μας έπιασες στον ύπνο μιας κ δεν μας είχες συνηθίσει σε ιστορίες φικτιον!!!
    Όπως κ να εχει, θα συμφωνήσω με πολλούς από τους προλαλήσαντες που σου το προτειναν ήδη!!!
    Θέλουμε πιγκουινάτο μυθιστόρημα!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΑ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΓΙΑ ΕΝΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΜΕΡΟΣ!!!!!!!!!!! (αλλά γαμώτο δεν το κοινοποιω γιατι εμφανιζει στην αναδημοσιευση αντι του κειμενου πρωτα τα σχολια...δες το και διορθωσετο..)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλημέρα! Χαίρομαι που σου άρεσε αυτό το κείμενο. Δυστυχώς δεν μπορώ να κάνω κάτι για το ζήτημα που θέτεις αναφορικά με την αναδημοσίευση, διότι ο Blogger (η υπηρεσία της Google που φιλοξενεί τα blogs) δεν μου επιτρέπει να αλλάξω αυτές τις ρυθμίσεις...

      Διαγραφή
  19. Βασικα, περιπου οπως τα φανταστηκες, συνεβαιναν οταν ο Καϊάφας ηταν στις δοξες του. Μονο για την ενημερωση των αναγνωστών σου να πω οτι λειτουργούσαν 3 ξενοδοχεια, και μπακαλικάκι και καφενές και οι επισκέπτες έρχονταν και για τα θαλασσινά τους μπάνια. Και παρ'ολο που ζω στην περιοχη, ειχα την τυχη να ζησω κι εγω ως παιδι, το project "διακοπές στον Καϊάφα! Τυχαια σε βρηκα, μα με βουρκωσες. Σ ευχαριστω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι που έπεσα μέσα και δεν παραποίησα υπερβολικά πολύ την εμπειρία του Καϊάφα! Ελπίζω αυτό το μέρος να τύχει κάποιας φροντίδας και στο μέλλον, διότι πράγματι έχει μεγάλο ενδιαφέρον και μία ολόδική του ομορφιά! Την καλημέρα μου, Άγνωστη! :)

      Διαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts