Δευτέρα, 15 Ιουνίου 2015

Terrapolis


Κρατάς μυστικό; Όχι θέλω να μου το υποσχεθείς και να μου τ'ορκιστείς. Διότι θα σου εκμυστηρευτώ μέρος πούναι ειδυλλιακό, σουπέρμπ και φορμιντάμπλ, αλλά θέλω να μείνει μεταξύ μας.



Και μη βάζεις με το μυαλό σου εκδρομές και εξορμήσεις, μήτε μακρινά πηγαινέλα στο χάρτη. Εδώ στην Αθήνα βρισκόμαστε, καημένε. Πιο κέντρο δεν γίνεται. Ανάμεσα σε Εξάρχεια και Κολωνάκι. Δύο βήματα από τη Σόλωνος και την Ακαδημίας.



Αγαπημένε αναγνώστα, καλωσήλθες στον κήπο της Γαλλικής Σχολής Αθηνών. Στη Διδότου ντε. Σε μία από τις πιο καλά κρυμμένες πράσινες οάσεις της Αθήνας. Σε περιμένουν εκπλήξεις.


Πάνε αρκετά χρόνια από την πρώτη φορά πούχα τρυπώσει εδώ μέσα. Ήταν ένα φθινοπωρινό απόγευμα, νομίζω ψιλόβρεχε κιόλας. Και είχα στ'αλήθεια σαστίσει. Διότι με το που μπήκα στο ζαρντάν κι έκλεισε η πόρτα ξωπίσω μου, βρέθηκα σε ένα μέρος που δεν είχα ποτέ φανταστεί ότι υπάρχει. Με φροντισμένα παρτέρια, αψηλά δέντρα, πυκνή βλάστηση, λουλουδάκια, πουλάκια, ησυχίες.



Πέραν του ζαρντάν, πούναι τρε μανιφίκ από μόνος του, μεγάλη εντύπωση μου είχε κάμει τότες και το κτήριο. Νεοκλασικό του 1873, σε σχέδια του Ευγένιου Τρουμ.



Με τις καθαρές του γραμμές, τα διακοσμητικά του στοιχεία κι αυτή την οικονομία των σχημάτων και των μεγεθών που τόσο πολύ ταιριάζει στο αττικό τοπίο, στα χρώματα και τις διαθέσεις του.



Και θάρθεις τώρα εσύ ν'αναρωτηθείς: πώς βρέθηκαν άραγες οι Γάλλοι στη Διδότου και πώς διατηρήθηκε ετούτη η νησίδα καλαισθησίας και πρασινάδας εν μέσω της τσιμεντένιας γιγαντούπολης;



Όλα ξεκίνησαν το 1669, όταν κάτι καπουτσίνοι (οι μοναχοί, όχι οι καφέδες) έφθασαν στην Αθήνα από τη Γαλλία, τους καλάρεσε η πόλη και απεφάσισαν να επενδύσουν στο ρίαλ εστέιτ για να στήσουν τη μονή τους. Κατόπιν ενδελεχούς έρευνας, κατέληξαν να αγοράσουν το Μνημείο του Λυσικράτους στην Πλάκα. Που ανήκε σε κάποιον Έλληνα της εποχής και τους το πούλησε έναντι 150 σκούδων -κοψοχρονιά δηλαδής. Έτσι σιάξανε εκεί οι καπουτσίνοι τη μονή τους και παρεμπιπτόντως σώσανε και το Μνημείο του Λυσικράτους, που υπό άλλας συνθήκας θάχε φύγει κούριερ με τον πρώτο τυχάρπαστο περιηγητή-αρχαιοκάπηλο (ένα σου λέω: τόχε βάλει στο μάτι ο Έλγιν, αλλά δεν κατάφεραν οι συνεργάτες του να δωροδοκήσουν τους καπουτσίνους -που αποδείχθηκαν πολλά βαρείς και καθόλου ντεκαφεϊνέ).



Κατά τη διάρκεια της επανάστασης, η μονή έγινε φλαμπέ και το μόνο που διεσώθη ήταν και πάλι το Μνημείο του Λυσικράτους -που το λες και κορακοζώητο- το οποίο όμως πέρασε στην κυριότητα του γαλλικού κράτους, που το θεωρούσε δικό του. Κατόπιν πιέσεων από την Ελλάδα, η Γαλλία δέχθηκε εντέλει να ανταλλάξει το Μνημείο και το τριγύρω οικοπεδάκι με έτερο κτηματάκι στη Διδότου, το οποίο της παραχωρήθηκε ως αντιστάθμισμα. Και ήσαν όλοι τρε κοντάντ.



Έκτοτε, η Γαλλική Σχολή Αθηνών που στεγάστηκε στο νεοκλασικό μπίλντινγκ που βλέπεις, αποτέλεσε ένα ιδιαιτέρως ζωντανό κύτταρο επιστημονικής γνώσης και έρευνας, με αποστολή την προώθηση και τη μελέτη της γλώσσας, της ιστορίας και των ποικίλων εκφάνσεων του Ελληνισμού. Που μπορεί όταν τον βιώνεις εσύ ως καθημερινότητα νάχει κάμποσα στραβά, αλλά αν ήσουν αλλοδαπός και ρομαντίκ θα δεχόσουν πως ως αντικείμενο είναι αβανταδόρικο και πολύ ιντερεσάντ.



Με το πέρασμα των χρόνων, το κτήριο και ο υπέροχος ζαρντάν έμειναν ένα αφανές και αθέατο κομμάτι αυτής της πόλης. Που την ύπαρξή του αγνοούσαν ακόμα και οι πιο υποψιασμένοι και περπατημένοι Αθηναίοι. Και είναι αλήθεια πως η Γαλλική Σχολή, σπανίως άνοιγε τις πόρτες για να υποδεχθεί επισκέπτες.



Μέχρι προσφάτως. Διότι εδώ και μερικές εβδομάδες, απεφάσισε να ανοίξει την καταπράσινη αγκαλιά της και να συστηθεί με το κοινό.



Με μία έκθεση τέχνης που τιτλοφορείται Terrapolis και που είναι από τις πιο ευχάριστες και εικαστικά ενδιαφέρουσες πρωτοβουλίες στην Αθήνα, σε συνεργασία μάλιστα με την σπουδαία Whitechapel Gallery του Λονδίνου.


Έργα τέχνης που παίζουν με το ανθρώπινο και το ζωώδες, που αντλούν θεματολογία από το μύθο και το δράμα, που εξερευνούν τις μεταμορφώσεις μας. Τρε μπον ιντέ και με πλούσιο εύρος εικαστικών αναζητήσεων.


Τα γλυπτά βρίσκονται διασκορπησμένα σε διάφορα σημεία του ζαρντάν, σαν να κυκλοφορούν και ν'απολαμβάνουν κι αυτά την οργιώδη βλάστηση και τη γαλήνη του μέρους.


Πολύ θετική εντύπωση μού έκαμε ετούτη η κολοκύθα της Yayoi Kusama. Πούναι μπρούτζινη, στοιβαρή και τεράστια. Και που τελοσπάντων εγώ τη συμπαθώ πολύ και ως λαχανικό. Διότι κάμει νοστιμότατη σαλάτα, γίνεται χάπενινγκ στο Χάλοουγιν και αν τυχόν αγκαρέψεις τη νεραϊδονονά σου, μετατρέπεται ωραιότατα σε άμαξα νάχεις να κάμεις μόστρα στο πάρτι που σε έχουνε καλέσει στο παλάτι.


Αλλά και ο "Orientalist" της Huma Bhabha είναι πολύ συμπαθητικός. Έχει θρονιαστεί σε μία καρέκλα και ψιλοστοχάζεται. Τα μεσημέρια που σφίγγουν οι ζέστες, ρίχνει και κάναν υπνάκο.


Για εσένα τον πιο ανάλαφρο και αλέγκρο τύπο, υπάρχει το φουσκωτό γλυπτό "Betty Boo". Που εκτός από βλέμμα γιομάτο υπονοούμενα, σου ρίχνει και πεντέξι κεφάλια, καθώς κυκλοφορεί στο τρίμετρο, το θεώρατο και το χορταστικό.



Και επειδής ζαρντάν χωρίς ζούδια, δεν γίνεται, η Jennifer Allora και ο Guillermo Calzadilla φρόντισαν και σου έσιαξαν ένα ζούπερ χαριτωμένο και τετράπαχο ιπποπόταμο που την έχει αράξει κάτου από τις φυλλωσιές και δείχνει το δρόμο προς τη μακαριότητα -γίνε παχύδερμο, διότι αλλιώς δεν παλεύεται.


Ο χίππο πάει σετάκι με έναν τύπο που κάθεται απάνου του και διαβάζει μία εφημερίδα. Όχι, δεν πρόκειται για θρασσύτατο τουρίστα που καβάλησε το γλυπτό, αλλά για εικαστική πινελιά των ίδιων των δημιουργών, οι οποίοι βάζουν έναν ηθοποιό / εθελοντή, να κάθεται επί ώρα στην πλάτη του παχύδερμου.



Ένα από τα πιο ευρηματικά γλυπτά είναι ετούτος ο μπρούντζινος γορίλας. Που κοιτάζει μέσα σε έναν οβάλ καθρέπτη, προφανώς συνεπαρμένος από τις υπαρξιακές του ανησυχίες ή από έναν άκρατο ναρκισσισμό. Ο δημιουργός του, ο Angus Fairhurst έχει μία εμμονή με τους γορίλες και τους χρησιμοποιεί συχνά στα έργα του. Μάλιστα, συχνά πυκνά ντύνεται και ο ίδιος γορίλας και κάμει περφόρμανς -που το λες και σκιαχτικό, ιδίως αν είσαι μπανάνα ή η Τζέσικα Λανγκ.


Καθώς περιπατώ ανάμεσα στα καταπράσινα μονοπάτια του ζαρντάν, το βλέμμα μου ξεφεύγει προς την πόλη. Που με κυκλώνει και με κοιτάζει σχεδόν απειλητικά.


Αλλά εδώ μέσα, σχεδόν δεν μπορεί να με αγγίξει. Γιατί μπορεί η ομορφιά νάναι πιο δυνατή. Γιατί μπορεί η γαλήνη να γίνει πιο εκκωφαντική.


Ξαφνικά βλέπω με ακόμα μεγαλύτερη συμπάθεια τα θηρία που κατοικούν τον κήπο και με ακόμα μεγαλύτερη θλίψη τα θηρία που κατοικούν έξω από αυτόν.


Και εντέλει καταλαβαίνω το πώς κατάφερε να επιβιώσει τόσα χρόνια και να διατηρήσει ζωντανή τη θαυμάσια ηρεμία του. Γιατί συνειδητοποιώ πως τέτοιους αθέατους κήπους διατηρούν και αρκετοί άλλοι. Και τους καλλιεργούν και τους φροντίζουν. Και για να τους κρατήσουν ζωντανούς, δεν επιτρέπουν παρά σε ελάχιστους εκλεκτούς, να εισχωρήσουν και να αναπνεύσουν την ελευθερία τους.

Μην το πεις πουθενά -ορκίστηκες, θυμάσαι;- αλλά έναν τέτοιον κήπο έχω κι εγώ.

10 σχόλια :

  1. Δεν είχα ιδέα ότι η Γαλλική Σχολή έχει τέτοιο πανέμορφο κήπο! Σ' έυχαριστώ πολύ γι' αυτή την τόσο όμορφη βόλτα και που μου επιτέπεις να εισχωρήσω στον μυστικό σου κήπο!
    Φιλιά πολλά και καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι από τα (πολύ καλά) κρυμμένα μυστικά αυτής της πόλης, Ραπουνζέλ μου. Και βεβαίως είναι χαρά μου να σε έχω στον δικό μου μυστικό κήπο, εδώ και τόσον καιρό!

      Τα φιλιά μου και τις καλησπέρες μου!

      Διαγραφή
  2. Καταπληκτικός κήπος πτηνό μου!
    Τον ευχαριστήθηκα πολύ, πάρα πολύ!
    Δεν τον είχα ξαναδεί ομολογώ και είναι πανέμορφος.
    Πολλά φιλιά την καλημέρα μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έλενα, είναι πράγματι υπέροχος ο κήπος. Και η έκθεση βέρι βέρι ενδιαφέρουσα.
      Αξίζει τον κόπο ν'ανηφορίσει κανείς τη Σίνα και να φθάσει ως τη Διδότου για μία μικρή ανάσα καλαισθησίας και γαλήνης.
      Πολλά, πολλά φιλιά!

      Διαγραφή
  3. Πολύ όμορφη και αυτή η ανάρτηση, Πιγκουίνε μου, αλλά αφού έχεις και εσύ έναν τέτοιο κήπο, μήπως να μας ξεναγούσες και σε αυτόν; Μια ιδέα είπα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχ, Pippi μου, χωρίς να το πολυκαταλάβεις, είσαι ήδη στον κρυμμένο μου κήπο. :)
      Που δυστυχώς είναι μονάχα διαδικτυακός και δεν διαθέτει ωραίες πρασινάδες. Αλλά αρκούμαι και σε αυτόν.

      (και στις τρεις μεγάλες και πολύχρωμες γλάστες που έχω στο μπαλκόνι μου)

      Πολλά φιλιά!

      Διαγραφή
    2. Α, θαυμάσια τότε! Πόσο χαίρομαι, κάθε φορά που μπαίνω στον κρυμμένο σου κήπο! Κάθε γωνιά του και μια αποκάλυψη!

      Διαγραφή
  4. σσσ μην το πεις πουθενά: έναν τέτοιο κήπο έχω κι εγώ: αθέατο και τύπου ησυχαστήριο!
    λάτρεψα την κολοκύθα!
    φιλιά και καλή εβδομάδα Πίγκου μου♥

    υγ: να αφήσεις τη Νάσια μετεξεταστέα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αναμένω πρόσκληση να σούρθω επίσκεψη! Πτηνά και κήποι, τα πάμε πάρα πολύ καλά! :)
      Η Νάσια κινδυνεύει πράγματι να μείνει στην ίδια τάξη και έχει πολύ διάβασμα το καλοκαίρι αν θέλει να περάσει τουλάχιστον τις εξετάσεις του Σεπτέμβρη. :) (αν σου ζητήσει τα θέματα και φωτοτυπίες, να μην της δώκεις τίποτα!)

      Πολλά, πολλά φιλιά!

      Διαγραφή
    2. Η πρόσκληση είναι ανοιχτή Πίγκου για όποτε θελήσεις!
      Διαθέτουμε και σουίτα να σε φιλοξενήσουμε ☺ Με φωτάκια κάτω από το υπερδιπλο κρεβάτι Σκέψου το! Πού αλλού θα σου έχουν φωτάκια κάτω από το κρεβάτι;☺☺☺

      Διαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts