Τρίτη, 27 Ιουνίου 2017

Nanjing (B-side)



Εικοσιτέσσερα με εικοσιπέντε εκατομμύρια περίπου. Τόσος είναι ο πληθυσμός της πόλης, επομένως σε γνωστό δύσκολα πέφτεις. Ε ναι, είμαστε η πολυπληθέστερη πόλη στον κόσμο που σημαίνει πως το "χάνει-η-μάνα-το-παιδί-και-το-παιδί-τη-μάνα" έρχεται εδώ και επιβεβαιώνεται στο εντελώς κυριολεκτικό του. Διότι πράγματι, στη Σαγκάη κινδυνεύεις να χάσεις ουχί μόνο τους άλλους, αλλά και τον εαυτό σου μη-σου-πω.



Όπως καταλαβαίνεις, η καθημερινότητα σε μία τόσο συντριπτική πόλη, επιφυλάσσει διάφορες ακρότητες και τελοσπάντων, είναι δύσκολο να μην σου γυρίσει και το μάτι. Το καλό λοιπόν που σου θέλω είναι να ξεχάσεις τις αβρότητες, τους Ζαμπούνηδες και τις πολλές, πολλές ευγένειες. Για να επιβιώσεις σε τέτοια μεγέθη, πρέπει να παίξεις κάπου ανάμεσα στο αμείλικτος, το αδυσώπητος και το σίριαλ κίλερ, διότι αλλιώς δεν φτουράς ούτε για ζήτω.



Να, όπως για παράδειγμα η Κα Τσου Φα! Όταν αποφασίζει να κατέβει στο κέντρο για δουλειές ή ψώνια, μην την είδατε και δεν τη φοβηθήκατε. Πριν βγει από το σπίτι της, επιδίδεται σε μερικές ασκήσεις ζίου ζίτσου, ενώ για ακόμα καλύτερα αποτελέσματα, προβάρει και το ύφος Τσαρλς Μπρόνσον στον καθρέπτη του μπάνιου της -ενίοτε φορώντας και το μουστάκι του.


Κι αν θαρρείς πως ζεις εσύ στη δικιά σου τη δουλειά τον εργασιακό μεσαίωνα, στήσου σε παρακαλώ για λίγο στη γραμμή μαζί με το λοιπό προσωπικό του εστιατορίου στο πρωινό προσκλητήριο, όπου γίνεται καταμερισμός αγγαρείας και πέφτουν οι ποινές. Γελάσαμε, στραβάδι; Σου φαινόμαστε αστείοι, στραβάδι; Ανάπαυση, προοοοοοσοχή! Αυτό το λέμε "εργασιακά δικαιώματα σε κομμουνιστική χώρα" ή "πρώτη φορά Αριστερά", στραβάδι. Και συνέχισε εσύ να τρέφεις τις αυταπάτες σου.


Αλλά ας αλλάξουμε θέμα για να μην χαλάσουμε και τις καρδιές μας: που-λες, το πάντα είναι το εθνικό μας ζούδι. Εντάξει, μαζί με το δράκο -αν και ο δράκος είναι φίξιοναλ (κάτι σαν την ανάπτυξη στην Ελλάδα) και γι'αυτό δεν λογίζεται (εκτός από την Ελλάδα, όπου και λογίζεται και φορολογείται). Επειδής πολύ το αγαπούμε το πάντα, μαθαίνουμε από μικροί όλα όσα το αφορούν (=δηλαδή, τα πάντα όλα!). Για παράδειγμα, ξεύρεις τη διαφορά ανάμεσα στα γουρούνια και τα πάντα; Τα γουρούνια τρώνε τα πάντα, ενώ τα πάντα δεν τρώνε τα γουρούνια. Όταν -χτύπα ξύλο- αρρωσταίνει ένα πάντα, ξεύρεις τί κάμει; Απλώς περιμένει, διότι ως γνωστόν, ο χρόνος γιατρεύει τα πάντα. Δεν σε βλέπω να γελάς και ανησυχώ: ξύπνησες ανάποδα ή ήσουν ξινός από πάντα; 


Στην Κίνα είμαστε, δεν υπάρχει περίπτωση να μην μιλήσουμε για φαγί. Όπως ίσως ξεύρεις, εδώ μαγειρεύουμε λογής λογής λιχουδιές, από κρέας και φρούτα ως κολεόπτερα και αρθρόποδα (όχι, η πεθερούλα σου δεν πιάνεται για αρθρόποδο, παρά την αρθρίτιδα που την ταλαιπωρεί) -διότι είμαστε γκουρμεδιάριδες τύποι και θέλουμε μία ποικιλία στο πιάτο μας. Δεν είναι ωραιότατα αυτά τα μανιτάρια; Θα τα πάρω να σου τα σιάξω σαλάτα. Μην με κοιτάζεις περίεργα και μην στραβομουτσουνιάζεις! Ξεύρεις πόσα Στρουμφ έμειναν άστεγα για να φας εσύ τη συγκεκριμένη σαλάτα σου; Θέλεις και κάνα κρέας για συνοδευτικό;


Διάλεξε και πες μου. Σιγά μην πάρουμε γουρούνι στο σακί. Εγώ είμαι φυσιογνωμιστής, θέλω να δω φάτσα για να επιλέξω. Τί λες για εκείνο το μπιρμπιλωμάτικο με το μαγουλάκι; Τί εννοείς πως δεν σου αρέσει η μουσούδα του; Να το κάμουμε σούπα το θέλουμε, όχι να το παντρευτούμε. Και τελοσπάντων εσύ δεν ήσουν που έλεγες ότι όλα τα γουρούνια, έχουν την ίδια μούρη; Βουαλά, η πανηγυρική διάψευση!


Να και η Ρου Χα Λάκι, μία βέρι επιλεκτική φασιονίστα που επιδίδεται σε αχαλίνωτο σόπινγκ, εδώ στην τεράστια εμπορική λεωφόρο Nanjing. Σήμερα, η Ρου Χα Λάκι φοράει το αγαπημένο της τζιν πανταλόνι με τα ψηλά ρεβέρ (στη γειτονιά, την ελένε και Ρου Χα Λάκι με τα Ψηλά Ρεβέρ), μια ζακέτα-σκακιέρα για ρουά ματ και νάιλον παπούτσια με πλαστικά τακούνια που δίδουν μία αίσθηση ελευθερίας στο πόδι.


Καλά το κατάλαβες: το μεγαλύτερο φετίχ της Ρου Χα Λάκι είναι τα παπούτσια. Με έμφαση στο πολύχρωμο και το πουά. Ίδιο γούστο με τη Μίνι Μάους και τη Ντάιζη Ντακ, δηλαδή.


Αχ, μισός πλανήτης παρακάτω και όλα μοιάζουν να είναι αλλιώς. Οι άνθρωποι, οι συνήθειες, οι συμπεριφορές, οι επιλογές και τα ζητούμενά τους. Ναι, τα πολύ βασικά παραμένουν ίδια: να επιβιώσουμε θέλουμε όλοι και ν'αγαπηθούμε. Όμως από εκεί και πέρα, το χάος.


Επειδής δεν μου κάμει καρδιά να σε αφήσω με τίποτις μιζέριες και αμπελοφιλοσοφίες, θα σου χαρίσω μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες που χορεύεται πολύ εδώ στην Κίνα και είμαι βέβαιος πως θα σου συμπληρώσει με τον πιο εύγλωττο τρόπο την σουρεαλιστική εικόνα. Αν έχεις στο σπίτι πουλερικά, παρακαλώ να απομακρυνθούν από την οθόνη. Να μάθεις την χορογραφία, ποτέ δεν ξεύρεις μήπως και σου χρειαστεί καμιάν ώρα!


Σημείωση: Τα "B-Sides" του πτηνού περιλαμβάνουν σκόρπιες φωτογραφίες, σκέψεις, εντυπώσεις και παραλειπόμενα που δεν χώρεσαν στην ορίτζιναλ ανάρτηση. Και που κανονικά θα έμεναν στο συρτάρι του μπλογκ. Αλλά βρήκαν τρόπο να σκάσουν μύτη και να μοστραριστούν ως αυτοτελές ποστάκι μη-χειρότερα. Για να ιδείς την βασική ανάρτηση ετούτου του "B-Side", πατάς εδώ

Η κατάρα της μούμιας


Αν σου αρέσουν τα μυστηριώδη μέρη, οι αρχαίοι θρύλοι, οι μούμιες και τα ανεξήγητα φαινόμενα, τότες ετούτη η βόλτα θα σε συναρπάσει. Διότι ναι, σήμερις το πρόγραμμα περιλαμβάνει πυραμίδα. Εντάξει, η αλήθεια είναι πως οι πλέον διάσημες του είδους είναι του Χέοπος, του Χεφρήνου και του Μάμ-ρα. Αλλά πτηνό, που ως γνωστόν εξειδικεύεται στο τρέχα-γύρευε, σου έχει εναλλακτική πρόταση στο πιο οικονομικό -διότι και που να τρέχουμε τώρα στη Γκίζα και στη Θαντέρα.



Βρισκόμαστε στην Αργολίδα. Έναν τόπο σημαντικό, μία πανάρχαια μήτρα του ανθρώπινου γένους. Σ'αυτά τα μέρη, ο μυθικός Φορωνέας λέγεται πως οργάνωσε τις πρωτόγονες, διάσπαρτες οικογένειες και φυλές σε ένα κοινωνικό σύνολο, ενθαρρύνοντας τη δημιουργία των πρώτων οικισμών και τη θέσπιση κανόνων. Διότι πριν επικρατούσε αναρχία, ο καθένας έκανε ό,τι του κατέβαινε και δεν υπήρχε κανένας σεβασμός στον συνάνθρωπα -κάτι σαν την κατάσταση στα σημερινά Εξάρχεια, αλλά χωρίς τα γκραφίτι και τους μπάφους.



Στη διαδρομή που ενώνει εδώ και χιλιάδες χρόνια την πόλη του Άργους με την Τεγέα, πάνω σε έναν στρατηγικής σημασίας λόφο, υπάρχουν κάποιες αραδιασμένες πέτρες. Πρόκειται για ογκώδεις γκρίζους ασβεστόλιθους που σε προβληματίζουν με το μέγεθος και το σχήμα τους. Αν σκαρφαλώσεις το λόφο και πλησιάσεις εγγύτερα, ο προβληματισμός σου μετατρέπεται σε έκπληξη.



Διότι αντιλαμβάνεσαι πως έχεις μπροστά σου μία μεγάλη πυραμίδα, βραχυκυκλώνουν οι συνειρμοί σου, τσιμπιέσαι να βεβαιωθείς ότι δεν ονειρεύεσαι και διπλοτσεκάρεις το τζι-πι-ες σου μπας και έκαμες κάπου λάθος μετά το Ναύπλιο και έστριψες για Κάιρο.



Οι επικλινείς εξωτερικές πλευρές της πυραμίδας περιβάλλουν ένα ορθογώνιο οικοδόμημα με διαστάσεις επτά επί εννέα μέτρων -ναι χωράνε άνετα πέντε ροτόντες, αν θες να παραθέσεις ένα μπραντς.



Είναι αρκετοί εκείνοι που κατά καιρούς υποστηρίζουν (στο εντελώς αθεμελίωτο) ότι η πυραμίδα αυτή είναι προϊστορική και επομένως αρχαιότερη των αιγυπτιακών. Όπως καταλαβαίνεις, αν είσαι αρχαιόπληκτος, τύπου αποκωδικοποιείς με αριθμούς την ετυμολογία των ελληνικών λέξεων, κυκλοφορείς με χλαμύδα στο σπίτι σου και διατείνεσαι ότι η απόσταση ανάμεσα στους ναούς της αρχαίας Ελλάδος κρύβει διαγαλαξιακά μυστικά, την υιοθετείς ωραιότατα την παραπάνω εικασία και την ετρίβεις στη μούρη τής κάθε τυχάρπαστης μούμιας που συναντάς μπροστά σου -διότι ως γνωστόν, όταν εμείς κατασκευάζαμε πυραμίδες, οι Αιγύπτιοι ήταν απάνου στον κοκοφοίνικα.


Αλλά οι αρχαιολόγοι επιμένουν ότι η πυραμίδα η δικιά μας είναι του 4ου αιώνα π.Χ. και ότι εχρησιμοποιείτο ουχί για φύλαξη νεκρών, αλλά ως φρούριο για να ελέγχουμε τα σούρταφέρτα στους οδικούς άξονες και να κόβουμε και καμία κλήση.


Με σχεδόν δυόμιση χιλιάδες χρόνια ακλόνητης λιθοδομής, του βγάζεις το καπέλο του αρχιτέκτονος και τον προσλαμβάνεις να σου αναλάβει εκείνο το πανωσήκωμα που θες να ρίξεις στο σπιτάκι της πεθεράς σου στα Λαγραινά. Να βγαίνει η γυναίκα στην ταράτσα να εποπτεύει καλύτερα τις γειτόνισσες.


Όχι ειλικρινά δεν θα γκρινιάξω με το πόσο αφρόντιστη, χορταριασμένη και παρατημένη είναι η πυραμίδα, μήτε θα σου επαναλάβω το γνωστό τροπάριο περί της αδυναμίας του Υπουργείου και της τοπικής κοινωνίας να αναδείξουν μνημεία όπως ετούτο με μία στοιχειώδη σήμανση, ένα κιόσκι που θα σου εξηγεί το τί βλέπεις και ένα μαγαζάκι με τριατέσσερα μεμοραμπίλια να έχεις να θυμάσαι τη μούμια. Βαρέθηκα να τα λέω, βαρέθηκες να με ακούς.


Θα σου πω μονάχα πως εγώ βρήκα πολύ ενδιαφέρουσα την επίσκεψή μου εκεί, έστω κι αν  μετά χρειάστηκε να ψάξω αρκετά στο ίντερνετ και στη σχετική βιβλιογραφία για να λύσω τις απορίες μου για το οικοδόμημα. Και θα σου διαπιστώσω ξανά πως ετούτη η χώρα κρύβει πολλές εκπλήξεις για τον επίμονο ταξιδιώτη της. Μέρη αναπάντεχα, μνημεία και ιστορίες που θέλει κόπο για να προσεγγίσεις, μα σ'ανταμοίβουν σαν δοκιμάσεις να τ'αναζητήσεις.



Αφού ολοκλήρωσα τη βόλτα και άρχισα να κατηφορίζω ισορροπώντας στις πέτρες, ένα περίεργο θρόισμα ακούστηκε από το κέντρο της πυραμίδας. Η γη άρχισε να βράζει κάτω από τα πόδια μου και μία κραυγή αγωνίας έπεσε απάνου μου και με κατακεραύνωσε. Γυρίζω το κεφάλι μου και τί να δω; Ένας στρόβιλος από μαύρη σκόνη είχε σκωθεί από τα έγκατα του οικοδομήματος, λαμβάνοντας γυναικεία μορφή -βέρι σκιαχτική και εντελώς τσαντισμένη- κοιτάζοντάς προς το μέρος μου με τα ερεβώδη της μάτια. Ναι, ήταν η κατάρα της μούμιας -που προφανώς έχει πέσει πάνω μας, διότι και πώς αλλιώς να εξηγήσει κανείς τα όσα μας συμβαίνουν; Εντάξει τ'ομολογώ πως μπορεί να υπερβάλω λιγουλάκι στο ειδικό εφέ, αλλά κάμω ό,τι μπορώ για να σου διαφημίσω το μέρος και να σε πείσω να πας αν τυχόν βρεθείς προς τα εκεί. Διότι δεν θέλεις ν'αφήσεις τη μούμια να σε περιμένει, θέλεις;

Δευτέρα, 26 Ιουνίου 2017

Εξ αφορμής: Χωματερή



Πριν περίπου ένα χρόνο, σε είχα βολτάρει (μέσα από τα μάτια ενός υποθετικού τουρίστα) στη σύντομη αυτή διαδρομή μεταξύ Ομόνοιας και Αρχαιολογικού Μουσείου (η σχετική ανάρτηση εδώ). Η εικόνα των πεντέξι αυτών οικοδομικών τετραγώνων σε ένα από τα πιο κεντρικά σημεία της πρωτεύουσας, το οποίο περιπατούν καθημερινώς ντόπιοι και τουρίστες, ήταν τουλαχιστον αποκαρδιωτική.



Δώδεκα περίπου μήνες αργότερα, σε επιστρέφω ξανά στο ίδιο σημείο. Όχι για να διαπιστώσουμε πόσο απελπιστικά ίδια έχουν παραμείνει τα πράγματα, αλλά για να διαπιστώσουμε πόσο απελπιστικά περισσότερο έχουν χειροτερέψει.



Δεν είμαι βέβαιος από πού να ξεκινήσω. Οι βανδαλισμένοι τοίχοι, τα βρώμικα πεζοδρόμια, οι κατεστραμμένες προσόψεις, τα ξερά και χορταριασμένα δέντρα και οι σπασμένες πλάκες συνθέτουν μία ζωφερή πραγματικότητα αστικής μόλυνσης και απαξίωσης που δεν συναντάς παρά σε εξαιρετικά ακραίες περιπτώσεις τριτοκοσμικών χωρών.



Η υποβάθμιση συμπληρώνεται με τους Walking Deads της περιοχής, ήτοι τους άστεγους, τους χρήστες και διάφορα απροβράσματα που εμπορεύονται ναρκωτικά με τρόπο απροκάλυπτο στις συνήθεις πιάτσες γύρω και μέσα στο Πολυτεχνείο.



Και βεβαίως υπάρχει πανταχού παρούσα η αντιεξουσιαστική αισθητική που αποτελεί από μόνη της ένα οξύμωρο: υπό τον μανδύα μίας ιδεολογικής αντίστασης κατά πάντων, επιβάλλεται με τρόπο ολοκληρωτικό στην περιοχή, όταν η ίδια υποτίθεται επαναστατεί κατά της έννοιας της επιβολής.



Αλλά αν νομίζεις ότι οι γνωστοί άγνωστοι είναι οι μόνοι που ασχημονούν στο δημόσιο χώρο, κάνεις λάθος. Διότι η περιρρέουσα ατμόσφαιρα της ασυδοσίας, επιτρέπει στον καθένα να εκδηλώσει τα όποια αιτήματά του, τις σκέψεις του, το τσιτάτο του ή ό,τι θέλει τελοσπάντων πάνω στον τοίχο, χαράσσοντας τον κάδο, σπάζοντας το κάγκελο, γράφοντας με σπρέι τη βιτρίνα.



Είσαι Έλληνας; Αλλοδαπός; Χρυσαυγίτης; Αριστεριστής; Συριζαίος; Νεοδημοκράτης; Αλληλέγγυος; Γερμανοτσολιάς; Ολυμπιακός; Παοκτζής; Νταλκαδιασμένος; Άνεργος; Στρέιτ; Γκέι; Μπορείς να κάμεις ό,τι γουστάρεις και να μας φτύσεις το δικό σου στόρι στα μούτρα μας. Διότι προφανώς το δικαιούσαι και το αξίζουμε.



Ήρθαν σε όλα αυτά να προστεθούν και τα σκουπίδια. Χιλιάδες τόνοι από σκουπίδια. Μέσα σε αφόρητη ζέστη και συνθήκες αποπνιξίας. Τα ρεπορτάζ λένε πως το όζον ξεπέρασε τα όρια κινδύνου. Η θερμοκρασία θα ανέβει προς τα τέλη της εβδομάδας, αρκετά πάνω από τους σαράντα βαθμούς. Αναπνέεις με δυσκολία, αισθάνεσαι τη σήψη να σε περικυκλώνει από παντού. Πρέπει να πληρώσεις και τους φόρους σου, δεν έχεις λεφτά για αποδράσεις: είσαι πλήρως, καθέτως και οριζοντίως εγκλωβισμένος.



Σε μία απέραντη χωματερή.



Μπροστά στα μάτια σου, κείτεται η αναπόδραστη επιβεβαίωση ότι η μάχη του πεζοδρομίου επιτέλους κερδήθηκε -και νικητής είναι τα σκουπίδια.



Το κουφάρι όπου στεγαζόταν κάποτες το Μινιόν, μοιάζει με μία αλληγορία για την πραγματικότητα που ζούμε. Από μέσα χάσκει ένα κατεστραμμένο και άψυχο κτήριο και απ'έξω το έχουμε επενδύσει με μία κακόγουστη ψευτοδήθεν εικαστική μουτζούρα που έγινε viral για πεντέξι μέρες από τις Lifo και τις Athens Voice -που παραληρούσαν για το πόσο υπέροχα αισιόδοξη ήταν αυτή η παρέμβαση και πόσο γουάου χαρούμενοι ήμασταν που επιτέλους νοηματοδοτήθηκαν οι ζωές μας στα καλά του καθουμένου από την πρωτοβουλία της ιδιοκτησίας του κτηρίου και του ταλαντούχου καλλιτέχνη. Ένα χρόνο μετά, ξεθωριασμένο και σκισμένο, παραμένει όσο κακόγουστο και άχρηστο ήταν από την πρώτη στιγμή που εγκαταστάθηκε: τα κτήρια δεν σώζονται με κίτρινες λινάτσες, οι ζωές δεν αποκαθίστανται με υποσχέσεις, συνθήματα και λαϊκισμούς, η πραγματικότητα δεν αναιρείται όσα πολύχρωμα γυαλιά κι αν δοκιμάσεις να φορέσεις -απλώς την όρασή σου κινδυνεύεις να απωλέσεις.



Λυπάμαι πολύ. Ειλικρινά λυπάμαι. Για εσένα, για εμένα, για όλους μας. Για όσους επιμένουν ότι η Ελλάδα είναι η ομορφότερη χώρα του κόσμου, για όσους επιμένουν να δικαιολογούν τις απονενοημένες επιλογές τους, για όσους διαψεύστηκαν (πέφτοντας από τα σύννεφα) ή συνεχίζουν αμετανόητα να ελπίζουν (ένθεν κακείθεν), για όσους αδυνατούν να σκεφτούν παραπέρα από τα στενά όρια του προσωπικού συμφέροντος, της ντεμέκ αγανάκτησης ή του ιδεολογικού τους κολλήματος. Λυπάμαι πολύ. Διότι νομίζω πως φθάσαμε στον προορισμό που επιλέξαμε. Ας τον απολαύσουμε.

Παρασκευή, 23 Ιουνίου 2017

Ραμαντάν Λουμπούρ


Δεν ξεύρω πώς θα τα καταφέρεις, αλλά αυτό πούχεις στο μυαλό σου καλά θα κάμεις να το ξεχάσεις! Δεν πρόκειται να κάτσουμε για φαγητό που να χτυπιέσαι! Και μην καμώνεσαι πως τάχα-μου λιμοκτονείς και είσαι στα πρόθυρα της λιποθυμιάς, διότι σε είδα τί περιδρόμιασες πάλι εψές το βράδυ. Που έρχεσαι τώρα να μου το παίξεις -ποιός; εσύ!- Όσιος Ονούφριος και παιδάκι της Μπιάφρα. Όχι θέλω να σε είχα μία εβδομάδα παρέα μα τον Ντάνο και την Βαλαβάνη να τρώτε φακόρυζο και καρύδα, να γέλαγε μαζί σου ολόκληρος ο Άγιος Δομίνικος.



Και τελοσπάντων, βλέπεις άλλον άνθρωπο να τρώει εδώ πέρα; Κανέναν και πουθενά! Θέλεις να μας περάσουνε για τίποτις άπιστους και νάχουμε ντράβαλα; Μα τώρα σού ήρθε κι εσένα η υπογλυκαιμία; Ορίστε, θα σου αγοράσω από ετούτα τα ωραιότατα παραδοσιακά γλυκάκια κι όταν με το καλό νυχτώσει, βάλτα κάτω ν'αναστενάξουν οι θερμίδες.



Αφού το ξεύρεις ότι κατά τη διάρκεια του Ραμαντάν, εφαρμόζεται αυστηρή νηστεία από την ανατολή ως τη δύση του ηλίου -γιατί με πιλατεύεις; Και για νάχουμε καλό ρώτημα, εσύ δεν ήσουν που διαμαρτυρόσουν πως έχει κολλήσει η ζυγαριά και δεν μπορείς να χάσεις εκείνα τα κιλάκια που έβαλες τους τελευταίους μήνες; Ορίστε η ευκαιρία σου!



Βρισκόμαστε στην πρωτεύουσα της Μαλαισίας, την Κουάλα Λουμπούρ. Και επειδής οδεύομεν προς το τέλος του Ραμαντάν, είπα να σε βγάλω μία βόλτα στην αγορά για τα τελευταία μας σίζοναλ ψώνια. Παρότι διαθέτουμε κάμποσα μολς με τις μεγάλες ιντερνάσιοναλ φίρμες, λόγω της περίστασης, απεφάσισα να σε σουρτουκέψω σε πιο παραδοσιακές γειτονιές για να πάρεις γεύση από αυθεντική λόκαλ ατμόσφαιρα. Εξού και ήρθαμε στο Τζακέλ Μολ, τον παράδεισο της μαντίλας και της κελεμπίας.


Η οικογένεια Τζακέλ ασκεί το επάγγελμα εδώ και δεκαετίες και σούχει στήσει εδώ ένα πολυόροφο κατάστημα υπερπαραγωγή, που ανταποκρίνεται στα πιο τρελά όνειρα της ντελικάτης και κομψευάμενης μουσουλμάνας.


Συνολάκια κεντημένα στο χέρι με δαντελωτά τελειώματα, κομψά μανικάκια, ανάλαφρα σχέδια και πιέτες, που καλύπτουν με φροντίδα την κάθε σπιθαμή του σώματος και αφήνουν ακάλυπτα μονάχα τα άκρα των χεριών και των ποδιών.


Αλλά και υπέροχες μαντίλες, στο κοραλί, στο βυσσινί, στο κυπαρισσί. Σε μία σχεδόν ανεξάντλητη γκάμα χρωμάτων και σχεδίων. Μαντίλες που εφαρμόζουν με τρόπο, καλύπτοντας απολύτως τα μαλλιά και αναδεικνύοντας τα υπέροχα χαρακτηριστικά του γυναικείου προσώπου.


Βεβαίως, εντελώς μεταξύ μας, αν περιμένεις να συναντήσεις στο δρόμο, χαμογελαστές και πεντάμορφες Μαλαισιανές, ενδεδυμένες με τέτοια μετάξια, θα μείνεις πάλι με την όρεξη -κι είσαι και πεινασμένος άνθρωπος. Σκόπιμα σε ξεκίνησα από τις πολυτέλειες για να σε προσγειώσω μετά στην πραγματικότητα του δρόμου και της καθημερινότητας.


Διότι καλό και άγιο το Τζακέλ Μολ, αλλά κατά τη διάρκεια του Ραμαντάν, αλλού χτυπάει η καρδιά της αγοράς.



Εδώ στο κέντρο της πόλης, στα όρια μεταξύ της Jalan Masjid India (της περιοχής δηλαδής που μένει η πολυάριθμη ινδική κοινότητα) και της Jalan Tuanku Abdul Rahman, κάτω από τις θεόρατες πολυκατοικίες που μοιάζουν με φωλιές τερμητών, στήνεται ένα από τα μεγαλύτερα υπαίθρια παζάρια. Που λειτουργεί όλο το μήνα του Ραμαντάν, προσφέροντας πολλών ειδών καλούδια.



Παρότι ο μεγάλος συνωστισμός γίνεται μετά τη δύση του ηλίου -όταν δηλαδή ξεκινάει η κατανάλωση φαγητού- εγώ σε έφερα από νωρίς για να αποφύγουμε την πολυκοσμία και να ψωνίσουμε με την άνεσή μας.


Τί σε προβληματίζει στο μανικάκι; Α, κατάλαβα: η ζέστη! Δυστυχώς για εσένα, υπέροχη αναγνώστρια, η θρησκεία δεν κάμει εκπτώσεις με τας εποχάς, επομένως θα πρέπει να εξοικειωθείς με την ιδέα της πλήρους αμφίεσης καθ'όλη τη διάρκεια του χρόνου. Για πολύ κακή σου τύχη, βρισκόμαστε κοντά στον Ισημερινό, επομένως ζέστες θα νιώσεις, ψύχρες μήτε στα όνειρά σου. Στη Μαλαισία η μόνη εναλλαγή που έχουμε είναι ανάμεσα στη ζέστη και τον καύσωνα και με δεδομένη τη θρησκεία, θα σου πρότεινα ένα καλό ινβέρτερ.



Θέλεις να δοκιμάσεις αυτό το κόκκινο πούναι χτυπητούλι; Αλλά και το από πίσω, το μπλεδάκι θα σου πηγαίνει φίνα! Οι τιμές είναι εξαιρετικά προσιτές -αν σου αρέσουν, να τα πάρεις και τα δύο νάχεις να συναλλάζεις.



Τουλάχιστον εδώ στη Μαλαισία -και εν αντιθέσει με τις πιο σκληροπυρηνικές μουσουλμανικές χώρες του Κόλπου- δεν επιβάλλεται η ισοπεδωτική μονοτονία του μαύρου και υπάρχουν αρκετές πολύχρωμες επιλογές. Βεβαίως, τα ακόμα πιο πλουμιστά σχέδια απευθύνονται σε άλλες εθνότητες που ζουν εδώ (κυρίως στις Ινδές), επομένως μην ξεθαρρεύεις.



Παρότι μουσουλμανική, η Μαλαισία παραμένει αρκετά ασιατική -επομένως το εμπριμέ θα το συναντήσεις σε μεγάλη έκταση και θα το εκτιμήσεις κιόλας, δεδομένης της κατάστασης. Στα δύο, το τρίτο δώρο; Τελειώνει το Ραμαντάν και αρχίσανε οι προσφορές των εμπόρων.



Κάτι ήξευρε η Νουρούλ και επέμενε να έρθουνε με την εξαδέλφη της την Χουσνά, προς το τέλος του μήνα για πραγματικά καλές τιμές. Η Χουσνά είναι άσσος στο παζάρι και είναι μη βάλει στο μάτι της μαντίλα!



Η Σαριφάχ από την άλλη είναι επιλεκτική και δύσκολη πελάτισσα. Σκέφτεται αν μπορεί να συνδυάσει κάτι κοραλί γυαλιά που έχει με αυτή την ωραία κελεμπία με τους κρίκους για να κάμει αίσθηση σε ένα γάμο πούχει να πάει την επόμενη εβδομάδα.



Όπως ας πούμε έχει συνδυάσει επιτυχημένα η Ναμπιλάχ τη μαντίλα με την τσάντα της. Ναι, ανέκαθεν είχε μία αδυναμία στο πουά και διέθετε μεγάλη γκάμα ρούχων σε αυτή τη λογική. Μέχρι τη στιγμή που διαγνώστηκε στον άντρα της μία εκφύλιση του δεξιού ματιού -τρελάθηκε ο άνθρωπος όταν συνειδητοποίησε πως έβλεπε το μάτι του πουά ως και στους τοίχους του σπιτιού μη-χειρότερα, αγνοώντας ότι η Ναμπιλάχ, τους είχε περάσει όντως με ασορτί ταπετσαρία- και έκτοτε της απαγορεύτηκε να τα φοράει σπίτι.



Πώς να το πω ώστε να μην ακουστεί άκομψο και κακό; Θα το πω και η μισή ντροπή δική σου: οι Μαλαισιανές δεν είναι ιδιαιτέρως όμορφες. Και δεν αναφέρομαι μόνο στα φυσικά χαρακτηριστικά, αλλά κυρίως σε αυτό το ασέξουαλ άφημα.



Χωρίς τη φροντίδα των καλλυντικών, το ναρκισσισμό των πιο κομψών και θελκτικών ρούχων, την επέμβαση του μακιγιάζ και βεβαίως χωρίς τη φροντίδα για το σώμα (η άθληση για τις γυναίκες γενικά απαγορεύεται στον μουσουλμανικό κόσμο), πολλές Μαλαισιανές μοιάζουν με πρόσωπα χωρίς ταυτότητα. Καδραρισμένες μέσα σε στρώματα υφάσματος, ανέκφραστες ή σκυθρωπές, απέχουν πολύ από τα πρότυπα ομορφιάς που τουλάχιστον εμείς έχουμε συνηθίσει.



Προφανώς και η εμφάνιση δεν είναι το πρωτεύον. Να όμως που γίνεται, όταν έρχεται η θρησκεία και την προσδιορίζει. Να που καθίσταται σημαντική, όταν έρχονται τα μη και τα πρέπει να της επιβληθούν. Σταμάτα να μου γκρινιάζεις: ασφαλώς και ισχύει το ίδιο για τις δικές μας θεούσες, με τον κότσο, το γυαλί, το ενιαίο φρύδι και την σκούρα εμπριμέ φούστα μέχρι το πάτωμα. Μόνο που στην Ελλάδα το είδος πλέον σπανίζει, ενώ εδώ είναι ο κανόνας.



Κι όμως. Αυτές οι Μαλαισιανές γυναίκες που αρχικά σού φαίνονται εξαιρετικά αντιπαθητικές, αγέλαστες και απρόσιτες, όσο περισσότερο τις παρατηρείς, τόσο περισσότερο τις καταλαβαίνεις. Είτε τις βλέπεις να ψωνίζουν με συστολή και διπλομετρώντας τα νομίσματα στο πορτοφόλι τους, είτε τις βλέπεις να περιμένουν με καρτερία τις πελάτισσες στα μικρά τους καταστήματα, πίσω από πολύχρωμα υφάσματα.



Είτε τις βλέπεις να μοχθούν σε μία καρέκλα για ατελείωτες ώρες, επαναλαμβάνοντας μία συγκεκριμένη δουλειά για όλη τους τη ζωή.



Είτε τις βλέπεις αποκαμωμένες σε μία καρέκλα μέσα στη ζέστη του απομεσήμερου, να ξαποσταίνουν για μερικές στιγμές. Πάντα τυλιγμένες και σχεδόν μόνιμα ανέκφραστες.



Αλλά είπαμε, είναι Ραμαντάν. Και οφείλω να σου εξηγήσω τα βασικά για να μην πας και κάμεις του κεφαλιού σου. Λοιπόν, από την ανατολή ως τη δύση του ηλίου, θα πρέπει να απέχεις ουχί μόνον από το φαγητό, αλλά και από το νερό και κάθε είδους πιοτό.



Μήτε το κάπνισμα επιτρέπεται, μήτε τα αρώματα (για τα φρουφρού δεν ξεύρω, βρες έναν ιμάμη και ρώτα!).



Εννοείται ότι δεν επιτρέπεται το φίκι-φίκι. Καλά να με συγχωρείς, εσύ μούχεις πάρει το κεφάλι ότι υποφέρεις και θα σε χάσουμε από την πείνα και τώρα ξαφνικά έχεις αντοχές για τσιλιμπουρδίσματα; Α δεν τρώγεσαι -κι αργεί να δύσει και ο ήλιος!


Τέλοσπάντων, να θεωρείς εαυτόν τυχερό που περνάμε το Ραμαντάν στην Μαλαισία και όχι σε κανένα βορειότερο μέρος, διότι εδώ τουλάχιστον η μέρα διαρκεί δεκατέσσερις με δεκαπέντε ώρες αυτήν την περίοδο. Ενώ αν είσαι μουσουλμάνος που διαβιεί στη βόρεια Νορβηγία ας πούμε, θα πρέπει να αντέξεις το εικοσάωρο της νηστείας καθ'όλη τη διάρκεια της ατελείωτης σκανδιναβικής ημέρας και να σε δω πόσα μπιτόνια νερό θα κατεβάσεις όταν επιτέλους δύσει ο ήλιος κατά τις δώδεκα το βράδυ.



Το Ραμαντάν βεβαίως δεν περιορίζεται στην αποχή και τη νηστεία, αλλά συνοδεύεται και από σημαντικές πνευματικές διαστάσεις. Απαγορεύεται για παράδειγμα το ψέμα, το κουτσομπολιό και η εξαπάτηση. Αν είσαι Έλληνας πολιτικός ή πανελίστας μεσημεριανής εκπομπής, την πάτησες.



Επίσης, ουχί απλώς ενθαρρύνεται, αλλά επιβάλλεται η τέλεση καλών πράξεων και η φιλευσπλαχνία προς τους αδύναμους και τους όσους χρειάζονται βοήθεια. Η ετήσια "Ζακάτ", η υποχρεωτική δηλαδή ελεημοσύνη προς τους φτωχούς και τους παθόντες κατά τη διάρκεια του Ραμαντάν, αποτελεί μία υπενθύμιση για αλληλεγγύη και έγνοια για τους άλλους.


Ναι, ξεύρεις καλά την άποψή μου για τις θρησκείες. Αλλά για να μπορέσει κανείς να τις αξιολογήσει, θα πρέπει πρωτίστως να τις μάθει και να τις καταλάβει. Πρώτον, διότι έτσι μπορεί να κατανοήσει καλύτερα τον κόσμο και τις κοινωνικές πρακτικές που έχουν δομηθεί επί των θρησκευτικών αρχών και παραδόσεων. Και δεύτερον, διότι όσο τις μελετάς, τόσο καταλαβαίνεις την ανάγκη που τις γέννησε και το σκοπό που μεταξύ άλλων, υπηρετούν: σε μία κοινωνική οικονομία και σταθερότητα προσβλέπουν, μέσω ενός -όχι ιδιαιτέρως σύνθετου και εντελώς σκόπιμα ηθοπλαστικού- κώδικα συμπεριφορών.


Παραμένουν σημαντικές οι θρησκείες στην ερμηνεία αυτού του ολοένα πιο μπερδεμένου κόσμου. Αν θέλεις να τον καταλάβεις, θα πρέπει να τις συνεκτιμήσεις. Κι όσο κι αν επιμένεις στις διαφορές τους, θα σε εκπλήξουν οι ομοιότητες.


Αλλά δεν έχουμε πολύ ώρα ακόμα μέχρι το Ιφτάρ, το γεύμα δηλαδή μετά τη δύση του ηλίου. Και μπορεί να είδαμε κάμποσες μαντίλες και κελεμπίες για εσέ αγαπημένη αναγνώστρια, μα θαρρώ πως δεν πρέπει να αφήσουμε παραπονούμενο και εσέ τον αγαπημένο αναγνώστα. Ωραιοτάτη λευκή ολόσωμη κελεμπία με την υπογραφή του Ρεμί Ισακ. Έτσι γι'αρχή!


Αν πάλι είσαι πιο μονδέρνος και νεανίας, σου προτείνω βαθύ μωβ πουκάμισο με δαντελωτό ρούχο για τα πόδια. Το σετ ολοκληρώνεται με πλεχτό φέσι για το κεφάλι.


Η ανδρική αμφίεση εδώ στη Μαλαισία δεν περιλαμβάνει παντελόνια και κοστούμια, αλλά ρούχα από νάιλον, σατέν και μετάξι που κουμπώνουν ή τυλίγονται γύρω από τη μέση. Αυτά τα "Μπαζού Μπατίκ" και τα "Μπαζού Μελαγιού" φοριούνται σχεδόν από όλους κατά τη διάρκεια του Ραμαντάν.



Σε συνδυασμό με τα λευκά, μαύρα ή πιο χρωματιστά φεσάκια που φοράνε όλοι όταν πηγαίνουν στο τζαμί -και γενικά καθ'όλη τη διάρκεια της ημέρας οι πιο ηλικιωμένοι.


Τελευταία στάση για ολοκλήρωση του γκρούμινγκ; Το κουρείο! Ευτυχώς για τους άντρες, τα κουρεία είναι κανονικά μαγαζιά στο ισόγειο των κτηρίων και δεν βρίσκονται "κρυμμένα" στους απάνω ορόφους, όπως συμβαίνει με τα γυναικεία κομμωτήρια.



Βλέπεις οι γυναίκες δεν μπορούν να δείχνουν τα μαλλιά τους (πόσο μάλλον να τα κουρεύουν) δημοσίως, επομένως οι δικοί τους χώροι καλλωπισμού δεν πρέπει να είναι εκτεθειμένοι σε γενική θέα.


Αύριο το βράδυ, έχουμε νέα σελήνη. Που σημαίνει ότι το φετινό Ραμαντάν ολοκληρώνεται εδώ στη Μαλαισία. Σε μία χώρα που δεν είναι αραβική και που έχει μεγαλύτερη φυλετική συγγένεια με την Ταϊλάνδη ή την Καμπότζη, παρά με την Αίγυπτο ή τη Σαουδική Αραβία. 


Αλλά η ιστορία, τα έφερε με τρόπο που το Ισλάμ εγκαταστάθηκε εδώ ως η κυρίαρχη θρησκεία. Αρχικά, μέσω Αράβων του Κόλπου που συναλλάσσονταν με τον τοπικό πληθυσμό τον 7ο αιώνα μ.Χ. Και ύστερα, τον 12ο αιώνα, μέσω Ινδών μουσουλμάνων εμπόρων που δίδαξαν την πίστη τους στον τότε άρχοντα της Μαλαισίας, ο οποίος την ασπάστηκε και την διέδωσε στην επικράτεια του βασιλείου του.


Αν θαρρείς πως είσαι οι επιλογές σου, πλανάσαι πλάνην οικτρά. Είσαι οι επιλογές μυριάδων άλλων ανθρώπων και συγκυριών μέσα στο ρου γενεών, ιστορικών πράξεων, κοινωνικών πρακτικών και εξελίξεων. Είσαι το αποτέλεσμά τους. Και ναι, εσύ μπορείς να ανοίξεις το ψυγείο ό,τι ώρα θέλεις -ο δικός σου Θεός (αν έχεις) μπορεί και να στο συγχωρέσει, για τη ζυγαριά πάλι όρκο δεν παίρνω.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts