Πέμπτη, 29 Ιουνίου 2017

Athens Exotica



Στις βόλτες που με πήγαιναν οι γονείς μου ως παιδί στο κέντρο της Αθήνας, κάθε φορά που περνάγαμε από την πλευρά του Θησείου, ο μπαμπάς μου δεν παρέλειπε ποτέ να μου υποδείξει το λόφο των Νυμφών και στην κορφή του, το Εθνικό Αστεροσκοπείο. Με την υπερηφάνεια και το θαυμασμό που είχαν οι άνθρωποι των προηγούμενων γενεών για πράγματα που φαίνονται σήμερα μάλλον αδιάφορα στους περισσότερους, μου έλεγε πως το Αστεροσκοπείο μας ήταν κάποτες από τα καλύτερα του κόσμου.



Και πολύ φχαριστιόμουν στο άκουσμα μιας τέτοιας πληροφορίας! Διότι ένιωθα κι εγώ σημαντικός και τυχερός που είχαμε τέτοιο θαυμαστό πράμα εν τω μέσω της πόλης μας -άσε που πάντα είχα μια ιδιαίτερη αγάπη για τους ουρανούς κι ονειρευόμουνα τ´αστέρια.



Τα χρόνια όμως πέρασαν, εγώ μεγάλωσα, η πόλη άλλαξε, τ´αστέρια χάθηκαν ολωσδιόλου από τον ουρανό της. Και ουδέποτε, μου δώθηκε η ευκαιρία να επισκεφθώ από κοντά το Αστεροσκοπείο.



Μέχρι πριν λίγες μέρες. Που διάβασα πως ένας Αργεντίνος καλλιτέχνης ονόματι Adrian Villar Rojas έστησε στο λόφο αυτό μία μεγάλη εικαστική εγκατάσταση. Και άδραξα τη σπάνια ευκαιρία για να εκπληρώσω ένα απωθημένο που είχα από τα μικράτα μου. Να σκαρφαλώσω κι εγώ για να φτάσω λίγο κοντύτερα στ'αστέρια.



Με το που φθάνει κανείς στο λόφο, τον υποδέχονται οι ευγενικοί εθελοντές της ομάδας ΝΕΟΝ, οι οποίοι αναλαμβάνουν να εξηγήσουν τα πώς και τα γιατί και να συνοδεύσουν τους επισκέπτες, ξεναγώντας τους στο έργο του Rojas.



Ο οποίος πήρε έναν λόφο σχετικώς γυμνό και για δεκαετίες παραμελημένο που είχε απλώς μερικά πεύκα και διάσπαρτα παρτέρια και τον μετέτρεψε σε έναν εντυπωσιακό κήπο οργιαστικής βλάστησης. Ο τολμηρός αρχιτεκτονικός και φυτοκομικός μετασχηματισμός δημιουργεί ένα αποτέλεσμα εντελώς πρωτότυπο για τα ελληνικά δεδομένα: έναν κήπο σαν αυτούς που βλέπω και ζηλεύω σε άλλες χώρες και που ουδέποτε μπορέσαμε εμείς να σιάξουμε με την παροιμιώδη μας αποτυχία στο σχεδιασμό και τη συντήρηση πάρκων.



Και να που ξαφνικά, είχα χαθεί μέσα σε ένα μέρος με πυκνή βλάστηση, τιτιβίσματα πουλιών και ευχάριστους ίσκιους. Μέσα σε μία μείξη από αγρωστώδη φυτά όπως μπαμπού, σπόρους και δημητριακά, αλλά και φρούτα και λαχανικά.



Αγκινάρες με τα υπέροχα λουλούδια τους. Καρπούζια, σπαράγγια και κολοκύθες.



Αυτές οι τελευταίες με τα πελώρια φύλλα και τις περικοκλάδες τους, θαρρείς σε προσκαλούν να πρωταγωνιστήσεις σε κάποιο παραμύθι. Να σκαρφαλώσεις απάνου τους και ν'ανακαλύψεις τόπους ξένους, με γίγαντες και ξωτικά.



Θαρρείς πως μέσα από τη σκόνη των αστεριών θα εμφανιστεί η καλή σου νεράιδα για να μεταμορφώσει την κολοκύθα σε άμαξα. Για να σε μεταφέρει στο χορό που γίνεται στο κάστρο του βασιλιά.



Σε πολλά σημεία κατά μήκος των μονοπατιών, υπάρχουν φυτεμένα καλαμπόκια.



Που ξεπερνούν σε ύψος το ενάμιση μέτρο και λειτουργούν σαν ένας φυσικός φράχτης. Σαν ένα πλέγμα που κρύβει μέσα του εικόνες και ήχους και μυστικά. Τ'ακούς να σε καλούν και να σου ψιθυρίζουν, καθώς λικνίζονται ελαφριά από το ανεπαίσθητο, καλοκαιρινό αεράκι. Σε μία ήρεμη και γαλήνια χορογραφία.



Ναι, είναι πολύ ζεστή η πόλη αυτή ειδικά την περίοδο. Αλλά να που δημιουργείται εδώ ένα δροσερό μικροκλίμα. Να που σου γίνεται απολύτως αντιληπτό το έγκλημα που κάμαμε καλύπτοντας τις ζωές μας με τσιμέντο και μπετόν. Αλλιώς θα έπρεπε να τα'χουμε όλα καμωμένα. Αν ήμασταν πιο γνωστικοί κι αν σεβόμασταν το περιβάλλον εντός του οποίου ζούμε και εντέλει τους εαυτούς μας.



Μπορεί εδώ και χρόνια ο λόφος αυτός να ήταν αφημένος και δίχως σπουδαία βλάστηση, αλλά αν ανατρέξεις στην ιστορία του θα διαπιστώσεις πως τα πράματα δεν ήταν πάντοτε έτσι.



Στην αρχαιότητα, φαίνεται πως ήταν πολύ πιο πράσινος -εξού κι χωροθετήθηκε εδώ το Ιερό των Νυμφών. Όμως μετά την απελευθέρωση και λόγω της ανάγκης για ανοικοδόμηση της πόλης, υπήρξε το πρώτο θύμα της συστηματικής λατόμευσης για την εξεύρεση οικοδομικού υλικού. Παρά τη σχετική απαγόρευση το 1841, η λατόμευση συνεχίστηκε παράνομα σε όλη τη διάρκεια του 19ου αιώνα -όχι για να μην θαρρείς ότι η ανυπακοή μας σε κανόνες και νόμους είναι πρόσφατο κουσούρι.



Εδώ απάνου αποφασίσθηκε να γίνει το παλαιότερο ερευνητικό ίδρυμα της Ελλάδας και των Βαλκανίων, το Εθνικό Αστεροσκοπείο. Που η οικοδόμησή του ξεκίνησε την 26η Ιουλίου του 1842, ημέρα ολικής έκλειψης του ήλιου. Η θεμελίωση έγινε με κάθε λαμπρότητα, παρουσία του βασιλιά, των υπουργών, της Ιεράς Συνόδου και πλήθους Αθηναίων -σε μία πόλη που τότες δεν ξεπερνούσε κατά πολύ τους δέκα με δώδεκα χιλιάδες κατοίκους.



Το κτήριο χτίστηκε σε σχέδιο του Θεόφιλου Χάνσεν (στον οποίο αυτή η πόλη χρωστάει πάρα, πάρα πολλά) και με χρηματοδότες τον Γεώργιο και το Σίμωνα Σίνα, οι οποίοι ανέλαβαν και το κόστος του εξοπλισμού και της λειτουργίας του ιδρύματος για κάμποσα χρόνια.



Το Αστεροσκοπείο έχει σχήμα σταυρού με τις άκρες του να υποδεικνύουν τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Ο Χάνσεν χάραξε πάνω από την πόρτα μία επιγραφή στα λατινικά: "Servare Intaminatum". Που σημαίνει ¨να διατηρηθεί ανέπαφο" -όχι το επισημαίνω, διότι ξεύρω ότι τα λατινικά σου εξαντλούνται στο Regina rosas amat.


Και είναι πράγματι εντυπωσιακό πώς μία χώρα εντελώς νέα και φτωχή, με φουστανέλες και οπλαρχηγούς, απεφάσισε να σιάξει ένα κτήριο με τέτοιο σκοπό. Για να κοιτάζει τ'άστρα.



Οι οροφές στις αίθουσες του Αστεροσκοπείου είναι επενδυμένες με όμορφες διακοσμήσεις και καστανοκόκκινα χρώματα.



Κάποιες διαθέτουν ειδικούς μηχανισμούς για να ανοίγουν και να επιτρέπουν στα μηχανήματα παρατήρησης να απλώνουν το βλέμμα τους προς τα σύμπαντα.



Εξοπλισμός που έφθασε εδώ από τη Βιέννη και από το Λονδίνο, επέτρεψε στους δικούς μας αστρονόμους να μελετούν τη σελήνη, τους πλανήτες και τα υπόλοιπα ουράνια σώματα. Και από το 1890, προσετέθησαν στο ίδρυμα, ινστιτούτα Μετεωρολογίας και Σεισμολογίας, διευρύνοντας την επιστημονική του δράση.



Αξίζει μάλιστα να σημειωθεί πως για κάμποσα χρόνια, το Αστεροσκοπείο ήταν το δικό μας Γκρίνουιτς. Σε ιστό του κτηρίου αναρτούσαν λίγα λεπτά πριν την 12η μεσημβρινή μία καφέ μπάλα, η οποία ακριβώς στις 12, κατερχόταν απότομα, δίδοντας το σήμα στις καμπάνες των εκκλησιών να σημάνουν την ακριβή ώρα, ενημερώνοντας τους Αθηναίους.



Από ένα μισάνοιχτο παράθυρο, χαιρετιστήκαμε με την Ακρόπολη. Που από τα δυόμιση χιλιάδες χρόνια της ζωής της, τα τελευταία διακόσια περίπου κάμει καλή παρέα με το Αστεροσκοπείο που βρίσκεται αντικριστά της. Ανταλλάζουν γνώμες, κουτσομπολεύουν, μοιράζονται και τα παράπονά τους.



Με αυτήν την κάπως παρηγορητική σκέψη ότι οι λόφοι της Αθήνας επικοινωνούν και επιβιώνουν κάπως της θλιβερής κατάντιας του λεκανοπεδίου, βγήκα από το κεντρικό κτήριο και κατευθύνθηκα σε έτερο που στεγάζει σήμερα διοικητικές υπηρεσίες του ιδρύματος. Πνιγμένο κι αυτό στη βλάστηση που εγκατέστησε εδώ ο Rojas.


Πρόκειται για μία θαυμάσια πέτρινη κατοικία που είχε σχεδιάσει ο Τσίλερ και παραμένει σχεδόν άθικτη και γαλήνια, λίγο πιο χαμηλά από το κεντρικό κτήριο του Αστεροσκοπείου.


Αυτή η ευγενής αρχοντιά των νεοκλασικών γραμμών, συνεχίζει να υπενθυμίζει πόσο διαφορετικά θα μπορούσαν να είναι τα πράγματα, αν ήμασταν πιο άξιοι και πιο τυχεροί. Αλλά ειλικρινά, μια τέτοια μέρα σε ένα τόσο ειδυλλιακό τοπίο, καμία όρεξη δεν είχα για μεμψιμοιρίες.


Είναι που σπανίζουν οι αξιόλογες παρεμβάσεις στο δημόσιο χώρο, είναι που τον τελευταίο καιρό μας χαστουκίζει η ακαλαισθησία και η υποβάθμιση από παντού που στ´ομολογώ πως αναθάρρησαν τα μέσα μου με ετούτη την πρωτοβουλία. Σα να ήρθαν οι κολοκύθες, τα καλαμπόκια και οι πρασινάδες να φυτρώσουν αισιοδοξίες στην καταθλιπτική καθημερινότητα αυτής της απάνθρωπης πόλης. Να την ετυλίξουν σε ένα εξωτικό κουκούλι.



Όλα καλά κι ανθηρά (στο εντελώς κυριολεκτικό)! Ώσπου συζήτησα με έναν από τους χαμογελαστούς και πρόθυμους εθελοντές που βρισκόταν στην είσοδο. Ο οποίος μου προσέφερε τον ενημερωτικό οδηγό της δράσης και με προσγείωσε στην αυτιστική πραγματικότητα μιας χώρας που δεν μπορεί να δει το προφανές, ακόμα κι όταν της σερβίρεται έτοιμο και μπροστά στα μάτια της. 



Βλέπεις, καθ'όπως έμαθα, με το που θα ολοκληρωθεί η εν λόγω δράση, τα φυτά θα ξηλωθούν, ο κήπος θα διαλυθεί και όλα θα επανέλθουν στην αδιάφορη, προτέρα κατάσταση. Που σημαίνει κατά βάση, γυμνά χώματα, χέρσες κατηφοριές και αραδιασμένες πέτρες. Θα μου πεις, ίσως και να μην είναι εύκολο να συντηρηθεί ένας τέτοιος κήπος -να ποτιστεί, να φροντιστεί, να φυλαχθεί. Θα σου πω ότι τέτοιοι κήποι υπάρχουν σε όλα τα μέρη του κόσμου και αποτελούν καύχημα και αντικείμενο φροντίδας των πόλεων και των αρχών τους. Μόνο στην Ελλάδα φαίνεται πως μας είναι εντελώς ακατόρθωτη η δημιουργία και η συντήρηση οργανωμένων χώρων πρασίνου και κηποτεχνίας.



Πήρα μερικές ακόμα ανάσες δροσιάς, κοίταξα για μία τελευταία φορά το τοπίο με την υπέροχη βλάστηση, χαμογέλασα στην Ακρόπολη και άρχισα να κατηφορίζω. Στο δρόμο, θυμήθηκα και πάλι τα όσα μού έλεγε ο μπαμπάς μου όταν ήμουνα μικρός. Σε κάποια σπηλιά, κάπου στο λόφο των Νυμφών, κατοικούσανε τρεις απαίσιες αδελφές. Η Πανώλη, η Χολέρα και η Ευλογιά. Όταν οι κάτοικοι της πόλης ασχημονούσαν και υπέπιπταν σε αμαρτωλές πράξεις, τότες οι τρεις αδελφές έβγαιναν από τη σπηλιά τους κι έσπερναν το θανατικό στους δρόμους της Αθήνας. Διότι ξεύρεις, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, δεν υπάρχει έγκλημα δίχως τιμωρία.

Και μήπως υπάρχει κόλαση δίχως παράδεισο; Α, καλά το σκέφτεσαι πως συνυπάρχουν πράγματι και τα δύο. Απλώς στη δική μας την περίπτωση, τον παράδεισο και λόγω των συνθηκών δεν πρέπει να τον περιμένεις, αλλά μοναχός σου καλείσαι να τον σιάξεις. Με όσα υλικά διαθέτεις και με όσες δυνάμεις σού επιτρέπονται. Κι αν τα καταφέρεις με κόπους και θυσίες, τότες μπορεί και να κερδίσεις έναστρους ουρανούς μέσα στις δικές σου ησυχίες.

Τετάρτη, 28 Ιουνίου 2017

Εξ αφορμής: Μία μαγεία!



 Αυλαία και πάμε και περπατάμε σε μία ευθεία φωτεινή, 
αυλαία και πάμε εδώ γελάμε να μοιραστούμε τη σκηνή. 
(Πειραιάς)


Γιατί έτσι κάνει και ο Ντάνος. 
(Πασαλιμάνι)


Εκατό χρόνια επιτυχίες. 
(Πατησίων, ΑΣΟΕΕ)


Ένα σεμνό πανό για το μέλλον. 
(Περισσός)


Διότι διεκδικούμε το μονοπώλιο. 
(Πειραιάς)


Κι εσείς από τα σύννεφα, ε; 
(Πανεπιστημίου & Κριεζώτου)


Ρούχα μαζί που πλύθηκαν κι έχουνε γίνει ροζ. 
(Εξάρχεια)


Διεθνές Συνέδριο Προφητείας και Θαυμάτων. Τρου στόρι.
(Άνω Πατήσια)



-Είμαστε μακριά ακόμα Μπαμπαστρούμφ; 
-Όχι πολύ! 
(Πασαλιμάνι)


"Ο παράλυτος θα περπατήσει, ο τυφλός θα δει, ο κουφός θα ακούσει, ο άρρωστος θα αναρρώσει, σωτηρία, οικονομική πρόοδος κ.λπ." 
Ελάτε με τις φορολογικές σας δηλώσεις.

Τρίτη, 27 Ιουνίου 2017

Nanjing (B-side)



Εικοσιτέσσερα με εικοσιπέντε εκατομμύρια περίπου. Τόσος είναι ο πληθυσμός της πόλης, επομένως σε γνωστό δύσκολα πέφτεις. Ε ναι, είμαστε η πολυπληθέστερη πόλη στον κόσμο που σημαίνει πως το "χάνει-η-μάνα-το-παιδί-και-το-παιδί-τη-μάνα" έρχεται εδώ και επιβεβαιώνεται στο εντελώς κυριολεκτικό του. Διότι πράγματι, στη Σαγκάη κινδυνεύεις να χάσεις ουχί μόνο τους άλλους, αλλά και τον εαυτό σου μη-σου-πω.



Όπως καταλαβαίνεις, η καθημερινότητα σε μία τόσο συντριπτική πόλη, επιφυλάσσει διάφορες ακρότητες και τελοσπάντων, είναι δύσκολο να μην σου γυρίσει και το μάτι. Το καλό λοιπόν που σου θέλω είναι να ξεχάσεις τις αβρότητες, τους Ζαμπούνηδες και τις πολλές, πολλές ευγένειες. Για να επιβιώσεις σε τέτοια μεγέθη, πρέπει να παίξεις κάπου ανάμεσα στο αμείλικτος, το αδυσώπητος και το σίριαλ κίλερ, διότι αλλιώς δεν φτουράς ούτε για ζήτω.



Να, όπως για παράδειγμα η Κα Τσου Φα! Όταν αποφασίζει να κατέβει στο κέντρο για δουλειές ή ψώνια, μην την είδατε και δεν τη φοβηθήκατε. Πριν βγει από το σπίτι της, επιδίδεται σε μερικές ασκήσεις ζίου ζίτσου, ενώ για ακόμα καλύτερα αποτελέσματα, προβάρει και το ύφος Τσαρλς Μπρόνσον στον καθρέπτη του μπάνιου της -ενίοτε φορώντας και το μουστάκι του.


Κι αν θαρρείς πως ζεις εσύ στη δικιά σου τη δουλειά τον εργασιακό μεσαίωνα, στήσου σε παρακαλώ για λίγο στη γραμμή μαζί με το λοιπό προσωπικό του εστιατορίου στο πρωινό προσκλητήριο, όπου γίνεται καταμερισμός αγγαρείας και πέφτουν οι ποινές. Γελάσαμε, στραβάδι; Σου φαινόμαστε αστείοι, στραβάδι; Ανάπαυση, προοοοοοσοχή! Αυτό το λέμε "εργασιακά δικαιώματα σε κομμουνιστική χώρα" ή "πρώτη φορά Αριστερά", στραβάδι. Και συνέχισε εσύ να τρέφεις τις αυταπάτες σου.


Αλλά ας αλλάξουμε θέμα για να μην χαλάσουμε και τις καρδιές μας: που-λες, το πάντα είναι το εθνικό μας ζούδι. Εντάξει, μαζί με το δράκο -αν και ο δράκος είναι φίξιοναλ (κάτι σαν την ανάπτυξη στην Ελλάδα) και γι'αυτό δεν λογίζεται (εκτός από την Ελλάδα, όπου και λογίζεται και φορολογείται). Επειδής πολύ το αγαπούμε το πάντα, μαθαίνουμε από μικροί όλα όσα το αφορούν (=δηλαδή, τα πάντα όλα!). Για παράδειγμα, ξεύρεις τη διαφορά ανάμεσα στα γουρούνια και τα πάντα; Τα γουρούνια τρώνε τα πάντα, ενώ τα πάντα δεν τρώνε τα γουρούνια. Όταν -χτύπα ξύλο- αρρωσταίνει ένα πάντα, ξεύρεις τί κάμει; Απλώς περιμένει, διότι ως γνωστόν, ο χρόνος γιατρεύει τα πάντα. Δεν σε βλέπω να γελάς και ανησυχώ: ξύπνησες ανάποδα ή ήσουν ξινός από πάντα; 


Στην Κίνα είμαστε, δεν υπάρχει περίπτωση να μην μιλήσουμε για φαγί. Όπως ίσως ξεύρεις, εδώ μαγειρεύουμε λογής λογής λιχουδιές, από κρέας και φρούτα ως κολεόπτερα και αρθρόποδα (όχι, η πεθερούλα σου δεν πιάνεται για αρθρόποδο, παρά την αρθρίτιδα που την ταλαιπωρεί) -διότι είμαστε γκουρμεδιάριδες τύποι και θέλουμε μία ποικιλία στο πιάτο μας. Δεν είναι ωραιότατα αυτά τα μανιτάρια; Θα τα πάρω να σου τα σιάξω σαλάτα. Μην με κοιτάζεις περίεργα και μην στραβομουτσουνιάζεις! Ξεύρεις πόσα Στρουμφ έμειναν άστεγα για να φας εσύ τη συγκεκριμένη σαλάτα σου; Θέλεις και κάνα κρέας για συνοδευτικό;


Διάλεξε και πες μου. Σιγά μην πάρουμε γουρούνι στο σακί. Εγώ είμαι φυσιογνωμιστής, θέλω να δω φάτσα για να επιλέξω. Τί λες για εκείνο το μπιρμπιλωμάτικο με το μαγουλάκι; Τί εννοείς πως δεν σου αρέσει η μουσούδα του; Να το κάμουμε σούπα το θέλουμε, όχι να το παντρευτούμε. Και τελοσπάντων εσύ δεν ήσουν που έλεγες ότι όλα τα γουρούνια, έχουν την ίδια μούρη; Βουαλά, η πανηγυρική διάψευση!


Να και η Ρου Χα Λάκι, μία βέρι επιλεκτική φασιονίστα που επιδίδεται σε αχαλίνωτο σόπινγκ, εδώ στην τεράστια εμπορική λεωφόρο Nanjing. Σήμερα, η Ρου Χα Λάκι φοράει το αγαπημένο της τζιν πανταλόνι με τα ψηλά ρεβέρ (στη γειτονιά, την ελένε και Ρου Χα Λάκι με τα Ψηλά Ρεβέρ), μια ζακέτα-σκακιέρα για ρουά ματ και νάιλον παπούτσια με πλαστικά τακούνια που δίδουν μία αίσθηση ελευθερίας στο πόδι.


Καλά το κατάλαβες: το μεγαλύτερο φετίχ της Ρου Χα Λάκι είναι τα παπούτσια. Με έμφαση στο πολύχρωμο και το πουά. Ίδιο γούστο με τη Μίνι Μάους και τη Ντάιζη Ντακ, δηλαδή.


Αχ, μισός πλανήτης παρακάτω και όλα μοιάζουν να είναι αλλιώς. Οι άνθρωποι, οι συνήθειες, οι συμπεριφορές, οι επιλογές και τα ζητούμενά τους. Ναι, τα πολύ βασικά παραμένουν ίδια: να επιβιώσουμε θέλουμε όλοι και ν'αγαπηθούμε. Όμως από εκεί και πέρα, το χάος.


Επειδής δεν μου κάμει καρδιά να σε αφήσω με τίποτις μιζέριες και αμπελοφιλοσοφίες, θα σου χαρίσω μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες που χορεύεται πολύ εδώ στην Κίνα και είμαι βέβαιος πως θα σου συμπληρώσει με τον πιο εύγλωττο τρόπο την σουρεαλιστική εικόνα. Αν έχεις στο σπίτι πουλερικά, παρακαλώ να απομακρυνθούν από την οθόνη. Να μάθεις την χορογραφία, ποτέ δεν ξεύρεις μήπως και σου χρειαστεί καμιάν ώρα!


Σημείωση: Τα "B-Sides" του πτηνού περιλαμβάνουν σκόρπιες φωτογραφίες, σκέψεις, εντυπώσεις και παραλειπόμενα που δεν χώρεσαν στην ορίτζιναλ ανάρτηση. Και που κανονικά θα έμεναν στο συρτάρι του μπλογκ. Αλλά βρήκαν τρόπο να σκάσουν μύτη και να μοστραριστούν ως αυτοτελές ποστάκι μη-χειρότερα. Για να ιδείς την βασική ανάρτηση ετούτου του "B-Side", πατάς εδώ

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts